«اولین بار که درباره ناپدیدشدگان قهری در ایران خواندم تصویر #سعید_زینالی با ابروان سیاه کمان و چشمان روشن و درخشان پیش چشمم بود. تصویری که گویی به بخشی از بدن مادرش بدل شده بود. قاب روی سینه ای که در هر تصویری از خانم نقابی به ما زل زده بود. بعدها در کتاب شکستن طلسم وحشت از آریا دورفمن که شاید یکی از بهترین روایتگران دوره ی وحشت و سرکوب سیاسی در آمریکای لاتین باشد روایت هولناکی خواندم از ناپدیدشدگانی که تنها نامشان بر سنگی بزرگ جایی در شهر شیلی نقش بست.
دورفمن پس از کودتای ۱۹۷۳ در شیلی، مجبور به فرار و ترک کشور شد و سال های تعبیدش را صرف نوشتن از این فاجعه و آثار آن بر جامعه ی شیلی کرد. روایت محاکمه ی ژنرال پینوشه، به عنوان آمر اصلی کشتار، شکنجه و سربه نیستی مبارزان سیاسی و حتی مردم عادی شیلی، چیزی است که دورفمن در شکستن طلسم وحشت روایت کرده. درست از لحظه ای که خبر بازداشت دیکتاتور را از رادیویی در لندن می‌شنود.
بر اساس تعریف عفو بین الملل قربانیان "ناپدیدسازی قهری" افرادی هستند که انگار در چشم به هم زدنی از کره زمین محو شده‌اند. در چنین مواردی، مسئولان "او" را از خیابان یا محل زندگی‌اش ربوده و بعد این اقدام را انکار می‌کنند یا از دادن اطلاعات درباره سرنوشت و محل نگه‌داری او امتناع میکنند.
بسیاری از ناپدیدشدگانِ قهری خودسرانه بازداشت و یا حبس شده‌اند. نامشان در هیچ سیستمی ثبت نیست. مدرکی دال بر حضورشان در زندان و بازداشتگاه و دادگاه وجود ندارد. چون بازداشت یا ربایش عموما خودسرانه و بدون حکم قضایی است نهادی که اقدام به بازداشت کرده نامشخص است و این ها برای بازماندگان یعنی حیرانی و شکنجه.
ناپدیدشدگان گاه کشته می‌شوند. گاه سال‌ها در زندان می‌مانند و شکنجه را تاب می‌آورند اما هیچ کس از سرنوشت آن‌ها اطلاعی ندارد. حالا ماییم و سوالی که در ذهنمان تکرار می‌شود: شاکر بوری کجاست؟ او شهروند ساده شهریست که بارها از پا افتاده اما دست به زانو گرفته و برخواسته. آبادان، داغ هزاران جوان بر سینه دارد. داغ عشاق سینما رکس، آدم‌های تکه پاره شده در جنگ، داغ #متروپل و آوار فساد... جوانمان را آزاد کنید..»

متن از مریم دهکردی، روزنامه‌نگار
maryamdehkordii7
تصویر دوم از صفحه طنز اجتماعی دم خروس

#شاکر_بوری_کجاست #ناپدیدشدگان_قهری #شاکر_بوری #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech