چرا باید فرهنگ گفت و شنود را برجسته کرد؟

در کتاب «گفت‌وشنود درباره موضوعات دشوار» که توسط دو نویسنده آمریکایی در ایالت ویرجینیا در ایالات متحده آمریکا منتشر شده است آنان به اهمیت گفت و شنود و تاثیرات مثبت و غیرقابل انکار آن می‌پردازند.

حوزه‌های مورد نظر آنان درباره اهمیت گفت و شنود حوزه‌هایی چون نژاد، اقتصاد و موضوعات قضایی را در بر می‌گیرد؛ اما با توجه به مشکلات بنیادی‌تری که ما در ایران داریم این حوزه‌ها می‌توانند فراتر و گسترده‌تر باشند.

اگر گمان می‌کنیم نظام سیاسی فراگیر و دموکراتیک بایستی بر مقدرات ایران حاکم شود، جز این است که فراگیری و دموکراتیک با گفت و شنود پیوندی سخت خورده است؟ جز این است که باید این فرهنگ را بیاموزیم؟

در بخشی از معرفی این کتاب آمده است: «گفت‌وشنود یک فرآیند برای صحبت درباره موضوعات پر از تنش است... شهروندان از گفت‌وشنود برای صحبت درباره تفاوت‌های مذهبی در زمینه همجنس‌گرایی، مشکلات اجتماعی مانند چاقی کودکان، یا شکاف‌های نژادی میان اعضای اجتماع استفاده می‌کنند».

به مثال تفاوت‌های مذهبی که نویسندگان پیشنهاد داده‌اند درباره آن مدنیت جایگزین خشونت شود توجه کنیم؛ آیا ایرانیان کم از تعصب و خشک‌اندیشی و سخت‌سری مذهبی ضربه خورده‌اند؟ هنوز درد دو جوان که در اراک به اتهام «سب النبی» توسط جمهوری اسلامی اعدام شدند در میان ایرانیان تازه است.

راه گفت و شنود را بایستی باز کرد؛ با لگدکوب کردن تمامیت‌خواهی و توتالیتریسم.

- کتاب «گفت و شنود درباره موضوعات دشوار» توسط آموزشکده توانا پیش از این به فارسی ترجمه شده است. این لینک را کپی کنید و با استفاده از آن، پی‌دی‌اف کتاب را صورت رایگان دریافت کنید.

https://tavaana.org/dialogue-for-difficult-subjects/

#کتاب #کتاب_توانا #آداب_گفتگو #گفت_و_شنود #گفتگو_توانا

@Dialogue1402