خلق را گر چه وفا نیست ولیکن گل من
نه گمان دار که رفتی و فراموش شدی

شهریار / شـــعر پارسی

عقل تا بویِ مِی عشق تو یافت
دائما دیوانه‌ای لایَعقل است

عطار / شـــعر پارسی

بس که در تمرین مستی پای ما لغزیده بود
از صراط آسوده بگذشتیم و زاهد باز ماند

رضا حیدری‌نیا / شـــعر پارسی

تا رفت مرا از نظر آن چشمِ جهان‌بین
کس واقفِ ما نیست که از دیده چه‌ها رفت

حافظ / شـــعر پارسی

همچو عکس آب تشویش از بنای ما نرفت
مرتعش بوده است گویی پنجه‌ی معمار ما

بیدل دهلوی / شـــعر پارسی

رسم عشق است که عشّاق جدایند از هم
یا اگر تافته‌ای هست جدا بافته است...

محمدمهدی فکریان / شـــعر پارسی

‏سايه‌‌ای بر دلِ ريشم فکن ای گنجِ روان
که من اين خانه به سودای تو ويران کردم

حافظ / شـــعر پارسی

نیست از مستی، زنم گر شیشه‌ی خالی به سنگ
جلوه‌گاه یار را بی یار دیدن مشکل است!

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

پروانه بر آتش زده از بهر تو خود را
ای شمع تو هم، حرمت پروانه نگهدار!

وحشی بافقی / شـــعر پارسی

سال‌ها می گذرد، فاجعه‌ها می‌آیند
ما به ایرانِ پر از فاجعه عادت داریم

الهه ملک‌محمدی / شـــعر پارسی

هوس هر چند گستاخ است، عذرش صورتی دارد
به یوسف می‌توان بخشید تقصیر زلیخا را

صائب تبریزی / شـــعر پارسی

آن سفر کرده که صد قافله دل همرهِ اوست
هـر کـجـا هـست خـدایـا به سـلامـت دارش

حافظ / شـــعر پارسی

دانست چو با او به شکایت سخنم هست
بر جست و به یک بوسه‌ى شیرین دهنم بست

تب دارم و شادم که اگر یار در آيد
باور نکند تا نکشد بر بدنم دست

سيمين بهبهانى / شـــعر پارسی

ترکِ مِهرت خواستم کردن چو دید آن عقل گفت:
چون کنی تَرکِ پری‌رویان؟ مگر دیوانه‌اى؟

اوحدی / شـــعر پارسی

زِ شيخِ شهر جان بُردم به تزويرِ مسلمانى
مُدارا گر به اين كافر نمی‌كردم چه می‌كردم؟

يغماى جندقى / شـــعر پارسی

ای خواجه! رسیده است بلندیت به جایی
کز اهلِ سماوات به گوشِ تو رسد صوت

گر عمر تو چون قدّ تو باشد به درازی
تو زنده بمانی و بمیرد مَلک‌الموت

انوری / شـــعر پارسی

چند است نرخ بوسه به شهر شما که من
عُمری است کز دو دیده گهر می‌شمارمَت!

شهریار / شـــعر پارسی

پرسیدمش: چگونه و کِی صبح می‌شود؟
چشمی ز هم گشود به ‌نرمی جواب را

حسین منزوی / شـــعر پارسی

تورا صبا و مرا آب دیده شد غماز
وگرنه عاشق و مَعشوق رازدارانند!

حافظ / شـــعر پارسی

حسن تو منتهی شده و صبر من تمام
تنگ است وقتِ ما و تو جای بهانه نیست!

صائب تبريزى / شـــعر پارسی