مادر جاویدنام آرمان عمادی در شب یلدا در کنار مزار فرزندش می‌گوید:

«طولانی‌ترین شب سال شبی بود که من آرمانمو از دست دادم و اون شب اصلأ صبح نمی‌شد...»

او همچنین خطاب به فرزندش نوشت:

«آرمان جان، جای خالی تو امشب بیشتر از همیشه حس می‌شود، اما خاطراتت مثل این شمع‌های روشن، گرمای شب‌های تاریکمان است.امشب، به یاد تو که ستاره‌ی روشن آسمانمان بودی، کنار خاطراتت به‌سر می‌بریم. روحت در آرامش باشد عزیز جاودانه ما، که عشق و یاد تو در قلبمان همیشگی است. عشق ابدی ما🤍🕊️❤️»

آرمان عمادی فرزند مهروش و یونس، متولد ۹ اردیبهشت ۱۳۷۳، یک روز پیش از آنکه در اعتراض‌ها به او شلیک شود، با گلوله ساچمه‌ای به دست او شلیک کرده بودند. به خانه رفت و با همان دست زخمی برای مادرش نوشت: «مادرم الله که یار باشد، بگذار دشمن هزار باشد.»

آرمان ۲۸ ساله بود. فوق لیسانس حقوق داشت. زبان انگلیسی و فرانسه درس می‌داد، مدتی در داروخانه کار می‌کرد، مدتی هم کافه‌ای به اسم کالدی داشت. اماکن آنقدر اذیتش کرد که مجبور شد کافه‌اش را تعطیل کند. خیلی به کافه‌داری علاقه داشت و دوست داشت کافه‌داری محبوب و معروف شود.

چند شب قبل از کشته شدنش به دوستانش گفته بود که هرچه از آنها در موبایلش دارد را پاک می‌کند که اگر دستگیر شد دوستانش به دردسر نیفتند.

آرمان عمادی به گواه نزدیکانش در مورد اعتراض‌ها و کشتار مردم بی‌تفاوت نبود و مرتب در اعتراض‌ها شرکت می‌کرد. او ۲۵ آبان در مرودشت استان فارس گلوله خورد.

#آرمان_عمادی
#یلدای_۱۴۰۳
#نه_میبخشیم_نه_فراموش_میکنیم
#شب_یلدا #دادخواهی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech