اتوبوس‌خواب‌ها؛ تصویری تلخ از رژیمی که بعد از ۴۷ سال هنوز نتوانسته ابتدایی‌ترین وعده‌هایش را محقق کند

تهران شب‌ها چهره واقعی خود را نشان می‌دهد؛ شهری که زیر نور چراغ‌های خیابان، صدها انسان بی‌خانمان را در دل خود جا داده است. حالا طرح «اتوبوس‌خواب»‌، اتوبوس‌هایی که بعد از پایان ساعت کاری شرکت واحد، به پناهگاه موقت مردم بی‌سرپناه تبدیل می‌شوند، به نماد تازه‌ای از ناتوانی ساختاری جمهوری اسلامی در حل کوچک‌ترین بحران‌های اجتماعی بدل شده است.

در این طرح، افراد بی‌خانمان با پرداخت حدود ۲۵ هزار تومان می‌توانند یک صندلی برای گذراندن شب داشته باشند. اما همین «پناهگاه موقت» هم آغشته به تحقیر و بی‌رحمی است: مسافران باید هر چند ساعت یکبار پیاده و دوباره سوار شوند و حوالی ساعت چهار صبح هم همگی از اتوبوس‌ها بیرون ریخته می‌شوند؛ یعنی حتا حق یک خواب کامل و انسانی هم از آن‌ها گرفته می‌شود. کودکانی که روی این صندلی‌ها می‌خوابند، نوجوانانی که از سرمای خیابان پناه آورده‌اند، بامدادشان را پیش از طلوع آفتاب در کوچه و خیابان شروع می‌کنند.

این تصویر، فقط یک ضعف مدیریتی یا بی‌برنامگی شهری نیست. این نتیجه بیش از چهار دهه حکومتی است که در ابتدای انقلاب ۵۷ وعده «کرامت»، «عدالت اجتماعی» و «رفع فقر» داد وعده آب و برق و مسکن مجانی داد، اما امروز حتی از ساخت یک سرپناه امن و دائمی برای ضعیف‌ترین شهروندان خود عاجز است. نظامی که میلیاردها دلار صرف دستگاه‌های امنیتی، تبلیغات ایدئولوژیک و پروژه‌های تروریستی می‌کند، اما برای ساده‌ترین نیاز انسان‌ها، یک سقف امن برای خواب، راه‌حلی پایدار ندارد.

اتوبوس‌خواب‌ها فقط پناهگاه شبانه نیستند؛ آیینه‌ای‌اند که نشان می‌دهند چگونه در جمهوری اسلامی، انسانِ بی‌قدرت، جایگاهی در اولویت‌ها ندارد.

ویدیو از گزارش پریسا اسلام‌زاده در رسانه آوش
#اتوبوسخوابی #اتوبوس_خوابی
#فقر_فساد_گرونی
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech