This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نقش چین در بازار خودروسازی ایران
گفتوگوی تلویزیون ایران اینترنشنال با رضا احمدی، پژوهشگر مدیریت اقتصادی و مسئول پروژه فسادبان در «موسسه ترویج جامعه باز»
#خودروسازی #حکمرانی_خوب
@aposiran
گفتوگوی تلویزیون ایران اینترنشنال با رضا احمدی، پژوهشگر مدیریت اقتصادی و مسئول پروژه فسادبان در «موسسه ترویج جامعه باز»
#خودروسازی #حکمرانی_خوب
@aposiran
بررسی ادعای عضو مجلس درباره «هدیه ۶ میلیاردی وزیر کار»
✍🏼 یوحنا نجدی
یک عضو مجلس شورای اسلامی در واکنش به هدیه میلیاردی وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی گفت: «این عددها عدد سنگینی نیست که کل معادلات را به هم بریزد. یک بخشی از آن حساسیتهای فضای رسانه است».
سیدجواد حسینیکیا، روز ۲۳ دی ۱۴۰۰ در گفتگو با وبسایت انتخاب، افزود: «این ۶ میلیارد به کجای این یک سال بر میخورد؟»
اشاره او به هدیه ۶ میلیاردی حجت عبدالملکی به برنامه «میدون» در تلویزیون دولتی جمهوری اسلامی است. عبدالملکی، خود تا چندی پیش به عنوان یکی از داوران در این برنامه حضور داشته است.
آیا ادعای این عضو مجلس شورای اسلامی درست است؟ و هدیه «۶ میلیارد تومان»، تنها «حساسیتهای رسانهای» است و رقم «سنگینی» محسوب نمیشود؟
نگاهی به شرایط فقر و معیشتی و به طور مشخص، حقوقهای عقبافتاده بسیاری از کارگران در شهرهای مختلف ایران نشان میدهد که این ۶ میلیارد تومان، چه رقم سنگینی است و میتوانست مطالبات و حقوق عقبافتاده بسیاری از کارگران را تامین کند. از این رو، سخنان حسینیکیا، ادعایی گمراهکننده در جهت توجیه این هدیه میلیاردی است.
این رقم، البته «عدد سنگینی» نیست اما نه نسبت به سفرههای آبرفته مردم ایران؛ بلکه در مقایسه با رقمهای چندهزار میلیاردی فساد و رانتخواری در جمهوری اسلامی.
از جمله یکی از جدیدترین موارد از اعتراضهای کارگری در ایران، دهها کارگر شهرداری خرمشهر روز ۲۸ دیماه در مقابل ساختمان فرمانداری و ساختمان شورای این شهر دست به تجمع زدند. به گزارش خبرگزاری ایلنا، این کارگران «بیش از ۴ ماه است حقوق دریافت نکردهاند».
چند روز پیش از آن نیز کارگران پروژه تونل آزادراه منجیل در اعتراض به عدم دریافت مطالبات معوقه خود، در محوطه کارگاه و محل فعالیت پیمانکار اصلی، دست به اعتراض زدند. حدود ۲۰۰ کارگر این پروژه، بین ۲ تا ۴ ماه از حقوق خود را دریافت نکردهاند.
هدیه ۶ میلیاردی وزیر کار به برنامه «میدون»، تقریبا ۱۲ برابر یک ماه حقوق همه این ۲۰۰ کارگر در پروژه تونل آزادراه منجیل است.
بسیاری از کارگران نیز از سالها پیش، حقوق و مطالبات عقبافتاده خود را پیگیری میکنند؛ تلاشهایی که همچنان بینتیجه مانده است. به عنوان مثال، دستکم ۵۰ نفر از کارگران «رنگین نخ» در سمنان از ۹ سال پیش تاکنون هنوز بخش زیادی از مطالبات خود را دریافت نکردهاند. فعالیت این کارخانه در سال ۱۳۹۲ به دلیل مشکلات مالی متوقف شد. مجموع مطالبات این کارگران، یک میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومان است؛ یعنی یکپنجم هدیه وزیر کار به برنامه «میدون».
کارگران مجموعه شهرداری اندیمشک در استان خوزستان نیز ۸ ماه حقوق عقبافتاده دارند و به تازگی، حقوق اردیبهشتماه خود را دریافت کردهاند. به گفته این کارگران، شهردار اندیمشک میگوید که برای پرداخت حقوق این کارگران، منابع مالی کافی ندارد.
این کارگران میگویند: «گرانی امانمان را بریده است».
خبرگزاری حقوق بشری «هرانا» نیز به تازگی گزارش داده که حدود ۱۰۰ نفر از کارگران بازنشسته مجتمع کشت و صنعت هفت تپه از سال گذشته تاکنون، مطالبات سنواتی و مرخصی ذخیره خود را دریافت نکردهاند.
از این رو، سخنان سیدجواد حسینیکیا، عضو مجلس شورای اسلامی مبنی بر اینکه «هدیه ۶ میلیاردی وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی به برنامه میدون، عدد سنگینی نیست» ادعایی گمراه کننده است. همین رقم، به عنوان مثال میتوانست حقوق و مطالبات عقبافتاده بسیاری از کارگران شاغل و بازنشسته را تامین کند.
کارگران البته تنها یکی از اصناف و گروههایی هستند که طی ماههای اخیر در اعتراض به مشکلات معیشتی و اقتصادی خود در شهرهای مختلف ایران دست به تجمع زدهاند؛ به این فهرست میتوان معلمان و فرهنگیان، پرستاران، مستمریبگیران، بازنشستگان و کارمندان ادارات دولتی را نیز اضافه کرد که مطالبات و حقوق پایمالشده آنها بسیار کمتر از هدیه ۶ میلیاردی وزیر کار در دولت ابراهیم رئیسی است.
لینک یادداشت در وبسایت رادیوفردا
#راستی_آزمایی #factcheck
@aposiran
✍🏼 یوحنا نجدی
یک عضو مجلس شورای اسلامی در واکنش به هدیه میلیاردی وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی گفت: «این عددها عدد سنگینی نیست که کل معادلات را به هم بریزد. یک بخشی از آن حساسیتهای فضای رسانه است».
سیدجواد حسینیکیا، روز ۲۳ دی ۱۴۰۰ در گفتگو با وبسایت انتخاب، افزود: «این ۶ میلیارد به کجای این یک سال بر میخورد؟»
اشاره او به هدیه ۶ میلیاردی حجت عبدالملکی به برنامه «میدون» در تلویزیون دولتی جمهوری اسلامی است. عبدالملکی، خود تا چندی پیش به عنوان یکی از داوران در این برنامه حضور داشته است.
آیا ادعای این عضو مجلس شورای اسلامی درست است؟ و هدیه «۶ میلیارد تومان»، تنها «حساسیتهای رسانهای» است و رقم «سنگینی» محسوب نمیشود؟
نگاهی به شرایط فقر و معیشتی و به طور مشخص، حقوقهای عقبافتاده بسیاری از کارگران در شهرهای مختلف ایران نشان میدهد که این ۶ میلیارد تومان، چه رقم سنگینی است و میتوانست مطالبات و حقوق عقبافتاده بسیاری از کارگران را تامین کند. از این رو، سخنان حسینیکیا، ادعایی گمراهکننده در جهت توجیه این هدیه میلیاردی است.
این رقم، البته «عدد سنگینی» نیست اما نه نسبت به سفرههای آبرفته مردم ایران؛ بلکه در مقایسه با رقمهای چندهزار میلیاردی فساد و رانتخواری در جمهوری اسلامی.
از جمله یکی از جدیدترین موارد از اعتراضهای کارگری در ایران، دهها کارگر شهرداری خرمشهر روز ۲۸ دیماه در مقابل ساختمان فرمانداری و ساختمان شورای این شهر دست به تجمع زدند. به گزارش خبرگزاری ایلنا، این کارگران «بیش از ۴ ماه است حقوق دریافت نکردهاند».
چند روز پیش از آن نیز کارگران پروژه تونل آزادراه منجیل در اعتراض به عدم دریافت مطالبات معوقه خود، در محوطه کارگاه و محل فعالیت پیمانکار اصلی، دست به اعتراض زدند. حدود ۲۰۰ کارگر این پروژه، بین ۲ تا ۴ ماه از حقوق خود را دریافت نکردهاند.
هدیه ۶ میلیاردی وزیر کار به برنامه «میدون»، تقریبا ۱۲ برابر یک ماه حقوق همه این ۲۰۰ کارگر در پروژه تونل آزادراه منجیل است.
بسیاری از کارگران نیز از سالها پیش، حقوق و مطالبات عقبافتاده خود را پیگیری میکنند؛ تلاشهایی که همچنان بینتیجه مانده است. به عنوان مثال، دستکم ۵۰ نفر از کارگران «رنگین نخ» در سمنان از ۹ سال پیش تاکنون هنوز بخش زیادی از مطالبات خود را دریافت نکردهاند. فعالیت این کارخانه در سال ۱۳۹۲ به دلیل مشکلات مالی متوقف شد. مجموع مطالبات این کارگران، یک میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومان است؛ یعنی یکپنجم هدیه وزیر کار به برنامه «میدون».
کارگران مجموعه شهرداری اندیمشک در استان خوزستان نیز ۸ ماه حقوق عقبافتاده دارند و به تازگی، حقوق اردیبهشتماه خود را دریافت کردهاند. به گفته این کارگران، شهردار اندیمشک میگوید که برای پرداخت حقوق این کارگران، منابع مالی کافی ندارد.
این کارگران میگویند: «گرانی امانمان را بریده است».
خبرگزاری حقوق بشری «هرانا» نیز به تازگی گزارش داده که حدود ۱۰۰ نفر از کارگران بازنشسته مجتمع کشت و صنعت هفت تپه از سال گذشته تاکنون، مطالبات سنواتی و مرخصی ذخیره خود را دریافت نکردهاند.
از این رو، سخنان سیدجواد حسینیکیا، عضو مجلس شورای اسلامی مبنی بر اینکه «هدیه ۶ میلیاردی وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی به برنامه میدون، عدد سنگینی نیست» ادعایی گمراه کننده است. همین رقم، به عنوان مثال میتوانست حقوق و مطالبات عقبافتاده بسیاری از کارگران شاغل و بازنشسته را تامین کند.
کارگران البته تنها یکی از اصناف و گروههایی هستند که طی ماههای اخیر در اعتراض به مشکلات معیشتی و اقتصادی خود در شهرهای مختلف ایران دست به تجمع زدهاند؛ به این فهرست میتوان معلمان و فرهنگیان، پرستاران، مستمریبگیران، بازنشستگان و کارمندان ادارات دولتی را نیز اضافه کرد که مطالبات و حقوق پایمالشده آنها بسیار کمتر از هدیه ۶ میلیاردی وزیر کار در دولت ابراهیم رئیسی است.
لینک یادداشت در وبسایت رادیوفردا
#راستی_آزمایی #factcheck
@aposiran
راستیآزمایی ادعای محمد دادکان: «استقلال و پرسپولیس قبل از انقلاب حرفهای بودند»
✍🏼 نیلوفر غلامی، همکار ارشد در «موسسه ترویج جامعه باز»
محمد دادکان، رئیس اسبق فدراسیون فوتبال روز ۲۴ دیماه ۱۴۰۰ در گفتگوی زنده با برنامه تلویزیونی ورزشگاه با اشاره به ماجرای حذف استقلال و پرسپولیس تهران از لیگ قهرمانان آسیا گفت: «پرسپولیس و استقلال پیش از انقلاب حرفهای بودند و همه چیز داشتند، آمدیم و همه چیز را از این دو تیم گرفتیم و دست و پایشان را بستیم».
آیا ادعای محمد دادکان درست است؟
باشگاه فوتبال استقلال تهران یا تاج را «پرویز خسروانی» در روز تولد ۲۳ سالگیاش در سال ۱۳۲۴ تاسیس کرد. باشگاه پرسپولیس نیز توسط علی عبدُه، مشتزن و بوکسور ایرانی در دی ماه ۱۳۴۲ تاسیس شد. هر دو باشگاه در کارنامه خود دوران درخشان و پر افتخاری را چه در فوتبال ایران و چه در آسیا ثبت کردهاند.
بعد از انحلال لیگ کشوری در شهریور ۱۳۵۷ که یک دهه به طول انجامید، هر دو باشگاه تحت فشار انقلابیون قرار گرفتند، برای نمونه، کاخ مرکزی باشگاه تاج (استقلال کنونی) و موزه آن توسط انقلابیون به سردستگی ابراهیم میرزایی در سال ۱۳۵۷ مورد سرقت قرار گرفت. همچنین انقلابیون قصد مصادره باشگاه تاج را داشتند که با مقاومت تنی چند از بازیکنان سرشناس آن از جمله ناصر حجازی، حسن روشن، منصور پورحیدری و جمعی از هواداران این تیم موفق به این کار نشدند، اما بسیاری از اماکن ورزشی این باشگاه به سازمان تربیت بدنی و تبلیغات اسلامی واگذار شدند و نام این باشگاه در فروردین ۱۳۵۸ به استقلال تغییر پیدا کرد.
باشگاه فوتبال پرسپولیس نیز در سال ۶۵ مصادره و تحت مالکیت بنياد مستضعفان قرار گرفت. از اولین اقدامات مالک جدید می توان به تغییر نام این باشگاه به «پیروزی» اشاره کرد. این باشگاه با فشار مدیران انقلابیاش تعدادی از بازیکنان مخالف تغییر نام باشگاه را به بهانه حاضر نشدن در بازی با تیم هما در جام باشگاههای تهران، کنار گذاشت. اما اعتراض بازیکنان به تغییر نام این باشگاه در همان زمان و به کارگیری نام «پرسپولیس» توسط هوادارانش موجب شد، سرانجام در سال ۱۳۹۱ نام این باشگاه به طور رسمی دوباره به «پرسپولیس» تغییر یابد.
فوتبال زنان
باشگاه تاج (استقلال کنونی) اولین تیم دختران را در ایران تشکیل داد. اولین مسابقه فوتبال زنان در ایران نیز بین دو تیم تاج و دیهیم (از تیمهای پایه تاج) در دو نیمه ۳۰ دقیقهای در ۲ بهمن ۱۳۴۹ برگزار شد. بعد از ابتکار تیم تاج، تیمهای دیگر از جمله دیهیم و عقاب و پرسپولیس تیمهای زنان خود را تشکیل دادند.
فدراسیون فوتبال نیز بعد از این اقدام به تشکیل تیم فوتبال زنان در ایران رای داد و به این ترتیب نخستین تیم ملی فوتبال زنان در ایران تاسیس شد. اما با پیروزی انقلاب ۵۷ و روی کار آمدن جمهوری اسلامی، تا دو دهه بعد از انقلاب، فوتبال زنان در ایران به دست فراموشی سپرده شد.
هر دو باشگاه ورزشی تاج و پرسپولیس در دوران حکمرانی شاهنشاهی پهلوی دارای ورزشگاهها و باشگاههای متعددی در سراسر کشور بودند. برای نمونه باشگاه تاج دارای ۵ باشگاه و دو فروشگاه ورزشی در تهران و ۶۶ باشگاه در شهرستانها بود. تاج همچنین در کشورهای ترکیه و قطر نیز دارای باشگاهها و داراییهایی از جمله یک ملک دو هزار متری بود که با انقلاب ۵۷ این اماکن از مالکیت باشگاه خارج شدند.
ادامه راستیآزمایی ادعای محمد دادکان را اینجا بخوانید.
#راستی_آزمایی #استقلال #پرسپولیس #factcheck
@aposiran
✍🏼 نیلوفر غلامی، همکار ارشد در «موسسه ترویج جامعه باز»
محمد دادکان، رئیس اسبق فدراسیون فوتبال روز ۲۴ دیماه ۱۴۰۰ در گفتگوی زنده با برنامه تلویزیونی ورزشگاه با اشاره به ماجرای حذف استقلال و پرسپولیس تهران از لیگ قهرمانان آسیا گفت: «پرسپولیس و استقلال پیش از انقلاب حرفهای بودند و همه چیز داشتند، آمدیم و همه چیز را از این دو تیم گرفتیم و دست و پایشان را بستیم».
آیا ادعای محمد دادکان درست است؟
باشگاه فوتبال استقلال تهران یا تاج را «پرویز خسروانی» در روز تولد ۲۳ سالگیاش در سال ۱۳۲۴ تاسیس کرد. باشگاه پرسپولیس نیز توسط علی عبدُه، مشتزن و بوکسور ایرانی در دی ماه ۱۳۴۲ تاسیس شد. هر دو باشگاه در کارنامه خود دوران درخشان و پر افتخاری را چه در فوتبال ایران و چه در آسیا ثبت کردهاند.
بعد از انحلال لیگ کشوری در شهریور ۱۳۵۷ که یک دهه به طول انجامید، هر دو باشگاه تحت فشار انقلابیون قرار گرفتند، برای نمونه، کاخ مرکزی باشگاه تاج (استقلال کنونی) و موزه آن توسط انقلابیون به سردستگی ابراهیم میرزایی در سال ۱۳۵۷ مورد سرقت قرار گرفت. همچنین انقلابیون قصد مصادره باشگاه تاج را داشتند که با مقاومت تنی چند از بازیکنان سرشناس آن از جمله ناصر حجازی، حسن روشن، منصور پورحیدری و جمعی از هواداران این تیم موفق به این کار نشدند، اما بسیاری از اماکن ورزشی این باشگاه به سازمان تربیت بدنی و تبلیغات اسلامی واگذار شدند و نام این باشگاه در فروردین ۱۳۵۸ به استقلال تغییر پیدا کرد.
باشگاه فوتبال پرسپولیس نیز در سال ۶۵ مصادره و تحت مالکیت بنياد مستضعفان قرار گرفت. از اولین اقدامات مالک جدید می توان به تغییر نام این باشگاه به «پیروزی» اشاره کرد. این باشگاه با فشار مدیران انقلابیاش تعدادی از بازیکنان مخالف تغییر نام باشگاه را به بهانه حاضر نشدن در بازی با تیم هما در جام باشگاههای تهران، کنار گذاشت. اما اعتراض بازیکنان به تغییر نام این باشگاه در همان زمان و به کارگیری نام «پرسپولیس» توسط هوادارانش موجب شد، سرانجام در سال ۱۳۹۱ نام این باشگاه به طور رسمی دوباره به «پرسپولیس» تغییر یابد.
فوتبال زنان
باشگاه تاج (استقلال کنونی) اولین تیم دختران را در ایران تشکیل داد. اولین مسابقه فوتبال زنان در ایران نیز بین دو تیم تاج و دیهیم (از تیمهای پایه تاج) در دو نیمه ۳۰ دقیقهای در ۲ بهمن ۱۳۴۹ برگزار شد. بعد از ابتکار تیم تاج، تیمهای دیگر از جمله دیهیم و عقاب و پرسپولیس تیمهای زنان خود را تشکیل دادند.
فدراسیون فوتبال نیز بعد از این اقدام به تشکیل تیم فوتبال زنان در ایران رای داد و به این ترتیب نخستین تیم ملی فوتبال زنان در ایران تاسیس شد. اما با پیروزی انقلاب ۵۷ و روی کار آمدن جمهوری اسلامی، تا دو دهه بعد از انقلاب، فوتبال زنان در ایران به دست فراموشی سپرده شد.
