‌
اصولا شعار مرگ بر ضد ولايت فقيه چه معنی دارد؟

آيا هرکس که با اين نظريه مخالف است مستحق مرگ است؟

اساسا چند نفر از جمعیت ایران ضد ولایت‌فقیه هستند و این شعار که در ادبیات سیاسی نظام و طرفدارانش جایگاه ویژه دارد، خواستار مرگ آنهاست؟

چرا حاکميت به اين شعار که مخالف صريح اصل ۲۳ قانون اساسی است دامن ميزند؟

اصل ۲۳ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران:
«تفتیش عقاید ممنوع است و هیچ‌کس را نمی‌توان به صرف داشتن عقیده‌ای مورد تعرض و مؤاخذه قرار داد.»

شعاری که برآمده از یک نظریه فقهی و قرائت خاص شیعی است که بسیاری از فقهای و مراجع شیعه هم با آن مخالفند.
شعار و دیدگاهی که بواسطه آن بسیاری از ایرانیان از حقوقی چون آزادی عقیده و بیان محروم شده‌اند.

شما چطور فکر می‌کنید؟

#حکومت_فقهی #شیعه_گری #حکومت_ایدئولوژیک #ولایت_فقیه #گفتگو_توانا

ولی وقیح....

طرح از فرگل قدیمی
fargol_ghadimi


#نه_به_اعدام #استبداد_دینی #ولایت_فقیه #نه_به_جمهوری_اسلامی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‌
از جمهوریت تا عبودیت؛
حقیقت تلخ رابطه مردم و حاکمان در جمهوری اسلامی

اگر بخواهیم منصفانه نگاه کنیم، بزرگ‌ترین دروغ جمهوری اسلامی همان واژه «جمهوری» در نام آن است. در یک جمهوری واقعی، رابطه میان مردم و حاکمان بر اساس اصل وکیل و موکل شکل می‌گیرد. مردم، صاحبان قدرت‌اند و حاکمان تنها وکلای موقت آنان؛ و همان‌طور که هر موکلی حق دارد وکیل خود را عزل کند، مردم هم حق دارند حاکمانشان را برکنار کنند. این اصل، شالوده دموکراسی و اساس مسئولیت‌پذیری قدرت است.

اما در جمهوری اسلامی، رابطه‌ای کاملاً متفاوت حاکم است؛ رابطه‌ای که بیشتر از جنس عبد و مولا است تا موکل و وکیل. ولی فقیه در این نظام جایگاهی دارد که نه انتخاب مردم او را تعیین می‌کند و نه اراده مردم توان عزل او را دارد. او عملاً «مولا»یی است که بر سرنوشت «عباد» حکومت می‌کند. مردم در بهترین حالت، مجازند در انتخابات‌هایی شرکت کنند که پیشاپیش فیلتر شورای نگهبان دایره‌ی انتخاب‌شان را محدود کرده است. یعنی حق انتخاب واقعی وجود ندارد، بلکه فقط حق رأی دادن میان گزینه‌های گزینش‌شده باقی می‌ماند.

مصادیق این رابطه عمودی فراوان است:

اصل ۱۱۰ قانون اساسی اختیاراتی شبیه به یک سلطان مطلقه به ولی فقیه داده است.

شورای نگهبان، منصوب رهبر، هر صدایی را که خلاف میل قدرت باشد حذف می‌کند.

در اعتراضات مردمی، به جای پاسخگویی، حکومت مردم را «اغتشاشگر» و «فتنه‌گر» می‌نامد؛ همانند عبیدی که حق مطالبه از مولای خود ندارند.

حتی رسانه ملی، که قرار است صدای ملت باشد، عملاً «رسانه ولی فقیه» است و رئیس آن مستقیماً از سوی او منصوب می‌شود.

اینها همه نشان می‌دهد که در جمهوری اسلامی، مردم نه «شریک قدرت» بلکه «مطیع قدرت» هستند. ظواهر انتخاباتی تنها پوششی است برای مشروعیت‌بخشی به یک نظام ولایی که ماهیتاً غیردموکراتیک است.

نتیجه روشن است: رابطه‌ای که بر اساس عبد و مولا تعریف شود، نه اصلاح‌پذیر است و نه با اصل جمهوریت سازگار. چنین رابطه‌ای دیر یا زود شکاف میان مردم و حاکمان را عمیق‌تر می‌کند و جامعه را به سمت بی‌اعتمادی، اعتراض و حتی گسست سیاسی می‌برد. اگر جمهوری اسلامی واقعاً به جمهوریت خود وفادار بود، باید نخستین گام را بر می‌داشت: پذیرش حق مردم برای عزل حاکمان، حتی در بالاترین سطح قدرت. چیزی که امروز در عمل محال است.

#جمهوری_اسلامی #ولایت_فقیه #دموکراسی #مردم #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌

عین‌الله رضازاده جویباری، روحانی مخالف استبداد دینی، در یک پیام صوتی از زندان اوین با لحنی تند و انتقادی وضعیت حاکم بر ایران را تشریح کرده است. او سخنان خود را با تأکید بر حقوق بشر، آزادی عقیده، مبارزه با تبعیض و مخالفت با شکنجه آغاز می‌کند و سپس به «قصاب ایران» لقب دادن رهبر جمهوری اسلامی می‌پردازد که به گفته او با سرکوب منتقدان و مخالفان و بستن فضای سیاسی کشور، مشروعیت خود را از دست داده است.

رضازاده جویباری تأکید می‌کند که ساختار ولایت فقیه، کشور را به ناکارآمدی، فساد و بحران کشانده و با حذف اصلاح‌طلبی، جامعه را به سمت براندازی سوق داده است. او در این پیام، چهل‌وهفت سال پس از انقلاب ۱۳۵۷ را «سیاه‌ترین و تاریک‌ترین دوره تاریخ ایران» می‌نامد و از فروپاشی اقتصادی، تورم بالای ۸۰ درصدی، سقوط ارزش پول ملی و فروپاشی اخلاقی در جامعه سخن می‌گوید.

او در ادامه به بحران مشروعیت رژیم اشاره کرده و می‌گوید حتی نمایش انتخابات ۱۴۰۳ نتوانسته این بحران را برطرف کند. وی معتقد است جمهوری اسلامی به پایان راه رسیده و با سیاست‌های جنگ‌طلبانه، ایران را در ضعیف‌ترین موقعیت تاریخی خود قرار داده و بر طبل جنگ می‌کوبد، در حالی که ملت ایران دیگر تحمل جنگ جدیدی را ندارند.

رضازاده جویباری همچنین به نقض گسترده حقوق بشر اشاره می‌کند؛ از جمله شکنجه زندانیان سیاسی، مرگ‌های مشکوک، اعدام‌ها، شلاق، سرکوب زنان، ممنوعیت فعالیت احزاب و اتحادیه‌ها و سانسور شدید رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی. او می‌گوید این رژیم به دلیل کشتارها و شرارت‌های خود «خودبه‌خود منعزل است» و باید محاکمه شود.

او در پایان خطاب به مردم ایران تأکید می‌کند که «هیچ ملتی نمی‌تواند گذشته تازه‌ای برای خود بسازد، اما می‌تواند آینده‌اش را تغییر دهد». وی خواستار رفراندوم به‌عنوان مسالمت‌آمیزترین راه برای تعیین اراده ملت شده و پرسش اصلی خود را چنین مطرح می‌کند: «با این رژیم سرکش و کودک‌کش چه باید کرد؟ و چه باید کرد که دیکتاتوری دوباره بازتولید نشود؟»

📍 زندان اوین – پنج‌شنبه ۲۰ شهریور ۱۴۰۴

#حقوق_بشر #آزادی_عقیده #زندانی_عقیدتی #روحانیت_شیعه #ولایت_فقیه #بیانیه #حکومت_ایدئولوژیک #گفتگو_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‌
چرا خامنه‌ای و حکومت ولایت فقیه با پافشاری بر سیاست‌های ماجراجویانه و دیگرستیزانه در منطقه، بهای سنگین تحریم‌های فلج‌کننده را بر دوش مردم ایران انداخته‌اند؟

در حالی‌که بسیاری از کشورهای منطقه راه گفت‌وگو، صلح و تعامل سازنده را برای پیشرفت و توسعه برگزیده‌اند، ایران به‌دلیل انزواطلبی و دشمن‌تراشی‌های مستمر از مناسبات سیاسی و اقتصادی منطقه‌ای و بین‌المللی کنار گذاشته شده است.

نتیجه‌ی این سیاست‌های فاجعه‌بار چیزی جز تورم افسارگسیخته، بیکاری، فقر، و فروپاشی امید در میان مردم نبوده است.

اکنون پرسش این است که در برابر این شرایط ظالمانه و نابخردانه، چه اقدام‌های مدنی و جمعی می‌توان انجام داد تا صدای مردم خسته از تحریم، فساد و سرکوب، جایگزین صدای حکومتی شود که منافع ملت را قربانی جاه‌طلبی و ایدئولوژی کرده است؟

#دیگری_ستیزی #جنگ_طلبی #ولایت_فقیه #انزوا #تحریم #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

‌
چرا خامنه‌ای و حکومت ولایت فقیه با پافشاری بر سیاست‌های ماجراجویانه و دیگرستیزانه در منطقه، بهای سنگین تحریم‌های فلج‌کننده را بر دوش مردم ایران انداخته‌اند؟

در حالی‌که بسیاری از کشورهای منطقه راه گفت‌وگو، صلح و تعامل سازنده را برای پیشرفت و توسعه برگزیده‌اند، ایران به‌دلیل انزواطلبی و دشمن‌تراشی‌های مستمر از مناسبات سیاسی و اقتصادی منطقه‌ای و بین‌المللی کنار گذاشته شده است.

نتیجه‌ی این سیاست‌های فاجعه‌بار چیزی جز تورم افسارگسیخته، بیکاری، فقر، و فروپاشی امید در میان مردم نبوده است.

اکنون پرسش این است که در برابر این شرایط ظالمانه و نابخردانه، چه اقدام‌های مدنی و جمعی می‌توان انجام داد تا صدای مردم خسته از تحریم، فساد و سرکوب، جایگزین صدای حکومتی شود که منافع ملت را قربانی جاه‌طلبی و ایدئولوژی کرده است؟

#دیگری_ستیزی #جنگ_طلبی #ولایت_فقیه #انزوا #تحریم #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

«امروز در کشور ما آزادی بیان به طور کامل وجود دارد. کسانی هستند نظام را هم قبول ندارند. نه نظام را قبول دارند، نه دولت را قبول دارند، نه رهبری را قبول دارند. حرف می‌زنند، صحبت می‌کنند، نظراتشان را می‌گویند. کسی هم به کار آنها کاری ندارد. هیچ کس امروز به خاطر این که بر طبق عقیده خود حرف زده است مورد موآخذه دستگاه نیست.»

این سخنان خامنه‌ای بار دیگر در شبکه‌های اجتماعی در حال انتشار است.
تصاویر برخی زندانیان سیاسی را که تنها به خاطر بیان عقیده و نظرشان زندانی شده‌اند را هم به عنوان شاهد «صداقت» خامنه‌ای گذاشتیم.

اگر می‌خواستیم تصاویر همه کسانی که تنها به خاطر بیان و ابراز عقیده و تظر بازداشت، موآخذه، احضار، تهدید، شکنجه و حتی اعدام قرار گرفتند را بگذاریم ویدیو احتمالا ساعت‌ها ادامه می‌یافت!

#ولایت_فقیه #استبداد_دینی #آزادی_بیان #یاری_مدنی_توانا


@Tavaana_TavaanaTech

بیانیه تحلیلی مصطفی تاج‌زاده از زندان اوین:

متن بیانیه به شرح زیر است:

✅بن‌بست ولایت فقیه

شکست همه‌جانبه‌ی نظام ولایت فقیه، ایران را آبستن تحولاتی گسترده، ژرف و اجتناب‌ناپذیر کرده است. همه منتظر تحول‌اند، اما کسی نمی‌داند تغییرات مزبور کی و چگونه رخ خواهد داد، چه روندی را طی می‌کند و فرجام آن چیست. آیا به دمکراسی گذر خواهیم کرد یا شاهد بی‌دولتی، هرج‌ومرج و سپس استبداد جدیدی خواهیم بود؟ درهرحال مسالمت‌آمیز بودنِ تحولات بستگی تام به عملکرد ذینفعان و صاحبان نقش از حاکمیت و مخالفانش تا عموم شهروندان دارد. به نظر من رهبر نمی‌تواند مانع وقوع تغییرات شود، ولی می‌تواند آن‌را بسیار پرهزینه کند و آینده‌ای تیره‌وتار و آکنده از خشونت را برای ملت رقم بزند. به بیان واضح، همراهی نکردن آقای خامنه‌ای با تحولات، مردم را از تحقق آن‌ها منصرف نخواهد کرد؛ اما تقابل او با خواسته‌های ملت پیامدهای پیش‌بینی‌ناپذیر و به‌شدت مخاطره‌آمیز دارد، تاآنجاکه ممکن است راهی برای جبران خسارت‌های این لجاجت، دستِ‌کم در کوتاه‌مدت باقی نگذارد.

✅نه می‌تواند، نه می‌گذارد

استراتژی غلط رهبر، به‌ویژه در دو دهه گذشته، بیش‌وپیش از هرکس، خود او را سرگردان کرده است. اداره کشور به روش آمرانه و فردی و با سیاست‌هایی که ایران را به این روز اسف‌بار کشانده، ناممکن شده است و میهن را گرفتار تلاطم‌های بنیان‌برافکن می‌کند. تن دادن به تغییرات اساسی و ضروری برای عبور از بحران‌های درهم‌تنیده‌ی کنونی نیز مستلزم ترک تک‌صدایی و بازگشت حاکمیت به مردم است.
درحال‌حاضر رهبر نه می‌تواند با روش «النصر بالرعب» حکم براند و با بگیروببند، احکام اعدام و حبس و حصر بیشتر در دل‌ها وحشت بیفکند؛ نه زیر بار تغییرات عمیق و وسیع می‌رود که جلب اعتماد، رضایت و مشارکت ملت منوط به آن است.
نه تمهید و اجرای برنامه‌های درازمدت باوجود تحریم‌ها ممکن است، نه چاره‌جویی‌های موقت جوابگوی بحران‌های هم‌افزای کنونی است.
نه جنگ جدید می‌تواند گره معضلات را بگشاید، نه صلح جامع و عادلانه با آمریکا در دسترس است.
نه می‌تواند هم‌چون گذشته اولویت را به تقویت «محور مقاومت» بدهد، نه مهار گرانی، تورم، رکود و بیکاری بدون لغو تحریم‌ها امکان‌پذیر است.
نه قدرت تحمیل حجاب به زنان را دارد، نه ظرفیت تحمل آزادی حجاب آنان را.
نه می‌تواند پروژه نظامی‌سازی حکومت و پادگانی‌کردن جامعه را ادامه‌دهد، نه مدیریت میهن را به غیرنظامیان وا می‌گذارد.
نه می‌تواند بیش‌ازاین با حربه نظارت استصوابی به حذف منتقدان بپردازد، نه به انتخابات آزاد و عادلانه روی خوش نشان می‌دهد.
نه می‌تواند نظرها و مطالبات اکثریت را نادیده بگیرد، نه به استقبال گفت‌وگوی ملی، تفاهم و آشتی ملی می‌رود.
نه می‌تواند همچنان از موضع دانای کل و طلبکارانه سخن بگوید، نه با پذیرش چندصدایی قدرت را تسلیم مردم می‌کند.
نه جانشینی می‌یابد که بتواند اختیارات عالم و آدم را به او واگذارد، نه تن به اصلاح/تغییر قانون اساسی می‌دهد.
نه می‌تواند عصر یخبندان سیاسی را استمرار بخشد، نه کاری برای آب‌کردن یخ‌های بین حاکمیت و ملت می‌کند.
نه شجاعت سرکشیدن جام زهر را دارد، نه شهامت استعفادادن را.
رهبر که نمی‌تواند با مدیران کارنابلد و بی‌تجربه، آن‌هم در حساس‌ترین و پیچیده‌ترین شرایط، کشتی کشور را از طوفان‌ها به‌سلامت عبور دهد، هنوز تغییرات اساسی را نپذیرفته و حاضر نیست هدایت سکان را به چهره‌های توانا، مجرّب و کارآمد بسپارد، درنتیجه دیریازود کشتی را به صخره خواهد کوبید، یا به گِل خواهد نشاند. این درحالی‌ست‌که کشور راه نجات دارد، اما رهبر تن به آن نمی‌دهد. آنچه ولی‌فقیه می‌خواهد اکثریت ملت نمی‌خواهد و برعکس. بن‌بست همه‌گیر برآمده از این تضاد، سرنوشت‌ساز است. خوشبختانه گذر زمان به زیان نظام ولایت فقیه است‌، اما شوربختانه معلوم نیست که به ساحل نجات برسیم.

کوتاه آنکه اسلام حکومتی به‌معنای «اسلام آمرانه و زوری» جاذبه و قدرت بسیج‌کنندگی خود را ازدست داده است. باوجوداین رهبر مصرّ است که آن را زنده نگه دارد و بر آن اساس حکم براند، آن‌هم در شرایطی که جنبش مهسا (ژینا) پلیسی و امنیتی‌کردن کامل فضا را ناممکن کرده است، زیرا عکس‌العمل اعتراضی مردم به‌ویژه جوانان، هم جدی است و هم برای حکومت ویرانگر؛ و رهبر از این حقیقت آگاه است.

✅لکنت زبان رهبر

هرکه در چنین بن‌بست و برزخی گرفتار آید، سخن گفتن و اخذ تصمیم‌های راهبردی برایش بسیار دشوار می‌شود، اگر ناممکن نشود. به‌همین‌دلیل رهبر نمی‌تواند بدون لکنت زبان به نقد رژیم پیشین بنشیند، چراکه در بسیاری از عرصه‌ها، اوضاع در زمان شاه اگر بهتر نبود، بدتر هم نبود. او همچنین نمی‌تواند به تبیین شکست‌ها و آسیب‌شناسی نظام حکمرانی بپردازد...

🔗ادامه
tinyurl.com/ys6cfhrw


#بیانیه #نه_به_جمهوری_اسلامی #استبداد_دینی #ولایت_فقیه #مصطفی_تاجزاده #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‌
هاشم آقاجری: ساختار ولایت فقیه عامل بحران‌های امروز ایران است

هاشم آقاجری، زندانی سیاسی سابق، در مناظره‌ای با یک چهره اصولگرا، با انتقادی صریح از ساختار جمهوری اسلامی، ریشه بخش عمده بحران‌های کنونی کشور را در تمرکز قدرت در نهاد ولایت فقیه و نبود پاسخگویی دانست.

او تأکید کرد که «یک نفر و نهادهای منتسب به او، برای بیش از ۸۵ میلیون نفر تصمیم می‌گیرند» بدون آن‌که در برابر مردم یا نمایندگان واقعی آنان پاسخگو باشند؛ ساختاری که به گفته او طی دهه‌ها کشور را به «لبه پرتگاه» رسانده و بحران‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی کنونی محصول مستقیم آن است.

آقاجری با اشاره به تناقض در سیاست خارجی گفت: «وقتی مذاکره با آمریکا یک هفته بی‌شرافتی خوانده می‌شود و هفته بعد انجام می‌گیرد، این نشانه تصمیم‌گیری‌های شخصی و غیرپاسخگوست.» او افزود اگر نهاد رهبری در برابر مجلس خبرگان یا افکار عمومی مسئول بود، «۳۷ سال سیاست‌های مخرب، ایران را به این نقطه نمی‌رساند.»

این زندانی سیاسی سابق همچنین از نقش اقتصادی نهادهای وابسته به رهبری، از جمله بنیادها و آستان قدس رضوی، انتقاد کرد و گفت این مجموعه‌ها سهم بزرگی از اقتصاد کشور را در اختیار دارند اما از هرگونه نظارت پارلمانی مصون‌اند. به گفته او، تلاش‌ها برای ایجاد نظارت مجلس بر این نهادها با مخالفت مستقیم رهبری متوقف شده است.

آقاجری تصریح کرد که ولی فقیه بر اساس قانون اساسی اختیارات گسترده دارد اما «به هیچ مرجعی پاسخگو نیست» و قوه قضاییه نیز استقلال واقعی ندارد. او حصر طولانی‌مدت میرحسین موسوی را نمونه‌ای از تصمیم‌گیری خارج از روند قضایی و مبتنی بر اراده نهادهای تحت نظر رهبری دانست.

او در پایان، راه برون‌رفت از بحران را برگزاری همه‌پرسی، انتخابات آزاد و تشکیل مجلس مؤسسان برای تدوین قانون اساسی متناسب با نسل امروز خواند و گفت حاکمیت از این مسیر پرهیز می‌کند، زیرا می‌داند اکثریت مردم دیگر نظام ولایت فقیه را انتخاب نخواهند کرد.

#نه_به_جمهورى_اسلامى #ولایت_فقیه #استبداد_دینی #یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech

‌
‌

اگر بخواهیم منصفانه نگاه کنیم، بزرگ‌ترین دروغ جمهوری اسلامی همان واژه «جمهوری» در نام آن است.

