‌
بیست‌وهفت سال از روز ۱۸ تیر ۷۸ گذشت و پرسش همچنان پابرجاست؛ سعید کجاست؟ فریادی که از قلب مادری چشم‌انتظار خاموش نمی‌شود.

۲۷ سال انتظار… و هنوز هیچ خبری نیست. بیست‌وهفت سال است که مادری هر صبح با یک پرسش از خواب برمی‌خیزد: فرزندم کجاست؟ و هر شب با هزاران سؤال بی‌پاسخ، در سکوت و اضطراب به خواب می‌رود.
بیست‌وهفت سال است که نام فرزندش را صدا می‌زند و تنها پاسخی که می‌شنود، سکوتی سرد و بی‌رحم است.

سعید زینالی، دانشجوی ۲۳ ساله، چند روز پس از رویدادهای ۱۸ تیر ۱۳۷۸، در خانه‌اش بازداشت شد. گفتند: ده دقیقه کارش داریم؛ اما آن ده دقیقه به بیست‌وهفت سال انتظار بدل شد و سعید هرگز بازنگشت. از همان روز، زندگی خانواده‌اش متوقف شد. مادر و خواهرش را به سبب پیگیری سرنوشت او بازداشت و زندانی کردند، پدرش را از کار برکنار کردند و خواهرش را در سلول انفرادی، در هراس و سکوت، رها ساختند. گویی تنها یک پیام در میان بود: فراموش کن. نپرس. دنبال نشانی نباش.

اما مگر می‌شود مادری پس از بیست‌وهفت سال انتظار، فرزندش را فراموش کند؟ و این تنها روایت سعید نیست. هنوز هم پدران و مادرانی هستند که در بی‌خبری از سرنوشت فرزندانشان روزگار می‌گذرانند؛ هر دقیقه، هر ساعت و هر روز با ترسی بی‌پایان. هر زنگ تلفن و هر صدای در، می‌تواند هم نوید امید باشد و هم آغاز کابوسی تازه.

بیایید صدای این مادران و پدران باشیم؛ صدای اکرم نقابی، صدای سعید زینالی و صدای همه فرزندانی که در تاریکی ناپدید شدند، تا شاید روزی هیچ مادری و پدری در تنهایی و بی‌خبری اشک نریزد و هیچ خانواده‌ای در سکوتِ رنج و انتظار، از هم نپاشد.

این سخنان، برگرفته از روایت اکرم نقابی، مادر سعید زینالی، است که یازده سال پیش بیان شد؛ روایتی که با گذشت سال‌ها، همچنان بی‌پاسخ مانده است.

از صفحه مسعود علیزاده.


#کوی_دانشگاه_تهران
#۱۸_تیر_بی_سرانجامی
#سعید_زینالی_کجاست ؟
#علیه_فراموشی #سعید_زینالی

@Tavaana_TavaanaTech