از دست نده کسی را
که وقتی اسمت را می‌برد
گویی مکانی امن را توصیف می‌کند.

-محمود درویش

حرف که می‌زنی انگار
سوسنی در صدایت راه می‌رود
حرف بزن
می‌خواهم صدایت را بشنوم
تو باغبان صدایت بودی
و خنده‌ات
دسته‌ی کبوتران سفیدی
که به یکباره پرواز می کنند.

تو را دوست دارم
چون صدای اذان در سپیده‌دم
چون راهی که به خواب منتهی می‌شود
تو را دوست دارم
چون آخرین بسته‌ی سیگار در تبعید.

غلامرضا بروسان / شـــعر پارسی