چند پرده از تاريخ
تازه هاي شعر در نشر «حكمت كلمه»

نويسنده: پارسا شهري

پرسه در خاطرات تباه

«به حكمتي عاشقانه در كلمات معتقدم/ كه صبح كلمات را روشن مي كند». مجموعه شعر «سر زدنِ» فرياد ناصري با دو دفتر «براده هاي پريشاني» و «دفتر ژانت و آوازهاي ايراني»، جز شعرهايي عاشقانه، نگاهي نيز به تاريخ دارد و آنچه بر مردم در تاريخ معاصر ما رفته است. در شعري با عنوان «احتضار»، راوي گويا خطاب به پسرش مي گويد «مدام در حال به يادآوردني مدام در حال حافظه» و اين درست وضعيتي است كه خودِ شاعر به آن گرفتار آمده است انگار. شاعر در تمام شعرها در حال به يادآوردن تكه اي از گذشته و اتصال آن با وضعيت كنوني است. از نكات به چشم آمدني اين مجموعه، شعرهاي عاشقانه/سياسي آن است. شعرهايي كه در سطرهاي نخست، لطيف و عاشقانه آغاز مي شود و در ادامه رگه هايي سياسي آن را به سمت وسوي ديگر مي كشاند. شعرِ «ابوالفضل بيهقي» شايد روشن ترين شعر اين مجموعه باشد كه از اين سنخ است. «آن گل هاي كوچك بهانه بود/ افتادن توپ در حياط تان هم/ ما يك مشت بچه كه/ همه عاشق تو بوديم/ اما تو همه مان را عاصي و ديوانه كردي/ يكي شعارنويس روي ديوارها شد/ يكي زنداني/ يكي اعدامي/ يكي نكشيد/ به آخرين سيم هاي خودش دست برد/ يكي.../ من هم تاريخ نويس اين جماعت شدم/ ابوالفضل بيهقي/ كه روايت هام/ همه غمگين ترين شعرهاي جهان شدند». در اين دو دفتر، شعرهايي هم هست كه درباره خودِ نوشتن است، درباره كلمات و شعر. «زندگي جنگ بود/ نوشتن شكست/ ما با شكست هايمان جنگيديم/ نيما آن قدر تنها ماند/ كه حرف هاي همسايه را نوشت/ منتقدان مي گويند/ احساسات/ ارزش شعر را پايين مي آورند/ با احساسات شاعران بازي مي كنند/ اين حرفِ وقتي ست/ كه جهان راست بود/ شاعران دروغ مي گفتند/ حالاكه جهان دروغ بزرگي بيش نيست/ شعر راست مي گويد/ ما در تنهايي مي ميريم/ و هم سايه هامان/ عكس هاي شاعرانه ما را/ به ديوار خانه هاشان مي زنند». دفتر دوم اين مجموعه چند شعري دارد كه اين بخش را از شعرهاي دفتر نخست متمايز مي كند، گرچه حال وهواي تمام شعرهاي «سرزدن» كم وبيش يكي است. تكرار يك حرف يا كلمه، شعرهايي از دفتر دوم را به شعرهاي به اصطلاح «زباني» بدل مي كند. شعرهايي كه در حركت حرف يا حروفي ساخته مي شود و در بازي با زبان خلق مي شوند. براي نمونه شعر «مضطر» كه در آن كلمه، «ضرورت» يا عبارتي، «به شكل توده ي يك گوشت هجوم مي آوريم به...» مدام تكرار مي شود و شعر در همين تكرار حيات مي يابد. اينجا، راوي شعر خود را در تكرارِ كلمات تكرار مي كند و اين گونه «ما» زاده مي شود: «دهان من صفوف متحد مردان است». شعر ديگر «كتابت گردن» است يا «نيست» كه با چيدن نيست و چندين كلمه ديگر شعري كوتاه و خواندني به دست مي دهد. «با چشمان نيست ديدمت/ در راه نيست دنبالت آمدم/ در شهر نيست پي ات را گرفتم/ در خيابان نيست/ در كوچه ي نيست/ خانه ي نيست.../ و خاطراتم اين گونه شكل گرفت/ دنياي نيست/ قلبم را زنده كرده/ قلبي را كه نيست». شعر «گم» و «ب» نيز به همين ترتيب از تكرار و بازي با حروف شكل مي گيرد. «سر زدن» با بيش از هفتاد شعر كوتاه و چندصفحه اي چنان كه از عنوان يكي از شعرها مي آيد، «شرح بيداريِ» ما است در زمانه اي كه «هركس به فكر زخم هاي زندگي خود بود» و در يك كلام «پرسه در خاطرات تباه» است با خبرهايي كه جز خبرِ رفتنِ رفته نمي آورد.

سر زدن/ فرياد ناصري

منتشر شده روزنامه‌ی شرق
https://telegram.me/andaromidvari

آیناز محمدی

«سر زدن» مجموعه شعری سروده فریاد ناصری است که توسط انتشارات حکمت کلمه راهی کتابفروشی‌ها شد. این مجموعه در دو دفتر تنظیم شده و دفتر اول براده‌های آهنی و دفتر دوم ژانت و آوازهای ایرانی نام دارند. ناصری در شعرهای سپید این مجموعه رویکردی عاشقانه و اجتماعی دارد و مخاطب فرضی – محبوب یا معشوق – را گاه سرزنش می کند گاه می‌ستاید. گاه شکوه می کند و گاه در برابر شکوه پدیده‌های پیرامون، پرسان است و پریشان. شعری از این دفتر: «سرم در جغرافیایی از سنگ‌ها به سر می‌برد / کوه/ کوه/ با سه حرف و این همه سنگ/ شعر پایداری من بود/ که حرف می‌زنم در بحر متقارب/ و می‌میرم در بی‌وزنی یک شعر سپید/ گورم را می‌کنند در کوه‌های مرزی/ و شهیدی می شوم که در خواب‌هایش/ دو پرچم غمگین/ عاشق هم شده‌اند»

منتشر شده در روزنامه‌ی ایران

https://telegram.me/andaromidvari

یادداشتی درباره‌ی سر زدن
(ایبنا). آنژیلا عطایی

«سرزدن» عنوان مجموعه شعر فریاد ناصری است که سال 1395 توسط نشر حکمت کلمه به چاپ رسیده­ است. شعرهای این مجموعه در دو دفتر « براده‌های پیشانی» و « دفتر ژانت و آوازهای ایرانی» تنظیم شده‌­اند. فریاد ناصری در این مجموعه از خلق تصاویر نو و خارق­‌العاده، زبان مادری و بازخوانی اسطوره‌­ها و تاریخ به خوبی استفاده کرده است، ضمن این­که تلاش برای نوآوری در فرم و زبان - نه زبان بازی – در شعرها کاملا" مشهود است. استفاده از نشانه­‌ها در شعر، «سرزدن» را به مجموعه­‌ای از شعرهای غریب تبدیل کرده­ است که مخاطب را به کشف و شهود و تخیل وامی­‌دارند تا جایی­‌که «ب» در این کتاب، فقط یک حرف و عنوان یک شعر نیست بلکه به نشانه‌­ای تبدیل شده­ است برای بازگشت و سرزدن به گذشته، زبان مادری، تجربه­‌های عاشقانه و سروهای شهید شده در قامت کسانی که به شعر فریاد ناصری بازگشته­‌اند. «ب» واژه­‌ای است که معانی گوناگون دارد و بنا به تعبیر رولان بارت ، قادر است « متن نویسا» ایجاد کند. چنین متنی به خواننده اجازه می­‌دهد که با او در خلق اثر همراه باشد تا جایی­‌که حتی بتواند معنای دلخواه نویسنده را نادیده بگیرد. اغلب شعرهای مجموعه حاضر، در تقابل با «متن خوانا» به عنوان یک «متن نویسا» به حساب می­‌آیند و شبکه متفاوتی از مدلول­‌ها و معناهای متکثر ایجاد می­‌کنند، به این ترتیب شاعر می­‌میرد تا خواننده به دنیا بیاید. ( مقاله مرگ نویسنده، رولان بارت، 1968). اثر ادبی به دلیل ساختار خود -آنچه مولف آفریده تا موجب «مرگ نویسنده» باشد- در آن واحد چندین معنا پیدا می­‌کند و به یک اثر نمادین تبدیل می­‌شود. می­‌دانیم که آزادی نمادها در مقابل گفتمان قدرت و ایدئولوژی می­‌ایستد و از آن جا که معانی مختلف آن­ها ممکن است مورد حذف و سانسور قرار نگیرد، خواننده را همراه خود به وادی ادبیات و تخیل می­‌کشاند. شعرهای دفتر دوم این مجموعه «دفتر ژانت و آوازهای