هر دو باشگاه ورزشی تاج و پرسپولیس در دوران حکمرانی شاهنشاهی پهلوی دارای ورزشگاهها و باشگاههای متعددی در سراسر کشور بودند. برای نمونه باشگاه تاج دارای ۵ باشگاه و دو فروشگاه ورزشی در تهران و ۶۶ باشگاه در شهرستانها بود. تاج همچنین در کشورهای ترکیه و قطر نیز دارای باشگاهها و داراییهایی از جمله یک ملک دو هزار متری بود که با انقلاب ۵۷ این اماکن از مالکیت باشگاه خارج شدند.
ادامه راستیآزمایی ادعای محمد دادکان را اینجا بخوانید.
#راستی_آزمایی #استقلال #پرسپولیس #factcheck
@aposiran
موسسه ترویج جامعه باز
راستیآزمایی ادعای محمد دادکان: «استقلال و پرسپولیس قبل از انقلاب حرفهای بودند» -
راستیآزمایی ادعای محمد دادکان: «استقلال و پرسپولیس قبل از انقلاب حرفهای بودند» نیلوفر غلامی، همکار ارشد در موسسه ترویج جامعه باز
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
غلامحسین محسنی اژهای، رییس قوه قضاییه گفته که نظام جمهوری اسلامی باید «متولی» حقوق بشر باشد. آیا ادعای او درست است؟ جمهوری اسلامی شایسته این است که متولی حقوق بشر باشد؟
ویدیوی با کیفیت را در کانال یوتیوب «موسسه ترویج جامعه باز» ببینید.
#راستی_آزمایی #حقوق_بشر
@aposiran
ویدیوی با کیفیت را در کانال یوتیوب «موسسه ترویج جامعه باز» ببینید.
#راستی_آزمایی #حقوق_بشر
@aposiran
Anonymous Poll
8%
بله
92%
خیر
راستیآزمایی ادعای معاون شهرداری تهران: «در اروپا اجازه ورود سگ به پارک و معابر عمومی را نمیدهند».
✍🏼 نیلوفر غلامی، همکار ارشد در موسسه ترویج جامعه باز
جلال بهرامی، معاون خدمات شهری شهرداری تهران روز ۳۰ دیماه ۱۴۰۰ در گفتگو با وبسایت «رویداد ۲۴» با بیان اینکه ساماندهی سگهای ولگرد به سازمان پسماند واگذار شده گفت: «در کشورهای اروپایی اجازه ورود سگ به پارک و معابر عمومی را نمیدهند و این طور نیست که هر جا یا محلی بروند و مثلا اگر سگ فردی از شیشه سرش را بیرون آورده باشد جریمه میشود، اما در اینجا به عنوان یک اتفاق خوب نگاه میکنند. درست است ما سگ را نجس میدانیم، اما آن را حیوان محترمی میدانیم که جان دارد و اجازه زندگی کردن، اما اینکه عدهای از روی محبت، سبب زیاد شدن آنها میشوند، اکوسیستم را دچار مشکل میکنند. مردم محبتشان را کم کنند تا مأموریتمان را بهتر انجام دهیم»
آیا ادعای بهرامی مبنی بر «اجازه ندادن به سگها برای ورود به پارک و معابر عمومی» درست است؟
در کشورهای اروپایی در صورتیکه سگها تحت کنترل صاحب خود بوده و قلاده داشته باشند تقریبا اجازه ورود به هر مکانی را دارند، مگر اینکه در ورودی آن مکان نوشته شده باشد که ممنوعیتی برای ورود سگ و سایر حیوانات خانگی وجود دارد. برای نمونه در کشور آلمان سگها مجاز به ورود به اماکن عمومی مانند شهرداری، سالن نمایش، اماکن مذهبی، فروشگاههای مواد غذایی، بیمارستان، سالنهای سینما و کنسرت نیستند اما در اماکنی چون پارک و معابر عمومی اجازه ورود دارند.
تنها ممنوعیتی که برای نگهداری از سگ در کشورهای اروپایی وجود دارد شامل نژادهای خطرناک است. مقررات واردات حیوانات خانگی آلمان، ورود برخی از خطرناکترین نژادها از جمله: استافوردشایر تریر آمریکایی، بول تریر، پیت بول تریر، استافوردشایر بول تریر را به این کشور ممنوع کرده است. سگهایی که ممکن است رفتارهای عصبی و غیرمنتظره داشته باشند را نیز حتما باید با پوزه بند و تحت کنترل کامل از منزل بیرون برد.
ادامه راستیآزمایی ادعای جلال بهرامی را اینجا بخوانید.
#راستی_آزمایی #حقوق_حیوانات #factcheck
@aposiran
✍🏼 نیلوفر غلامی، همکار ارشد در موسسه ترویج جامعه باز
جلال بهرامی، معاون خدمات شهری شهرداری تهران روز ۳۰ دیماه ۱۴۰۰ در گفتگو با وبسایت «رویداد ۲۴» با بیان اینکه ساماندهی سگهای ولگرد به سازمان پسماند واگذار شده گفت: «در کشورهای اروپایی اجازه ورود سگ به پارک و معابر عمومی را نمیدهند و این طور نیست که هر جا یا محلی بروند و مثلا اگر سگ فردی از شیشه سرش را بیرون آورده باشد جریمه میشود، اما در اینجا به عنوان یک اتفاق خوب نگاه میکنند. درست است ما سگ را نجس میدانیم، اما آن را حیوان محترمی میدانیم که جان دارد و اجازه زندگی کردن، اما اینکه عدهای از روی محبت، سبب زیاد شدن آنها میشوند، اکوسیستم را دچار مشکل میکنند. مردم محبتشان را کم کنند تا مأموریتمان را بهتر انجام دهیم»
آیا ادعای بهرامی مبنی بر «اجازه ندادن به سگها برای ورود به پارک و معابر عمومی» درست است؟
در کشورهای اروپایی در صورتیکه سگها تحت کنترل صاحب خود بوده و قلاده داشته باشند تقریبا اجازه ورود به هر مکانی را دارند، مگر اینکه در ورودی آن مکان نوشته شده باشد که ممنوعیتی برای ورود سگ و سایر حیوانات خانگی وجود دارد. برای نمونه در کشور آلمان سگها مجاز به ورود به اماکن عمومی مانند شهرداری، سالن نمایش، اماکن مذهبی، فروشگاههای مواد غذایی، بیمارستان، سالنهای سینما و کنسرت نیستند اما در اماکنی چون پارک و معابر عمومی اجازه ورود دارند.
تنها ممنوعیتی که برای نگهداری از سگ در کشورهای اروپایی وجود دارد شامل نژادهای خطرناک است. مقررات واردات حیوانات خانگی آلمان، ورود برخی از خطرناکترین نژادها از جمله: استافوردشایر تریر آمریکایی، بول تریر، پیت بول تریر، استافوردشایر بول تریر را به این کشور ممنوع کرده است. سگهایی که ممکن است رفتارهای عصبی و غیرمنتظره داشته باشند را نیز حتما باید با پوزه بند و تحت کنترل کامل از منزل بیرون برد.
ادامه راستیآزمایی ادعای جلال بهرامی را اینجا بخوانید.
#راستی_آزمایی #حقوق_حیوانات #factcheck
@aposiran
موسسه ترویج جامعه باز
راستیآزمایی ادعای معاون شهرداری تهران: «در اروپا اجازه ورود سگ به پارک و معابر عمومی را
راستیآزمایی ادعای معاون شهرداری تهران: «در اروپا اجازه ورود سگ به پارک و معابر عمومی را نمیدهند». نیلوفر غلامی، همکار ارشد در موسسه ترویج
راستیآزمایی ادعای استاندار تهران: «امنترین پایتخت در منطقه و دنیا را داریم.»
✍🏼 نیلوفر غلامی، همکار ارشد در موسسه ترویج جامعه باز
محسن منصوری، استاندار تهران روز ۱۳ بهمن ۱۴۰۰ در نخستین نشست خبری خود گفت: «شاخص امنیتی در تهران شرایط خوبی را دارد و جزء استانهای برتر کشور هستیم و ما معضل امنیتی در استان تهران نداریم و به لحاظ شاخصهای امنیتی وضعیت مطلوبی را داریم و جزو استانهای امن کشور هستیم. ما امنترین پایتخت در منطقه و دنیا را داریم. امنیت در تهران بالاترین رده را در بین کشورهای منطقه دارد».
آیا ادعای استاندار تهران مبنی بر داشتن «امنترین پایتخت در منطقه و دنیا» ادعای درستی است؟
امنیت شهری به چه معناست؟
به طور کلی امنیت به معنای دوری از هرگونه تهدید، محفاظت در برابر آسیب احتمالی و نیز آمادگی برای رویارویی با خطرات است. امنیت از نیازهای ضروری یک جامعه به شمار میرود و نه تنها فیزیکی است بلکه میتواند مجازی هم باشد. برخی از حوزههای اصلی امنیت عبارتند از امنیت فردی، امنیت اجتماعی، امنیت اقتصادی، امنیت سایبری و امنیت شهری.
ایمنی شهری فقط به معنای اجتناب از سرقت و جرم و جنایت نیست بلکه راههای زیادی برای قضاوت درباره ایمن بودن یک شهر وجود دارد. به عنوان مثال تلفات ناشی از مدیریت ضعیف ترافیک و تصادفات خودرو و یا میزان آلودگی در یک شهر نیز از شاخصهایی هستند که میتوان با آنها میزان ایمن بودن شهر را سنجید.
شاخصهای امنیت چیست؟
شاخص شهرهای ایمن گزارشی از واحد اطلاعات نشریه اکونومیست است. این گزارش شهرها را از منظر ۷۶ شاخص شامل ۵ رکن اساسی از جمله امنیت دیجیتال، بهداشت، زیرساخت، امنیت شخصی و محیطی رتبهبندی میکند.
شاخص شهرهای امن برای اولین بار در سال ۲۰۱۵ با ۴۴ شاخص و بررسی ۵۰ شهر راه اندازی شد. از آن زمان، این شاخص هر دو سال یک بار به روز می شود و شهرهای بیشتری را در بر میگیرد.
در فهرست امنترین شهرهای جهان در سال ۲۰۲۱ به ترتیب «کپنهاگ»، «تورنتو»، «سنگاپور»، «سیدنی» و «توکیو» در رده یک تا پنج قرار دارند. نه در این فهرست و نه در بررسیهای سالهای گذشته اکونومیست نامی از شهر «تهران» به چشم نمیخورد. بررسی ردهبندی امنترین پایتختهای جهان هم نشان میدهد، پایتخت ایران از میان ۱۰۲ کشور در رتبه ۷۵ قرار دارد؛ پایینتر از بسیاری از پایتختهای خاورمیانه و آسیا.
در فهرست شاخص امنیت قاره آسیا در سال ۲۰۲۱، تهران در رتبه ۷۶ از میان ۹۶ شهر قرار گرفته است و تقریبا سایر پایتختهای آسیایی به جز «بغداد»، «دمشق» و «کابل» در جایگاههای بهتری نسبت به تهران قرار دارند. از منظر جرم و جنایت در سال ۲۰۲۱ نیز تهران با شاخص ۵۳.۹۰ در رده ۲۱ بالاترین شهرهای آسیا به لحاظ نرخ جرم و جنایت قرار دارد. هرچه عدد این شاخص به ۱۰۰ نزدیکتر باشد نرخ جرم و جنایت در آن شهر بالاتر است. «ابوظبی»، «دوحه»، «تایپه»، «شارجه»، «دوبی» و «اسکیشهیر» شش شهر آسیایی هستند که نرخ جرم و جنایت در آنها بسیار کم است.
با در نظر گرفتن تمامی شواهد و دادههای آماری معتبر موجود میتوان نتیجه گرفت که ادعای محسن منصوری استاندار تهران درباره «دارا بودن امنترین پایتخت در منطقه و دنیا»، کاملا نادرست است.
#راستی_آزمایی #شهر_ایمن #factcheck
@aposiran
✍🏼 نیلوفر غلامی، همکار ارشد در موسسه ترویج جامعه باز
محسن منصوری، استاندار تهران روز ۱۳ بهمن ۱۴۰۰ در نخستین نشست خبری خود گفت: «شاخص امنیتی در تهران شرایط خوبی را دارد و جزء استانهای برتر کشور هستیم و ما معضل امنیتی در استان تهران نداریم و به لحاظ شاخصهای امنیتی وضعیت مطلوبی را داریم و جزو استانهای امن کشور هستیم. ما امنترین پایتخت در منطقه و دنیا را داریم. امنیت در تهران بالاترین رده را در بین کشورهای منطقه دارد».
آیا ادعای استاندار تهران مبنی بر داشتن «امنترین پایتخت در منطقه و دنیا» ادعای درستی است؟
امنیت شهری به چه معناست؟
به طور کلی امنیت به معنای دوری از هرگونه تهدید، محفاظت در برابر آسیب احتمالی و نیز آمادگی برای رویارویی با خطرات است. امنیت از نیازهای ضروری یک جامعه به شمار میرود و نه تنها فیزیکی است بلکه میتواند مجازی هم باشد. برخی از حوزههای اصلی امنیت عبارتند از امنیت فردی، امنیت اجتماعی، امنیت اقتصادی، امنیت سایبری و امنیت شهری.
ایمنی شهری فقط به معنای اجتناب از سرقت و جرم و جنایت نیست بلکه راههای زیادی برای قضاوت درباره ایمن بودن یک شهر وجود دارد. به عنوان مثال تلفات ناشی از مدیریت ضعیف ترافیک و تصادفات خودرو و یا میزان آلودگی در یک شهر نیز از شاخصهایی هستند که میتوان با آنها میزان ایمن بودن شهر را سنجید.
شاخصهای امنیت چیست؟
شاخص شهرهای ایمن گزارشی از واحد اطلاعات نشریه اکونومیست است. این گزارش شهرها را از منظر ۷۶ شاخص شامل ۵ رکن اساسی از جمله امنیت دیجیتال، بهداشت، زیرساخت، امنیت شخصی و محیطی رتبهبندی میکند.
شاخص شهرهای امن برای اولین بار در سال ۲۰۱۵ با ۴۴ شاخص و بررسی ۵۰ شهر راه اندازی شد. از آن زمان، این شاخص هر دو سال یک بار به روز می شود و شهرهای بیشتری را در بر میگیرد.
در فهرست امنترین شهرهای جهان در سال ۲۰۲۱ به ترتیب «کپنهاگ»، «تورنتو»، «سنگاپور»، «سیدنی» و «توکیو» در رده یک تا پنج قرار دارند. نه در این فهرست و نه در بررسیهای سالهای گذشته اکونومیست نامی از شهر «تهران» به چشم نمیخورد. بررسی ردهبندی امنترین پایتختهای جهان هم نشان میدهد، پایتخت ایران از میان ۱۰۲ کشور در رتبه ۷۵ قرار دارد؛ پایینتر از بسیاری از پایتختهای خاورمیانه و آسیا.
در فهرست شاخص امنیت قاره آسیا در سال ۲۰۲۱، تهران در رتبه ۷۶ از میان ۹۶ شهر قرار گرفته است و تقریبا سایر پایتختهای آسیایی به جز «بغداد»، «دمشق» و «کابل» در جایگاههای بهتری نسبت به تهران قرار دارند. از منظر جرم و جنایت در سال ۲۰۲۱ نیز تهران با شاخص ۵۳.۹۰ در رده ۲۱ بالاترین شهرهای آسیا به لحاظ نرخ جرم و جنایت قرار دارد. هرچه عدد این شاخص به ۱۰۰ نزدیکتر باشد نرخ جرم و جنایت در آن شهر بالاتر است. «ابوظبی»، «دوحه»، «تایپه»، «شارجه»، «دوبی» و «اسکیشهیر» شش شهر آسیایی هستند که نرخ جرم و جنایت در آنها بسیار کم است.
با در نظر گرفتن تمامی شواهد و دادههای آماری معتبر موجود میتوان نتیجه گرفت که ادعای محسن منصوری استاندار تهران درباره «دارا بودن امنترین پایتخت در منطقه و دنیا»، کاملا نادرست است.
#راستی_آزمایی #شهر_ایمن #factcheck
@aposiran
موسسه ترویج جامعه باز
راستیآزمایی ادعای استاندار تهران: «امنترین پایتخت در منطقه و دنیا را داریم.» -
راستیآزمایی ادعای استاندار تهران: «امنترین پایتخت در منطقه و دنیا را داریم.» نیلوفر غلامی، همکار ارشد در «موسسه ترویج جامعه باز»محسن منصو
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
راستیآزمایی ادعای محسن هاشمی: «در اوایل انقلاب، اجباری شدن حجاب خواست مردم بود.»
✍🏼 نیلوفر غلامی، همکار ارشد در «موسسه ترویج جامعه باز»
محسن هاشمی ۲۱ بهمن ۱۴۰۰ در گفتگو با وبسایت عصر ایران درباره روند اتفاقات انقلاب اسلامی و وضعیت سیاسی کشور گفت: «انقلاب اسلامی مبتنی بر حضور مردم ونقش آفرینی مردم در تمام تصمیم گیری ها بود و حتی اگر در دهه نخست انقلاب شاهد تندروی هایی هم بودیم عمدتا بدلیل فضای جامعه بود بهطور نمونه در مسئله اجباری شدن حجاب نیز خواست وفشار اکثریت جامعه محقق شد.»
آیا چنین ادعایی درست است و حجاب به «خواست مردم» اجباری شد؟
کمی پس از پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن ۱۳۵۷، اولین اعتراض عمومی زنان ایرانی به حجاب اجباری رقم خورد. ۱۷ اسفند ۱۳۵۷ برابر با ۸ مارس ۱۹۷۹ به مناسبت روز جهانی زن و در واکنش به فرمان روحالله خمینی مبنی بر اجباری بودن حجاب برای زنان در اماکن عمومی و ادارات، هزاران زن به خیابانها آمدند تا علیه این حکم اعتراض کنند.
دو روز پیش از آن روحالله خمینی در سخنرانی در مدرسه فیضیه قم اعلام کرده بود: «آنطورى که براى من نقل مىکنند [وزارتخانهها] باز همان صورت زمان طاغوت را دارد. در وزارتخانه اسلامی نباید معصیت بشود. در وزارتخانه اسلامی نباید زنها لخت بیایند. زنها بروند، اما با حجاب باشند. مانعى ندارد بروند کار کنند، لیکن با حجاب شرعى باشند. در حفظ جهاتِ شرعى باشند. زنهاى اسلامی عروسک نیستند. زنهاى اسلامى باید با حجاب بیرون بیایند؛ نه اینکه خودشان را بزک کنند.»
این سخنان موجی از خشم را در بین زنان ایرانی برانگیخت که منجر به اعتراضاتی در شهرهای متختلف شد. اعتراضاتی که یک هفته به طول انجامید. این اعتراضات از جانب گروههای انقلابی بی پاسخ نماند. آنان با شعار «یا روسری یا توسری» به این تجمع اعتراضی زنان یورش بردند. دامنه خشونت گروههای انقلابی محدود به شعار نبود و آنها با سنگ و چوب و چماق به زنان معترض حمله میکردند. به گفته شاهدان عینی در هوای سرد و برفی با اتوبوس به میان جمعیت زنان رانده و آنها را تا داخل جوىهاى انباشته از آب و یخ هل میدانند و حزباللهی ها برای ترساندن زنان تیراندازی هوایی میکردند.
