روایت یک ناکامی: وقتی بازجوخبرنگار نتوانست از من اعتراف بسازد

بسیاری از دوستان در دایرکت از من خواسته‌اند روایت ماجرای «بازجوخبرنگار» حسن شمشادی و تلاش او برای گرفتن اعتراف اجباری از من را بازگو کنم. امروز نیز بارها با بغض و درد، اعتراف اجباری برادر جاویدنام آیدا رستمی را شنیدم؛ و باز همان شباهت‌ها، همان رفتارهای تکراری مأموران امنیتی در ساختن اعترافات دروغین جلوی چشمانم زنده شد.

دیگر نتوانستم سکوت کنم. احساس کردم وظیفه دارم حقیقت را بازگو کنم؛ نه فقط برای خودم، بلکه برای همه کسانی که صدای‌شان خفه شد و حقیقت‌شان را تحریف کردند.

این روایت را می‌نویسم تا روشن‌تر شود که پشت پرده «اعترافات تلویزیونی» چه می‌گذرد و چگونه انسان‌ها را زیر شکنجه، فشار و تهدید می‌برند تا حقیقت را دفن کنند و دروغ را جایگزین آن بسازند.

سال ۱۳۸۸، چند روز پس از آزادی از زندان اوین، با من از استانداری تهران تماس گرفتند و خواستند به آنجا بروم. راستش را بخواهید، دل‌شوره داشتم. در ذهنم مدام تهدیدهای بازجو در اوین مرور می‌شد که بارها به من گفته بود: «اگر فیلمی از سنگ زدن تو به مأموران پیدا کنیم، کارت تمام است.» چون در اعتراضات ۲۸ و ۳۰ خرداد در خیابان‌های تهران با مأموران درگیر می‌شدیم و من هم به آنها سنگ پرتاب کرده بودم، فکر می‌کردم شاید فیلمی از من یافته‌اند و احضارم برای همین است.

با یکی از دوستانم از کرج به تهران رفتم تا اگر مرا بازداشت کردند، او خانواده‌ام را خبر کند. وقتی رسیدم‌ دیدم چند نفر دیگر از بازماندگان کهریزک هم آنجا هستند و کمی دلم آرام گرفت. ما را به سالن بزرگی بردند؛ استاندار تهران، نماینده قوه قضاییه، چند نماینده مجلس، نماینده‌ای از بیت رهبری و چند مقام دیگر حضور داشتند. گفتند: تعریف کنید در کهریزک چه گذشت. دو نفر هم فیلم‌برداری می‌کردند.

من همانجا جای شکنجه‌ها و کبودی‌های بدنم را نشان دادم. زخم‌ها هنوز تازه بود. حدود یک ساعت همه واقعیت‌ها را گفتیم و بعد از سالن بیرون آمدیم. همان لحظه چند مأمور لباس‌شخصی امنیتی مرا به اتاقی دیگر بردند. در دل گفتم: مسعود! دستگیر شدی. اما ماجرا چیز دیگری بود.

در اتاق باز شد. حسن شمشادی، خبرنگار حکومتی صداوسیما به همراه چند نفر با دوربین وارد شدند. یکی از مأموران امنیتی گفت: می‌خواهیم مستندی درباره کهریزک برای بخش خبری ۲۰:۳۰ بسازیم. اما باید دقیقاً همان چیزی را بگویی که ما می‌خواهیم. افکار عمومی به هم ریخته و ما می‌دانیم چه روایتی اعتماد مردم را برمی‌گرداند.

از همان لحظه فشار شروع شد.
یکی می‌گفت باید اعتراف کنی که در اغتشاشات دستگیر شدی و فریب موسوی، کروبی و بیگانگان را خوردی. دیگری می‌خواست بگویم از ستاد موسوی پول گرفتم برای تخریب و آشوب. اصرار داشتند بگویم که مأموران نیروی انتظامی در بازداشتگاه کهریزک با ما بدرفتاری نکردند بلکه این آرازل اوباش بودند که اذیتمان می‌کردند و قتل کشته شدگان کهریزک ربطی به نیروی انتظامی و نظامی ندارد. آنچه رسانه‌های نزدیک به موسوی و کروبی و رسانه های بیگانه درباره شکنجه و تجاوز در کهریزک می‌گویند، دروغ است و ده‌ها جمله دیکته‌شده‌ی دیگر که باید جلوی دوربین تکرار می‌کردم.

اما تصمیم گرفتم هرگز تسلیم نشوم. خودم را به مریضی و حواس پرتی زدم، گفتم در کهریزک آن‌قدر شکنجه شدم و با قفل بر سرم زدند که تمرکز ندارم و نمی‌توانم درست حرف بزنم. هرچه بیشتر فشار آوردند، بیشتر خودم را به گیجی و ساده‌لوحی زدم. حتی فردی به نام «سید» که بسیار خشن و فحاش بود چند بار خواست مرا بزند، اما یکی دیگر مانعش شد.

بعد از حدود یک ساعتی ناامید شدند. یکی از مأموران چیزی در گوش شمشادی گفت و بعد اجازه دادند از کهریزک سخن بگوییم و من حقیقت را گفتم: از شکنجه‌ها، از قتل هم‌بندی‌هایم، از وضعیت اسفناک کهریزک و در پایان با صدایی محکم و استوار در سوال خبرنگار اعلام کردم: مأمورانی که ما را شکنجه کردند باید محاکمه و قصاص شوند.

مدتی بعد مستندی با عنوان تلخ اما عبرت‌ آمیز ( کهریزک ) از بخش ۲۰:۳۰ پخش شد. اما همان‌طور که قابل پیش‌بینی بود، تمام روایت‌های من از شکنجه و جنایت را سانسور کردند و تنها بخش پایانی حرف‌هایم را نشان دادند‌.

این است روایت من از تلاش نافرجام برای گرفتن اعتراف اجباری در استانداری تهران؛ روایتی که هرگز از یادم نخواهد رفت و سندی زنده است بر ماهیت اعتراف‌سازی جمهوری اسلامی.

نوشته مسعود علیزاده

#بازداشتگاه_کهریزک
#بازجو_خبرنگار
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech