آموزشکده توانا
51.2K subscribers
38.9K photos
40.9K videos
2.56K files
21.2K links
کانال رسمی «توانا؛ آموزشکده جامعه مدنی»
عكس،خبر و فيلم‌هاى خود را براى ما بفرستيد:
تلگرام:
t.me/Tavaana_Admin

📧 : info@tavaana.org
📧 : to@tavaana.org

tavaana.org

instagram.com/tavaana
twitter.com/Tavaana
facebook.com/tavaana
youtube.com/Tavaana2010
Download Telegram
Forwarded from گفت‌وشنود

از جمهوریت تا عبودیت؛
حقیقت تلخ رابطه مردم و حاکمان در جمهوری اسلامی

اگر بخواهیم منصفانه نگاه کنیم، بزرگ‌ترین دروغ جمهوری اسلامی همان واژه «جمهوری» در نام آن است. در یک جمهوری واقعی، رابطه میان مردم و حاکمان بر اساس اصل وکیل و موکل شکل می‌گیرد. مردم، صاحبان قدرت‌اند و حاکمان تنها وکلای موقت آنان؛ و همان‌طور که هر موکلی حق دارد وکیل خود را عزل کند، مردم هم حق دارند حاکمانشان را برکنار کنند. این اصل، شالوده دموکراسی و اساس مسئولیت‌پذیری قدرت است.

اما در جمهوری اسلامی، رابطه‌ای کاملاً متفاوت حاکم است؛ رابطه‌ای که بیشتر از جنس عبد و مولا است تا موکل و وکیل. ولی فقیه در این نظام جایگاهی دارد که نه انتخاب مردم او را تعیین می‌کند و نه اراده مردم توان عزل او را دارد. او عملاً «مولا»یی است که بر سرنوشت «عباد» حکومت می‌کند. مردم در بهترین حالت، مجازند در انتخابات‌هایی شرکت کنند که پیشاپیش فیلتر شورای نگهبان دایره‌ی انتخاب‌شان را محدود کرده است. یعنی حق انتخاب واقعی وجود ندارد، بلکه فقط حق رأی دادن میان گزینه‌های گزینش‌شده باقی می‌ماند.

مصادیق این رابطه عمودی فراوان است:

اصل ۱۱۰ قانون اساسی اختیاراتی شبیه به یک سلطان مطلقه به ولی فقیه داده است.

شورای نگهبان، منصوب رهبر، هر صدایی را که خلاف میل قدرت باشد حذف می‌کند.

در اعتراضات مردمی، به جای پاسخگویی، حکومت مردم را «اغتشاشگر» و «فتنه‌گر» می‌نامد؛ همانند عبیدی که حق مطالبه از مولای خود ندارند.

حتی رسانه ملی، که قرار است صدای ملت باشد، عملاً «رسانه ولی فقیه» است و رئیس آن مستقیماً از سوی او منصوب می‌شود.

اینها همه نشان می‌دهد که در جمهوری اسلامی، مردم نه «شریک قدرت» بلکه «مطیع قدرت» هستند. ظواهر انتخاباتی تنها پوششی است برای مشروعیت‌بخشی به یک نظام ولایی که ماهیتاً غیردموکراتیک است.

نتیجه روشن است: رابطه‌ای که بر اساس عبد و مولا تعریف شود، نه اصلاح‌پذیر است و نه با اصل جمهوریت سازگار. چنین رابطه‌ای دیر یا زود شکاف میان مردم و حاکمان را عمیق‌تر می‌کند و جامعه را به سمت بی‌اعتمادی، اعتراض و حتی گسست سیاسی می‌برد. اگر جمهوری اسلامی واقعاً به جمهوریت خود وفادار بود، باید نخستین گام را بر می‌داشت: پذیرش حق مردم برای عزل حاکمان، حتی در بالاترین سطح قدرت. چیزی که امروز در عمل محال است.

#جمهوری_اسلامی #ولایت_فقیه #دموکراسی #مردم #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
💯177👍1👌1
Forwarded from گفت‌وشنود

ظهور نزدیک است!
مهدویت به مثابه ابزار قدرت؛ جمهوری اسلامی و یوتوپیای مؤجل

«برای سلامتی و ظهور آقا امام زمان دعا کنید!» عبارتی است که در منابر رسمی جمهوری اسلامی بارها شنیده می‌شود. این جمله ساده مذهبی، در واقع به یکی از ابزارهای اصلی تداوم سلطه سیاسی بدل شده است: وعده‌ی «یوتوپیای مؤجل»، یعنی آینده‌ای آرمانی که مدام نوید داده می‌شود اما هیچ‌گاه تحقق نمی‌یابد.

حاکمیت با بهره‌گیری از اندیشه مهدویت، مشکلات امروز جامعه ــ از بحران اقتصادی و فساد تا سرکوب سیاسی ــ را نه محصول ناکارآمدی خود، بلکه ویژگی «دوران غیبت» معرفی می‌کند. در این روایت، مردم باید صبور باشند، اطاعت کنند و دعا بخوانند تا زمینه ظهور فراهم گردد. وعاظ نزدیک به رهبر جمهوری اسلامی، همچون علیرضا پناهیان و کاظم صدیقی، بارها در منابر گفته‌اند «ظهور بسیار نزدیک است». این وعده‌های همیشگی به ظاهر امید می‌بخشند، اما در عمل جامعه را در انتظار و انفعال نگه می‌دارند: امروز تحمل کنید، چون فردا همه چیز دگرگون خواهد شد.

این سازوکار به‌خوبی با الگوی «مثلث کارپمن» توضیح داده می‌شود. جامعه در نقش قربانی باقی می‌ماند، حکومت خود را نایب امام و «منجی موقت» معرفی می‌کند، و دشمنان داخلی و خارجی در جایگاه آزارگر دائماً بازتولید می‌شوند. نتیجه، چرخه‌ای است که شهروندان را از مسئولیت‌پذیری دور و در وابستگی نگه می‌دارد. اگر این نقش منجی با الگوی «معلم و مربی» جایگزین شود، جامعه توانمند خواهد شد و قدرت سیاسی ناچار به پاسخگویی. اما چنین تحولی با منافع جمهوری اسلامی در تضاد است.

با تصویرسازی از آینده‌ای بهشتی پس از ظهور، که همیشه «خیلی نزدیک» است اما هرگز نمی‌رسد، حاکمیت بزرگ‌ترین فریب را بازتولید می‌کند. این وعده دائماً به تعویق‌افتاده همچون سرابی عمل می‌کند: مردم را امیدوار نگه می‌دارد، اما واقعیت تلخ فقر، تبعیض و سرکوب را به حاشیه می‌راند. در عین حال، کلید این آینده نیز در انحصار ولایت فقیه معرفی می‌شود؛ گویی بدون این ساختار، حتی ظهور نیز رخ نخواهد داد.

با این حال، تجربه نشان داده است که این وعده‌ها در بلندمدت فرسایش‌زا هستند. هر بار که «ظهور نزدیک» اعلام شده و خبری نشده است، بخشی از جامعه به ماهیت ابزاری این روایت پی برده و اعتمادش به دستگاه تبلیغاتی نظام کمتر شده است. یوتوپیای مؤجل شاید برای مدتی ابزار فریب باشد، اما در نهایت مشروعیت جمهوری اسلامی را از درون تهی می‌کند.

#آخرالزمان #مهدویت #امام_زمان #جمهوری_اسلامی #گفتگو_توانا

@Dialogue1402
👍18💯42