در این میان برخی گروههای چپگرا و روشنفکرانی که با موج انقلاب اسلامی همراه بودند با توجیحاتی از جمله «سر کردن روسری آنچنان هم سخت نیست» و «اینها توطئه امپریالیسم برای به حاشیه بردن انقلاب است» از پشتیبانی زنان معترض سر باز زدند.
موضوع اجباری شدن حجاب تا سال ۱۳۵۹ به نوعی به تعویق افتاد. اما در تیرماه ۱۳۵۹ روحالله خمینی در یک سخنرانی، شدیدا از دولت بنیصدر انتقاد کرد که چرا هنوز نشانههای شاهنشاهی را در ادارات دولتی از بین نبرده است وی ۱۰ روز فرصت داد تا ادارات را «اسلامی» کنند.
از صبح شنبه ۱۴ تیرماه ۱۳۵۹ ورود زنان بیحجاب به ادارات دولتی ممنوع شد و زنانی که زیر بار رعایت حجاب مورد نظر حاکمیت نرفتند از کار بیکار شدند. جمهوری اسلامی با استفاده از بازوهای سرکوبی مثل «کمیته انقلاب اسلامی» سرانجام با ناامن کردن محیط عمومی برای زنان و توسل به ایجاد فضای رعب وحشت، زنان را مجبور به رعایت حجاب اسلامی کرد. خشونت نیروهای انقلابی به حدی بود که پونز به پیشانی زنان بیحجاب میزدند و آنها را در خیابان مورد ضرب و شتم قرار میدادند. گزارش هایی از حمله به زنان با چاقو و یا اسیدپاشی به آنان در آن سالها وجود دارند.
مبارزه زنان ایرانی با حجاب اجباری از ابتدای انقلاب ۵۷ تا امروز که بیش از چهاردهه از عمر جمهوری اسلامی گذشته، به اشکال مختلف ادامه دارد و حجابی که حاکمیت، زنان ایرانی را با آن برای جهانیان به تصویر میکشد هرگز انتخاب شخصی بخش بزرگی از جمعیت زنان ایرانی نبوده و نیست. از این رو ادعای محسن هاشمی درباره «اجباری شدن حجاب پس از انقلاب به خواست مردم» کاملا نادرست است.
#راستی_آزمایی #حجاب_اجباری #حقوق_زنان
@aposiran
✍🏼 نیلوفر غلامی، همکار ارشد در «موسسه ترویج جامعه باز»
محسن هاشمی ۲۱ بهمن ۱۴۰۰ در گفتگو با وبسایت عصر ایران درباره روند اتفاقات انقلاب اسلامی و وضعیت سیاسی کشور گفت: «انقلاب اسلامی مبتنی بر حضور مردم ونقش آفرینی مردم در تمام تصمیم گیری ها بود و حتی اگر در دهه نخست انقلاب شاهد تندروی هایی هم بودیم عمدتا بدلیل فضای جامعه بود بهطور نمونه در مسئله اجباری شدن حجاب نیز خواست وفشار اکثریت جامعه محقق شد.»
آیا چنین ادعایی درست است و حجاب به «خواست مردم» اجباری شد؟
کمی پس از پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن ۱۳۵۷، اولین اعتراض عمومی زنان ایرانی به حجاب اجباری رقم خورد. ۱۷ اسفند ۱۳۵۷ برابر با ۸ مارس ۱۹۷۹ به مناسبت روز جهانی زن و در واکنش به فرمان روحالله خمینی مبنی بر اجباری بودن حجاب برای زنان در اماکن عمومی و ادارات، هزاران زن به خیابانها آمدند تا علیه این حکم اعتراض کنند.
دو روز پیش از آن روحالله خمینی در سخنرانی در مدرسه فیضیه قم اعلام کرده بود: «آنطورى که براى من نقل مىکنند [وزارتخانهها] باز همان صورت زمان طاغوت را دارد. در وزارتخانه اسلامی نباید معصیت بشود. در وزارتخانه اسلامی نباید زنها لخت بیایند. زنها بروند، اما با حجاب باشند. مانعى ندارد بروند کار کنند، لیکن با حجاب شرعى باشند. در حفظ جهاتِ شرعى باشند. زنهاى اسلامی عروسک نیستند. زنهاى اسلامى باید با حجاب بیرون بیایند؛ نه اینکه خودشان را بزک کنند.»
این سخنان موجی از خشم را در بین زنان ایرانی برانگیخت که منجر به اعتراضاتی در شهرهای متختلف شد. اعتراضاتی که یک هفته به طول انجامید. این اعتراضات از جانب گروههای انقلابی بی پاسخ نماند. آنان با شعار «یا روسری یا توسری» به این تجمع اعتراضی زنان یورش بردند. دامنه خشونت گروههای انقلابی محدود به شعار نبود و آنها با سنگ و چوب و چماق به زنان معترض حمله میکردند. به گفته شاهدان عینی در هوای سرد و برفی با اتوبوس به میان جمعیت زنان رانده و آنها را تا داخل جوىهاى انباشته از آب و یخ هل میدانند و حزباللهی ها برای ترساندن زنان تیراندازی هوایی میکردند.
در این میان برخی گروههای چپگرا و روشنفکرانی که با موج انقلاب اسلامی همراه بودند با توجیحاتی از جمله «سر کردن روسری آنچنان هم سخت نیست» و «اینها توطئه امپریالیسم برای به حاشیه بردن انقلاب است» از پشتیبانی زنان معترض سر باز زدند.
موضوع اجباری شدن حجاب تا سال ۱۳۵۹ به نوعی به تعویق افتاد. اما در تیرماه ۱۳۵۹ روحالله خمینی در یک سخنرانی، شدیدا از دولت بنیصدر انتقاد کرد که چرا هنوز نشانههای شاهنشاهی را در ادارات دولتی از بین نبرده است وی ۱۰ روز فرصت داد تا ادارات را «اسلامی» کنند.
