کودکانِ و‌ غیرنظامیان کشته‌شده در جنگ؛ قربانیان بی‌گناه سیاست‌های جمهوری اسلامی

در روزهایی که ایران درگیر جنگ با آمریکا و اسرائیل شده است، خبر کشته‌شدن کودکان دل هر انسانی را به درد می‌آورد.
کودکان نه تصمیم‌گیران جنگ‌اند و نه نقشی در آن دارند. آن‌ها فقط زندگی می‌خواستند؛ مدرسه، بازی، آینده.

از کودکان مدرسه‌ میناب که در نزدیکی یک مرکز نظامی جان خود را از دست دادند، تا هر کودک دیگری که در این روزها در ایران یا حتی خارج از ایران قربانی شده است، از جمله کودکانی که در اثر موشک‌پرانی جمهوری اسلامی در منطقه جان باخته‌اند، همه آن‌ها پیش از هر چیز قربانیان یک وضعیت تحمیل‌شده بر مردم ایران‌اند.

برای خانواده‌های داغدار، به‌ویژه خانواده‌های کودکان مدرسه میناب، تنها می‌توان سر تعظیم فرود آورد و تسلیت گفت. هیچ کلمه‌ای نمی‌تواند درد از دست دادن فرزند را تسکین دهد.

اما همدردی با قربانیان به معنای نادیده گرفتن ریشه‌های این فاجعه نیست.
حکومتی که دهه‌ها با سیاست‌های خود کشور را به سمت تنش و جنگ سوق داده، حکومتی که بارها جان شهروندانش را در معرض خطر قرار داده، نمی‌تواند امروز مدعی دفاع از جان غیرنظامیان باشد. همان حکومتی که هواپیمای مسافربری اوکراینی را هدف قرار داد و ۱۷۶ انسان بی‌گناه را کشت، همان حکومتی که در سرکوب‌های داخلی ده‌ها هزار شهروند خود را به گلوله بست، امروز نمی‌تواند خود را تنها مدعی خون قربانیان جنگ معرفی کند.

در این میان پرسش‌های دردناکی نیز مطرح است:
چرا با آغاز درگیری‌ها، مدارس زودتر تعطیل نشدند؟
چرا مراکز آموزشی و مناطق شهری در نزدیکی تأسیسات یا فعالیت‌های نظامی قرار دارند؟
چرا بارها گزارش شده که از مدارس، ورزشگاه‌ها یا مناطق مسکونی برای فعالیت‌های نظامی استفاده می‌شود؟
کودکان نباید در کنار اهداف نظامی باشند. استفاده از شهروندان و به‌ویژه کودکان به‌عنوان سپر انسانی، نقض آشکار اصول انسانی و قوانین جنگ است.

همزمان باید گفت: اندوهگین شدن برای کودکان و غیرنظامیان کشته‌شده هیچ تناقضی با مخالفت با جمهوری اسلامی ندارد. این یک احساس کاملاً انسانی است. ما می‌توانیم و باید همزمان دو چیز را بگوییم:
هم از مرگ کودکان سوگوار باشیم، و هم مسئولیت حکومتی را که کشور را به چنین وضعیتی کشانده فراموش نکنیم.
این جنگ، جنگ مردم ایران نیست. اما مردم ایران، مانند همیشه، هزینه‌های آن را می‌پردازند.
اگر در ایران حکومتی عادی، پاسخگو و مسئول در برابر شهروندانش وجود داشت؛ اگر سیاست‌هایی دنبال نمی‌شد که کشور را به آستانه جنگ بکشاند؛ امروز این کودکان زنده بودند و خانواده‌هایشان داغدار نمی‌شدند.

ما داغدار همه کسانی هستیم که جمهوری اسلامی در سال‌های گذشته از ما گرفت؛ و امروز نیز داغدار کودکانی هستیم که در این جنگ جان خود را از دست می‌دهند.

کودکان، بی‌گناه‌ترین قربانیان هر جنگی هستند.
و یادشان باید فراتر از هر روایت سیاسی یا تبلیغاتی، با حقیقت و انسانیت زنده بماند.

حتی نوه‌های علی خامنه‌ای، حق زندگی و تجربه زندگی داشتند، اما با وجود آنکه خطر درگیری وجود داشت، در محلی پرخطر نگه داشته شدند. آن‌ها فقط کودک بودند. آن‌ها هم قربانی پدر بزرگ جنایتکار خود شدند.

وظیفه طرفین درگیری است که نسبت به جان انسان‌ها، به ویژه کودکان، عملکردی مسئولانه‌تر داشته باشند. جمهوری اسلامی به ویژه با قرار دادن اماکن نظامی و تجهیزات در داخل شهرها و مناطق مسکونی مسئولیت بیشتری دارد.

#جنگ #کودکان #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech

روزشمار محو اسرائیل؛
مرگ، تعبیر رویای یک رهبر متوهم

ساعت شمار میدان فلسطین در تهران، که از روز قدس ۱۳۹۶ فعال شد و شمارش معکوس «نابودی اسرائیل» را نمایش می‌داد، بیش از یک ابزار تبلیغاتی ساده است؛ این ساعت نماد بارز ایدئولوژی دیگرستیز و ماجراجویانه علی خامنه‌ای بود، ایدئولوژی‌ای که میلیاردها دلار هزینه برای ایران به همراه آورد، تحریم‌های فلج‌کننده بر اقتصاد کشور تحمیل کرد و جان هزاران انسان را در ایران و منطقه گرفت.

پس از به رهبری رسیدن خامنه‌ای، دشمنی با اسرائیل به محور اصلی سیاست خارجی و داخلی تبدیل شد. توسعه صنایع موشکی، سرمایه‌گذاری در برنامه هسته‌ای و حمایت مالی و نظامی از گروه‌های نیابتی مانند حزب‌الله لبنان و حماس نه تنها منابع ملی ایران را هدر داد، بلکه موجب درگیری‌های نیابتی مرگبار در سوریه، لبنان و فلسطین شد و غیرنظامیان را به طور مستقیم و غیرمستقیم قربانی کرد. مدارس، بیمارستان‌ها و مناطق مسکونی به صحنه‌های برخورد نظامی و ابزار تبلیغاتی بدل شدند؛ الگویی که تهران در داخل و متحدانش در منطقه بارها تکرار کردند.

این ایدئولوژی، با تمام تمرکز بر دشمنی خارجی، توجهی به نیازهای حیاتی مردم ایران نکرد: تورم، بیکاری، سقوط ارزش پول ملی و فرسایش زیرساخت‌های بهداشت و آموزش، نتیجه طبیعی اولویت دادن به پروژه‌های پرهزینه و خطرناک منطقه‌ای بود. حتی نمادهای شهری، مانند همان ساعت شمار، به ابزار روانی برای مشروعیت‌بخشی به سیاست‌های مرگبار بدل شدند.

اما همان رویای «نابودی اسرائیل» در نهایت برای رهبر جمهوری اسلامی تعبیر شد، اما نه به شکل پیروزی؛ بلکه به مرگی تحقیرآمیز در میان درگیری‌های نظامی مستقیم و فشارهای منطقه‌ای.
میلیاردها دلار پول، جان انسان‌ها و اعتبار سیاسی کشور صرف یک آرمان شخصی شد که جز ویرانی و نارضایتی داخلی و منطقه‌ای نتیجه‌ای نداشت.

#پایان_دیکتاتور #دیگری_ستیزی #نه_به_جمهوری_اسلامی

@Tavaana_TavaanaTech