تداوم بازداشت و بی‌خبری از سه جوان بهائی در شیراز؛ ۲۱ روز بلاتکلیفی و محرومیت از تماس
با گذشت ۲۱ روز از یورش نیروهای امنیتی و بازداشت سارینا زائری (۲۰ ساله)، باربد سپهری (۲۱ ساله) و ارشیا جابری (۱۹ ساله) در شیراز، این سه شهروند بهائی کماکان در بی‌خبری و محرومیت کامل به‌سر می‌برند.
بر اساس اطلاعات دریافتی، این شهروندان که در تاریخ ۲۳ شهریورماه بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شده بودند، طی این مدت تنها یک بار ملاقات بسیار کوتاه با خانواده‌های خود داشته‌اند و تاکنون از امکان تماس تلفنی و دسترسی به وکیل محروم مانده‌اند.
تداوم بازداشت در مکان‌های نامعلوم، عدم رعایت اصول دادرسی عادلانه و وضعیت جسمی و روحی این جوانان نگرانی‌های شدید خانواده‌ها را به دنبال داشته است.
تداوم بازداشت‌های خودسرانه، سلب حقوق اولیه زندانیان و بی‌خبری از وضعیت بازداشت‌شدگان در حالی ادامه دارد که موج تازه‌ای از فشارها، احضارها، تفتیش منازل، مصادره اموال و صدور احکام سنگین علیه جامعه بهایی در شهرهای مختلف ایران با شدت در جریان است.
#داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #گفتگو_توانا
با گذشت ۲۱ روز از یورش نیروهای امنیتی و بازداشت سارینا زائری (۲۰ ساله)، باربد سپهری (۲۱ ساله) و ارشیا جابری (۱۹ ساله) در شیراز، این سه شهروند بهائی کماکان در بی‌خبری و محرومیت کامل به‌سر می‌برند.
بر اساس اطلاعات دریافتی، این شهروندان که در تاریخ ۲۳ شهریورماه بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شده بودند، طی این مدت تنها یک بار ملاقات بسیار کوتاه با خانواده‌های خود داشته‌اند و تاکنون از امکان تماس تلفنی و دسترسی به وکیل محروم مانده‌اند.
تداوم بازداشت در مکان‌های نامعلوم، عدم رعایت اصول دادرسی عادلانه و وضعیت جسمی و روحی این جوانان نگرانی‌های شدید خانواده‌ها را به دنبال داشته است.
تداوم بازداشت‌های خودسرانه، سلب حقوق اولیه زندانیان و بی‌خبری از وضعیت بازداشت‌شدگان در حالی ادامه دارد که موج تازه‌ای از فشارها، احضارها، تفتیش منازل، مصادره اموال و صدور احکام سنگین علیه جامعه بهایی در شهرهای مختلف ایران با شدت در جریان است.
#داستان_ما_یکیست #بهائیان_ایران #گفتگو_توانا
🕊16💔9❤3
Forwarded from گفت‌وشنود
مونا الطحاوی
روسری‌ها و بکارت
دو ابزار یک نظام کنترل
نوامبر ۲۰۱۱، در میانه‌ی اعتراضات میدان تحریر قاهره، نیروهای امنیتی مصر مونا الطحاوی، نویسنده و روزنامه‌نگار مصری-آمریکایی را بازداشت کردند؛ بازوی چپ و دست راستش را شکستند، او را مورد آزار جنسی قرار دادند و دوازده ساعت در بازداشت نگه داشتند. همین تجربه، نقطه عطفی شد برای نوشتن کتابی که سال‌ها بعد، بحثی جهانی برانگیخت.
الطحاوی که در مصر و بریتانیا بزرگ شده و نوجوانی‌اش را در عربستان سعودی گذرانده بود، پیش‌تر در سال ۲۰۱۲ با مقاله‌ای جنجالی در مجله فارین پالیسی با عنوان «چرا آن‌ها از ما متنفرند؟» جنجالی گسترده به راه انداخته بود. آن مقاله بعدها به کتابی بسط یافت: روسری‌ها و بکارت: چرا خاورمیانه به انقلاب جنسی نیاز دارد (۲۰۱۵).
استدلال مرکزی کتاب این بود که بهار عربی، تنها نیمی از انقلاب لازم را به انجام رساند. او نوشت انقلاب‌هایی که از تونس آغاز شد، هرگز درباره برابری جنسیتی نبودند؛ و تا زمانی که زنان، همان مبارزه را در خیابان و خانه هم پیش نبرند، انقلاب سیاسی تنها «انقلاب مردان» باقی خواهد ماند.
الطحاوی سه‌گانه‌ای را هدف گرفت که آن را «سه‌ضلعی زن‌ستیزی» نامید: دولت، خیابان و خانه.
او نشان داد حتی پوشش کامل هم زنان را از آزار خیابانی مصون نمی‌کند؛ خودش در حالی که در مکه، میان جمعیتی زنانه و تحت نظارت پلیس، کاملاً پوشیده نماز می‌خواند، مورد دست‌درازی جنسی قرار گرفت.
او ریشه‌ی کنترل بدن زنان از حجاب اجباری تا ختنه‌ی زنان و آزمایش بکارت را نه در دین به‌تنهایی، بلکه در آنچه «آمیزه‌ای سمی از فرهنگ و دین» نامید جست‌وجو کرد؛ ترکیبی که قوانین مدنی بسیاری از کشورهای عربی را هنوز شکل می‌دهد.
فصل نخست کتاب با جمله‌ای پرتکرار پایان می‌یابد: تا زمانی که «مبارک‌های درون ذهن، در اتاق‌خواب و در گوشه خیابان» را سرنگون نکنیم، انقلاب هنوز آغاز نشده است.
او اما تاکید کرد این نبرد وارداتی از غرب نیست؛ زنان عرب قرن‌ها پیش از او نیز شعر عاشقانه و اروتیک سروده‌اند و علیه نابرابری نوشته‌اند ریشه‌ای که خود فرهنگ منطقه در آن نهفته است، نه چیزی بیگانه با آن.
دیدگاه‌های الطحاوی امروز در جنبش‌های دیجیتال زنان عرب علیه آزار خیابانی و قوانین احوال شخصیه، زنده و در جریان است؛ کتابش همچنان یکی از جسورانه‌ترین متون فمینیستی درباره بدن زن در خاورمیانه به‌شمار می‌رود.
#مونا_الطحاوی #بکارت #برابری_جنسیتی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
روسری‌ها و بکارت
دو ابزار یک نظام کنترل
نوامبر ۲۰۱۱، در میانه‌ی اعتراضات میدان تحریر قاهره، نیروهای امنیتی مصر مونا الطحاوی، نویسنده و روزنامه‌نگار مصری-آمریکایی را بازداشت کردند؛ بازوی چپ و دست راستش را شکستند، او را مورد آزار جنسی قرار دادند و دوازده ساعت در بازداشت نگه داشتند. همین تجربه، نقطه عطفی شد برای نوشتن کتابی که سال‌ها بعد، بحثی جهانی برانگیخت.
الطحاوی که در مصر و بریتانیا بزرگ شده و نوجوانی‌اش را در عربستان سعودی گذرانده بود، پیش‌تر در سال ۲۰۱۲ با مقاله‌ای جنجالی در مجله فارین پالیسی با عنوان «چرا آن‌ها از ما متنفرند؟» جنجالی گسترده به راه انداخته بود. آن مقاله بعدها به کتابی بسط یافت: روسری‌ها و بکارت: چرا خاورمیانه به انقلاب جنسی نیاز دارد (۲۰۱۵).
استدلال مرکزی کتاب این بود که بهار عربی، تنها نیمی از انقلاب لازم را به انجام رساند. او نوشت انقلاب‌هایی که از تونس آغاز شد، هرگز درباره برابری جنسیتی نبودند؛ و تا زمانی که زنان، همان مبارزه را در خیابان و خانه هم پیش نبرند، انقلاب سیاسی تنها «انقلاب مردان» باقی خواهد ماند.
الطحاوی سه‌گانه‌ای را هدف گرفت که آن را «سه‌ضلعی زن‌ستیزی» نامید: دولت، خیابان و خانه.
او نشان داد حتی پوشش کامل هم زنان را از آزار خیابانی مصون نمی‌کند؛ خودش در حالی که در مکه، میان جمعیتی زنانه و تحت نظارت پلیس، کاملاً پوشیده نماز می‌خواند، مورد دست‌درازی جنسی قرار گرفت.
او ریشه‌ی کنترل بدن زنان از حجاب اجباری تا ختنه‌ی زنان و آزمایش بکارت را نه در دین به‌تنهایی، بلکه در آنچه «آمیزه‌ای سمی از فرهنگ و دین» نامید جست‌وجو کرد؛ ترکیبی که قوانین مدنی بسیاری از کشورهای عربی را هنوز شکل می‌دهد.
فصل نخست کتاب با جمله‌ای پرتکرار پایان می‌یابد: تا زمانی که «مبارک‌های درون ذهن، در اتاق‌خواب و در گوشه خیابان» را سرنگون نکنیم، انقلاب هنوز آغاز نشده است.
او اما تاکید کرد این نبرد وارداتی از غرب نیست؛ زنان عرب قرن‌ها پیش از او نیز شعر عاشقانه و اروتیک سروده‌اند و علیه نابرابری نوشته‌اند ریشه‌ای که خود فرهنگ منطقه در آن نهفته است، نه چیزی بیگانه با آن.
دیدگاه‌های الطحاوی امروز در جنبش‌های دیجیتال زنان عرب علیه آزار خیابانی و قوانین احوال شخصیه، زنده و در جریان است؛ کتابش همچنان یکی از جسورانه‌ترین متون فمینیستی درباره بدن زن در خاورمیانه به‌شمار می‌رود.
#مونا_الطحاوی #بکارت #برابری_جنسیتی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👌15❤4👍3