تروریست‌سازی معترضین؛ از مغالطه تا انسانیت‌زدایی
نقد روایت رسمی پس از کشتار

پیام همراهان

پس از کشتار معترضین، یکی از ستون‌های اصلی روایت رسمی، برچسب «تروریست‌های مسلح» بود. ادعایی سنگین که قرار است هم کشتار را توجیه کند و هم همدلی عمومی با قربانیان را از بین ببرد. اما مشکل اصلی این روایت ساده است: هیچ تناسبی میان بزرگی ادعا و کوچکی سند وجود ندارد.
برای اثبات «تروریسم سازمان‌یافته»، شواهد روشن لازم است: معرفی شبکه، فرماندهی، ساختار، اسناد عملیاتی و محاکمه‌ی علنی. در عوض، آنچه ارائه می‌شود چند کلیپ کوتاه، تقطیع‌شده و بی‌زمینه است؛ بدون زمان دقیق، مکان دقیق و امکان راستی‌آزمایی مستقل. این دقیقاً نمونه‌ی کلاسیک تعمیم شتاب‌زده است: چند تصویر مبهم به میلیون‌ها معترض تعمیم داده می‌شود.

کلیپِ بدون قبل و بعد، شاهد نیست؛ ابزار داستان‌سازی است. حذف زمینه عامدانه است، چون زمینه نشان می‌دهد چه کسی سلاح دارد، چه کسی مجوز شلیک دارد و چه کسی در موضع دفاع یا فرار است. در خیابان‌هایی که نیروهای انتظامی و امنیتی تنها صاحبان سلاح جنگی‌اند، تبدیل مردم به «تروریست مسلح» نه تحلیل واقعیت، بلکه وارونه‌سازی آن است.

تناقض‌ها پرشمارند. اگر معترضین «تروریست‌های مسلح» بودند، چگونه اعتراضات سراسری با حضور خانواده‌ها، زنان و نوجوانان شکل گرفت؟ چرا الگوی قربانیان شامل رهگذران، کودکان و افراد غیرسیاسی است؟ تروریسم معمولاً اهداف مشخص امنیتی دارد، نه مردم عادی.

برچسب تروریسم کارکردی روشن دارد: انسانیت‌زدایی. وقتی معترض «تروریست» نامیده شود، کشتنش «اقدام پیشگیرانه» جلوه می‌کند و مسئولیت از دوش عامل خشونت برداشته می‌شود. اما در منطق حقوق و اخلاق، اتهام بدون دادگاه، سند بدون راستی‌آزمایی و تصویر بدون زمینه، حقیقت نیست. روایت است؛ آن هم روایتی برای پاک‌کردن رد خون از صحنه

#جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی #انقلاب_۱۴۰۴ #تحریف_واقعیت

@Tavaana_TavaanaTech