ان‌در امیدواری...
1.1K subscribers
823 photos
155 videos
217 files
544 links
سرگردانم بین شعر و فلسفه
دانشجوی دکتری فلسفه هنر
Download Telegram
#ثنای_یازدهم
#صحیفه_سجادیه
#بازنویسی_فریاد_ناصری

ای آنکه یادش برای یادکنندگان شرافت و بزرگی است و ای آنکه سپاس‌گزاری‌اش سپاس‌گزاران را پیروزی و ای آنکه فرمان‌برداری او فرمان‌برداران را رهایی‌ست و دل‌های ما را به یاد خود از هر یادی و زبان‌هامان را به سپاس خود از هر سپاسی و اندام‌هامان را به طاعت خود از هر طاعتی به کار آر

و اگر برای ما فراغتی از کارها مقدر نموده باشی پس آن را با سلامتی قرار ده که در آن گناهی ما را در نیابد و خستگی به ما رو نیاورد تا فرشتگان نویسنده‌ی بدی‌ها با نامه‌ای خالی از یاد گناه‌هانمان و نویسندگان نیکی‌های ما بر اثر آنچه از نیکی‌هامان نوشته‌اند شادمان برگردند

و هنگامی که روزهای زندگی ما سپری شد و اوقات عمرمان به سر رسید و دعوت تو که از آن و از پذیرفتنش چاره‌ای نیست ما را احضار کند پایان آنچه نویسندگان کردارهامان برای ما می‌شمارند توبه‌ی پذیرفته شده قرار ده که پس از آن ما را بر گناه که به جا آورده و نافرمانی‌ای که کرده‌ایم باز نخوانی

و روزی که اخبار بندگانت را آزامایش می‌کنی در برابر گواهان از کارهامان پرده‌ی پوشاننده را برمدار

تویی که به هر که بخواندت مهربان و به هر که آوازت دهد روا کننده‌ای

@faryad_naseri
شعر کارکردهای زیادی دارد در فرهنگ ما. شعر که می گویم تعریفی از این واژه را در نظر دارم که بیشتر بر وزن و قافیه و آهنگ موقوف است.
در عروسی، در عزا، در تجمعات سیاسی، ورزشی در تمام بخش های زندگی ما این نوع کلام حضور دارد.
در مراسم نماز عید فطر مداحی چند خطی از این نوع شعر علیه روحانی خوانده است و همین سبب بحث ها و موضع گیری های زیادی شده است.
من اما چیز دیگری را می خواهم نشان دهم، حضور شعر را، اهمیت شعر را.
گیرم که من و شما این چیز را شعر نمی دانیم اما نمی توانیم انکار کنیم شکلی از سخن است که خارج از عرف است و از این نوع سخن گفتن برای قصدی سیاسی استفاده شده است. پس سخن هنوز زنده است و اثر دارد.

@faryad_naseri
كهكشان راه قيري
(در مرگ نويسنده)
سوم تير ١٣٩٦

اكريليك روي بوم
#سولمازنراقي
Forwarded from Deleted Account
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
#پیتر_پرینگل حماسه‌ی #گیلگمش را به زبان اصلی آن، زبان سومری، و با ساز گیشگودی به‌زیبایی اجرا می‌کند.
گیلگمش قدیمی‌ترین اثر ادبی‌ای است که به دست ما رسیده است.
#قیامت
از کانال ویراستار
@faryad_naseri
Forwarded from Deleted Account
چنان از چشمه شیرین می کشید آب/که مستسقی از آن می گشت سیراب @faryad_naseri
Basom Nee
Abdi Behravanfar
دو بوس خواهم بفرما قیمتش چند؟
#عبدی_بهروانفر
@faryad_naseri
◊ هرگز پژوهشی جدی بین تمایزات نگاه وحیانی با نگاه مردسالارانه‌ی سنتی به طور علمی در جامعه‌ی ما صورت نگرفته است.

