نیما در یادداشت زندگی و عمل/ تزکیه از اهمیت زندگی و عمل مردمان عادی و مردمان عالی که هنر است حرف می‌زند و زندگی را منجلاب و هنر را راه نجات می‌داند. در این یادداشت می نویسد: نمودن آنچه هست بنا بر همان‌جور که عموم می‌بینند وظیفه‌ی حرف‌های عادی و نقل و شکایات مردم با هم است. بلکه هنر باید آن را تمیزتر و مؤثرتر با پرده‌دری‌هایی که دارد به پیش چشم بگذارد"


تحشیه: آنچه مشهود است در نظر نیما اکثریتی وجود دارند که بود و وجودشان در مقابل آن اقلیتی که نیما آن‌ها را عالی می‌داند ارزش خاصی ندارد یا به‌طورکلی با هم برابر و هم‌ارز نیستند.

از طرفی تناقضی هست که زندگی فضیلت و امری عام است و شامل همه می‌شود، اگر نه که تعریف زندگی همان است که از زندگی انسان‌های عالی برمی‌آید و تناقض دیگر این است که اگر زندگی خود ارزش و فضیلت است پس چطور منجلاب می‌شود و هنر در مقام منجی به میان می‌آید؟

نکته‌ی بعدی در این یادداشت این است که نیما معتقد است تمام انسان‌ها باید تلاش کنند از زندگی درک انسان‌های عالی را داشته باشند. در این فهم می‌شود نشانه‌هایی از تجانس مفهومی با تکامل دینی و اخلاقی را هم دید.

و نکته‌ی آخر اینکه اگر دقت کنید، نیما هم تعریفی از هنر می‌دهد و هم غایتی برایش متصور است. هنر قول و فعل مردمان عالی است که چیزها را مؤثرتر و تمیزتر و با پرده‌دری نشان می‌دهد. هم‌اینکه هنر نجات‌دهنده است.

#نیما
#فریاد_ناصری
@andaromidvari

دیدن در...

عکاس دانیال بییر. آلمان

@andaromidvari

دیدن در...
دیدن در... نظریه‌ای است که از دیدن چیزها در جاهایی حرف می‌زند که به‌هیچ‌وجه قصد نداشته‌اند که آنچه را ما می‌بینیم به ما نشان دهند. دیدن هیبتی ترسناک در تاریکی، دیدن تصویری در نم یک دیوار، دیدن هیولایی در ابرها... دیدن باد و دیدن وزش‌ها در این شاخه‌ها دیدن چیزی است که این شاخه قصدی در نشان دادنش نداشته است. قصد و التفاوت عملی‌ست انسانی. این انسان است که در چیزها می‌تواند بنگرد و ببیند.
من در این تصویر، هایکو می‌بینم. نقاشی‌ای ژاپنی می‌بینم و بادها را...
در شعری نوشته‌ام که: درخت کج همه عمرش حکایت باد است.
تصویر را از صفحه‌ی هنرمند گرامی خانم مهدیه ابوالحسنی برداشته‌ام.
#فریاد_ناصری
@andaromidvari

پنج‌شنبه 26 بهمن 1402 برای کتاب بازیچه اثر خواندنی استارنونه دومنیکو گردآمدیم و در عصری بارانی شاهد استقبال بی‌نظیر ادب‌دوستان و اهالی فرهنگ و هنر تبریز بودیم. نزدیک به دویست مهمان در این جلسه حضور داشتند.
جلسه با هدایت دکتر معین‌زاده و ذکر خاطره‌ای از مترجم کتاب آغاز شد و پس از صحبت‌های ایشان دکتر بهین در بستر شبح و ارتباط اثر با اشباح در فرهنگ و فلسفه‌ی غرب و حضور شبح در اثر سعی داشتند که بدون ورود به جزییات داستانی اتمسفر اثر را به‌شکل وسوسه‌انگیزی برای مخاطبان آشکار کنند.
بعد از دکتر بهین، سرکار خانم چلبی‌یانی متن مکتوب خود را پیرامون ساختار اثر قرائت کردند. پس از ایشان دکتر ناصری در مورد جایگاه دو‌وجهی‌بودن مترجم، ارتباط ترجمه با مفاهیمی چون عدالت و حقوق و فهم حرف زدند و از دل این مقدمات نشان دادند که بن‌مایه‌های فرهنگی چگونه مانند DNA در آثار مهم هنری منتقل می‌شوند و قابل ردیابی‌اند و نمونه‌های از اثر بازیچه نشان دادند. و بعد از ایشان جناب آقای پورستار به معرفی جایگاه نویسنده در عالم سینما و در بین هم‌نسلانش پرداختند.
در انتهای جلسه نیز مترجم کتاب صحبت‌های درباره‌ی امر ترجمه داشتند و پس از آن نوبت مشتاقان حاضر در جلسه بود که کتاب‌هایشان را به امضای مترجم بیاراند. استقبال چنان زیاد بود که به بخش اعظمی از مهمانان کتاب نرسید.
به‌مرور عکس و فیلم‌های جلسه را منتشر می‌کنیم و
آرزویی نداریم جز بیش‌باد
#بازیجه #استارنونه_دومنیکو #نسرین_کوچه‌_مکشیان #تبریز #نشر_حکمت_کلمه #خواندنی_ها_کم_نیست #با_سیمرغ_واژها

نشر حکمت کلمه برگزار می‌کند:

کارگاه آنلاین
#غلبه_بر_احساسات_سمی بر اساس روش لیا گای
با هدایت #دکتر_ریحانه_جباری #روانشناس و #مترجم
#نشر_حکمت_کلمه

جهت اطلاع بیشتر به شماره‌ی درج شده پیام بدهید.

شعر 《فوّاره》جمعه ۴ اسفند ۱۴۰۲

... در گوش تو چه خوانده‌‌اند
که یک‌پا
ایستاده‌ای و
می‌رقصی؟

با احترام #فریاد_ناصری
@andaromidvari

شعر معجزه از کتاب سرزدن
صدای فریاد ناصری

پی‌نوشت: از صبح چندتا فیلترشکن امتحان کرده‌ام که بتوانم، این شعر را در اینستاگرام هم منتشر کنم. نشد.
@andaromidvari

https://www.literaedebiyat.com/post/oyku-ceviz-agaci

یک داستان خواندنی برای دوستانی که ترکی استانبولی بلدند.
داستانِ 《درخت گردو》از رشیده دئیرمی
اگر کسی هم ترجمه کرد، همین‌جا منتشرش می‌کنم.

به دو هفته دو سفر به تبریز داشتم. هر سفری برای رونمایی کتابی بود. سفر اول برای کتاب بازیچه اثر استارنونه دومنیکو بود، سفر دوم برای کتاب ایستگاه آخر می‌موزا اثر جمیل کاووکچو.
در هر دو سفر، محبت و لطف دوستان شامل حالم بود، به‌ویژه محبت خانم چلبی‌یانی و یگانی و کوچه‌مشکیان. در هر دو بار با دوستان زیادی آشنا شدم که هر کدامشان دنیایی دوست داشتی دارند.
ذکر محبت هر کدام از دوستان خود فرصتی دیگر می‌طلبد اما در میان این جان‌های نازنین فرانک فرید، شاعر و مترجم، هر بار با لطفی به سفرم طعمی دیگر داد.
در سفر نخست من سراغ کتاب‌های خانم رقیه کبیری را گرفتم فرانک فرید سخن کتاب را به دیدار رقیه کبیری بدل کرد. دیداری به یاد ماندنی که کمترین حاصلش کتاب بود.

از تبریز که برگشتم تا آماده‌ی سفر دوم شوم، ترجمه‌‌ای از دو شعر نیگار خیاوی را برای فرانک فرید فرستادم و ایشان هم لطف کردند به دست شاعر رساندند و خبر دادند که دو شعر یکی شده‌اند و متوجه شدم در پیاده‌سازی از کاغذ دو شعر پشت سر هم تایپ شده است. نتیجه‌ی این ردوبدل کردن شعر در سفر دوم دیدار خانم خیاوی بود و هدیه‌‌هایی عزیز از کتاب‌هایشان.
بر من فرض و واجب بود که سپاسگزار ایشان باشم و یادی هرچند کوتاه ثبت کنم از لطفشان.
تبریز هر بار به‌شکلی شگفت‌زده‌ام می‌کند. انگار صندوق گنجی است که هر بار گوهری را نشانم می‌دهد.

پی‌نوشت:
دیدار و آشنایی با خانم دکتر مهری باقری، خانم دکتر اصغری، آقای دکتر معین‌زاده، آقای دکتر مطلب‌زاده، آقای دکتر اکبرزاده، آقای دکتر بهین، دکتر هوشنگ، آقای پورستار، آقای ترکان، آقای میکاییل نظری، آقای احسان شامی و بسیاری دوستان، از دیگر برکات این سفرها بود.

پی‌نوشت دوم: شگفتانه‌ی این سفرها، هدیه‌‌هایی بود که گرفتم، علی‌الخصوص هدیه‌های تولد.

منت دارم.

#فریاد_ناصری
@andaromidvari

خانم چلبی‌یانی، من، خانم کوچه‌مشکیان، خانم یگانی و دکتر اکبرزاده