جعفر پناهی فیلم جدیدش را در جشنواره کن به زندانیان سیاسی و هنرمندان تحت فشار تقدیم کرد

جعفر پناهی، کارگردان سرشناس ایرانی، در نخستین نمایش فیلم تازه‌اش با عنوان «یک تصادف ساده» در بخش مسابقه جشنواره کن، این اثر را به زندانیان سیاسی، هنرمندان ممنوع‌الکار و به‌ویژه زنان سینماگری که در جریان جنبش «زن، زندگی، آزادی» همراه مردم بودند، تقدیم کرد.

پناهی در سخنانی پس از نمایش فیلم گفت: «بسیاری از سینماگران ایران مشکلات دارند و ممنوع‌الکار هستند، به‌ویژه زنان هنرمندی که در جنبش مهسا همراه مردم بودند. اجازه می‌خواهم امشب این نمایش را به آن‌ها و هنرمندانی تقدیم کنم که ناخواسته از ایران تبعید شده‌اند.»

«یک تصادف ساده» بدون مجوز رسمی و بدون رعایت حجاب اجباری در داخل ایران ساخته شده و یکی از تندترین فیلم‌های پناهی تاکنون به‌شمار می‌رود. فیلم با طرح پرسشی بنیادین مواجه است: در برابر خشونت‌ورزان حکومت، آیا مخالفان نیز باید به خشونت متوسل شوند؟ یکی از شخصیت‌های زندانی‌شده فیلم می‌گوید: «ما درگیر جنگ هستیم» — جمله‌ای که به نظر می‌رسد قلب تماتیک اثر را تشکیل می‌دهد.

این نخستین حضور جعفر پناهی در یک جشنواره بین‌المللی طی ۱۵ سال گذشته است. نام مهدی محمودیان، زندانی سیاسی شناخته‌شده، نیز در تیتراژ فیلم به‌عنوان یکی از همکاران فیلمنامه‌نویسی دیده می‌شود.

ویدیو از حساب بابک غفوری‌آذر در شبکه اجتماعی ایکس


#جعفر_پناهی #جشنواره_کن #زن_زندگی_آزادی #ترانه_علیدوستی #کتایون_ریاحی #هنگامه_قاضیانی #یاری_مدنی_توانا


@Tavaana_TavaanaTecg

شقایق دهقان: تصمیم بازیگرانی که با قانون حجاب اجباری همکاری نمی‌کنند، محترم است؛ «دلسوزی بی‌معنا» نکنید

شقایق دهقان، بازیگر شناخته‌شده سینما و تلویزیون، در استوری اینستاگرامی خود به سخنان برخی همکارانش واکنش نشان داد که در برنامه‌ها یا مراسم‌ها از «مشکل» کار نکردن برخی زنان بازیگر نام می‌برند. او با انتقاد از این نگاه گفت:

«مد شده یه سری از همکارهای ما میرن جلوی دوربین یا روی سن میگن کاش مشکل این خانوم‌های بازیگری که کار نمی‌کنن حل بشه، بعد انگار که خیلی شهامت می‌خواد و چه خط قرمزی رو دارن رد می‌کنن، شروع می‌کنن به اسم بردن از ترانه علیدوستی و باران کوثری و...»

دهقان تأکید کرد که این زنان، خودشان انتخاب کرده‌اند با سیستم همکاری نکنند و تصمیم‌شان را «با شهامت» پذیرفته‌اند:
«کی گفته خود این زن‌های بازیگری که انتخاب کردن به همکاری با سیستم ادامه ندن، به چشم مشکل به کار نکردنشون نگاه می‌کنن؟... اگر این خانوم‌های عزیزم نمی‌خوان به سینما برگردن، تصمیم شخصی خودشونه که با شهامت پای حرفشون ایستادن و سختی‌هاش رو هم به جون خریدن.»

او همچنین خطاب به همکارانی که همچنان در سینما و تلویزیون فعالیت می‌کنند گفت:
«انتخاب هر کسی هم به شدت محترمه؛ هر کسی آزاده انتخاب کنه به کار کردنش ادامه بده یا از طریق کار نکردن اعتراضش رو به شرایط نشون بده. فقط سر جدتون اونایی که تصمیم گرفتن کار کنن، واسه اونایی که تصمیم گرفتن کار نکنن دلسوزی بی‌معنا نکنن. مرسی.»

دهقان با این موضع‌گیری صریح، بار دیگر بحث تصمیم‌های فردی هنرمندان در برابر قانون حجاب اجباری و مرز میان همکاری یا عدم همکاری با نهادهای رسمی را به سطح عمومی کشاند.

عدم همکاری با دستگاه‌های پروپاگاندای رژیم استبدادی، یک نوع مبارزه و مقاومت و نافرمانی مدنی است. افرادی که از نافرمانی می‌کنند پای اعتقاد خود می‌ایستند و هزینه‌اش را هم آگاهانه تقبل می‌کنند.

خانم دهقان در واقع می‌گوید که مشکل بازی نکردن این بازیگران نیست، بلکه مشکل سیستمی است که حاکم است و تا وقتی که این سیستم پابرجاست، بازی‌کردن معترضان بی‌معنا است.

#شقایق_دهقان #نافرمانی_مدنی #ترانه_علیدوستی #باران_کوثری #کتایون_ریاحی #پانته‌آ_بهرام #هنگامه_قاضیانی #نه_به_جمهوری_اسلامی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

مراسم گرامیداشت روز سینما با عنوان «در ستایش قصه‌های ماندگار یک ملت» شامگاه جمعه ۲۱ شهریور در موزه سینمای ایران برگزار شد.
در این مراسم  ستاره اسکندری گفت: «دل همه ما برای سینمای متفکر و مستقل تنگ شده است. تاریخ سینمای این مملکت همیشه بعد از اینکه حذف می‌کند به آن افتخار می‌کند.»
او افزود: «بسیار متاسفم که ترانه علیدوستی، باران کوثری، شقایق دهقان، پانته‌آ بهرام، هنگامه قاضیانی و دیگران در اینجا نیستند. سال‌ها بعد در روز ملی سینما دوباره حسرت می‌خوریم برای ستاره‌‌هایی که حذفشان کردیم و بعدها به آنها افتخار کردیم همچون بهروز وثوقی و ناصر ملک‌مطیعی و ....»
اسکندری افزود: «امیدوارم سیاست‌گذاران برای سینماگرانی که تنها به‌دلیل دگراندیش بودن با مسائل امنیتی دست و پنجه نرم می‌کنند، چاره کنند.»

لازم به ذکر است، در سال‌های اخیر بسیاری از هنرمندان عرصه سینما و تئاتر، به دلیل مواضع انتقادی‌شان، تحت پیگرد نهادهای امنیتی و قضایی قرار گرفته، بازداشت، زندانی، ممنوع‌التصویر و ممنوع‌الکار شدند.

این در حالی است که در تمام دوران جمهوری اسلامی، سانسور شدیدی بر هنر و اندیشه اعمال شده است و فیلمنامه‌ها با حذف، سانسور، عدم مجوز و فیلم‌های نامنطبق بر سلیقه حاکمیت با توقیف مواجه شده‌اند و بسیاری از سینماگران خانه‌نشین یا ناچار به  مهاجرت شده‌اند.

#سینما #سانسور #کتایون_ریاحی #جعفر_پناهی #مصطفی_رسول_اف #هنگامه_قاضیانی #ترانه_علیدوستی #باران_کوثری #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

متین حسنی، از قربانیان شلیک عامدانه به چشم، در کنار هنگامه قاضیانی

هنگامه قاضیانی از جمله بازیگرانی بود که در جریان انقلاب مهسا، حجاب از سر برداشت و به خیابان رفت، بازداشت و ممنوع‌الکار شد.

او همچون یلدا آقافضلی «اظهار پشیمانی نکرد» و همچنان در کنار خانواده‌های دادخواه می‌ایستد.

متین زمانی‌که ۱۹ سال بیشتر نداشت در جریان آبان ۹۸ در شهر بوکان، با شلیک مستقیم گلوله جنگی، بینایی یک چشم خود را از دست داد.
او همواره در کنار مردم بود و در جریان خیزش زن، زندگی، آزادی در سال ۱۴۰۱، در اعتراضات شرکت می‌کرد و بر مزار کشته‌شدگان حضور می‌یافت.


#هنگامه_قاضیانی #متین_حسنی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

فیلم «ترانه» ساخته آهنگرانی، که روز گذشته در بی‌بی‌سی فارسی پخش شد، واکنش‌های زیادی و غالبا تحسین برانگیز درباره ترانه علیدوستی را برانگیخته است.
پریسا شمس، فیلمنامه‌نویس، از ترانه علیدوستی به‌عنوان نماد زن، زندگی، آزادی و سنگ محک و «نه» بزرگ به انتخاب بد و بدتر می‌نویسد. متن نوشته او که در صفحه اینستاگرامش منتشر کرده به شرح زیر است:

برای تشخیص اصالت طلا و عیار آن چیزی وجود دارد به‌نام سنگ محک. اگر سنگ محک نباشد تشخیص زر ‌و بدل ممکن نیست. ما ایرانیان در مقطعی از دوران گذار هستیم که مانند اتاق تاریک است. مشتی آدم زخمی در کوری مطلق این سیاهی، ناتوان از دیدن چهره هم چون نمی‌توانیم دوست را از دشمن تشخیص دهیم، بی‌هدف به هم‌ مشت می‌زنیم. اما نیاز به تعلق داشتن باعث می‌شود با همان کوری هم دست‌هایی را بگیریم که ظن دوستی دارند. ناگهان نوری می‌تابد و چهره‌ها روشن می‌شوند. ساکنین زخمی اتاق تاریک چشم بر حقیقتِ صورت هم باز می‌کنند و دوست و دشمن عیان می‌شود. امثال ترانه همان نورند. #ترانه_علیدوستی به عنوان نماینده تمام عیار انقلاب زن، زندگی، آزادی همان سنگ محک است که جامعه ما به آن نیاز دارد. او‌ کمتر از یک ساعت مقابل دوربین ظاهر می‌شود و آنقدر حضورش منور است که میزان تعفن و حقارت جشن حافظ‌ها و امثالش در عظمت حضور او مشخص می‌شود. او با آن شکوه و گردن افراشته، غرور مبارزگری را بخاطرمان می‌آورد. با آن دستان هنوز زخمی‌ اما محکمش امید تغییر را در دل زنده می‌کند. دیگر این ترانه نیست که به کارنامه سینمایی‌اش افتخار کند، این تاریخ سینمای ایران است که وجود چنین زن مقتدر، موثر و قهرمانی افتخار خواهد کرد. هنرمندی تمام عیار که وقتی صحنه هنر را در اسارت حکومت دید، شاه‌نقشش را کف خیابان، توی سلول انفرادی، در انزوای بیماری، کنار مردم و میان مردم آفرید. تا وقتی ترانه و ترانه‌ها هستند یعنی نور هست، توان تشخیص سره از ناسره است و تشخیص آزادگی از بردگی شدنی‌ست. این بزرگ‌ترین وحشت این حکومت است که قریب به نیم‌قرن بقایش را فقط و فقط با نفوذ بین لایه‌های مردم حفظ کرده. با فریب دادن و راضی کردن ما به انتخاب بین بد و بدتر. ترانه و تمام مبارزان به‌حق راه آزادی یک نه بزرگند، یک فریاد رسا ‌و‌ بدون ترس و ملاحظه‌گری از جانب ملتی که دیگر بسش است انتخاب‌گری میان بد و بدتر. آنها صدای مردمی‌اند که هزینه داده‌اند و می‌دهند برای اینکه دیگر تنها یک چیز می‌خواهند: ایران آزاد و عبور از جمهوری اسلامی.

parisashams82

نظر شما چیست؟

#ترانه_علیدوستی #هنگامه_قاضیانی #مریم_بوبانی #پانته_آ_بهرام #کتایون_ریاحی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

ویدا ربانی، روزنامه‌نگار و زندانی سیاسی سابق، با انتشار دو تصویر از بند امنیتی ۲۰۹ زندان اوین، روایت دست‌اولی از شرایط غیرانسانی این بازداشتگاه ارائه داده است؛ روایتی که در آن از سلول‌هایی با ظرفیت چند نفره، خوابیدن کنار توالت، بوی تعفن، تراکم شدید جمعیت و حذف ابتدایی‌ترین معیارهای کرامت انسانی سخن می‌گوید، تصویری که به‌روشنی با روایت‌های رسمی از «شرایط مناسب» زندان‌ها در تضاد است.

متن نوشته خانم ربانی به شرح زیر است:

«این تصویر یه سلول بند ۲۰۹ وزارت اطلاعته عکس بعدی راهرو بین سلول‌هاست. نمیدونم چطور توی اینترنت هست!
ابتدا و انتهای هر ردیف یه سلول انفرادی هست. #ترانه_علیدوستی احتمالا توی سلول انفرادی اولی یا آخری بوده.
#هنگامه_قاضیانی رو میدونم همین سلول انفرادی اول راهرو بوده، بدترین سلولی که وجود داره، کنار دستشویی، بوی نم و کثافت میده…عقت میگیره

اما سلول‌های بین اینها فرق دارن، دیوار بین دو تا سلول رو برداشتن و بزرگ تر شده.
۱۴۰۱ تا نه نفر تو این سلول ها میخوابیدیم. پتوها (پتو که چه عرض کنم، کثافت بود) رو یکسره پهن میکردیم و کتابی میخوابیدیم، ۴۰۱ من چهل روزی تو یکی از این سلول ها بودم، هی پر و خالی میشد، من بالای اون توالت فرنگی خودم رو جا کرده بودم، حداقل یه طرفم دیوار باشه راحت تر بخوابم. مجبور بودم پام رو جمع کنم که بین توالت فرنگی و دیوار جا بشم. نمیدونم ۲۰۹ هیچوقت دیگه همچین جمعیتی رو به خودش دیده بود؟ غلغله بود
آذر ۹۹ که بازداشت شدم و بردنم همین سلول‌های ۲۰۹ بعد از ۱۵-۱۶ روز انفرادی، میخواستن از انفرادی درم بیارن کسی نبود که بیارن پیشم! یه تلوزیون اوردن تو سلول، گفتن از الان دیگه انفرادی نیستی، عمومی شدی :)
ولی ۴۰۱ واقعا آرزو داشتم انفرادی باشم اینقدر که شلوغ بود جای خواب نداشتیم…
برای خودم هم خیلی عجیبه، طول سلول فکر نمیکنم بیشتر از سه متر باشه، واقعا الان که حساب میکنم نمیتونم درک کنم هشت نفر چطوری تو سه متر جا میشد! یعنی کمتر از نیم متر برای هر نفر؟ باید به پهلو میخوابیدی
البته مشخصه این عکس قدیمیه، چون الان پنجره ای در کار نیست، روی پنجره یه سری ورق قلزی سوراخ سوراخ جوش دادن، در این حد میشه بیرون رو‌ببینی که بفهمی شبه یا‌ روز»


#بازداشتگاه_۲۰۹
#زندان_اوین
#زن_زندگی_آزادی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech