Forwarded from گفتوشنود
“دست خدا بر سر ماست، خامنهای رهبر ماست”
کهنالگوی پدر مقتدر و مقدس در جمهوری اسلامی
پیام همراهان
کارل یونگ، روانشناس سوئیسی، مفهوم ناخودآگاه جمعی را معرفی کرد: بخشی از روان که فراتر از تجربه فردی است و شامل الگوها و تصاویر مشترک انسانی میشود، مانند پدر، قهرمان، سایه یا منجی. این الگوها، رفتارها و واکنشهای جمعی را شکل میدهند و میتوانند حتی بدون آگاهی ما، باورها و تصمیمهای سیاسی و اجتماعی را هدایت کنند.
شعارهای از قبیل «دست خدا بر سر ماست، خامنهای رهبر ماست» نمونهای بارز از فعال شدن کهنالگوی پدر مقتدر در جمهوری اسلامی است. رهبر در این شعار نه فقط یک سیاستمدار، بلکه نمادی از پدر فراگیر معرفی میشود؛ پدری که امنیت، نظم و بقای جمع را تضمین میکند و اطاعت را بر اختیار فردی ارجح میداند. نتیجه آن، وابستگی روانی و پذیرش بیچونوچرای قدرت است.
عبارت «دست خدا بر سر ماست» نیز کهنالگوی قدرت الهی و منجی را فعال میکند. پیام ناخودآگاه آن این است که مخالفت با رهبر، مخالفت با نظم آسمانی و حتی بقای جامعه است. چنین ترکیبی نقد و پرسشگری را محدود کرده و وابستگی جمعی را تقویت میکند.
در عمل، این شعار و کهنالگوها باعث میشوند جامعه در حالت بقا و اضطراب دائمی قرار گیرد. ترس از تهدیدها یا خطرهای فرضی باعث میشود مردم حتی پس از مرگ رهبر یا تغییر شرایط سیاسی، همچنان چرخه اطاعت و استبداد را بازتولید کنند. نمونههای تاریخی از دهههای اخیر نشان میدهند که شعارها و نمادها میتوانند رفتار و تصمیمات جمعی را بدون منطق یا دلیل روشن هدایت کنند.
شناخت این کهنالگوها اولین گام برای ایجاد آگاهی جمعی و تفکر مستقل است. تا زمانی که جامعه به نقشهای «پدر مقتدر» و «منجی نجاتدهنده» وابسته باشد، تغییر واقعی در ساختار قدرت دشوار خواهد بود. اما اگر بتوانیم این الگوها را تحلیل و نقد کنیم، فرصت ایجاد نهادسازی، مسئولیتپذیری جمعی و گریز از اطاعت کورکورانه فراهم میشود.
در نهایت، این یادداشت دعوتی است به نگاهی آگاهانه و انتقادی به شعارها و نمادهایی که روان جمعی را شکل میدهند؛ فهم اینکه قدرت چگونه با ناخودآگاه ما بازی میکند، نخستین قدم برای تغییر و رشد جامعه است.
#کهن_الگو #یونگ #قدسی_سازی #حکومت_دینی #گفتگو_توانا
@Dialigue1402
“دست خدا بر سر ماست، خامنهای رهبر ماست”
کهنالگوی پدر مقتدر و مقدس در جمهوری اسلامی
پیام همراهان
کارل یونگ، روانشناس سوئیسی، مفهوم ناخودآگاه جمعی را معرفی کرد: بخشی از روان که فراتر از تجربه فردی است و شامل الگوها و تصاویر مشترک انسانی میشود، مانند پدر، قهرمان، سایه یا منجی. این الگوها، رفتارها و واکنشهای جمعی را شکل میدهند و میتوانند حتی بدون آگاهی ما، باورها و تصمیمهای سیاسی و اجتماعی را هدایت کنند.
شعارهای از قبیل «دست خدا بر سر ماست، خامنهای رهبر ماست» نمونهای بارز از فعال شدن کهنالگوی پدر مقتدر در جمهوری اسلامی است. رهبر در این شعار نه فقط یک سیاستمدار، بلکه نمادی از پدر فراگیر معرفی میشود؛ پدری که امنیت، نظم و بقای جمع را تضمین میکند و اطاعت را بر اختیار فردی ارجح میداند. نتیجه آن، وابستگی روانی و پذیرش بیچونوچرای قدرت است.
عبارت «دست خدا بر سر ماست» نیز کهنالگوی قدرت الهی و منجی را فعال میکند. پیام ناخودآگاه آن این است که مخالفت با رهبر، مخالفت با نظم آسمانی و حتی بقای جامعه است. چنین ترکیبی نقد و پرسشگری را محدود کرده و وابستگی جمعی را تقویت میکند.
در عمل، این شعار و کهنالگوها باعث میشوند جامعه در حالت بقا و اضطراب دائمی قرار گیرد. ترس از تهدیدها یا خطرهای فرضی باعث میشود مردم حتی پس از مرگ رهبر یا تغییر شرایط سیاسی، همچنان چرخه اطاعت و استبداد را بازتولید کنند. نمونههای تاریخی از دهههای اخیر نشان میدهند که شعارها و نمادها میتوانند رفتار و تصمیمات جمعی را بدون منطق یا دلیل روشن هدایت کنند.
شناخت این کهنالگوها اولین گام برای ایجاد آگاهی جمعی و تفکر مستقل است. تا زمانی که جامعه به نقشهای «پدر مقتدر» و «منجی نجاتدهنده» وابسته باشد، تغییر واقعی در ساختار قدرت دشوار خواهد بود. اما اگر بتوانیم این الگوها را تحلیل و نقد کنیم، فرصت ایجاد نهادسازی، مسئولیتپذیری جمعی و گریز از اطاعت کورکورانه فراهم میشود.
در نهایت، این یادداشت دعوتی است به نگاهی آگاهانه و انتقادی به شعارها و نمادهایی که روان جمعی را شکل میدهند؛ فهم اینکه قدرت چگونه با ناخودآگاه ما بازی میکند، نخستین قدم برای تغییر و رشد جامعه است.
#کهن_الگو #یونگ #قدسی_سازی #حکومت_دینی #گفتگو_توانا
@Dialigue1402
❤9🕊4