تصاویری از علیرضا سپاهی
جوانی که بامداد امروز اعدام شد

جوانی که عقد شد ولی دیداری با معشوقش میسر نشد.
مهشاد کشانی، حالا عروسی عزادار است که حسرت دیدار آخر، حسرت بوسیدن و عشق ورزی و تشکیل زندگی با علیرضا سپاهی بر دلش ماند.

#علیرضا_سپاهی #نه_به_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

‌
#ابوالفضل_سپاهی و #علیرضا_سپاهی، دو پسرعمو که جمهوری اسلامی اعدامشان کرد. ابوالفضل همسر یکی از خواهران علیرضا بود.

علیرضا هنگام بازداشت، با آنکه مقاومتی نکرده بود، هدف چهار گلوله قرار گرفت و از ناحیه پا زخمی شد. او در دور قبلی انتقال برای اعدام سکته کرد و به بیمارستان الزهرا برده شد؛ بیمارستانی که آن شب زیر کنترل شدید امنیتی بود. حتی پدرش را هم اجازه ندادند دقایقی فرزندش را ببیند. نیمه‌شب هشتم مرداد، علیرضا را از بیمارستان به زندان بازگرداندند؛ جایی که قرار بود جانش را بگیرند.

علیرضا سه خواهر داشت: خواهری بیست‌وچندساله، خواهری ۱۶ساله و خواهری سه‌ساله. مادرش، سمیه افشاری، وقتی به سرنوشت پسرش اعتراض کرد، بازداشت و به پنج سال حبس محکوم شد. او کارگر خط تولید گروه صنعتی انتخاب، معروف به اسنوا، بود؛ همکارانش او را کارگری ماهر و متعهد می‌دانستند. سمیه افشاری نزدیک به بیست سال به‌عنوان مداح اهل بیت شناخته می‌شد، اما ۱۷ روز پس از بازداشت پسرش، خود نیز بازداشت شد.

علیرضا کارگر نانوایی بود؛ با دستمزدی محدود و آرزوهایی معمولی. ابوالفضل، که پیش از او اعدام شد، کارگر ساختمانی بود و روزی چهارصد هزار تومان دستمزد می‌گرفت. وام گرفته و مدت‌ها پس‌انداز کرده بود تا سرانجام، تنها دو هفته پیش از بازداشتش، موتوری بخرد؛ موتوری که حالا یادگاری تلخی در گوشه حیاط است.

این دو جوان در ۲۱ روز نخست بازداشت در انفرادی نگه داشته شدند و تن به اعتراف اجباری ندادند. مأموران مادر و خواهر علیرضا را هم بازداشت کردند. مادر را در برابر چشم علیرضا و علیرضا را در برابر چشم مادر شکنجه کردند؛ تا جایی که او به آنچه از او می‌خواستند اعتراف کرد.

علیرضا و ابوالفضل گرایش سیاسی خاصی نداشتند. دو کارگر محروم و معترض بودند که به وضعیت کشور، گرانی و بی‌آیندگی اعتراض کردند. خانواده‌شان با دشواری ۱۰ تا ۱۲ سکه فراهم کردند و به وکیل سپردند؛ اما به گفته خانواده، وکیل فرصتی برای کار روی پرونده نیافت. جمهوری اسلامی هر دو جوان را پای چوبه دار برد.

علیرضا را در حالی اعدام کردند که دست راستش پس از سکته بی‌حس و نیمه‌فلج بود. اجازه ندادند که علیرضا با همسرش (مهشاد کشانی) که در زندان چند روز قبل از اعدام تلفنی به عقد هم درآمده بودند، دیدار کند.

حکومتی که ۴۷ سال است دم از حقوق کارگر می‌زمد، این‌گونه با زندگی دو جوان کارگر و خانواده‌شان رفتار کرد....

#نه_به_اعدام

اطلاعات برگرفته از صفحه خانم خضر حیدری و برخی اطلاعات رسیده به آموزشکده توانا

@Tavaana_TavaanaTech

محمد نادری، زندانی سیاسی محکوم به اعدام، بدون اطلاع قبلی به زندان قزلحصار منتقل شد

محمد نادری، زندانی سیاسی ۴۵ ساله محکوم به اعدام، بدون اطلاع قبلی از زندان تهران بزرگ به زندان قزلحصار منتقل شده است.

نادری در جریان جنگ بازداشت و با اتهام «جاسوسی» به اعدام محکوم شده است. انتقال او به زندان قزلحصار، با توجه به سابقه اجرای احکام اعدام در این زندان، نگرانی‌ها درباره احتمال اجرای حکم او را افزایش داده است.

#محمد_نادری #نه_به_اعدام

کارزار سه‌شنبه‌های نه به اعدام:
⭕️ تداوم کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» در هفته صد و چهل و یکم در ۶۶ زندان

🔴 اعدام، ابزار سرکوب است؛ با کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» همراه شویم

در آستانه روز جهانی علیه مجازات اعدام، بار دیگر تأکید می‌کنیم که مجازات اعدام، نقض بنیادین حق حیات و مصداق قتل حکومتی است. این مجازات نه‌تنها حقی را برای قربانیان احیا نمی‌کند، بلکه در حکومت‌های استبدادی نظیر ایران، به ابزاری برای ایجاد وحشت، خاموش کردن اعتراضات و سرکوب مخالفان تبدیل شده است.
ایران رکورددار اعدام در جهان است. بر اساس گزارش عفو بین‌الملل، حکومت ایران در سال ۲۰۲۵ دست‌کم ۲۱۵۹ نفر را اعدام کرده و بالاترین آمار ثبت‌شده اعدام در جهان را به خود اختصاص داده است. امروز نیز دستگاه اعدام در ایران، در کنار بازداشت، شکنجه، ناپدیدسازی قهری و اعترافات اجباری، رکن جدایی‌ناپذیری از ماشین سرکوب حاکمیت است.

در روزهای اخیر و در شصت‌وسومین اجلاس شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، بیانیه‌ای مشترک از سوی ۴۶ کشور در محکومیت استفاده فزاینده حکومت ایران از مجازات اعدام، به‌ویژه علیه معترضان، صادر شد. این کشورها نسبت به اعدام معترضان و صدور احکام اعدام برای شمار دیگری از بازداشت‌شدگان، از جمله زنان و جوانان، ابراز نگرانی شدید کردند. خانم مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران، با استقبال از این بیانیه مشترک، در ماه‌های اخیر بارها ابعاد مختلف ماشین سرکوب و اعدام در ایران را برجسته کرده است؛ از ابراز نگرانی درباره اعدام کسانی که در کودکی محکوم شدند تا استفاده از شکنجه و اعترافات اجباری، فقدان دادرسی عادلانه و استفاده از اتهامات امنیتی علیه معترضان.
بر اساس آمار و گزارش‌های رسیده به کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، طی هفته گذشته (از سه‌شنبه ۷ مهر تا دوشنبه ۱۳ مهر)، دست‌کم ۲۲ نفر اعدام شده‌اند. در میان اعدام‌شدگان، پنج تن از بازداشت‌شدگان اعتراضات به نام‌های علی همتی و مجید نیک‌اندیش از مشهد، سیاوش جمشیدی خیرآبادی از شهرکرد، و علی‌رضا سپاهی و علی‌رضا رئیسی از اصفهان قرار داشته‌اند. اعدام این افراد در شرایطی که اعتراضات و نارضایتی عمومی در جامعه گسترش یافته، بار دیگر نشان می‌دهد که دستگاه سرکوبِ ولایت فقیه تلاش می‌کند با ایجاد رعب و وحشت و برپا کردن چوبه‌های دار، سدّی در برابر خیزش و اعتراضات مردم ایجاد کند؛ اما تجربه سال‌های گذشته ثابت کرده است که اعدام نمی‌تواند خشم و خواست آزادی‌خواهی مردم را خاموش کند.
هم‌زمان، روند صدور احکام اعدام برای بازداشت‌شدگان اعتراضات همچنان ادامه دارد. از جمله گزارش شده است که برای محمدامین ماندنی، از بازداشت‌شدگان اعتراضات در زندان تهران بزرگ و نیز برای سیروان شعبانی و هم‌پرونده‌های او، مهدی نامی، مسعود توشمالانی و خسرو محمدی‌نیا در زندان قزل‌حصار، احکام اعدام صادر شده است. این احکام باید فوراً لغو شوند و جان همه محکومان به اعدام، به‌ ویژه زندانیان سیاسی و معترضان بازداشتی، در برابر خطر اجرای حکم حفظ شود.
ما بر این باوریم که دیکتاتوری حاکم بر ایران با تشدید اعدام‌ها می‌کوشد فضای جامعه را امنیتی و مردم را مرعوب کند؛ اما در برابر این سیاست، مقاومت و همبستگی اجتماعی روزبه‌روز در حال گسترش است. کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» صدای زندانیانی است که پشت دیوارهای بلند زندان، در برابر ماشین مرگ ایستاده‌اند؛ صدای خانواده‌هایی است که عزیزانشان را در آستانه نابودی می‌بینند و صدای مردمی است که حق زندگی، آزادی، برابری و کرامت انسانی را فریاد می‌زنند.
از تمامی مردم ایران، خانواده‌های دادخواه، زندانیان، فعالان مدنی و حقوق بشری و همه مخالفان مجازات اعدام در داخل و خارج کشور می‌خواهیم از کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام» حمایت کنند تا همگی علیه اعدام متحد شویم. اجازه ندهیم چوبه‌های دار، ابزاری برای خاموش کردن صدای جامعه شوند.


سه‌شنبه ۱۴ مهر ۱۴۰۵
#کارزار_سه‌شنبه‌های_نه_به_اعدام
#بیانیه
#کارزار_سه_شنبه_های_نه_به_اعدام
#نه_به_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

صدور حکم اعدام برای برزو رضایی در دادگاه انقلاب تهران؛ اتهام «همکاری با دولت‌های متخاصم»

برزو رضایی، شهروند اهل کرمانشاه و از بازداشت‌شدگان اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴، توسط شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران به اعدام محکوم شد.

بر اساس گزارش هرانا، حکم اعدام آقای رضایی که از بابت اتهام ساختگی «همکاری با دولت‌های متخاصم» صادر شده، اخیراً به وکیل مدافع وی ابلاغ شده است. جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات این شهروند حدود دو ماه پیش در همین شعبه برگزار شده بود.

برزو رضایی در اسفندماه ۱۴۰۴ در ارتباط با اعتراضات سراسری بازداشت و پس از طی مراحل بازجویی به زندان تهران بزرگ منتقل شده بود. تاکنون جزئیات بیشتری درباره سایر اتهامات احتمالی مطرح‌شده علیه وی منتشر نشده است.

صدور احکام اعدام برای معترضان در دادگاه‌های انقلاب در حالی ادامه دارد که مدافعان حقوق بشر بارها نسبت به نبود دادرسی عادلانه و عدم دسترسی متهمان به حق دفاع آزاد در این دادگاه‌ها هشدار داده‌اند.

#برزو_رضایی #نه_به_اعدام #نه_به_جمهوری_اسلامی

گلشن فتحی در یادداشتی در شبکه اجتماعی ایکس، در واکنش به انتقادها از عقد مهشاد کشانی و علیرضا سپاهی در زندان، نوشت این آیین برای جلب توجه افکار عمومی به وضعیت دو زندانی در معرض اعدام و چرخه خشونتی بود که جمهوری اسلامی به نام قانون بازتولید می‌کند. او این مراسم را انتخاب زندگی و عشق در برابر دستگاهی توصیف کرد که هم‌زمان از ازدواج و خانواده می‌گوید و شهروندان را به مرگ نزدیک می‌کند.


متن این یادداشت به شرح زیر است:

حامیان جمهوری اسلامی و سایبری‌هایش افتاده‌اند به تخریب عقد #مهشاد_کشانی و #علیرضا_سپاهی
می‌گویند آیین ازدواج یک بازی کثیف روانی و رسانه‌ای برای جلب توجه بود.
بله، برای جلب توجه بود! دقیقاً برای جلب توجه افکار عمومی به جایی که جمهوری اسلامی سال‌هاست می‌خواهد نگاه‌ها از آن منحرف بماند… طناب دار، زندان و جان انسان‌ها.
در جمهوری اسلامی قانون به ابزار انتقام بدل شده، رسانه‌های حکومتی به‌جای پرسشگری، ماشین توجیه خشونت‌اند و پای جان انسان‌ها در میان است، چه کنش خشونت‌پرهیز و نافرمانی مدنی‌ای انسانی‌تر و زیباتر از به نمایش گذاشتن عشق، در میانه #اعدام و مرگ؟
بله، این ازدواج قرار بود توجه جلب کند.. توجه به انسان‌هایی که در انتظار اعدام‌اند، به خانواده‌هایی که زیر بار سال‌ها رنج و خشم، تنها راه التیام را در اجرای حکم قصاص و کشته‌شدن متهم پرونده‌شان می‌بینند و نفرت مبتنی بر قانون، آنقدر در جانشان ریشه دوانده که فراموش میکنند متهم انسان است… و به جامعه‌ای که حکومتش به‌جای شکستن چرخه خشونت، آن را با نام قانون بازتولید می‌کند.
جمهوری اسلامی از جلب توجه به مرگ ابایی ندارد، اما از جلب توجه به امکان زندگی و عشق و شادی وحشت دارد.
۴۷ سال است با میلیاردها تومان بودجه عمومی، دستگاهی عریض‌وطویل از تبلیغات، تریبون‌ها و رسانه‌های حکومتی ساخته‌اند تا افکار عمومی را مهندسی کنند… از ازدواج آسان و ازدواج در میادین شهر بگویند، از فضیلت خانواده و اخلاق و انسانیت شعار بدهند و هم‌زمان، طناب دار را به بخشی از زندگی روزمره جامعه تبدیل کنند.
اما حالا دو جوان، پشت میله‌های زندان و در انتظار مرگ، زیباترین آیین انسانی را به صحنه آورده‌اند… نه برای یک زندگی معمولی، نه برای یک جشن چندروزه، که برای فرصتی کوتاه، حتی کوتاه‌تر از یک شبانه‌روز، تا پیش از آنکه مرگ درباره سرنوشتشان تصمیم بگیرد، زندگی را انتخاب کنند و عشق را ترویج کنند و صدای ضعیفشان را به جهان برسانند
این همان تناقضی است که دستگاه تبلیغاتی حکومت را رسوا می‌کند! حکومتی که سال‌ها ازدواج را تبلیغ کرده، اکنون در برابر دو انسانی قرار گرفته که می‌خواهند ازدواج کنند، اما نه آزادی دارند، نه امنیت و نه حتی اطمینان از اینکه فردایی برای باهم‌بودنشان وجود خواهد داشت و حتی میدانستند عمر این نکاح، یک روز هم نخواهد بود
آن‌ها با یک خطبه شرعی و قانونی، تمام دستگاه تبلیغاتی جمهوری اسلامی را به چالش کشیدند… نه بودجه بیشتری داشتند، نه رسانه‌ای قدرتمند پشت سرشان بود، دقیقا چون حقیقت انسانیِ این تصویر، از تمام دروغ‌های یک دستگاه تبلیغاتی رساتر بود.
و چه چیزی برای حکومتی که سال‌هاست می‌کوشد مرگ را عادی، اعدام را اخلاقی و انتقام را عدالت جلوه دهد، رسواتر از این تصویر است؟
دو جوان که باید در آغاز زندگی باشند، پشت میله‌های زندان، در انتظار طناب دار، برای عشق و زندگی جشن می‌گیرند… و حکومتی که در میدان‌های شهر از ازدواج آسان می‌گوید، در برابر ابتدایی‌ترین حق انسانی آن‌ها ایستاده است.
اگر این حرکت برای جلب توجه بود، خوشبختانه توجه را به همان جایی جلب کرد که باید!!! به تناقض عریان حکومتی که از عشق و خانواده دم می‌زند، اما شهروندانش را چنان به مرگ نزدیک می‌کند که ازدواجشان بوی درد و مرگ و وداع می‌دهد.
این بازی روانی نبود… افشای روانی‌ترین خشونت یک نظام بود… خشونتی که می‌خواهد انسان، حتی در آخرین فرصت زندگی‌اش، از آرزوی زندگی‌کردن شرمنده باشد.

#نه_به_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

صدور حکم اعدام برای هادی عباسیان، از معترضان بازداشتی دی‌ماه، در دادگاه انقلاب بجنورد

هادی عباسیان، ۳۸ ساله و ساکن شیروان (استان خراسان شمالی)، توسط دادگاه انقلاب بجنورد به اعدام محکوم شد. حکم این معترض زندانی روز یکشنبه ۱۳ مهر ۱۴۰۵ در زندان شیروان رسماً به او ابلاغ شد.

آقای عباسیان در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ با انتشار ویدئوهایی ضمن حمایت از معترضان، از شهروندان دعوت کرده بود تا به اعتراضات بپیوندند.

او در اردیبهشت‌ماه ۱۴۰۵ توسط نیروهای امنیتی در شیروان بازداشت و پس از بازداشت، تحت فشار و بازجویی‌های نمایشی قرار گرفت؛ به‌طوری‌که رسانه‌های حکومتی در اردیبهشت‌ماه با پخش اعترافات اجباری، او را به عنوان یکی از «لیدرهای اعتراضات» معرفی کرده بودند.

گزارش‌های حاکی از آن است که او پس از بازداشت بر اثر فشارها و شدمت خشونت‌های اعمال‌شده دچار آسیب و وخامت جسمی شده و حتی به بیمارستان منتقل شده بود.

صدور حکم سنگین اعدام برای این شهروند در حالی صورت گرفته که موج تازه‌ای از صدور احکام مرگ علیه معترضان و مخالفان در دادگاه‌های انقلاب به راه افتاده است.

#هادی_عباسیان #نه_به_اعدام

درخواست مطالبه‌گران کف خیابان گیلان از مسعود فرهیخته و زرتشت احمدی‌راغب برای پایان اعتصاب غذا

مسعود فرهیخته و زرتشت احمدی‌راغب، دو زندانی سیاسی محبوس در زندان مرکزی کرج، اکنون پنجمین روز اعتصاب غذای خود (در اعتراض به احکام اعدام علیه معترضان) را می‌گذرانند. این دو مدت‌هاست جدا از دیگر زندانیان و در سلولی بدون امکانات معمولی نگهداری می‌شوند؛ پیش از این نیز دوره‌های طولانی را در سلول انفرادی گذرانده‌اند.

وقتی راه‌های فریاد بسته می‌شود، مبارزان راه آزادی گاه تن خود را به واپسین سنگر اعتراض بدل می‌کنند. اعتصاب غذا صدایی است که از پشت دیوارهای زندان به بیرون می‌رسد و رنج و اعتراض زندانی را به چشم تاریخ می‌آورد. مسعود فرهیخته در ماه‌های حبس در انفرادی، از نسلی گفت که با گلوله و تفنگ بیگانه است و مهر را «ماه مهربانی» خواند. مطالبه‌گران در بیانیه خود نوشته‌اند که با این سخنان، «دیوارهای انفرادی در همان لحظه فرو ریخت»؛ زیرا «زنجیر بر پا می‌نشیند، نه بر اندیشه» و واژه‌هایی که به خیابان رسیده‌اند، دیگر در سلول نمی‌مانند. آنان خود را حامل پاسخ آن نسل می‌دانند و می‌گویند سوگند خورده‌اند آن را تا آخرین خیابان ببرند.

مطالبه‌گران کف خیابان گیلان خطاب به این دو زندانی نوشته‌اند: «تن شما سنگر جنبش ماست» و هر روز اعتصاب، از بدن‌هایی می‌کاهد که امانت این جنبش‌اند. آنان تأکید کرده‌اند زندانبان بر فرسودگی جسمی زندانیان قمار می‌کند و افزوده‌اند: «نمی‌گذاریم او در این قمار پیروز شود؛ پیروزی از آن کسی است که بماند، بایستد و پرچم را تا صبح رهایی برافراشته نگه دارد.»

نویسندگان بیانیه، فرهیخته را «اسوه پایداری» و «یار مطالبه‌گران کف خیابان» خوانده و تأکید کرده‌اند که سخنان او در سرمای انفرادی خاموش نشد، بلکه شعله شد؛ اکنون نوبت آنان است که حامل این پیام باشند و با فریاد «نه به اعدام» در خیابان، آرمان‌های این دو زندانی را زنده نگه دارند.

این کنشگران ضمن تأکید بر پایبندی به اصول خود، از مسعود فرهیخته و زرتشت احمدی‌راغب خواسته‌اند اعتصاب غذا را پایان دهند. در بیانیه آمده است: «میدان سه‌شنبه‌های نه به اعدام را به ما بسپارید؛ ما چون گذشته با فریاد نه به اعدام در کف خیابان، آرمان‌های شما و همراه ارزشمندتان را زنده نگه می‌داریم و تا روزی که جای شما در کلاس درس خیابان خالی است، از پا نمی‌نشینیم.»

در پایان بیانیه آمده است: «از ترس عبور کردیم، به خشم رسیدیم.»

مطالبه‌گران کف خیابان گیلان
۱۵ مهرماه ۱۴۰۵

#زرتشت_احمدی_راغب #مسعود_فرهیخته #نه_به_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

تایید حکم اعدام امید گودرزی‌وند چگینی، از معترضان بازداشتی دی‌ماه، در دیوان عالی کشور

حکم اعدام امید گودرزی‌وند چگینی، معترض ۳۷ ساله بازداشت‌شده در اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ قزوین، در مرحله تجدیدنظر در دیوان عالی کشور عینا تایید شده است. به گزارش

کانال خبرانه، متعلق به مهدی محمودیان، فعال مدنی و زندانی سیاسی سابق نوشت، این زندانی اکنون در زندان چوبیندر قزوین محبوس است و با قطعی‌تر شدن روند قضایی، نگرانی درباره اجرای حکم افزایش یافته است.

گودرزی‌وند چگینی روز ۱۸ دی‌ماه در جریان اعتراضات قزوین بازداشت و پس از آن حدود ۴۰ روز در سلول انفرادی بازداشتگاه اطلاعات سپاه نگهداری شد. براساس گزارش‌های منتشرشده، او در مراحل رسیدگی از دسترسی به وکیل انتخابی محروم بوده و تحت فشار برای بیان اعتراف قرار گرفته است.

حکم اعدام او ابتدا از سوی شعبه دوم دادگاه انقلاب قزوین و در پرونده‌ای مرتبط با تخریب ورودی استانداری صادر شد. گودرزی‌وند چگینی انتساب تخریب یا آتش‌زدن این محل به خود را رد کرده و گفته است صرفا در محل حضور داشته، در حالی که جزئیات روشنی از ادله دادگاه علیه او منتشر نشده است.

این زندانی که پیشتر سابقه فعالیت در نیروی انتظامی داشته و پیش از بازداشت از این نهاد استعفا داده بود، اکنون با خطر جدی اجرای حکم روبه‌رو است. تایید حکم او در شرایطی صورت گرفته که طی ماه‌های گذشته احکام اعدام شماری از بازداشت‌شدگان اعتراضات دی‌ماه اجرا شده و تعدادی دیگر نیز همچنان در معرض مجازات مرگ قرار دارند.

#نه_به_اعدام #امید_گودرزی_وند

@Tavaana_TavaanaTech

انتقال برزو رضایی، زندانی محکوم به اعدام، از زندان تهران بزرگ به زندان قزلحصار کرج

برزو رضایی، از بازداشت‌شدگان اعتراضات سراسری دی‌ماه ۱۴۰۴ و زندانی محکوم به اعدام، روز چهارشنبه ۱۵ مهر ۱۴۰۵، از زندان تهران بزرگ به زندان قزلحصار کرج منتقل شد.
به گزارش خبرگزاری هرانا، این زندانی محکوم به اعدام بدون اطلاع قبلی از زندان تهران بزرگ خارج و به قزلحصار منتقل شده است. تا لحظه تنظیم این خبر، از دلایل و انگیزه‌های نهادهای امنیتی و قضایی برای انتقال ناگهانی آقای رضایی اطلاعی به دست نیامده است.
برزو رضایی، شهروند اهل کرمانشاه، اسفندماه سال گذشته در جریان اعتراضات سراسری بازداشت و به زندان تهران بزرگ منتقل شده بود. جلسه دادگاه رسیدگی به اتهامات وی مردادماه امسال در شعبه ۲۳ دادگاه انقلاب تهران برگزار شد و این دادگاه نهایتاً او را از بابت اتهام ساختگی «همکاری با دولت‌های متخاصم» به اعدام محکوم کرد؛ حکمی که اخیراً به وکیل مدافع وی ابلاغ شده است.
انتقال زندانیان محکوم به اعدام به زندان‌هایی نظیر قزلحصار معمولاً نگرانی‌ها را درباره اجرای قریب‌الوقوع احکام مرگ افزایش می‌دهد.


#برزو_رضایی #زندان_قزلحصار #نه_به_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

زندانی سیاسی بهروز حیدری پس از سکته قلبی و با وجود فلج شدن سمت چپ بدن به اوین بازگردانده شد
بهروز حیدری، زندانی بند امنیتی زندان اوین، پس از سکته قلبی به بیمارستان منتقل شد؛ اما شب گذشته، کمتر از ۲۴ ساعت پس از سکته و با وجود فلج شدن سمت چپ بدنش، او را به زندان بازگرداندند.
حیدری از شهروندان ساکن اسلامشهر است و از خرداد ۱۴۰۴، همراه با رضا قلندری و یونس شهابی در بازداشت به‌سر می‌برد.
در این پرونده که ده‌ها بازداشتی دارد، تاکنون اطلاعاتی منتشر نشده است. فشار نهادهای امنیتی و به‌کارگیری وکلای تسخیری همسو با این نهادها، از جمله عواملی بوده که مانع انتشار اطلاعات پرونده شده است.
بهروز حیدری، رضا قلندری و یونس شهابی به اتهام «محاربه» در خطر صدور یا اجرای حکم اعدام قرار دارند.

#بهرور_حیدری #رضا_قلندری #یونس_شهابی #از_بازداشتیها_بگو #نه_به_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

‌
آخرین تماس علیرضا رئیسی از زندان و خداحافظی با پدرش قبل از اجرای حکم اعدام. آخرین دوستت دارم گفتن‌های پدر و پسری ...
علیرضا رئیسی ز بازداشت شدگان اعتراضات دی‌ماه میدان علیخانی ملک‌شهر اصفهان بود.
علیرضا رئیسی و علیرضا سپاهی همراه با ۱۰ نفر دیگر در ارتباط با پرونده میدان علیخانی ملک شهر اصفهان به اعدام محکوم شده بودند.
پرونده "میدان علیخانی" به درگیری‌های شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴ در محدوده میدان علیخانی، میان ملک‌شهر و کاوه اصفهان بازمی‌گردد. قوه قضائیه جمهوری اسلامی اعلام کرده‌است که در جریان این درگیری‌ها چهار نیروی انتظامی کشته شده‌اند. پس از این واقعه، پرونده‌ای گسترده علیه ده‌ها نفر تشکیل شد و سرانجام ۱۴ نفر از متهمان به اعدام محکوم شدند که تاکنون هفت نفر از آنها اعدام شده‌اند.

از صفحه سمانه قذرخان

#علیرضا_رئیسی #نه_به_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

‌
روایت تکان‌دهنده شکنجه مادر یک متهم میدان علیخانی اصفهان برای گرفتن اعتراف؛ هفت نفر در این پرونده اعدام شده‌اند

یک منبع موثق از شکنجه مادرِ یکی از متهمان پرونده‌ای مرتبط با «میدان علی‌خانی» برای وادار کردن فرزند ۱۸ساله‌اش به اعتراف خبر داده است. بنا بر این روایت، مادر را در برابر چشم پسرش تهدید به اعدام کرده و با تعرض به او کوشیده‌اند متهم را به اعتراف وادار کنند.
متن گفته‌های منبع موثق، به شرح زیر است:
«یک موضوعی هستش که من فکر کنم تا الان رسانه‌ای نشده ولی دیگه الان وقتشه.
ببین، مادر یکی از بچه‌ها را آوردن، چشم‌بند زدن به مادرش. مادرش الان بازداشت نیست‌ها، می‌آوردن شکنجه می‌کردن که اینا اعتراف کنن. بهش گفتن ساکت، اصلاً نباید حرف بزنی‌ها. بعد که مامانش رو آوردن، یه طناب دار اونجا آویزون کرده بودن با چهارپایه.
جلوی این بچه ۱۸ ساله، از بچه‌های میدون علی‌خانیِ، دست کردن داخل لباس مادرش، ببخشید میگم، روی سینه مادرش و یک دستشون هم زدن روی... اصلاً آدم دیوانه میشه وقتی میگه، ...اندام تناسلی مادرش.... بعد به این می‌گفتن صدا بدی، همین الان مادرتو اعدام می‌کنیم.
چشم‌های مادر هم بسته بوده و التماس می‌کرده، دستاشو بسته بودن التماس می‌کرد. بعد دیگه این بچه همه چیزو با دست‌خط خودش طبق سناریوی بازجو می‌نویسه.»

این روایت تکان‌دهنده از اعمال شکنجه و تهدید به اعدام مادر متهم برای گرفتن اعتراف حکایت دارد. در همین پرونده تاکنون هفت نفر اعدام شده‌اند. اعترافی که زیر شکنجه یا تهدید گرفته شود، نمی‌تواند نشانه‌ای معتبر از حقیقت یا مبنایی عادلانه برای صدور حکم باشد و احکام این پرونده و سایر پرونده‌ها بر اساس اعترافاتی گرفته شده که اینگونه گرفته شده است و جان جوانان ایران را با چنین روش‌های مجرمانه، جنایتکارانه و بی‌شرمانه‌ای گرفته‌اند.

#شکنجه #اعتراف_اجباری #نه_به_جمهورى_اسلامى #نه_به_اعدام #میدان_علیخانی_اصفهان

@Tavaana_TavaanaTech

مولوی عبدالحمید:
زندانی کردن و اعدام، راه‌حل نیست
با شفافیت به جامعه جهانی اطمینان دهید که دنبال ساخت بمب هسته‌ای نیستید

مولانا عبدالحمید، امام جمعه اهل سنت زاهدان، در خطبه‌های نماز جمعه ۱۷ مهر ۱۴۰۵، با ابراز نگرانی از تشدید فشارهای اقتصادی و احتمال وقوع جنگی دیگر، خواستار گفت‌وگوی واقعی در داخل کشور و عرصه بین‌المللی، رفع تحریم‌ها، رسیدگی به مطالبات مردم و توقف اعدام‌ها شد.

به گزارش دفتر مولانا عبدالحمید، او با اشاره به دشواری معیشت مردم، تورم، گرانی، کاهش ارزش پول ملی و رکود کسب‌وکارها گفت بخش‌هایی از جامعه حتی برای تأمین نان روزانه خود با مشکل مواجه‌اند. او هشدار داد که وقوع جنگی دیگر، پس از دو جنگ پیشین و خسارات گسترده به زیرساخت‌های کشور، می‌تواند ویرانی‌های بیشتری به دنبال داشته باشد.

امام جمعه زاهدان گفت نجات ایران در گرو توافق و گفت‌وگوهای واقعی است، نه مذاکرات صوری. او با اشاره به مناقشه هسته‌ای تأکید کرد که اگر جمهوری اسلامی به دنبال ساخت سلاح هسته‌ای نیست، باید با شفافیت به جامعه جهانی اطمینان دهد و برای حل این اختلاف اقدام کند. به گفته او، رفع تحریم‌ها و آزادسازی دارایی‌های بلوکه‌شده ایران باید در اولویت قرار گیرد و منافع مردم رنج‌دیده بر سایر ملاحظات مقدم باشد.

مولانا عبدالحمید همچنین حل عادلانه مسئله فلسطین را از الزامات برقراری ثبات در خاورمیانه دانست و خواستار رعایت حقوق فلسطینیان و تشکیل دولتی مستقل شد تا مردم فلسطین بتوانند درباره سرنوشت خود تصمیم بگیرند. او بر ضرورت حل اختلافات منطقه‌ای از مسیر تدبیر و توافق نیز تأکید کرد.

او در بخش دیگری از سخنانش با اشاره به مشکلات داخلی کشور گفت مسئولان باید به خواسته‌های بحق مردم گوش دهند و برای جلب رضایت آنان اقدام کنند. مولانا عبدالحمید مردم را سرمایه اصلی کشور و ولی‌نعمت مسئولان خواند و هشدار داد که میدان دادن به تندروها می‌تواند بحران‌ها را تشدید کند. او همچنین نسبت به پیامدهای ویرانگر جنگ بر زیرساخت‌ها و آینده کشور هشدار داد.

امام جمعه اهل سنت زاهدان در ادامه با انتقاد از برخوردهای قهری با معترضان و گستردگی اعدام‌ها گفت: «زندانی کردن و اعدام، راه‌حل نیست.» او تأکید کرد که اعدام‌ها فاصله میان ملت و حاکمیت را بیشتر می‌کند و خشونت به گسترش کینه و خشونت متقابل می‌انجامد.

مولانا عبدالحمید راه برون‌رفت از شرایط بحرانی را پذیرش خواسته‌های درست مردم، مهربانی و گفت‌وگو دانست و از مسئولان خواست به جای تشدید برخوردها، با زندانیان سیاسی گفت‌وگو کنند و در کنار مردم قرار گیرند.

#نه_به_اعدام

@Tavaana_TavaanaTech

‌
۱۰ اکتبر، روز جهانی مبارزه علیه اعدام، فرصتی است برای تاکید بر لغو مجازات اعدام در سراسر جهان و بررسی عواقب منفی آن بر حقوق بشر.
روز جهانی مبارزه علیه اعدام، علاوه بر تاکید بر حق حیات برای همه و نفی کلی این مجازات، تلاشی است برای پایان‌دادن به مجازات‌های غیرانسانی و حمایت از حقوق همه انسان‌ها برای ابراز عقایدشان بدون ترس از اعدام یا سرکوب.
جمهوری اسلامی با صدور احکام اعدام قصد دارد ترس و ارعاب را در جامعه حاکم کند. اجازه ندهیم دیکتاتور با قتل حکومتی جامعه را نابود کند.
منبر خامنه‌ای
طرح از شاهرخ حیدری
https://tavaana.org/fa/Khamenb
#نه_به_اعدام


@Tavaana_TavaanaTech

روز جهانی مبارزه علیه اعدام که هر ساله در ۱۰ اکتبر برگزار می‌شود، فرصتی است برای تاکید بر لغو مجازات اعدام در سراسر جهان و بررسی عواقب منفی آن بر حقوق بشر.

در ایران، اعدام بر اساس احکامی همچون توهین به مقدسات، ارتداد، سب النبی، و خداناباوری، یکی از مواردی است که همچنان باعث نگرانی‌های جدی حقوق بشری است.