در یک جمهوری واقعی، رابطه میان مردم و حاکمان بر اساس اصل وکیل و موکل شکل می‌گیرد. مردم، صاحبان قدرت‌اند و حاکمان تنها وکلای موقت آنان؛ و همان‌طور که هر موکلی حق دارد وکیل خود را عزل کند، مردم هم حق دارند حاکمانشان را برکنار کنند.
این اصل، شالوده دموکراسی و اساس مسئولیت‌پذیری قدرت است.

اما در جمهوری اسلامی، رابطه‌ای کاملا متفاوت حاکم است؛ رابطه‌ای که بیشتر از جنس عبد و مولا است تا موکل و وکیل. ولی فقیه در این نظام جایگاهی دارد که نه انتخاب مردم او را تعیین می‌کند و نه اراده مردم توان عزل او را دارد. او عملا «مولا»یی است که بر سرنوشت «عباد» حکومت می‌کند.

مردم در بهترین حالت، مجازند در انتخابات‌هایی شرکت کنند که پیشاپیش فیلتر شورای نگهبان دایره‌ انتخاب‌شان را محدود کرده است. یعنی حق انتخاب واقعی وجود ندارد، بلکه فقط حق رأی دادن میان گزینه‌های گزینش‌شده باقی می‌ماند.

مصادیق این رابطه عمودی فراوان است:

اصل ۱۱۰ قانون اساسی اختیاراتی شبیه به یک سلطان مطلقه به ولی فقیه داده است.

شورای نگهبان، منصوب رهبر، هر صدایی را که خلاف میل قدرت باشد حذف می‌کند.

در اعتراضات مردمی، به جای پاسخگویی، حکومت مردم را «اغتشاشگر» و «فتنه‌گر» می‌نامد؛ همانند عبیدی که حق مطالبه از مولای خود ندارند.

حتی رسانه ملی، که قرار است صدای ملت باشد، عملاً «رسانه ولی فقیه» است و رئیس آن مستقیما از سوی او منصوب می‌شود.

اینها همه نشان می‌دهد که در جمهوری اسلامی، مردم نه «شریک قدرت» بلکه «مطیع قدرت» هستند.
ظواهر انتخاباتی تنها پوششی است برای مشروعیت‌بخشی به یک نظام ولایی که ماهیتاً غیردموکراتیک است.

نتیجه روشن است: رابطه‌ای که بر اساس عبد و مولا تعریف شود، نه اصلاح‌پذیر است و نه با اصل جمهوریت سازگار.

چنین رابطه‌ای دیر یا زود شکاف میان مردم و حاکمان را عمیق‌تر می‌کند و جامعه را به سمت بی‌اعتمادی، اعتراض و حتی گسست سیاسی می‌برد. اگر جمهوری اسلامی واقعا به جمهوریت خود وفادار بود، باید نخستین گام را بر می‌داشت: پذیرش حق مردم برای عزل حاکمان، حتی در بالاترین سطح قدرت.
چیزی که امروز در عمل محال است.

#جمهوری_اسلامی #ولایت_فقیه #دموکراسی #مردم #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

تصاویر منتشر شده از بیت ویران شده علی‌خامنه‌ای
پس از حملات امروز ۹ اسفند ۱۴۰۴


#ولایت_فقیه #پایان_دیکتاتور #گفتگو_توانا

@Dialogue1402

۸مارس روز جهانی زن
ما (زنان) می‌توانیم، اگر آخوندها بگذارند


نگاه جمهوری اسلامی و رهبرانش به زنان ایرانی همانند نگاه برده‌داران به برده‌های خویش است اما با این تفاوت که زنان ایرانی خود را نه برده که انسان‌هایی دارای حقوق برابر با مردان می‌دانند و به همین علت است که روزگار خامنه‌ای را تلخ کرده‌اند.

طرحی از رضا عقیلی
‏@rezacartoon

لینک وبسایت:
‏https://dialog.tavaana.org/women-against-mullas/

#گفتگو_توانا #ولایت_فقیه #خامنه_ای #حقوق_زنان #روز_زن

‏@Dialogue1402

استفاده از سخنان جعلی منتسب به «هیتلر»، «پیشوا»ی جنایتکار؛ ترویج «ملی‌گرایی» به سبک رژیم فرقه‌ای جمهوری اسلامی

انتشار بنری از سوی حامیان جمهوری اسلامی که در آن تصویری ساختگی از چهره رهبر جدید در کنار نقل‌قولی جعلی منتسب به آدولف هیتلر قرار گرفته، موجی از واکنش‌های انتقادی و تمسخرآمیز را در میان کاربران برانگیخته است. در این بنر، تلاش شده با بهره‌گیری از ادبیات به‌ظاهر ملی‌گرایانه و ارجاع به چهره‌ای تاریخی که نماد یکی از تاریک‌ترین دوره‌های بشریت است، نوعی مشروعیت ایدئولوژیک برای حاکمیت ساخته شود؛ تلاشی که بیش از هر چیز، نشانه‌ای از بحران معنا و مشروعیت در گفتمان رسمی به نظر می‌رسد.

کاربران با اشاره به جعلی بودن این نقل‌قول و همچنین ساختگی بودن تصویر، این اقدام را نمونه‌ای از «ابتذال در پروپاگاندا» توصیف کرده‌اند؛ جایی که حتی ارجاع به چهره‌ای چون هیتلر نیز به‌عنوان ابزار تبلیغاتی به کار گرفته می‌شود. این در حالی است که در ادبیات رسمی جمهوری اسلامی، همواره تلاش شده چنین شخصیت‌هایی به‌عنوان نماد شر معرفی شوند، اما اکنون همان نام در قالبی دیگر، به خدمت روایت‌سازی سیاسی درآمده است.

برخی تحلیلگران، این رویکرد را در چارچوب شباهت‌های ساختاری میان نظام‌های توتالیتر بررسی می‌کنند. از نگاه آنان، همان‌گونه که فاشیسم هیتلری بر پایه ایدئولوژی مطلق‌گرا، رهبرمحوری و سرکوب مخالفان شکل گرفت، جمهوری اسلامی نیز با تکیه بر «ولایت مطلقه»، نهادهای امنیتی و سرکوب سیستماتیک، ساختاری مشابه را بازتولید کرده است. در هر دو نظام، «رهبر» فراتر از قانون قرار می‌گیرد و وفاداری مطلق به او به‌عنوان معیار مشروعیت تعریف می‌شود.

همچنین، سوءاستفاده از مفاهیمی چون «وطن» و «مقاومت» برای بسیج افکار عمومی، یکی دیگر از نقاط مشترک این الگوهاست؛ جایی که احساسات ملی به ابزاری برای تثبیت قدرت سیاسی تبدیل می‌شود. در چنین فضایی، اقلیت‌ها و مخالفان به‌عنوان «دشمن داخلی» معرفی شده و حذف یا سرکوب آنان توجیه‌پذیر جلوه داده می‌شود.

در نهایت، استفاده از نقل‌قول‌های جعلی و چهره‌سازی‌های مصنوعی، نه‌تنها نشانه‌ای از ضعف در تولید گفتمان اصیل است، بلکه بازتابی از تلاش برای بازنویسی واقعیت به نفع قدرت سیاسی است؛ تلاشی که بیش از آنکه اقناع‌کننده باشد، شکاف میان روایت رسمی و درک عمومی را عمیق‌تر می‌کند.

اهریمن در تاریخ: کمونیسم فاشیسم و درس‌هایی از قرن بیستم
نوشته: ولادیمیر تیسماننو

https://tavaana.org/vladimir-tismaneanu-the-devil-in-history/

#نه_به_جمهوری_اسلامی #فاشیسم #ولایت_فقیه

@Tavaana_TavaanaTech

ده آسیبی که خامنه‌ای به ایران و ایرانیان زد

این فهرست یک جمع‌بندی تحلیلی خلاصه از پیامدهای بیش از سه دهه حکمرانی علی خامنه‌ای است؛ پیامدهایی که نه فقط در سیاست، بلکه در زندگی روزمره ایرانیان اثر گذاشته‌اند.

۱) انسداد سیاسی و تضعیف جمهوریت

در این دوره، نهادهای انتخابی به‌تدریج زیر سایه نهادهای انتصابی قرار گرفتند و امکان اصلاح درون‌سیستمی عملا تضعیف شد. نتیجه، کاهش اعتماد عمومی و بی‌اثر شدن مشارکت سیاسی بود.


