«یا شیعه یا شمشیر!»
برگی از تاریخ ایران پس از صفویان

«با این حال، آغاز حکومت جدید چیزی کمتر از یک دوره وحشت نبود. با تصرف تبریز در سال ۱۵۰۱ میلادی، شهری که حدود دو سوم جمعیت آن سنی‌مذهب بودند، شاه اسماعیل همه کسانی را که ممکن بود در برابر پذیرش آیین نماز شیعی در مسجد جامع اصلی مقاومت کنند، به مرگ تهدید کرد و سربازان قزلباش را مأمور کرد تا در میان جماعت نمازگزار گشت بزنند و اطمینان یابند که هیچ‌کس علیه لعنت فرستادن به سه خلیفه نخست (که به عنوان دشمن امامان تلقی می‌شدند)، صدایی بلند نکند.

در تبریز و دیگر شهرها، گروه‌هایی از لعنت‌کنندگان حرفه‌ای که به «تبرّاییان» معروف بودند، به طور تصادفی مردم شهر را متوقف می‌کردند و آنان را با تهدید به مرگ وادار می‌ساختند که سه خلیفه سنی‌ها را لعنت کنند.

قتل‌های هدفمندِ چهره‌های برجسته سنی در شمار زیادی از شهرها رخ داد، به‌ویژه در قزوین و اصفهان، و در شیراز و یزد کشتارهای گسترده و آشکار صورت گرفت. مساجد سنی مورد هتک حرمت قرار گرفت و آرامگاه‌های عالمان برجسته سنی ویران شد (اوبَن، ۱۹۷۰، صص. ۲۳۷ تا ۲۳۸؛ همان، ۱۹۸۸، صص. ۹۴ تا ۱۰۱).»

در میان مقامات سایر کشورها، این رفتار و سیاست صفویان به سیاست «یا شیعه یا شمشیر» معروف شده بود.

#پایان_دیکتاتور #شیعه #صفوی_گری #گفتگو_توانا

@Dialogue1402