ایرانی»، «متن نویسا» به شمار می­‌آیند و دقیقا به همین دلیل از مجموعه­‌های قبلی شاعر و نیز از دفتر اول کتاب حاضر فاصله گرفته­‌اند. استفاده از نمادها و خلق معناهای متعدد، در ذهن مخاطب جهان­‌هایی غیر واقعی از تصاویر خیالی ایجاد می­‌کند که هر کدام از آن تصاویر، وجودش را به مخاطب مدیون است( امر خیالی، ژان پل سارتر، 1948) بارت معنای واضحی از یک نویسنده ارائه می­‌دهد: « نویسنده کسی است که مساله‌­اش زبان باشد، یعنی به نظرش زبان آفریننده ژرفنا باشد و نه ابزار یا زیبایی». به نظر می­‌رسد در اغلب شعرهای«سرزدن» با چنین رویکردی به زبان مواجهیم، دقیقا" در همین شعرها، به کارگیری حروف و واژگان و رقص با آن­ها – نه بازی- ضمن کمک به ایجاد هارمونی در شعر، آن را به متنی نویسا تبدیل کرده‌­است. در مقابل، در تعداد کمی از شعرها، هرجا نگاه شاعر به زبان به سمت ابزارسازی و در نتیجه نزدیک شدن به بازی با حروف یا کلمات نزدیک شده­‌است، متن از مخاطب فاصله گرفته و او را از لذت همراهی و تخیل محروم می­‌کند. واژه­‌های آذری، عناوین شعرها که هوشمندانه انتخاب شده‌اند و حتی عنوان کتاب، راه را برای تاویل های متفاوت متن بازکرده‎اند، مثلا شاعر در شعر «تهی» از دفتر دوم کتاب که به نظر می­‌رسد وجه تسمیه عنوان مجموعه نیز باشد از واژه «سر» به خوبی استفاده کرده و در خوانش­‌های مختلف معانی متفاوتی به­‌دست می­‌دهد، هر چند متاسفانه در پایان شعر را با تاویل شخصی و با تاکید بسته است، در حالی که در نوشتن باید باورهای خودمان را در«گیومه» قرار دهیم و آنها را اصل مسلم در نظر نگیریم. حالا ببین که سرزده زیبایی و چهره صاحب زبان شده است با دو چشم که دالان سرودهای ستایش تور که واجب است از بعضی جهات زیبایی پس دستی در کار است پس دستی در کار است همان طور که گفته شد مخاطب در اغلب شعرهای «سرزدن»، «فریاد ناصری» را کنار می­‌گذارد و خود به دنبال معنای نشانه­‌ها و تاویلی برای «شعرنیست» می­‌گردد، «نیست» که در بسیاری از شعرهای دفتر دوم، شبیه حفره‌­ای مقابل چشم­‌های او ظاهر می­‌شود. حفره­‌ای در هر تاویل، در هر «من»، در «من» های متفاوت که به گفته پروست، هرگز وجود نداشته است، وجود ندارد و بیرون زمان زندگی می­‌کند : ب باش آن گاه در شکل الفی الاهیاتی ناجویده در سوگندنامه­‌ای آن گاه ماهی عظیمی هلاک خشکسالی آن گاه وارد می­شوم بر تو با تکرار کلماتی معوذ که شعر نیست هندسه‌ای­ست عظیم که مدام دو چهره دارد: پوچی و زیبایی (شعر ب، صفحه 119) منابع فریاد ناصری، سرزدن، 1395، نشر حکمت کلمه تسلیمی علی، نقد ادبی، نظریه­‌های ادبی و کاربرد آنها در ادبیات فارسی، 1388، کتاب آمه احمدی بابک، ساختار و تاویل متن، 1392، نشر مرکز بارت رولان، نقد و حقیقت، ترجمه شیرین­‌دخت دقیقیان، 1393، نشر مرکز بارت رولان، درجه صفر نوشتار، ترجمه شیرین­‌دخت دقیقیان، 1393، انتشارات هرمس
@andaromidvari

چراغ شعر در روزگار کدورت و بادها خاموش نه، که در میان کاسه‌ی دست‌ها روشن است.

ما این دستان را از هرات تا لیورپول یافته‌ایم و قدر دانسته‌ایم.
شعرهایی که نه اگر توانسته‌اند جهان‌گیر باشند، در جهان روزمره هم گیر نکرده‌اند.

غث‌وسمین دارند اما همه حدی از شعور شعر را در خود دارند که ما به آنها ببالیم.

پس وقت آن بود که زیر سقف کلمات‌مان فرا هم آییم و کلام هم را بشنویم. نه تنها با خود که با حضور هر آن‌کسی که زیر چرخ کبود اهل کلام است و عزیزانی چون حافظ موسوی، هوشیار انصاری‌فر، علی عبداللهی، آزاده کامیار، ... سردار شمس‌آوری وَ شهاب لواسانی.
#نشر_حکمت_کلمه
پوستر: حبیب محمدزاده
@hekmatkalame

هم پنهانی، هم بلند
دفتر شعر
راحیل هدایتی
منتشر شد.

و در جلسه‌ی عصر شعر حکمت‌کلمه امروز ۲۱ دی ماه در موسسه هفت اقلیم رونمایی خواهد شد.

#نشر_حکمت_کلمه

آوازها در مفاصل انگشتان
دفتر شعر
زهرا معماریانی
منتشر شد.

و در جلسه‌ی عصر شعر حکمت‌کلمه امروز ۲۱ دی ماه در موسسه هفت اقلیم رونمایی خواهد شد.

#نشر_حکمت_کلمه

حدیث بوالعجبی دوش ژنده‌پوشی گفت
که در مراتب توحید همچون شیطان باش

میرزا [ابوالحسن] جلوه‌

https://telegram.me/andaromidvari

کس نمی‌داند در این بحر عمیق
سنگ ریزه قرب دارد یا عقیق
https://telegram.me/andaromidvari