◊ شروع دیوان حافظ را مصرعی از شعر یزید تشکیل می‌دهد و سپس حاکمیت ایران در مسیری معکوس بیان تابناک امر نمادین یک چشم براهی عمیقاً شیعی است.

◊ شعر زنان در دهه‌های اخیر به هیئت ماشینی کار می‌کند که کارش ارائه تصویرهای سکسی به طور ماشینی به مثابه‌ی فرامینی برای مقابله با حکم خداست.

◊ جایی که افعال از فعلیت تهی می‌شوند و اغتشاش ربان خود به وجود نمادین اغتشاش وجود اجتماعی بدل می‌گردد.

◊ هدایت شعر زن ایرانی به سمت یک شیزوفرنی جنسی

◊ شعر امروز، زن امروز و باباچاهی تذکره نویس و ناتوانی از دردشناسی‌ی اغتشاش و کوتاه قامتی و میان‌مایگی یک دوران که گریبانگیر مدرنیسم ایرانی شعر شده است.

◊ شعر زن مقهور بازی مردانه‌ای گشت که می‌اندیشید دارد در برابرش مقاومت می‌کند.

◊ چاره کار... از آلت جنسیت زن در عریان‌ترین نمایش کارایی‌اش برای مقابله با فاعلیت یک انقلاب دینی بهره بگیرند.

◊ شعر فریب خورده‌ی زنان ما که مسحور آزادی کارایی مبتنی بر جنس و برافراشتن برج وقاحت‌نگاری جنسی به جای حقیقت شاعری شده‌اند.

◊ چرا شعر زنان ایران در برافراشتن پرچم جنسیت به مثابه‌ی ابزار و سلاح مبارزه با نظم گفتار حاکم، نادانسته در مفعولیتی میان‌مایه و ابزارشدگی و بردگی مقلدانه اسیر شد؟

◊ کنایه‌ی نفرت نسبت به یک شاعر حتا در اوج اختلاف سبکی، رفتاری وحشیانه است.

از مقاله‌ی " دخول‌پذیری شعر زن و بدن بی اندام" #احمد_میر_احسان
#مجله_ویرگول شماره 6 پاییز و زمستان 95
@faryad_naseri
#ثنای_دوازدهم
#صحیفه_سجادیه
#بازنویسی_فریاد_ناصری

سه چیز از آمدنم باز می‌دارد و یک چیز می‌کشاندم به تو
گفتی بر این راه باش و نبودم
گفتی بر این راه نباش و بودم
دادی و شکر نکردم
فضل تو رو آورده با گمان نیک
خوبی‌های تو از فضل توست
داده‌هایت همه بی‌سبب‌اند
پس اینک ایستاده‌ام بر آستان تو شرمگین
چنان کسی که عیال‌وار و محتاج است
و اعتراف می‌کنم
به وقت احسانت سعی‌ام به پرهیز بوده از معصیت
و در همه حال در احسان تو بوده‌ام
پس ای خدای من آیا این اعتراف‌ها به بدی سودی دارند؟
رها می‌کند این اعتراف‌ها مرا از عذابت؟
یا که خشم‌ات را بر من قرار داده‌ای
و حتا به وقت دعا دژمیت همراه من بوده؟
آراسته و پاکی نومید نمی‌شوم از تو
وقتی که بازکرده‌ای به سوی خودت راه بازگشت را
و بلکه با خود می‌گویم آن‌طور که ستم‌کرده با خود می گوید
آن‌طور که حرمت‌شکن به‌خود می‌گوید
آن‌که خطاهاش بزرگ و رو به فزونی‌ است
روزگارش به او پشت کرده و برگشته
تا ببیند که زمان گذشته و وقت تمام است
و باور کند که پناهی جز تو برایش نیست
با تو به تو رو می‌آورد و برای تو خالص می‌شود
با دلی پاکیزه برمی‌خیزد به سوی تو و صدایی لرزان که آهسته تو را می‌خواند
خم گشته و سربزیر و کج با پاهای لرزان از ترس و گونه‌های غرق شده در اشک‌های بسیار
تو را می خواند
ای بخشنده‌ترین بخشندگان و ای بخشنده‌تر کسی که رحمت‌خواهان پی‌درپی به او رو می‌آورند
و ای کسی که آمرزش جویان گرد او گردند
و ای آنکه بخشش از کیفرش بیشتر و خشنودی‌اش از خشم‌اش افزون‌تر است
ای منت نهاده با گذشت بر بندگان
ای عادت داده توبه را به ما
ای آنکه اصلاح تباهی را به توبه خواسته
ای خشنود به نیکی اندک و پاداش دهنده‌ی بزرگ به اندکان
ای ضمانت کرده خواستن را ای وعده داده به فضل پاداش‌های عظیم را
من که عاصی‌تر از معصیت‌کار آمرزیده نیستم نکوهیده‌تر از عذرآورنده‌ای که پذیرفته ایش و ستم کارتر از آن که توبه کرده و بخشیدی
به اینجا که هستم رو می کنم به تو به توبه رو کردن کسی که از گذشته پشیمان است از آنچه بر او آمده ترسان است و نادم است از آنچه در آن است
و می‌داند که بر تو بزرگ نیست گذشت از گناه بزرگ
و دشوار نیست گذشت از معاصی بسیار بر تو
و گران نیست بر تو چشم‌پوشی از جرم‌های از حد گذشته
دوست‌ترین بندگان آن است که سرکشی نکند و از اصرار بر خطا بپرهیزد و همواره آمرزش بخواهد
و من به نزد تو از سرکشی بیزاری می جویم
به تو پناه می‌برم از اصرار در گناه
ببخش آنچه را که در آن کوتاهی کردم
و هر چه از توانم خارج است را بر من ببخش
بار خدایا واجبات خودت را بر من ببخش و رهایی ده از آنچه از جانبت به من سزاوار است پناهم ده از انچه که بدکاران از آن ترسانند
ای توانا بر عفو آمرزش را امیدواری تویی ای به گذشت مشهور
جز آستان تو حاجتم را جایی نیست و گناهم را جز تو آمرزنده‌ای
که از عیوب منزه و دوری تو
دوری از آنکه جز تو بخشنده‌ای باشد
و من جز از تو نمی‌ترسم بر خویش
تو سزاواری که از تو بترسند
سزاوار تویی که بیامرزی
پس حاجتم روا کن و خواسته‌ام برآر
گناهانم بیامرز و از ترس ایمنم ساز زیرا تو توانایی به هر چیز و آنچه خواستم بر تو آسان است
@faryad_naseri
اصلن تو فکر کن، رستم هم که بیاید
با این همه چشم‌بند
که رنگ چشم‌های ترا
از ما دریغ می‌کنند

راه‌ها به کجایش می‌برند
یا
با این سرباز‌های خسته که هر شب
کمی از مردی خود را
پای یقلوی‌ها گذاشته‌اند

آخر چطور می‌شود
عشق را
از ته این چاه‌ها نجات داد؟
#فریاد_ناصری
#سربازهای_خسته_پشت_خاکریزهای_تخت
@faryad_naseri
#صحیفه_سجادیه کتابی است که جدای از متون کهن اسلامی، از منظری دیگر باید خوانده شود. چرا که هم به حیث ساختار و فرم و هم به لحاظ محتوا درخور خوانش چند باره است.
صحیفه سجادیه تنها یک شکواییه از جفای حکومتی ظالم و یا دعا و اورادی در باب به خاک سیاه نشاندن دشمنان زمان نیست.حتی یادآوری بر اصول اخلاقی و پافشاری بر انجام فرائض دینی جاریه در باب مسلمانی هم، ردپایی کم رنگ دارد...صحیفه سجادیه به واقع گفتگوی بی نهایت شفاف و بی واسطه ی انسان با خداست...و عجب متن آنجاست که راوی و خواهنده نه تکیه بر پیشینه ی ائمه نسبی اش دارد و نه اصرار به معصومیت اش ، کما این که خود را مبرا از گناه و خطا هم نمیداند. حتی از لحن متکبرانه و ادب خطب کن و یک کلام کتابی چون قرآن فاصله ای ازاین سر تا آن سر دارد و انعطافی ژرف به جایگاه انسان و انسانیت نشان میدهد، بدون هیچ درس اخلاقی و این خودش اسباب هم ذات پنداری را با بند بند جمله ها ایجاد میکند . صحیفه سجادیه اگر چه در روزگار خفقان و انزوا گفته شده و طی زمان ها دهان به دهان گشته و از صدو چند باب به پنجاه و چند باب تعدیل شده، اما هم درون مایه ی حفظ شده ای دارد و هم بلاغت کلام را در تو به توی متن و در عین حال عاری از بصیرت کور و نومیدانه ی زمان خود بوده و دیدگاهی باز به مسائل اجتماعی دارد.

یادداشت #مریم_پری

@faryad_naseri
 

سربازها                                                

بنام پرچم می‌دوند

بنام پرچم به‌ خاک می‌افتند

 وهیچ وقت فکر نمی‌کنند

                                چه ابلهانه است

 مردن

برای پرچمی که به هر بادی

                                      تن می‌دهد

#فریاد_ناصری
@faryad_naseri
مردم را سخن نجات خوش نمی آید؛ سخن دوزخیان را خوش می آید.
#شمس
@faryad_naseri
⛚ آلزایمر ملی

✍ رضا بابایی
▫ پژوهشگر حوزه ی دين، ادبيات و فرهنگ

⛛ بسیاری از مردم به‌تقریب می‌دانند که سلجوقیان پس از غزنویان آمدند و خوارزمشاهیان پس از سلجوقیان، اما من دانشجویانی را دیده‌ام که نمی‌دانستند نهضت ملی نفت در زمان رضاشاه بود یا پسرش؟! ایرانیان، قطعه‌هایی از تاریخ را هزاربار شنیده‌اند و می‌دانند، اما تمایلی به شنیدن مهم‌ترین بخش‌‌های تاریخ معاصرشان ندارند.

نام تمام جنگ‌های صدر اسلام و مسیر کاروان عاشورا و نام بسیاری از خلفای عباسی و اموی را می‌دانند ولی اگر از آنان بپرسند که استبداد صغیر مربوط به چه دوره‌ای است و چرا آن را «صغیر» می‌نامند، مات و مبهوت به پرسش‌گر نگاه می‌کنند.

آیا در صد و بیست سال گذشته، یک ایرانی را می‌توانید پیدا کنید که یکبار برای میرزا یوسف‌خان مستشارالدوله اشک ریخته باشد؟ نه! چرا؟ چون ایرانی نمی‌داند او کیست.
او کسی بود که با نوشتن «رسالۀ یوسفی» و «یک کلمه»، می‌خواست قانون را جایگزین سلطنت مطلقۀ ناصری کند و به همین جرم ماه‌ها در سیاهچال قجری، کتک خورد.

شکنجه‌گر او موظف بود که وی را با کتابش کتک بزند. آنقدر کتاب «یک کلمه» را بر سر میرزا یوسف کوبید که کور شد و در همان حال در گوشۀ زندان، در نهایت غربت و مظلومیت درگذشت.

از این روضه‌های جانسوز در تاریخ ما کم نیست. کسی می‌داند محمدعلی شاه، روزنامه‌نگارانی همچون صوراسرافیل و ملک‌المتکلمین را چرا و چگونه کشت؟
به گمان من عاشورای تاریخ معاصر ایران، دوم تیر است؛ روزی که بهترین فرزندان این سرزمین زیر سخت‌ترین شکنجه‌ها، کلمۀ مشروطه و عدالت‌خانه و آزادی را فریاد کشیدند.
آن روز محمدعلی شاه فروریخت؛ چون باورش نمی‌شد که چند جوان فُکلی این همه بر سر مرام و عقیدۀ خود پایداری کنند.

ایرانیان از شیخ فضل الله نوری بیش از این نمی‌دانند که نام یکی از بزرگ‌راه‌های تهران است، و از اختلافات او با روشنفکران و آخوند خراسانی (رهبر معنوی مشروطه) در بی‌خبری محض به سر می‌برند.

ایرانی نمی‌تواند دربارۀ رژیم پهلوی که آن را برانداخت، بر پایۀ منابع و آگاهی‌های مستند، چند دقیقه سخن بگوید؛ اما از حرمسرای یزید و حیله‌های معاویه بی‌خبر نیست.

آیا جماعت ایرانی دربارۀ ستارخان و علت لشکرکشی او از تبریز به تهران، بیشتر می‌داند یا دربارۀ قیام مختار؟
چند ایرانی را می‌شناسید که نام تیمورتاش و علی‌اکبر داور را شنیده باشد؟ و چند ایرانی را می‌شناسید که نام خواجه نظام الملک طوسی را نشنیده‌ باشد؟

کسی که نمی‌داند علی‌اکبر داور کیست، نخواهد دانست که دادرسی در ایران چه مسیری را طی کرده است و ما در کجا توقف کردیم.
کسی که زندگی تیمورتاش را نداند، از کجا بداند که رضاشاه چگونه پادشاهی بود و رژیم پهلوی چگونه شکل گرفت؟

کسی که دربارۀ حکمرانان کشورش در دورۀ معاصر، مهم‌ترین اطلاعات را نداشته باشد، چه درکی از «تحول» و «تغییر» و «آینده» دارد؟

چند ایرانی را می‌شناسید که بداند چرا مجلس پنجم مشروطه نتوانست پیشنهاد رضاشاه را مبنی بر تغییر سلطنت قاجار به جمهوری تصويب كند؟

چرا بازدیدکنندگان از «خانۀ مشروطیت» در تبریز به اندازۀ زائران یکی از امامزاده‌های کاشان نیست؟
آیا مردم ایران می‌دانند چرا انگلیسی‌ها رضاشاه را تبعید کردند؟
آیا کسی می‌داند چرا ناصرالدین شاه مخالف تدریس جغرافیای بین الملل در دارالفنون بود؟

این دانستنی‌ها برای ما به اندازۀ باران برای باغ لازم است.
مدرسه به معنای امروزین آن، به همت میرزا حسن رشدیه و کسانی همچون میرزا نصرالله ملک‌المتکلمین در ایران پا به عرصۀ وجود گذاشت. پیش از آن، فرزندان ایران در مکتب‌خانه‌ها «الف دو زَبَر اَن، دو زیر اِن، دو پیش اُن» می‌خواندند.

او برای اینکه علوم جدید را جزء مواد درسی مدارس ایران کند، خون دلی خورد که شرح آن بگذار تا وقت دگر. قبر او در یکی از قبرستان ‌های قم است.

نوروز ۹۳ برای زیارت قبر او به آنجا رفتم. هرچه گشتم قبرش را نیافتم. هیچکس هم نام او را نشنیده بود و نشانی قبرش را نمی‌دانست!

در همان قبرستان، مردی عامی ولی صاحب کرامات دفن است. می‌گویند او بدون آنکه سواد خواندن و نوشتن داشته باشد، آیات قرآن را در هر متنی که می‌دید، می‌شناخت. بر مزار او مقبره‌ای ساخته‌اند و مردم نیز گروه‌گروه به زیارتش می‌روند.

اگر آشنایی با تاریخ دور، سرمایۀ علمی است، آگاهی از تاریخ نزدیک، سرمایۀ ملی است. آلزایمر ملی، این سرمایۀ سرنوشت‌ساز را بر باد داده‌ است. کتاب‌های درسی و رسانه‌ها به‌ویژه‌ صداوسیما سهم بسیاری در گسترش این بیماری خطرناک داشته‌اند.
از کانال رستاک

@faryad_naseri
◊ در ولایت ما که تربتی‌ست شگفت از این خاک گهر نشان ضرب‌المثلی به ترکی هست که معنای تحت اللفظی‌اش این است که در این خاک تعزیه سر نمی‌گیرد. به این معنا که اگر قومی قصد کنند که برنامه‌ای را پیش ببرند نمی‌شود که نمی‌شود.
هر چه فکر می‌کنم می‌بینم مشت نمونه‌ی خروار است. تا وقتی تک‌تک به قول حضرت "آحاد ملت" نسبت به امور حساسیت و پرسش ندارند، حال همین است که هست.
یعنی کار بشر ایرانی امروز رسیده به‌جایی که یکی در پیش چشم‌اش جان می‌دهد این یا تماشا می‌کند یا فیلم می‌گیرد یا با افسوس می‌گذرد. آن مرحوم آینده و محتضر بر زمین اگر کمی جان داشت بلند می‌شد می‌گفت یا ایهاالبشر! بنگر عاقبت امور را؟
من از شما "تک‌تک آحاد ملت همیشه در صحنه" پرسشی دارم واقعن باید چه کرد که کمی تکان بخوریم؟ روحانیت و روشنفکری و کتاب و هر چه که ممکن است حرفی داشته باشد که هیچ! بیایید خودمان فکر کنیم ان‌شاالله به لطف حق قرار است چکار بکنیم؟
امروز صبح داشتم فکر می‌کردم این‌ها که کتاب نمی‌خوانند این زمان بسیار موجز از آن جهت که در ایران وقت طلاست را چه می‌کنند؟ واقعن چه می‌کنند؟
◊ ملت شادانی که ماییم بر روح پرفتوح‌مان صلوات!
#فریاد_ناصری
● ملتی کز هر جهت بهر زوال آماده است
خود بود دون همت و نفرین به گردون می‌کند
ملتی کاینسان فرو رفتست اندر خواب جهل
حالیا بیدار او را –شعر من- چون می‌کند
#میرزاده_عشقی
@faryad_naseri
#ثنای_سیزدهم
#صحیفه_سجادیه
#بازنویسی_فریاد_ناصری

بار خدایا ای منتهای نیازها
ای آنکه پیش توست رسیدن
ای آنکه نمی‌فروشد نعمت‌هایش را
ای آن‌که بخشش را تیره نمی‌کند به منت
ای بی نیاز کننده همیشه خواستنی
ای سمت همیشگی‌ای که نمی‌شود از تو رفت
ای آنکه خواستن از گنج‌هات نمی‌کاهد
ای آنکه حکمتت ماناست
ای آنکه خواستن از او تمامی ندارد
ای آنکه رنجه نمی‌شوی از این همه دعا
ای ستوده خود را به بی‌نیازی‌اش ای شایا به بی‌نیازی
ای آنکه خواستن را به ما داده‌ای ما که به خواستن از تو سزاواریم
هر کس که از تو بخواهد از راه آمده
هر کس که جز از تو خواهد بی‌راه رفته است و به یاس افتد
بار خدایا مرا میلی‌ست که در طاقتم نیست دست تلاشم نمی‌رسد به آن و نفسم آن را در غیر می‌بیند و در غیر می‌خواهد اما آن را که نفس بیاراید لغزشی‌ست از لغزش خطاکاران به سر درآمدن است از به سر درآمدن‌های بی‌راه گشتگان
مرا به غفلت خود آگاه کردی به لطف تو از لغزش برخاستم و با ره‌نماییت بازگشتم از به سر درآمدن
و گفتم پاک است پروردگارم شگفتا تهی‌دست چگونه می‌خواهد از آنکه چیزی ندارد؟
پس ای خدای من که رو کرده ام به تو از جان و دل و امید را به سمت تو آورده‌ام
و دانستم بسیار خواستن پیش دارایی ات کم است و آرزوهای بزرگم کوچک‌اند در پیش مهربانی‌ات ای بخشش بزرگ ای دست‌های مهربان
بار خدایا با من به شکل مهربانی باش نه به شکل عدل و عدالت که نیست در طاقتم
نخست آمده ای نیستم که سزاوار نباشد و ببخشی‌اش و نه اول خواهنده‌ای که حقش یاس است اما تو به او لطف کرده‌ای
بار خدایا برآورنده‌ی دعایم نزدیک آوازم مهربان با گریه‌هایم و صدایم را شنوا باش
امیدم را مبر دعایم را برنگردان مرا به این نیاز و نیازان دیگرم به جز خودت مگردان
یاری‌ام کن که مطلبم برآید و حاجتم روا شود پیش از این‌که از اینجا روم
یاری‌ام کن به سهل کردن سختی‌ها و خوب کردن تقدیرم
پس درود فرست بر انبیا و وصی‌هاشان درود همیشگی که رو به فزونی‌ست درودی که بی پایان است و آن درود را یار من کن زیرا تویی که مهربانی بزرگ داری
عطا کن به من ای پروردگار که آرام کرده مرا بخشش‌ات و راه‌نمای من بوده خوبی‌ات می‌خواهم از تو به حق خاتم که درودهای تو بر ایشان باد مرا به یاس مگردان
@faryad_naseri
اگر مطالب را برای دوستانتان می فرستید لطفن با ذکر نام و آدرس باشد.
من کوروش را سال ها بو کشیده ام
من کوروش رو نمی‌شناسم. یعنی من از کوروش همین عکسی رو می‌شناسم که این روزها هی منتشر می‌شه. البته نقدهاشو یه وقتی خونده‌م، داستان‌هاشو یه وقتی خونده‌م. نقدهاشو دوست داشتم؛ داستان‌هاشو دوست داشتم؛ ولی خودشو بیش‌تر از َکلماتش دوست داشتم. اگرچه ادبیات منو به کوروش وصل کرد ولی برای من ادبیات اون‌قدرها مهم نیست که خودِ آدم. آخه ادبیات فقط یه مشت کلمه‌ست که هر پفیوزی هم می تونه کنار هم بذاره و باهاش چیزی بسازه و کاسبی کنه. ادبیات رو هر کسی می تونه بیاموزه، اما آدم بودن کار هر کسی نیست. من کوروشو اصلاً ندیده‌م. فقط شش ماه پیش باهاش تلفنی حرف زده‌م اما توی همه‌ی این سال‌ها که حضور داشت عین یه گربه، عین یه سگ اونو بو کشیده‌م. رابطه‌ی من و کوروش عین رابطه‌ی «میلو» و کوروش بود.
میلو که توی این چند روز هی از این‌ور به اون‌ور می‌ره و از کنار پای این آدم به کنار پای اون یکی آدم.
میلو که توی این چند روز می‌بینه حال و هوای خونه عوض شده و بیش‌تر از همیشه خودشو می‌چسبونه به دست ها و پاهای آتفه.
میلو که متوجهِ یه بوی ناآشنا شده و پریشان به هر کس و هر چیزی نگاه می‌کنه و گاهی خیلی آروم زوزه می‌کشه: اوووووو!
میلو که می‌دونه چند روزه که توی خونه یه چیزی کمه.
میلو که بین دست‌هایی که این روزها گاهی نوازشش می‌کنن، دلتنگ دستی‌یه که نیست؛
دلتنگ بویی‌یه که نیست؛
دلتنگ صدایی‌یه که نیست؛
نیست؛
که نیست!
اوووووووووووووووووووووووو!
من با میلو زوزه می‌کشم کوروش!
اوووووووووووووووووووووووو!
من برای دلتنگی ِ میلو زوزه می کشم کوروش!
اوووووووووووووووووووووووو!
من برای تو هیچ غمی ندارم کوروش؛
تو اون‌طور که می‌خواستی زندگی کردی!
یعنی تو مملکتی که همه رو از دم گاییده‌ن، دست کم خودت شلوارتو نکشیدی پایین!
تو اون‌طور که می‌‌خواستی نوشتی!
حتی اگه نه روی کاغذ، مثلِ تک و توک کوروش‌های دیگه، مُدام توی ذهنت نوشتی و به باد سپردی.
تو اون طور که خواستی به همه چیز خاتمه دادی!
یعنی به مجموعه‌ای که می‌خواست تو رو مُدام بگاد، یک بیلاخ جانانه دادی و رفتی!
اووووووووو!
اوووووووووووووو!
اوووووووووووووووووووووو!
من فقط برای دلتنگی میلو زوزه می‌کشم کوروش!
آخه تو که چیزیت نیست؛
چیزیت نشده؛
خواستی زیبا بمونی و موندی!
زیباترین و جذّاب‌ترین عکست همه جا رو پُر کرده!
و من که سال‌ها از راه دور عین سگ تو رو بوکشیده‌م فقط دارم برای دلتنگی و بی‌توبودنِ میلو زوده می‌کشم کوروش!
میلو که بین دست‌هایی که این روزها گاهی نوازشش می‌کنن، دلتنگ دستی یه که نیست؛
دلتنگ بویی یه که نیست؛
دلتنگ صدایی یه که نیست؛
نیست؛
که نیست!
به تاریخ ِ گوز ِ گوز ِ گوز متن از #اکبر_سردوزامی @faryad_naseri
#انیس_العشاق
#شرف_الدین_رامی
بخش آغازین باب اول #صفت_موی می شود گفت نوعی بوطیقای تنانه در فارسی است که جغرافیای اصطلاحات اروتیک را مشخص می کند.

@faryad_naseri
"رستگاری"

خب این خیلی شخصی است اما دقیق و درست جایی ست که من جهان را می نگرم. جایی که جهان هم به من می نگرد. جهانی که از یکجایی و یکروز گویی با من سر کج کرد. آنچه را خواستم پنهان کرد و آنچه را نخواستم بر دامن نهاد. ایستاد تا من بچینم و در آخرین خشت از بن دیوار را بریزد. باری با تمثیل مورچه ای که بالا می رود فهم کردم این لجاجت را، باری با این حرف که دنیا محل فسخ عزایم است و باری با این تصور که حماسه همین است اما جان مگر چقدر تاب دارد؟ گوشت و پوست است. فرسوده می شود. خسته می شود. می رود. هر جا که جهان دید خوب است بی آنکه بدانم بادها را وزاند و ویران کرد. زمانی خواستم بفهمم که من چه کردم که باغهایم را خرمن هایم را جهان چنین به باد می دهد. دوری گشتم. جهان است دیگر. چیزی به دست نداد. از آن تصویر وقت جوانی سالها می گذرد. آن قهرمان در اعماق دره، آن آماج سنگها، که نیفتاده بود. بارها زمین خورد و افتاد. بارها خرد و خراب به استغاثه افتاد. اما اشتباه می کرد حتا استغاثه ها هم توفیری در سنگباران نداشتند. زخمالوده و خونین است آن قهرمان. تنها یک چیز. تنها یک چیز او هنوز در سر من می رود. متوقف نشده است. کجا می رود در این ره هول؟
از این روی است که امیدی به چراغی در این سنگلاخ پر هول ندارم. تنها روزی که آینه ای یافتم چهره ام از پس این سفر بی پایان چهره ی انسان باشد. چهره ام را بازیابم. باز شناسم. پیروزی و موفقیتی در این راه نیست. تنها مگر رستگاری باشد. مگر رستگاری.
#فریاد_ناصری
آبان/۹۴
___
دلیل باز نشر این یادداشت این است که اگر بین دوستان کسی هست که نیاز دارد کسی او را هل بدهد و به پیشش راند بگویم آنکس تنها خودت می توانی باشی.
@faryad_naseri