‌
مادر پرنیان دبیری: می‌ایستم، چون دادخواه دخترم هستم

مادر پرنیان دبیری، از جان‌باختگان اعتراضات، با انتشار پیامی از همدردان خود خواست زنده بمانند، نام و یاد عزیزان از دست‌رفته‌شان را فریاد بزنند و دادخواه آنان باشند. او همچنین در پویش «یک شمع، یک نام، یک یاد» به یاد دخترش شمعی روشن کرد.

مادر پرنیان دبیری در این پیام خطاب به خانواده‌های دادخواه گفت: «می‌دانم درد دارید؛ درد از دست دادن، درد ظلم و درد ناجوانمردی. می‌خواهید فریاد بزنید و دادخواهی کنید، اما نمی‌توانید.»

او با اشاره به رنج و بی‌تابی خود پس از از دست دادن دخترش افزود: «من هم مثل شما گریه می‌کنم، بی‌تابی می‌کنم و گاهی به جایی می‌رسم که از خودم می‌پرسم برای چه زنده‌ام.»

مادر پرنیان دبیری گفت هر بار که چنین احساسی به سراغش می‌آید، به دخترش، عمر ناتمام او و آرزوهایی که برای آینده داشت فکر می‌کند و ادامه داد: «دستم را روی زانویم می‌گذارم، بلند می‌شوم و می‌ایستم؛ چون دادخواه دخترم هستم.»

او پرنیان را دختری آرام و الگوی خود توصیف کرد و گفت: «پرنیان به معنای واقعی، روزمرگی را با روزمرگی مبارزه کرد و زنده‌بودن را زندگی کرد؛ اما نگذاشتند. کشتندش. ضحاک‌های زمانه زندگی‌اش را گرفتند.»

مادر این جان‌باخته تأکید کرد که به دخترش افتخار می‌کند و گفت: «پرنیان من، وقتی با جسمش در میان ما بود، در قلب و ذهن من و در تک‌تک سلول‌های بدنم زندگی می‌کرد و امروز هم همین‌طور است.»

او در ادامه خطاب به خانواده‌های دادخواه گفت: «پرنیان و عزیزان از دست‌رفته شما از ما چه می‌خواهند؟ می‌خواهند زنده بمانیم، بایستیم، نام و یادشان را فریاد بزنیم و درباره مظلومانه کشته‌شدنشان سخن بگوییم.»

مادر پرنیان دبیری در پایان گفت: «ما دادخواه فرزندان و عزیزان از دست‌رفته‌مان هستیم؛ نه می‌بخشیم و نه فراموش می‌کنیم.»

او سپس شمعی به نام و یاد دخترش روشن کرد و گفت:

«جاودان باد یاد جان‌باختگان؛ پاینده ایران.
جاویدنام پرنیان دبیری.»


#پرنیان_دبیری #دادخواهی

@Tavaana_TavaanaTech

‌
امسال دیگر پرنیان را به مدرسه نبردم

مادر جاویدنام پرنیان دبیری، نوجوانی که در جریان اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ به دست نیروهای جمهوری اسلامی کشته شد، هم‌زمان با آغاز سال تحصیلی، از نخستین مهر بدون دخترش گفت؛ از لباس فرم اتوکشیده، کوله مرتب و کتانی‌هایی که دیگر کسی آن‌ها را برای رفتن به مدرسه نمی‌پوشد.

او با مرور صبح‌های نخستین روز مدرسه در ۱۱ سال گذشته گفت که هر سال با صدای زدن دخترش، آماده‌کردن شیر و کیک و گذاشتن خوراکی‌های محبوبش در کوله آغاز می‌شد. پرنیان در رشته معماری تحصیل می‌کرد و به‌دلیل سنگینی وسایلش، مادر کوله او را تا دم در حمل می‌کرد.

مادر پرنیان از مسیر مشترکشان تا مدرسه نیز گفت؛ مسیری که با خنده‌های مادر و دختر، گوش‌دادن پرنیان به موسیقی و شوق دیدن دوستانش می‌گذشت. پرنیان به مادرش می‌گفت: «من از درِ آن مدرسه بروم داخل و بچه‌ها را ببینم، دیگر از خستگی خبری نیست.»

اما امسال نخستین مهر برای این مادر به‌شکل دیگری آغاز شد؛ لباس فرم پرنیان را تمیز و اتوکشیده آماده کرد، کوله و کتانی‌هایش را مرتب کنار هم گذاشت، اما دختری نبود که صدایش کند و به مدرسه ببرد.

او در پایان، با صدایی آکنده از اندوه گفت:

«امسال من این روز را تجربه نکردم… مهر ایران… تو پاییز می‌آمد و درس می‌خواند… خواستم حال امروزم را با شما در میان بگذارم.»


#پرنیان_دبیری #دادخواهی #اول_مهر

@Tavaana_TavaanaTech