۲) نهادینه‌سازی سرکوب

سرکوب از یک ابزار مقطعی به یک منطق پایدار حکمرانی تبدیل شد؛ بازداشت‌های گسترده، برخوردهای خشن با اعتراضات و محدودسازی جامعه مدنی، هزینه «شهروند بودن» را بالا برد، به طوری که حتی اعتراضات معیشتی یا اعتراض به بخران آب هم با خشونت و کشتار مواجه می‌شد.


۳) عادی‌سازی اعدام و ناامنی قضایی

افزایش اجرای احکام اعدام و استفاده از ابزارهای قضایی برای برخورد با مخالفان، باعث شد قانون از نقش «حامی شهروند» فاصله بگیرد و به ابزار کنترل تبدیل شود.

۴) تبعیض ساختاری، به‌ویژه علیه زنان

تبعیض در قوانین و اجرا، به‌ویژه علیه زنان، به یکی از ویژگی‌های پایدار این دوره تبدیل شد و نیمی از جامعه را از برابری کامل در فرصت‌ها و حقوق محروم کرد. تبعیض‌های دیگر از جمله تبعیض علیه اقلیت‌های جنسی، اقلیت‌های دینی و ... عملا عده زیادی از شهروندان را به شهروند درجه چندم بدل کرد.


۵) فروپاشی تدریجی اقتصاد و معیشت

ترکیبی از سوءمدیریت، تحریم‌ها و سیاست‌گذاری‌های پرهزینه، اقتصاد ایران را به سمت تورم مزمن، کاهش ارزش پول ملی و کوچک شدن سفره مردم سوق داد.


۶) نظامی‌سازی اقتصاد و سیاست (گسترش نقش سپاه)

در این دوره، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از یک نهاد نظامی به یک بازیگر مسلط در اقتصاد، سیاست و امنیت تبدیل شد.
🔻 نتیجه: تضعیف رقابت، گسترش فساد و امنیتی شدن تصمیم‌گیری‌ها.


۷) سیاست خارجی پرهزینه و درگیری‌های منطقه‌ای

سیاست «عمق استراتژیک» و اسرائیل‌ستیزی ایران را درگیر منازعات منطقه‌ای کرد.
🔻 پیامدها: هزینه‌های مالی سنگین، افزایش تنش بین‌المللی و فشار بیشتر بر اقتصاد و زندگی مردم.


۸) انزوای بین‌المللی و فشارهای ساختاری

ایران در این دوره با تحریم‌ها و محدودیت‌های گسترده در نظام مالی و سیاسی جهان مواجه شد که تجارت، سرمایه‌گذاری و حتی زندگی عادی شهروندان را دشوار کرد.


۹) تخریب محیط زیست و بحران‌های حیاتی

بحران آب، آلودگی هوا، فرونشست زمین و نابودی منابع طبیعی، نتیجه سال‌ها مدیریت ناکارآمد و بی‌توجهی به توسعه پایدار است؛ بحرانی که مستقیما به سلامت و امنیت آینده کشور گره خورده است.
از طرفی دخالت در نظام سلامت کشور که معروف‌ترینش جلوگیری از واردات واکسن بود، باعث از دست رفتن جان‌های زیادی شد.


۱۰) فرسایش سرمایه انسانی و اجتماعی

مهاجرت گسترده نخبگان، ناامیدی نسل جوان و شکاف عمیق میان حکومت و مردم، از مهم‌ترین پیامدهای این دوره است.
🔻 نتیجه: از دست رفتن اعتماد، کاهش امید و تضعیف آینده کشور.

جمع‌بندی:
این ده محور، فقط فهرستی از مشکلات نیستند؛ یک تصویر کلی از روندی است که در آن، سیاست، اقتصاد، جامعه و حتی محیط زیست به‌طور هم‌زمان دچار فرسایش شده‌اند.
آسیب اصلی شاید در یک جمله خلاصه شود: از دست رفتن فرصت‌ها برای توسعه، برای آزادی و برای یک زندگی عادی.

لازم به ذکر است، کلیه این آسیب‌ها، ناشی از ذات نظام ولایی جمهوری اسلامی بوده و در دوره خامنه‌ای با توجه به خصلت‌های فردی او تشدید شده است.

#ولایت_فقیه #نه_به_جمهوری_اسلامی #ایران #خامنه‌ای

@Tavaana_TavaanaTech