«کشته‌سازی»
واژه‌ای برای پاک‌کردن مسئولیت!

پیام همراهان

پس از کشتار هجدهم و نوزدهم دی، حکومت بار دیگر به ترفندی قدیمی متوسل شد: استفاده از واژه‌ی مبهم «کشته‌سازی». این اصطلاح، نه تعریف حقوقی دارد و نه سند قابل راستی‌آزمایی. کارکرد آن ساده و روشن است: تبدیل قربانی به ابزار روایت و پاک‌کردن رد خون از صحنه.
ادعای حکومت این است که اگر مردم کشته شده‌اند، توسط «تروریست‌های مسلح» یا «افراد ناشناس» کشته شده‌اند و نه نیروهای انتظامی و امنیتی. اما هیچ نام، هیچ بازداشت، هیچ محاکمه و هیچ سند پزشکی قانونی وجود ندارد که این ادعا را تأیید کند. واژه‌ی «کشته‌سازی» بدون شواهد روشن، چیزی جز برچسب‌زنی و ابزار روانی برای توجیه خشونت نیست.
تناقض‌ها آشکارند: قربانیانی که به قول حکومت «خودشان را کشته‌اند تا نظام را تخریب کنند»، شامل کودکان، رهگذران و زنان می‌شوند. آیا واقعاً شبکه‌ای «تروریستی» با چنین الگوی گسترده و غیرهدفمند وجود دارد؟ واضح است که این روایت، انسانیت قربانیان را هدف می‌گیرد و قصد دارد واکنش طبیعی جامعه نسبت به مرگ انسان‌ها را خاموش کند.
واژه‌ی «کشته‌سازی» همزمان دو هدف دارد:
۱. مسئولیت خشونت را از دوش عامل اصلی بردارد
۲. خانواده‌های داغدار را تحت فشار روانی و اجتماعی قرار دهد و از مطالبه عدالت بازدارد.
حق حقیقت‌یابی و شفافیت، حق جامعه و خانواده‌هاست. بدون شفافیت، ادعاهای حکومت تنها روایت‌های کنترل‌شده و ساختگی باقی می‌مانند. خون را نمی‌توان پاک کرد، اما حافظه‌ی جمعی می‌تواند از تحریف و فراموشی محافظت کند. افشای «کشته‌سازی» یعنی بازگرداندن انسانیت به قربانیان و روشن‌کردن مسئولیت واقعی قدرت.

#جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی #انقلاب_۱۴۰۴

@Tavaana_TavaanaTech

آقای رئیس‌جمهور:
جمهوری اسلامی فقط زبان زور را می‌فهمد
قدرت را برای مهار کشتار به کار گیرید.

جناب آقای رئیس‌جمهور دونالد ترامپ

کشتار خونین روزهای ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه بار دیگر واقعیتی را عریان کرد که مردم ایران سال‌هاست با گوشت و پوست خود تجربه می‌کنند: جمهوری اسلامی در برابر هشدار، گفت‌وگو و ابتکارهای دیپلماتیک عقب‌نشینی نمی‌کند. این نظام تنها زمانی متوقف می‌شود که هزینه‌ای واقعی و ملموس در برابر خود ببیند.
مردم ایران امروز داغدار و خشمگین‌اند؛ خشمی که نه از نفرت، بلکه از بی‌عدالتی مزمن، مصونیت آمران جنایت و بی‌پاسخ‌ماندن خون قربانیان برمی‌خیزد. خانواده‌هایی که عزیزانشان را از دست داده‌اند، به آمران این کشتارها دسترسی ندارند و طبیعی است که از جامعه جهانی و به‌ویژه از ایالات متحده، انتظار اقدام مسئولانه داشته باشند.
جمهوری اسلامی نشان داده است که «نگرانی عمیق» و «پیام‌های دیپلماتیک» را نشانه‌ی ضعف تلقی می‌کند. هر روزی که رهبر جمهوری اسلامی و حلقه‌ی تصمیم‌گیرندگان پیرامون او بدون هزینه در جایگاه خود باقی می‌مانند، به معنای جان‌های بیشتری است که از انسان‌های بی‌دفاع گرفته می‌شود.

صلح، بدون اعمال قدرت برای مهار جنایت، به شعاری توخالی تبدیل می‌شود. اگر جامعه جهانی واقعاً به جلوگیری از خشونت و بی‌ثباتی پایدار باور دارد، باید مستقیماً آمران و تصمیم‌گیرندگان اصلی را هدف بگیرد آنچنانی که قاسم سلیمانی هدف قرار گرفت.

وقتی آمران در امان می‌مانند، خشم اجتماعی راهی جز فوران پیدا نمی‌کند و انتقام کور جای عدالت را می‌گیرد. اقدام قاطع علیه رأس قدرت، دقیقاً همان چیزی است که می‌تواند این خشم را از مسیر ویرانگر به مسیر دادخواهی و پاسخ‌گویی هدایت کند.
بی‌تفاوتی امروز، هزینه‌ی خونین فرداست. مردم ایران نمی‌خواهند خشونت را با خشونت پاسخ دهند، اما نمی‌توان از آنان انتظار داشت در برابر کشتار مستمر، تنها نظاره‌گر بمانند. مسئولیت تاریخی شما و دولت‌تان این است که نشان دهید قدرت می‌تواند و باید در خدمت صلح به کار گرفته شود.
این یادداشت از دل سوگ و خشم نوشته شده است؛ از جانب مردمی که هنوز امیدوارند جهان آزاد، در برابر جنایت آشکار، صرفاً تماشاگر نباشد.

با احترام
یک معلم داغدار

#جنایت_علیه_بشریت #نه_به_جمهوری_اسلامی #ایران

@Tavaana_TavaanaTech