ناهید تقوی، سمیه کارگر، بهاره سلیمانی، نازنین محمدنژاد و مهران رئوف توسط شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران مجموعا به ۳۸ سال حبس تعزیری محکوم شدند. جلسات دادگاه این شهروندان به همراه الهام صمیمی دیگر متهم این پرونده در تاریخ ۸ اردیبهشت و ۲۳ خردادماه در این شعبه برگزار شده بود.
ناهید تقوی و مهران رئوف هر یک از بابت اتهامات “مشارکت در اداره گروه غیرقانونی و فعالیت تبلیغی علیه نظام” به ۱۰ سال و ۸ ماه حبس تعزیری، سمیه کارگر و بهاره سلیمانی به اتهامات “مشارکت در اداره گروه غیرقانونی و فعالیت تبلیغی علیه نظام” هر کدام به ۶ سال و ۸ ماه حبس تعزیری و نازنین محمدنژاد از بابت اتهامات “مشارکت در اداره گروه غیرقانونی و فعالیت تبلیغی علیه نظام” به ۳ سال و ۴ ماه و مجموعا به ۳۸ سال حبس تعزیری محکوم شدند.
#ناهید_تقوی #مهران_رئوف #نازنین_محمدنژاد #بهاره_سلیمانی #سمیه_کارگر
@Tavaana_TavaanaTech
ناهید تقوی و مهران رئوف هر یک از بابت اتهامات “مشارکت در اداره گروه غیرقانونی و فعالیت تبلیغی علیه نظام” به ۱۰ سال و ۸ ماه حبس تعزیری، سمیه کارگر و بهاره سلیمانی به اتهامات “مشارکت در اداره گروه غیرقانونی و فعالیت تبلیغی علیه نظام” هر کدام به ۶ سال و ۸ ماه حبس تعزیری و نازنین محمدنژاد از بابت اتهامات “مشارکت در اداره گروه غیرقانونی و فعالیت تبلیغی علیه نظام” به ۳ سال و ۴ ماه و مجموعا به ۳۸ سال حبس تعزیری محکوم شدند.
#ناهید_تقوی #مهران_رئوف #نازنین_محمدنژاد #بهاره_سلیمانی #سمیه_کارگر
@Tavaana_TavaanaTech
❤1
مهران رئوف؛ شهروند ایرانی-انگلیسی در بند سپاه پاسداران
بازداشت شهروندان دوتابعیتی در جمهوری اسلامی تبدیل به یک رذیلت جاافتاده شده است؛ به گونهای که بسیاری از شهروندان دوتابعیتی ایرانی حتی اگر هیچ فعالیت سیاسی علیه جمهوری اسلامی انجام نداده باشند، به صرف دوتابعیتی بودن در سفر به ایران دچار تردید و گمانهای جدی میشوند؛ بهویژه اگر از کشورهایی همچون فرانسه، ایالات متحده، آلمان، انگلستان و دیگر کشورهای تاثیرگذار غربی باشند.
علت این تردید و گمان آن است که جمهوری اسلامی در مجادله با این کشورها به سر میبرد و از اینرو با بازداشت شهروندانی که تابعیت این کشورها را دارند تلاش میکند به نوعی از این کشورها باجگیری و آنها را نیز ابزار چانهزنی در مذاکرات سیاسی خود قرار دهد.
یکی از شهروندان دوتابعیتی که در زمان اقامت در ایران بازداشت شده است، «مهران رئوف» است. او در مهر ۱۳۹۹ در منزل شخصی خود در تهران توسط نیروهای سرکوب سپاه بازداشت شد. این فعال چپگرا که در شهر لندن زندگی میکرد و به عنوان یک معلم روزگار میگذراند از سوی نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی به اتهام «عضویت در گروههای کمونیستی» بازداشت شد.
او به این اتهام دستکم حدود شش ماه در سلولهای بند دو-الف سپاه در اوین به سر برد ولی کاملا بارز بود که این اتهام برای بازداشتش صرفا یک بهانه بود. او یک شهروند دوتابعیتی بود که تابعیت انگلستان را نیز داشت و از اینرو طعمه بسیار خوبی برای نیروهای سپاه پاسداران بود.
مهران رئوف از سوی ماموران سپاه ثارالله تهران در منزل شخصی خود بازداشت شد. او نخست به دادسرای اوین و سپس به بند دو-الف در زندان اوین انتقال یافت. ماموران حین بازداشت آقای رئوف، برخی از لوازم شخصی او را توقیف کردند. خانواده مهران رئوف در ایران نیستند و در کانادا زندگی میکنند و بنا به آنچه رسانهها گزارش کردهاند، به علت هراسی که وکلای تسخیری مهران رئوف به آنها تلقین کرده بودند، حاضر به رسانهای کردن پرونده آقای رئوف نبودند.
مهران رئوف که دستکم ۶۵ سال سن دارد در اعتراض به وضعیت بلاتکلیف قضایی خود در فروردین ۱۴۰۰ تصمیم گرفت دست به اعتصاب غذا بزند. او در سلول انفرادی سپاه پاسداران بسیار اذیت شد و از جمله حافظه او تحت تاثیر منفی این وضعیت قرار گرفت...
بیشتر بخوانید:
https://tavaana.org/fa/Mehran_Raoof
#پروفایل #مهران_رئوف #دوتابعیتی #یاری_حقوقی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
بازداشت شهروندان دوتابعیتی در جمهوری اسلامی تبدیل به یک رذیلت جاافتاده شده است؛ به گونهای که بسیاری از شهروندان دوتابعیتی ایرانی حتی اگر هیچ فعالیت سیاسی علیه جمهوری اسلامی انجام نداده باشند، به صرف دوتابعیتی بودن در سفر به ایران دچار تردید و گمانهای جدی میشوند؛ بهویژه اگر از کشورهایی همچون فرانسه، ایالات متحده، آلمان، انگلستان و دیگر کشورهای تاثیرگذار غربی باشند.
علت این تردید و گمان آن است که جمهوری اسلامی در مجادله با این کشورها به سر میبرد و از اینرو با بازداشت شهروندانی که تابعیت این کشورها را دارند تلاش میکند به نوعی از این کشورها باجگیری و آنها را نیز ابزار چانهزنی در مذاکرات سیاسی خود قرار دهد.
یکی از شهروندان دوتابعیتی که در زمان اقامت در ایران بازداشت شده است، «مهران رئوف» است. او در مهر ۱۳۹۹ در منزل شخصی خود در تهران توسط نیروهای سرکوب سپاه بازداشت شد. این فعال چپگرا که در شهر لندن زندگی میکرد و به عنوان یک معلم روزگار میگذراند از سوی نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی به اتهام «عضویت در گروههای کمونیستی» بازداشت شد.
او به این اتهام دستکم حدود شش ماه در سلولهای بند دو-الف سپاه در اوین به سر برد ولی کاملا بارز بود که این اتهام برای بازداشتش صرفا یک بهانه بود. او یک شهروند دوتابعیتی بود که تابعیت انگلستان را نیز داشت و از اینرو طعمه بسیار خوبی برای نیروهای سپاه پاسداران بود.
مهران رئوف از سوی ماموران سپاه ثارالله تهران در منزل شخصی خود بازداشت شد. او نخست به دادسرای اوین و سپس به بند دو-الف در زندان اوین انتقال یافت. ماموران حین بازداشت آقای رئوف، برخی از لوازم شخصی او را توقیف کردند. خانواده مهران رئوف در ایران نیستند و در کانادا زندگی میکنند و بنا به آنچه رسانهها گزارش کردهاند، به علت هراسی که وکلای تسخیری مهران رئوف به آنها تلقین کرده بودند، حاضر به رسانهای کردن پرونده آقای رئوف نبودند.
مهران رئوف که دستکم ۶۵ سال سن دارد در اعتراض به وضعیت بلاتکلیف قضایی خود در فروردین ۱۴۰۰ تصمیم گرفت دست به اعتصاب غذا بزند. او در سلول انفرادی سپاه پاسداران بسیار اذیت شد و از جمله حافظه او تحت تاثیر منفی این وضعیت قرار گرفت...
بیشتر بخوانید:
https://tavaana.org/fa/Mehran_Raoof
#پروفایل #مهران_رئوف #دوتابعیتی #یاری_حقوقی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
👍17💩1
محرومیت مهران رئوف از حقوق قانونی؛ استمرار بیعدالتی علیه زندانیان سیاسی و دوتابعیتی
مهران رئوف، فعال کارگری ۶۷ ساله، در ۲۵ مهر ۱۳۹۹ در منزل شخصی خود بازداشت و پس از یک محاکمهی غیرعادلانه در دادگاهی ناصالح به هشت سال زندان محکوم شد. اکنون نزدیک به پنج سال از دوران محکومیت وی میگذرد، اما همچنان از ابتداییترین حقوق قانونی خود همچون مرخصی، آزادی مشروط و درمان محروم است. رئوف تاکنون بیش از شش بار برای آزادی مشروط درخواست داده است، اما بازجویان و ضابطان امنیتی به هیچیک از استعلامهای دادیار ناظر پاسخ ندادهاند؛ در حالی که به تصریح قاضی ناظر (آقای نیری)، اگر سه بار پاسخی داده نشود، میبایست موافقت تلقی گردد. با وجود این اصل قانونی، دادستانی همچنان از آزادی مشروط او جلوگیری کرده است.
رئوف از مشکلات جدی جسمی، از جمله درد شدید دندان، رنج میبرد اما مسئولان زندان مانع اعزام وی به مراکز درمانی شدهاند. او همچنین بارها نسبت به محدودیت دسترسی به کتابخانه و فعالیتهای فرهنگی در زندان اعتراض کرده است.
دو سال و نیم پیش، رئوف در نامهای سرگشاده از زندان اوین (فروردین ۱۴۰۲) پرده از تبعیض سیستماتیک علیه زندانیان سیاسی و بهویژه دوتابعیتیها برداشت. در آن نامه او توضیح داده بود که چگونه اعلام عفو عمومی معیاری عملاً شامل زندانیان دوتابعیتی نمیشود و آنان از حقوقی چون مرخصی و آزادی مشروط محروم میمانند. وی با اشاره به تجربه شخصی خود، نوشت که ضابطان قوه قضاییه «ما مأموریم و معذور» را بهانه میکنند و قانون را به میل و خواست حاکمیت تفسیر کرده، حتی فعالیتهای ساده سیاسی یا فرهنگی چون انتشار کتاب را با برچسبهای امنیتی جرمانگاری میکنند.
در همان نامه، رئوف تجربهی خود از بازداشت طولانیمدت در سلول انفرادی، محرومیت از دسترسی به وکیل و قطع ارتباط کامل با خانواده برای ماهها را بهعنوان نمونهای آشکار از نقض قوانین داخلی و حقوق بشر شرح داده بود. او تأکید کرده بود که جمهوری اسلامی با محروم کردن زندانیان دوتابعیتی از حقوق قانونی، عملاً آنان را به «کالایی برای مبادله در معاملات سیاسی و اقتصادی» بدل کرده است؛ همانگونه که در پروندههای شناختهشدهای چون سیامک نمازی، مراد طاهباز و عماد شرقی دیده شد.
مهران رئوف در آن نامه یادآور شد که مهاجرت و اخذ تابعیت دوم در جهان امری عادی و پذیرفتهشده است و بسیاری از ایرانیان صرفاً برای سهولت سفر یا تحصیل چنین میکنند، بیآنکه از ایران دل کنده باشند. با این حال، جمهوری اسلامی تابعیت دوم را به رسمیت نمیشناسد و زندانیان دوتابعیتی را از حقوقی که حتی زندانیان دیگر در ایران (بهطور محدود) برخوردارند، محروم میسازد.
این تبعیض در حالی اعمال میشود که بنا به گزارشها، صدها نفر از مسئولان جمهوری اسلامی خود دارای تابعیت یا اقامت در کشورهای دیگر هستند. رئوف در همان نامه با اشاره به این تناقض آشکار، رفتار حکومت را «ستمگری سازمانیافته و ابزاری برای سرکوب سیاسی» توصیف کرد.
امروز، با گذشت سالها از بازداشت مهران رئوف، شرایط او نشان میدهد که نه تنها محتوای نامهی فروردین ۱۴۰۲ او همچنان معتبر است، بلکه وضعیت بدتر نیز شده است: بلاتکلیفی حقوقی، محرومیت از درمان، عدم دسترسی به کتابخانه، و بیپاسخ ماندن درخواستهای آزادی مشروط. پروندهی او نمادی آشکار از نقض سیستماتیک حقوق زندانیان سیاسی و بهویژه دوتابعیتیها در ایران است.