یادداشتی بر مجموعه (سر زدن) فریاد ناصری

می گویند داستان نویسان شاعران ناکامند. اگر به دیده ی تحقیق در سابقه داستان نویسان ایرانی بنگریم هرچند کم و کوتاه اما در کارنامه هنری خود اثری از شعر و شاعری ثبت و ضبط کرده اند. تفاوت عالم مقال یا به قول اهالی فرانسه la univers du discours (جهان سخن) نوشتن و سرودن آنچنان است که کمتر کسی می پندارد او که می نویسد روزگاری مرتکب سرودن نیز شده است. اما کم و بیش این را آزموده اند و همچنان نیز می آزمایند.نگارنده این سطور نیز از ین قاعده مستثنی نیست. همچنان که پس از نگارش ها و دل دادن ها به معشوق دیگر هنوز دل در پی اولین می طپد و گاهی در آن کوی و برزن قدمکی هم می زند. این ها را گفتم تا بگویم ابزار نقد شعر در دست من نیست. که نه به اندازه خوانده ام در این باب نه آزموده ام اما شاید از منظر شهودی وحسی کلماتی بتوانم بگویم. می اندیشم آن که شاعر نیست بسیار بهرمند است از لذت درک شعر. که نه درگیر تکتیک است نه فرم. در به در معنایی است که خود را در آن تجربه کند. احساسات خود را و نگاه دیگر به خود را از دریچه چشم دیگری. شاعر. کسی که به او اعتماد کرده در لحظات خلوت. نوعی گریز از تنهایی است خواندن شعر. که در بیان (خود) می تواند بسیار خلاصه وار تر و محکم تر عمل کند و اگر به روزگار خود تعلق داشته باشد بسیار در این معنی موفق تر. می اندیشم شاعران تنهایی انسان را درجهان بسیار خوب درک می کنند.شاید تا زمانی که تا بن استخوان تنها نشوی نتوانی شعر بگویی. شعر تری که تا بن اسخوان مخاطبش نفوذ کند.از آشنایی ها سخن بگویی در جهانی سخت بیگانه ونا آشنا. و حاصل آن ارتباط و آشنایی درک باشد.نوعی فهم تازه باشد در شناختن و دیدن و فهمیدن یک حال. یک روزگار. یک عمر. زندگی. همان که بزرگترین سوال است همچنان. مخاطب شعر چه نیک بخت است اگر به شاعری برخورد که با صداقت از روزگار خود سخن می گوید و آنچنان تنهایی ازلی و ابدی جانش را سوخته باشد که سخنش به جان بنشیند. سر زدن را که می خواندم بارها اندیشیدم گروهی از شاعران قصد رفتن داشته اند و دارند. نا امیدی یا پوچ انگاشتن جهان چنان حوصله شان را بریده که آمده اند به دنیای سخن .از آمدن خود راضی و ناراضی فریادی کشیده اند.زمزمه ای کرده اند آهی سروده اند و به شتاب رفته اند.قابل ندانسته اند این تنگ جای زبان را به سکونت .گرچه نبوغ و خلاقیت تعدای معدود هم بر دایره لغات افزود و هم رنگی تازه بر زده و فرم و شکلی نو. گروه دیگر اما به نظرم آمده که بماند. آنانکه نه محصول ایدولوژی ها هستند و نه تب وتاب های سیاسی اجتماعی محکوم به شکست های هولناک. اینان محصول دوران رکودند.رکود هرچه پیش از ین زیبا بود و زندگی بود و خواستنی. انگار که دست هم ایشان از میان زنگار روزمرگی ها و ستم ها و ابتذال ها می جوید و برون می کشد آنچه را نسل های قبل زندگی می نامیدندش. گرچه همیشه مجال اندک بوده و تبردار حادثه را دست خسته به فرمان نبوده اما اینان آمده اند تا با هرچه حیرت از امکان (گفتن و شنودن ) که در این خاک به معجزه بیشتر شبیه بوده بگویند . بشنوند. روزگارشان را بگویند.اگر خسته شدند باز به دیگر امکانات جستجو کنند زبان گفتن را. هرچه را که مغفول مانده. هرچه را که دیگران در ظاهر بیگانگی می کنند با آن.در سرزدن ها کلمات زبان مردم اذربایجان عشوه گری می کنند. خوشا خواننده ای که بگردد و بجوید دوست آذری زبانی را تا بپرسد که( این یعنی چه). بجوید و کشف کند و احساس پیروزی از فهمیدن چیزی تازه به او دست دهد. در این هنگامه تاخت و تاز پوپولیسم در تمام عرصه های زندگی ما، در این اعتراض مدام دهان های گرسنه به بلع لقمه های چند بار جویده شده، من این شهامت را به ناصری شادباش می گویم که آنچه را که به دلش آمده بی ترس بر زبان جاری کرده. این پاسداشت فردیت انسانی خود است. این روزگار نیز به سرعت سپری خواهد شد. باهر چه نیکی و زشتی .شاعران می دانند که طبل نابودی همه چیز بسیار پیشتر از صلای غرور ساختن و پرداختن کوفته شده. اما گفتن و دست بسته زبان بسته نگذشتن چنان زیبا و ارجمند است که ایشان را به زمزمه و فریاد ونعره وا می دارد.چه حدیث غم ازلی و ابدی تنهایی که روزگاری از زبان نی بیان شد و روزگاری از زبان آن نیمه زنانه که مردش را به جستجو برخاست و بالعکس. و غیر ازین حدیث روز و روزگاری که در آن می زیند. با تمام مصایبش و احتمالا شادی های گمگشته اش. همان طفل که نامش شادی بود و گم شد. در پهنه کشوری که جغرافیایش با شمشیر و خون و گشایش نامداران ستمکار جفاها دیده آن شاعر لاغر با دستهایی که از سرمای تنهایی به هم می ساید نظاره می کند و می گوید
حمدا
می خواهم صدای پای بادهایی را بنویسم
که از دالان استخوان هایم می گذرند
مشتی استخوان شکسته به لیفه ی پوست بودم..
#ابوالفضل_مروجی
#سر_زدن
@hekmatkalame

https://t.me/andaromidvari/2
با این لینک به اول ان‌در امیدواری بروید. هزار و ششصد و چهل و دو پست

غرب بر پایه‌ی دو چیز برآمده است: کتاب مقدس و یونان.

