دو دختر از شهرستان بشرویه استان خراسان جنوبی در مسابقات انتخابی تیم ملی دوچرخه‌سواری نوجوانان ایران، توجهات را جلب کردند. هر دو این رکابزنان حتی کفش و عینک مخصوص دوچرخه‌سواری هم نداشتند و با کتانی و عینک آفتابی در مسابقات رکاب زدند و هفدهم و هجدهم شدند. مادر ریحانه مقیمیان برای روحیه دادن وتنها نگذاشتن دخترش، پشت سر او می‌دوید تا فرزندش بتواند مسابقه را تمام کند.

رضا صائمی می‌نویسد:
مادر بیرجندی برای روحیه دادن به دخترش در مسابقات انتخابی تیم ملی دوچرخه سواری نوجوانان، پشت سرش می‌دود تا او بتواند مسابقه را تمام کند...آنکه از خط پایان عبور می‌کند دختر است اما آنکه بر سکوی قهرمانی می‌ایستد مادر...قهرمانی بی مدال که پا به پای دلبندش می‌دود تا پایه شکفتنش شود...دونده‌ای که هرگز به خط پایان نمی‌رسد، او همیشه عقب می‌ایستد تا فرزندش جلو باشد...این شریف‌ترین شکل عقب‌ماندگیست...مادرانگی یعنی روایت همین قاب...آنکه هنگام برد، آواز تشویق است و هنگام باخت، آغوش تسکین...و درست در همین دو نقطه، در لحظه برد و باخت که آدمی می‌خواهد شادی و غمش را با کسی قسمت کند، بودنش، دلگرمی یک حضور است...همچنان که نبودنش، دلشوره هستی....اینجاست که این جمله، اوج یک حسرت می‌شود: «کاش مامان بود»

@saemi_1355

ـ به یاد دختران مریم اکبری منفرد، زندانی سیاسی، می‌افتیم که بیش از پانزده سال است که از همراهی مادرشان محروم بوده‌اند، دختر فریبا کمال‌آبادی، زندانی بهائی، که بدون حضور مادر ازدواج کرد، بچه به دنیا آورد ... دختر مهوش ثابت که مادرش سیزده سال زندانی بود، دختر نرگس محمدی که سال‌هاست از آغوش مادر دور مانده و دختران و پسران بسیاری دیگر از زندانیان سیاسی و عقیدتی ....

#مادرانگی
#یاری_مدنی_توانا

@Tavaana_TavaanaTech