این قوانین، افراد را به دلیل باورهای شخصی یا نقد دین با خطر مجازات مرگ مواجه می‌کند.

این مجازات‌ها نه تنها نقض آشکار آزادی اندیشه، وجدان، و بیان است، بلکه فضای ترس و سرکوب ایجاد می‌کند که به‌طور دائمی بر زندگی کسانی که با باورهای رسمی دینی همسو نیستند، سایه می‌اندازد.

خداناباوران و ناباورمندان در ایران در هراس از این احکام به سر می‌برند، چرا که بیان عقایدشان می‌تواند به اتهامات سنگین منجر شود.

روز جهانی مبارزه علیه اعدام، علاوه بر تاکید بر حق حیات برای همه و نفی کلی این مجازات، تلاشی است برای پایان دادن به این نوع مجازات‌های غیرانسانی و حمایت از حقوق همه انسان‌ها برای ابراز عقایدشان بدون ترس از اعدام یا سرکوب.

#نقد_دین #نه_به_اعدام #خداناباوران #ناباورمندان #گفتگو_توانا
@dialogue1402

‌
خطر اعدام برای ۱۲ جوان اهوازی در پرونده «قلعه چنعان»

سازمان حقوق بشر کارون می‌گوید ۱۲ جوان اهوازی بازداشت‌شده در پرونده «قلعه چنعان» با اتهام‌هایی از جمله «محاربه» و «بغی» روبه‌رو شده‌اند؛ اتهام‌هایی که می‌تواند به صدور حکم اعدام منجر شود.
به گزارش این سازمان، هفت ماه پس از یورش نیروهای اطلاعاتی به منطقه قلعه چنعان اهواز در ۱۸ اسفند ۱۴۰۴، شعبه دوم بازپرسی دادگاه کارون اتهام‌های «اخلال در نظم عمومی از طریق ایجاد درگیری و هیاهو»، «محاربه از طریق تیراندازی به حوزه‌های مقاومت بسیج» و «قیام مسلحانه در برابر نظام (بغی)» را به پرونده افزوده است. پیش‌تر نیز اتهام‌هایی از جمله «انفجار لوله‌های نفت»، «نگهداری بمب دست‌ساز» و «همکاری با آمریکا و اسرائیل» به بازداشت‌شدگان نسبت داده شده بود.
سازمان حقوق بشر کارون به نقل از یک منبع مطلع می‌گوید بازداشت‌شدگان از زمان بازداشت از دسترسی به وکیل انتخابی و مستقل محروم بوده‌اند و خانواده‌های آنان نیز برای گرفتن وکیل تحت فشار قرار گرفته‌اند. این سازمان همچنین درباره شکنجه و احتمال استفاده از اعترافات اجباری در روند پرونده ابراز نگرانی کرده است.
بر اساس این گزارش، در جریان یورش ۱۸ اسفند دست‌کم پنج نفر از جوانان با شلیک مستقیم نیروهای اطلاعاتی کشته یا به‌شدت مجروح شدند. سازمان حقوق بشر کارون می‌گوید با گذشت هفت ماه، مقام‌ها هنوز درباره سرنوشت آنان توضیح روشنی نداده‌اند و پیکرهایشان را به خانواده‌ها تحویل نداده‌اند.
این سازمان می‌گوید شماری از بازداشت‌شدگان پس از ماه‌ها نگهداری در سلول‌های انفرادی، در ۳۱ تیر ۱۴۰۵ به بند ۲ زندان شیبان منتقل شدند. به گفته این سازمان، طارق حسنیان و محمدعلی باوی در این مدت تماسی با خانواده‌هایشان نداشته‌اند و حمید حسنیان نیز پس از شکنجه شدید، در تنها تماس کوتاه خود گفته است: «آن‌قدر مرا کتک زده‌اند که انگار قصد دارند مرا بکشند.»
افرادی که در این گزارش به‌عنوان متهمان پرونده معرفی شده‌اند عبارت‌اند از: طارق حسنیان، حمید حسنیان، محمدعلی باوی، توفیق سیلاوی، محمد نیسی، حسین سیلاوی، حامد زهیری، بهادر زرگانی، منصور ناصری، احمد باوی‌فرد، یوسف حسنیان و جاسم باوی، معروف به میلاد.
سازمان حقوق بشر کارون روند رسیدگی به این پرونده را فاقد وجاهت قانونی دانسته و خواستار روشن‌شدن سرنوشت جان‌باختگان، توقف شکنجه، دسترسی متهمان به وکیل مستقل و جلوگیری از صدور و اجرای احکام اعدام شده است.

#نه_به_اعدام #خوزستان #عرب_خوزستان

@Tavaana_TavaanaTech

بیانیه رضا محمدحسینی، از زندان قزلحصار؛
به مناسبت روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام

«جمهوری اسلامی برای بقای خود چوبه‌های دار برپا کرده است؛ اما هیچ طناب داری نمی‌تواند ملتی را که برای آزادی برخاسته، تا ابد به زانو درآورد.»


۱۰ اکتبر؛ روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام

امروز، از پشت دیوارهای زندان قزلحصار، صدای خود را علیه اعدام و سرکوب بلند می‌کنم؛ علیه حکومتی که مرگ را به ابزار بقای خود تبدیل کرده و می‌پندارد با گرفتن جان انسان‌ها می‌تواند اراده یک ملت را درهم بشکند.

اعدام عدالت نیست؛ انتقام است. نشانه اقتدار نیست؛ نشانه ناتوانی حکومتی است که به‌جای شنیدن صدای مردم، زندان می‌سازد و به‌جای پذیرش حق آزادی و انتخاب، چوبه‌های دار برپا می‌کند. اعدام چرخه خشونت را ادامه می‌دهد و خانواده‌ها را هر روز با ترس از ازدست‌دادن عزیزانشان روبه‌رو می‌کند.

جمهوری اسلامی نزدیک به ۴۸ سال است که ملت ایران را به گروگان گرفته است. زندان، شکنجه، سرکوب، کشتار و اعدام، ابزارهای حفظ قدرت این حکومت بوده‌اند. حکومتی که مشروعیتش را در اراده آزاد مردم نمی‌یابد، بقای خود را در ایجاد وحشت جست‌وجو می‌کند؛ از سلول انفرادی تا خیابان و چوبه دار.

اما هر چوبه دار، نشانه هراس حکومت از آزادی است، نه پیروزی آن بر مردم. دیوار زندان نمی‌تواند حقیقت را برای همیشه دفن کند و تهدید به اعدام نمی‌تواند وجدان انسانی را خاموش سازد.

زندانی محکوم به اعدام، پیش از آنکه موضوع یک پرونده قضایی باشد، انسانی برخوردار از حق حیات و کرامت است. هیچ حکومتی حق ندارد با اتهام‌های مبهم، محاکمه ناعادلانه، اعتراف اجباری یا محروم‌کردن متهم از دادرسی منصفانه، جان انسان‌ها را ابزار تسویه‌حساب سیاسی و ارعاب عمومی کند.

از آبان ۱۳۹۸ تا دی‌ماه ۱۴۰۴؛ تداوم سیاست سرکوب

تاریخ معاصر ایران زخم‌های عمیقی از سرکوب اعتراضات آبان ۱۳۹۸، خیزش ۱۴۰۱ و کشتار خونین دی‌ماه ۱۴۰۴ بر پیکر خود دارد. جنبش «زن، زندگی، آزادی» با خواست کرامت انسانی و رهایی از اجبار و سرکوب شکل گرفت، اما پاسخ حکومت بار دیگر خشونت، بازداشت، شکنجه و کشتار بود.

در دی‌ماه ۱۴۰۴ نیز، در جریان انقلاب شیر و خورشید ایران، کشتاری گسترده و هولناک رخ داد؛ فاجعه‌ای که آن را یکی از بزرگ‌ترین فجایع تاریخ معاصر ایران و جنایتی علیه بشریت می‌دانم. ابعاد آن باید مستقل و بی‌طرفانه بررسی شود و آمران و عاملانش در برابر عدالت پاسخ‌گو باشند.

اکنون معترضان و بازداشت‌شدگان آن روزها با احکام سنگین و خطر اعدام روبه‌رو هستند. کشاندن آنان به پای چوبه‌های دار، ادامه همان سیاست سرکوب و کشتار است؛ تلاشی برای آنکه حکومت با طناب دار به آنچه با گلوله به دست نیاورده، برسد.

اعدام معترضان، حقیقت را تغییر نمی‌دهد و خون جان‌باختگان را از حافظه تاریخی مردم پاک نمی‌کند. تا زمانی که بی‌عدالتی، سرکوب و سلب آزادی پابرجاست، چوبه دار پاسخی به خواست یک ملت نخواهد بود.

مبارزه با اعدام، دفاع از حق حیات است

مخالفت با اعدام، نادیده‌گرفتن رنج قربانیان جرم یا انکار ضرورت عدالت نیست. عدالت بر کشف حقیقت، رسیدگی منصفانه، پاسخ‌گویی مسئولان و حمایت از قربانیان استوار است؛ نه بر انتقام و نمایش مرگ.

خواهان جامعه‌ای هستیم که در آن هیچ‌کس به‌دلیل عقیده، اعتراض یا بیان حقیقت در معرض مرگ قرار نگیرد و هیچ خانواده‌ای هر روز با هراس از اجرای حکم عزیزش زندگی نکند.

در روز جهانی مبارزه با مجازات اعدام، خواسته‌های خود را اعلام می‌کنم:

- توقف فوری اجرای احکام اعدام و لغو احکام مرگ صادرشده علیه معترضان و زندانیان سیاسی؛
- پایان‌دادن به فشار بر زندانیان محکوم به اعدام، انتقال‌های تنبیهی و استفاده از سلول انفرادی برای خاموش‌کردن صدای آنان؛
- تضمین دسترسی زندانیان به وکیل منتخب، خانواده و نهادهای مستقل ناظر؛
- آزادی فوری و بی‌قیدوشرط زندانیان سیاسی و عقیدتی؛
- پایان‌دادن به مجازات اعدام.

از جامعه جهانی، سازمان ملل متحد و نهادهای حقوق بشری می‌خواهم در برابر استفاده سیاسی از اعدام سکوت نکنند. جان زندانیان در معرض اعدام نباید قربانی مصلحت‌های سیاسی یا فراموشی خبری شود.

طناب دار نمی‌تواند آزادی را اعدام کند

از پشت دیوارهای زندان قزلحصار، در کنار زندانیانی می‌ایستم که به‌دلیل عقیده، اعتراض یا رساندن حقیقت تحت فشار قرار گرفته‌اند؛ به‌ویژه آنان که هر روز با خطر اعدام روبه‌رو هستند.

نباید بگذاریم اعدام عادی شود و مرگ به خبری روزمره بدل شود. هیچ حکومتی مالک جان مردم نیست و هیچ قدرتی حق ندارد حق حیات را ابزار تهدید کند.

ادامه در لینک زیر:
https://tinyurl.com/bddan3m5

#نه_به_اعدام #بیانیه #رضا_محمدحسینی

@Tavaana_TavaanaTech

اثر “بی‌دار” جدالی است بین دو تفکرِ موافق و مخالفِ حُکمِ اعدام، حُکمی که در هر جای دنیا هم که باشد می‌تواند به اشتباه صادر شود و هرگز نمی‌تواند اشتباه خود را جبران کند.

تقدیم به تمام کسانی که در هر نقطه‌ای از جهان به خاطر آزادی جانشان را از دست دادند، با احترام به تمامِ خانواده‌های داغدار.

نام اثر: #بی‌دار
کلام و اجرا: توماج
ضرب‌آهنگ SajjadSearch
طراحِ جلد: Annaki

بنویس #نه_به_اعدام

youtu.be/Ck8wXpsK6Uw

@Tavaana_TavaanaTech