ما بر کدام ستون بالا آمده‌ایم؟ تا پیش از تجدد در فهم‌های مختلفی از قرآن اما در لوای وحدتی تقلیلی بودیم. بعد از تجدد اما باورمان بر این‌که نمی‌شود از این‌ها چیزی برای زندگی ساخت. ما را از خودمان دور کرد.

ما صاحب سنتی دیرینه‌ایم که معطل مانده است. معطل بازخوانی و نقد و بازتولید.

هیچ متنی فی‌الذاته اگر خواندنش انتقادی باشد نمی‌تواند ارتجاعی باشد. ارتجاعی‌ترین متن‌ها را هم می‌شود زیر و زبر کرد و از آن حرف تازه بیرون کشید.

متون عرفانی و فلسفی و دینی ما باید دوباره خوانده شوند. آنها بیخ و بن ما هستند. اگر قرار است طرح نو دراندازیم لااقل بشناسیم‌شان.

زمانی کورش اسدی زنده یاد در وبلاگ پوکه‌بازش از اهمیت قرآن و هزار و یک‌شب نوشته بود.

اینها مهم‌اند و هزار و یک متن دیگر هم

https://t.me/andaromidvari

موسی و نشانه‌های زنانه‌ی آب در روایات

پیوند آب و زنانگی در جهان نمادها و نشانه‌ها پیوندی ناگسستنی است.
از این‌رو همیشه آب‌ها حتا در جهان واقعیت رخ و چهره‌ای زنانه داشته‌اند.
از سهم‌الارث بردن تا حق و حقوق ازدواجشان تا ردپای نمادین‌شان.
اینکه می‌گویم یعنی می‌دانیم که چشمه‌های زیادی نام زنانه دارند، قنات‌های زیادی پشت‌قباله‌ی ازدواج زنان بوده و ... سنگهای زیادی با نقش مار بر لب چشم‌ها مانده است.

اکنون اما روایت موسی: چون به دنیا آمد مادرش او را در سبدی به آب‌ها سپرد. خواهرش پی او رفت تا دید آسیه و چند تن از زنان کاخ فرعون سبد را از آب گرفتند.

مادر و خواهر و آسیه، این سه زن و رودی که موسی را چون نهنگ بزرگی بین این سه زن می‌چرخاند. امکان فهم‌های زیادی را در خود می‌پرورند.

از طرفی آب و زنانگی نرمی و نرمخویی می‌آورند و ما می‌دانیم موسی از خشمگین‌ترین رسولان بوده است.

این خود جای پرسشی عمیق است؟

https://t.me/andaromidvari

https://www.aparat.com/v/9uBDG

فیلم میزگرد بررسی کتاب «دروازه‌های جهنم، پرتگاه‌های ملکوت»
#مرتضی_ثقفیان
#ضیا_موحد
#عبدالعلی_عظیمی
#نشر_حکمت_کلمه
سپاس از دوستان ایرنا
@hekmatkalame

❇️ #کارل_پوپر Karl. R. Popper پیش از فروپاشی #شوروی در مصاحبه با روزنامۀ آلمانی دی‌ولت Die Welt (جهان)

📰 دی‌ولت: شما در آخرین گفتگویی که در ژوئیۀ 1987 با دی‌ولت کردید، به اصلاحاتی که #گورباچف شروع کرده بود، بسیار با دیدۀ تردید نگاه می‌کردید، امروز چه فکر می‌کنید؟ آیا گورباچف می‌تواند نظام شوروی را اصلاح کند، بدون آنکه کل سیستم را به خطر اندازد؟

☆پوپر: خیر، روشن است که نه. اگر قرار است سیستم اصلاح شود، باید در اساس خود کاملأ دگرگون شود. و تمام کسانی که از این سیستم بهره‌مند هستند [#اصلاح‌طلبان و #محافظه‌کاران]، بنا بر دلایلی قابل فهم، مخالف این دگرگونی خواهند بود. خواست دگرگونی وجود دارد، اما متأسفانه هفتاد سال دروغ‌پراکنی و بیان کلماتی پوچ، حس تشخیص کلمات بامعنی از کلمات پوچ و بی‌معنی را از بین برده، یعنی قدرت تشخیص این واقعیت که واژه‌ها و کلمات به خودی خود هیچ چیز نیستند، یعنی کلماتی وجود دارند که عاری از محتوا هستند، اما کلمات و ایده‌هایی هستند که محتوا دارند. در شرایط فعلی در شوروی، ایده‌های خوب وجود ندارد و قدرت تشخیص آنها نیز از بین رفته است.

https://t.me/andaromidvari

‌پیوسته من غم‌زده مغبون دلم
در خون دلم از آنک در خون دلم
خارد همه‌ ساله کون مأبون دلم
ای کیر هزار عشق در کون دلم

اوحدالدین کرمانی
https://t.me/andaromidvari

در تمام این سال‌ها که به حکم معلمی در جایگاه دشوار آموختن ایستاده‌ام با یک تهی و یک آینده روبرو بوده‌ام.

همیشه گفته‌ام من معلم در جایگاه گذشته‌ام و شما که روبروی منید، آینده‌اید.

درس و بحث هرچه که بوده میلی غریب در آموزنده‌گان دیده‌ام که ورا و فرای علم مدرسه بوده است: شوق و طلب و خارخاری برای دانستن.

معلمان دینی، فلسفه و تاریخ کوتاهی کرده‌اند.
کوتاهی کرده‌اند و جماعتی علم آموخته و پر سوال را رها کرده‌اند و این جماعت تشنه پی هر شیطان گول‌زنی می‌افتند تا بلکم آبی بر آتش طلبشان ریخته شود.

هنوز سوال بسیاری از اینها این است:

از کجا آمده‌ام، آمدنم بهر چه بود
به کجا می‌روم آخر؟ ننمایی وطنم.


خدا. تولد. مرگ. پس‌ از مرگ. زیستن در این جهان. دین و... هنوز پرسشند و بعد از قرن‌ها صحبت راجع‌به‌شان هنوز خالی است جای پاسخ‌های زیادی.


با این‌همه به یاد بیاوریم که گفت: همانا کلام دم و نفس رحمان است. ابن‌عربی




رازی در کار است.
https://t.me/andaromidvari

من با ابتذال می‌جنگم و ابتذال رای بیشتری دارد.

https://t.me/andaromidvari

ب

ب باش
خوابیده بر سطری کهن در جسمی تازه
آنگاه در هیئت الفی الاهیاتی
وارد می شوم
و رمز وحدت را به تو می گویم
حتا رمزهای دیگری را که پیش از این سربسته بوده اند
ب باش
ب ای لمیده در آفتاب
آن گاه ماهی عظیمی سربرآورده از دریا
به تو سلام می کند
و انگشتری تکراری را بر دهان آورده است
ب باش
بای نستعلیق
در یک رساله ی عرفانی عتیق
ب ای در طوماری حکومتی که اشاره به گردن دارد
ب ای در روزنامه های مشروطه
ب ای تایپ شده در اعلامیه های زمان رضاشاه
ب ای که نیست در جمله ی "خدا خرمشهر را آزاد کرد"
ب ای که خرداد را بغل کرده است
ب باش
آن گاه در شکل الفی الاهیاتی ناجویده در سوگندنامه ای
آن گاه ماهی عظیمی هلاک خشکسالی
آن گاه
وارد می شوم بر تو
با تکرار کلماتی معوذ
که شعر نیست هندسه ای است عظیم
که مدام دو چهره دارد: پوچی و زیبایی

