دست‌های داغدیده مادری که به جای در آغوش کشیدن فرزند ۱۶ ساله‌اش، خاک سرد خیابان را گلباران می‌کند، گویای عمق فاجعه‌ای است که مرزهای درد و صبر را جابه‌جا کرده است. لیلا مهدوی، مادر سیاوش محمودی، در سالگرد و روزهای یادبود فرزند نوجوانش که در اعتراضات سال ۱۴۰۱ در خون غلتید، محل پرواز او را با گل آراست تا فریاد بزند خاطره و دادخواهی فرزندش هرگز در غبار فراموشی و سکوت گم نخواهد شد.
مادر سیاوش، لیلا مهدوی، این نوشته و ویدیو را همراه با گلباران محل کشته شدن فرزندش منتشر کرده است:

«این صدای مادری‌ست که تمام وجودش، با قلبی شکسته، در همان جایی ایستاده که فرزندش را از او گرفتند…
اینجا، هر قدم از این زمین برای من بوی خون سیاوش را می‌دهد؛
اینجا جایی‌ست که مرا دیدند، در چشم‌هایم نگاه کردند و داغم را تماشا کردند.
جایی که غریبه و آشنا، مرا دیوانه خواندند؛
اما کمتر کسی خواست بفهمد درد مادری چیست که فرزندش را ناحق از او گرفته‌اند.
من ایستاده‌ام، نه از سر توان؛
از جایی درون همین درد، صدای سیاوش شده‌ام.
صدای فرزندی که دیگر نمی‌تواند از خودش بگوید و مادری که نمی‌گذارد نام و حقیقتش دفن شود.
حتی اگر رسانه‌هایی باشند که سکوت کنند، بایکوت کنند و چشم بر این جنایت ببندند،
من سکوت نمی‌کنم.
تا وقتی نفس دارم، از سیاوش می‌گویم؛
از حقیقتی که نمی‌توانند پاکش کنند،
از خونی که نمی‌توانند انکارش کنند،
و از دادخواهی مادری که قلبش شکسته، اما صدایش هنوز زنده است.
به یاد سیاوش که در این خیابان تمام آرزوهایش زندگیش را جا گذاشت او فقط 16سال داشت»

#سیاوش_محمودی
#سیاوش_نامدار #دادخواهی

@Tavaana_TavaanaTech