#مهران_رئوف #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
مهران رئوف، فعال کارگری ۶۷ ساله، در ۲۵ مهر ۱۳۹۹ در منزل شخصی خود بازداشت و پس از یک محاکمهی غیرعادلانه در دادگاهی ناصالح به هشت سال زندان محکوم شد. اکنون نزدیک به پنج سال از دوران محکومیت وی میگذرد، اما همچنان از ابتداییترین حقوق قانونی خود همچون مرخصی، آزادی مشروط و درمان محروم است. رئوف تاکنون بیش از شش بار برای آزادی مشروط درخواست داده است، اما بازجویان و ضابطان امنیتی به هیچیک از استعلامهای دادیار ناظر پاسخ ندادهاند؛ در حالی که به تصریح قاضی ناظر (آقای نیری)، اگر سه بار پاسخی داده نشود، میبایست موافقت تلقی گردد. با وجود این اصل قانونی، دادستانی همچنان از آزادی مشروط او جلوگیری کرده است.
رئوف از مشکلات جدی جسمی، از جمله درد شدید دندان، رنج میبرد اما مسئولان زندان مانع اعزام وی به مراکز درمانی شدهاند. او همچنین بارها نسبت به محدودیت دسترسی به کتابخانه و فعالیتهای فرهنگی در زندان اعتراض کرده است.
دو سال و نیم پیش، رئوف در نامهای سرگشاده از زندان اوین (فروردین ۱۴۰۲) پرده از تبعیض سیستماتیک علیه زندانیان سیاسی و بهویژه دوتابعیتیها برداشت. در آن نامه او توضیح داده بود که چگونه اعلام عفو عمومی معیاری عملاً شامل زندانیان دوتابعیتی نمیشود و آنان از حقوقی چون مرخصی و آزادی مشروط محروم میمانند. وی با اشاره به تجربه شخصی خود، نوشت که ضابطان قوه قضاییه «ما مأموریم و معذور» را بهانه میکنند و قانون را به میل و خواست حاکمیت تفسیر کرده، حتی فعالیتهای ساده سیاسی یا فرهنگی چون انتشار کتاب را با برچسبهای امنیتی جرمانگاری میکنند.
در همان نامه، رئوف تجربهی خود از بازداشت طولانیمدت در سلول انفرادی، محرومیت از دسترسی به وکیل و قطع ارتباط کامل با خانواده برای ماهها را بهعنوان نمونهای آشکار از نقض قوانین داخلی و حقوق بشر شرح داده بود. او تأکید کرده بود که جمهوری اسلامی با محروم کردن زندانیان دوتابعیتی از حقوق قانونی، عملاً آنان را به «کالایی برای مبادله در معاملات سیاسی و اقتصادی» بدل کرده است؛ همانگونه که در پروندههای شناختهشدهای چون سیامک نمازی، مراد طاهباز و عماد شرقی دیده شد.
مهران رئوف در آن نامه یادآور شد که مهاجرت و اخذ تابعیت دوم در جهان امری عادی و پذیرفتهشده است و بسیاری از ایرانیان صرفاً برای سهولت سفر یا تحصیل چنین میکنند، بیآنکه از ایران دل کنده باشند. با این حال، جمهوری اسلامی تابعیت دوم را به رسمیت نمیشناسد و زندانیان دوتابعیتی را از حقوقی که حتی زندانیان دیگر در ایران (بهطور محدود) برخوردارند، محروم میسازد.
این تبعیض در حالی اعمال میشود که بنا به گزارشها، صدها نفر از مسئولان جمهوری اسلامی خود دارای تابعیت یا اقامت در کشورهای دیگر هستند. رئوف در همان نامه با اشاره به این تناقض آشکار، رفتار حکومت را «ستمگری سازمانیافته و ابزاری برای سرکوب سیاسی» توصیف کرد.
امروز، با گذشت سالها از بازداشت مهران رئوف، شرایط او نشان میدهد که نه تنها محتوای نامهی فروردین ۱۴۰۲ او همچنان معتبر است، بلکه وضعیت بدتر نیز شده است: بلاتکلیفی حقوقی، محرومیت از درمان، عدم دسترسی به کتابخانه، و بیپاسخ ماندن درخواستهای آزادی مشروط. پروندهی او نمادی آشکار از نقض سیستماتیک حقوق زندانیان سیاسی و بهویژه دوتابعیتیها در ایران است.
#مهران_رئوف #یاری_مدنی_توانا
@Tavaana_TavaanaTech
🕊11💔9❤2👎1