از صبح شنبه ۱۴ تیرماه ۱۳۵۹ ورود زنان بیحجاب به ادارات دولتی ممنوع شد و زنانی که زیر بار رعایت حجاب مورد نظر حاکمیت نرفتند از کار بیکار شدند. جمهوری اسلامی با استفاده از بازوهای سرکوبی مثل «کمیته انقلاب اسلامی» سرانجام با ناامن کردن محیط عمومی برای زنان و توسل به ایجاد فضای رعب وحشت، زنان را مجبور به رعایت حجاب اسلامی کرد. خشونت نیروهای انقلابی به حدی بود که پونز به پیشانی زنان بیحجاب میزدند و آنها را در خیابان مورد ضرب و شتم قرار میدادند. گزارش هایی از حمله به زنان با چاقو و یا اسیدپاشی به آنان در آن سالها وجود دارند.
مبارزه زنان ایرانی با حجاب اجباری از ابتدای انقلاب ۵۷ تا امروز که بیش از چهاردهه از عمر جمهوری اسلامی گذشته، به اشکال مختلف ادامه دارد و حجابی که حاکمیت، زنان ایرانی را با آن برای جهانیان به تصویر میکشد هرگز انتخاب شخصی بخش بزرگی از جمعیت زنان ایرانی نبوده و نیست. از این رو ادعای محسن هاشمی درباره «اجباری شدن حجاب پس از انقلاب به خواست مردم» کاملا نادرست است.
#راستی_آزمایی #حجاب_اجباری #حقوق_زنان
@aposiran
موسسه ترویج جامعه باز
راستیآزمایی ادعای محسن هاشمی: «در اوایل انقلاب، اجباری شدن حجاب خواست مردم بود.» -
راستیآزمایی ادعای محسن هاشمی: «در اوایل انقلاب، اجباری شدن حجاب خواست مردم بود.» نیلوفر غلامی، همکار ارشد در موسسه ترویج جامعه باز
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
یوحنا نجدی مدیر اجرایی در «موسسه ترویج جامعه باز» در گفتگو با تلویزیون صدای آمریکا: تلاش کردند از قاسم سلیمانی قدیس بسازند اما فایل صوتی فساد او هم افشا شد.
#فساد #سپاه #قاسم_سلیمانی
@aposiran
#فساد #سپاه #قاسم_سلیمانی
@aposiran
🔊 کلاب کافه نیچه در کلاب هاوس برگزار میکند:
پرسش از اخلاقیت امر اخلاقی
(بررسی آرا و نظرات نیچه)
میهمانان:
نیما قاسمی، نویسنده و پژوهشگر فلسفه
امیر بیگلر، نویسنده و جامعه شناس
پنجشنبه ۲۸ بهمن ساعت ۲۱/۳۰ به وقت ایران
کلاب کافه نیچه در کلاب هاوس: bit.ly/34MrtAH
پخش همزمان از کانال یوتیوب موسسه ترویج جامعه باز: bit.ly/3sHApzn
دیدگاه سخنرانان، الزاما بیانگر موضع «موسسه ترویج جامعه باز» نیست.
@aposiran
پرسش از اخلاقیت امر اخلاقی
(بررسی آرا و نظرات نیچه)
میهمانان:
نیما قاسمی، نویسنده و پژوهشگر فلسفه
امیر بیگلر، نویسنده و جامعه شناس
پنجشنبه ۲۸ بهمن ساعت ۲۱/۳۰ به وقت ایران
کلاب کافه نیچه در کلاب هاوس: bit.ly/34MrtAH
پخش همزمان از کانال یوتیوب موسسه ترویج جامعه باز: bit.ly/3sHApzn
دیدگاه سخنرانان، الزاما بیانگر موضع «موسسه ترویج جامعه باز» نیست.
@aposiran
عدم پرداخت بدهی ۴۵۰ هزار میلیارد تومانی دولت به سازمان تامین اجتماعی در سال ۱۴۰۱
#تامین_اجتماعی #حکمرانی_خوب
@aposiran
#تامین_اجتماعی #حکمرانی_خوب
@aposiran
APOS Iran | جامعه باز
🔊 کلاب کافه نیچه در کلاب هاوس برگزار میکند: پرسش از اخلاقیت امر اخلاقی (بررسی آرا و نظرات نیچه) میهمانان: نیما قاسمی، نویسنده و پژوهشگر فلسفه امیر بیگلر، نویسنده و جامعه شناس پنجشنبه ۲۸ بهمن ساعت ۲۱/۳۰ به وقت ایران کلاب کافه نیچه در کلاب هاوس: bit.ly/34MrtAH…
‼️ به دلیل اهمیت مستند «جنایت عمدی» ساخته محمد رسولاف و پخش آن از تلویزیون ایران اینترنشنال، برنامه کلاب کافه نیچه با موضوع «پرسش از اخلاقیت امر اخلاقی» به فردا موکول شد.
برنامه جایگزین امشب با بررسی این مستند و نگاهی به قتل دگراندیشان در جمهوری اسلامی ساعت ۲۲:۳۰ به وقت ایران در کلاب کافه نیچه برگزار خواهد شد.
کلاب کافه نیچه در کلاب هاوس: bit.ly/34MrtAH
دیدگاه سخنرانان، الزاما بیانگر موضع «موسسه ترویج جامعه باز» نیست.
@aposiran
برنامه جایگزین امشب با بررسی این مستند و نگاهی به قتل دگراندیشان در جمهوری اسلامی ساعت ۲۲:۳۰ به وقت ایران در کلاب کافه نیچه برگزار خواهد شد.
کلاب کافه نیچه در کلاب هاوس: bit.ly/34MrtAH
دیدگاه سخنرانان، الزاما بیانگر موضع «موسسه ترویج جامعه باز» نیست.
@aposiran
🔊 کلاب کافه نیچه در کلاب هاوس برگزار میکند:
پرسش از اخلاقیت امر اخلاقی
(بررسی آرا و نظرات نیچه)
میهمانان:
نیما قاسمی، نویسنده و پژوهشگر فلسفه
امیر بیگلر، نویسنده و جامعه شناس
جمعه ۲۹ بهمن ساعت ۲۱/۳۰ به وقت ایران
کلاب کافه نیچه در کلاب هاوس: bit.ly/34MrtAH
دیدگاه سخنرانان، الزاما بیانگر موضع «موسسه ترویج جامعه باز» نیست.
@aposiran
پرسش از اخلاقیت امر اخلاقی
(بررسی آرا و نظرات نیچه)
میهمانان:
نیما قاسمی، نویسنده و پژوهشگر فلسفه
امیر بیگلر، نویسنده و جامعه شناس
جمعه ۲۹ بهمن ساعت ۲۱/۳۰ به وقت ایران
کلاب کافه نیچه در کلاب هاوس: bit.ly/34MrtAH
دیدگاه سخنرانان، الزاما بیانگر موضع «موسسه ترویج جامعه باز» نیست.
@aposiran