فریاد ناصری. سرزدن.
تهران. حکمت کلمه 1395


#فریاد_ناصری
#سرزدن

هر کس سرنوشتی دارد. سرنوشت هم رقم از رفتار خودمان می‌خورد. مهربان باشی. بداخلاق باشی. غیرقابل‌اعتماد باشی. مورداعتماد باشی. دروغ‌گو باشی. راست‌گو باشی. هر چه باشی. چیدمان اطرافت را تغییر می‌دهی. چیدمان هم که توازن نداشته باشد تعادل سفینه‌ی زندگیت به‌هم می‌خورد.
من ایراد بزرگی دارم. ایرادی بزرگ که سختم اما همین که کسی وارد حیطه‌ی من شد. از من شد. نانم خورد. نانش خوردم. غمم خورد شاید. غمش خوردم حتمن. دیگر نمی‌توانم با او تندی کنم. براق شوم توی صورتش. زبانم نمی‌چرخد باهاش تندی کنم. می‌مانم منگ. چطور به این کسی که بارها گفته‌ام جانم حالا بگویم: کثافت. فلان و بهمان.

اما گویا ترازوی طبیعت آن‌قدر تکرار می‌کند تا درست شوی یا ناقص حذفت می‌کند.

این خلق من سبب شده است حداقل در این یک‌سال اخیر فشار زیادی تحمل کنم. شریک کاری‌ام رسمن در حال سواستفاده بود. همه را رنجانده بود.
تک‌به‌تک من از همه عذر خواستم. چون نمی‌دانستم با این کسی که شریکم است باید چطور حرف بزنم.

نزدیک‌ترین کسانم اشتباه می‌کنند. چون سنگی که پتک می‌خورد تا آخرین لحظه که نریزم و خرد نشوم شکلم را حفظ می‌کنم.

مترجم محترمی می‌گوید چنین کن. اعتماد می‌کنم. بعد ماجرا که رقم تلخ می‌خورد می‌گوید خب می‌خواستی بپرسی. باز من باید بروم بگویم: آقای گلستان عذر می‌خواهم.

اما من‌بعد عذر نخواهم خواست هر کس اشتباه کند باید تاوان اشتباهش را بدهد.

من دیگر تاوان اشتباه کسی را نخواهم داد.

به‌قول دکتر که از خودت دور کن. با فاصله نگاه کن.
دیگر این منم. این خطم. این نشانم.
با فاصله که باشم البته کمی تندم. ترکانه تندم.

که ما انسان را رعایت کرده‌ایم؟

در ترکی اصطلاحی داریم که بیانگر وزنه‌ی درونی و رفتاری آدم است: قورصاق/قورساق، در فارسی قرص و محکم بودن با این اصطلاح خویشی دارد.
در متون کهن داریم که آدمی باید که به هر نیک و بد از جای بنشود.

سینما هم اضافه شده، چهره‌هایی ساخته که آخ نمی‌گویند.

باز در ترکی داریم که آغازین قان اولدو توپورمه دهانت اگر هم پر از خون بود، تف نکن. زبان هم که روان ماست. ناخودآگاه ماست.



الگوی شخصیتی

هر کس آن می‌شود که روانش نقش گرفته است. ما بافته‌ایم. بافته‌ای از تمام چیزهایی که با آن‌ها مواجه می‌شویم. بافته بی نقش و نقشه که نمی‌شود. نقشه‌ی بافته‌ی من آن‌چیزهای بالایی‌ست.
من فکر می‌کردم فهمیدنی‌ست. سخت نیست که آدم‌ها بفهمند چگونه‌ام و این طور بودن را دوست دارم. برایم شکلی از حماسه است.

حالا می‌گویند: نمی‌شود فهمید.‌نافهمیدنی‌ست. طبیعی نیست. که دستت اگر سوخت دلت را اگر سوزاندند به روی خودت نیاوری‌. بگویی عیب ندارد. می‌شود دیگر، آدم است باید بفهممش آن‌وقت تو نفهمیدنی می‌شوی. طرف دیگر نمیفهمدت. باید واکنش طبیعی نشان بدهی. هر چه زودتر بگو آخ! حرفت درد داشت بی‌جا کردی که این را گفتی.
این آدم طبیعی و فهمیدنی‌ست.

در تاریخ ادبیات معاصر شاملو شعری برای وارطان دارد. می‌گویند بازجو هی انگشت وارطان را به عقب فشار داد و وارطان گفت: می‌شکند. و‌او باز فشار داد. و وارطان تکرار کرد: می‌شکند. وقتی انگشت شکست و صدا داد. وارطان گفت: دیدی گفتم می‌شکند.