گودال جملهٔ مهمی دارد که به‌خوبی شیوهٔ زندگی و کارش را بازتاب می‌دهد و می‌تواند الهام‌بخش باشد. او می‌گوید: «Every person matters» یعنی حتی یک نفر هم اهمیت دارد

«بزرگترین میراث جین گودال گسترش امیدواری در جامعه است». این گفتهٔ «عبدالحسین وهاب‌زاده» اکولوژیست ۷۸ساله است. وهاب‌زاده از برجسته‌ترین صاحب‌نظران ایرانی در حوزهٔ محیط زیست است که با پایه‌گذاری مدارس طبیعت در ایران، توجه به کودکان در امر حفاظت را برجسته کرد. با تلاش و پیگیری‌های او و شاگردانش این مدارس در شهرهای مختلف کشورمان شکل گرفتند؛ هرچند در ادامهٔ کارشان با مشکلات متعددی مواجه شد. او همچنین عضو کمیتهٔ آموزشی اتحادیه بین‌المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) است و کتاب‌های متعددی در حوزهٔ محیط‌زیست، بوم‌شناسی، تکامل و... ترجمه کرده؛ «حق مادرزاد انسان و طبیعت در دنیای» امروز نوشته «رابرت کلرت»، استاد بوم‌شناسی اجتماعی در دانشگاه ییل یکی از این کتاب‌هاست. در این اثر، ارتباط ما با طبیعت به‌عنوان بخشی از میراث زیست‌شناختی‌مان معرفی شده؛ نکته‌ای که وهاب‌زاده بارها آن را مطرح و در طول دهه‌ها پیگیری کرده است و جین گودال همواره بر آن تأکید داشت. وهاب‌زاده با سه واژهٔ «شادمان»، «فعال» و «موفق» زندگی جین گودال را توصیف می‌کند و منشأ آن را چند عامل می‌داند؛ تجربهٔ کودکی در طبیعت، مادر حمایت‌گر به‌جای کنترل‌گر، داشتن رؤیای کودکی و ارتباطش با «لوئیس لیکی» دیرینه‌شناسی که به او و کارش اعتماد کرد. هرچند وهاب‌زاده ماهیت باشگاه‌های «ریشه‌ها و جوانه‌ها» را، که گودال بنیانگذار آن بود، با «مدارس طبیعت» در ایران متفاوت می‌داند. در اولی، برگزاری رویداد و برنامه در اولویت است و در مدارس طبیعت، ارتباط کودکان با طبیعت بدون پرداختن به مقولهٔ آموزش رسمی. «من هر روز از روز قبل امیدوارترم»؛ پاسخ محوری این اکولوژیست است به پرسش‌های چالشی همچون آیا انجام فعالیت‌های کوچک می‌تواند دربرابر سیل‌های ویرانگر اثرگذار باشد؟» و حتی این سؤال کلی که «در شرایط امروز جامعهٔ ایران چقدر به آینده امیدوار است؟