🦋🍂🍃🍂🦋🍂✨
🍂🍃🦋
🍃
✨
🔴#نقد_نقاشی
#مادر_ویسلر Whistler’s Mother
#نقاش_جیمز_مک_نیل_ویسلر James McNeill Whistler
#رنگ_روغن روی بوم
سال خلق: ۱۸۷۱
مادر ویسلر نام پرترهای مشهور اثر نقاش آمریکایی، جیمز ویسلر است. این نقاشی یکی از مشهورترین آثار هنرمندی آمریکایی است که توانسته در خارج از آمریکا به چنین شهرتی برسد. این اثر معمولا به عنوان نمادی از هنر آمریکایی یا مونالیزای ویکتوریایی شناخته می شود. ویسلر این کار را زمانی که بامادرش در لندن زندگی می کردند، کار کرد. چگونه تصویر ساده و آرامی از یک مادر چنین جایگاه وتوجه جهانی را کسب کرده است؟
داستان های مختلفی در مورد کشیدن این نقاشی وجود دارد که البته هیچ یک تایید نشده اند. مثلا می گوینددختری که قرار بود مدل این نقاشی باشد نتوانسته سر قرار بیاید و مادر ویسلر به جای او حاضر شده است. داستان دیگر این که می گویند ویسلر می خواسته پرترهای به صورت ایستاده بکشد اما چون ایستادن طولانی مدت برای مادرش دشوار بوده، تصمیم می گیرد پرتره را در حالت نشسته روی صندلی بکشد.
برخلاف گرایشات فرمالیستی نقاش، این اثر به نظر میآید که به منظور راضی کردن تمایلی شدید و برای ارج نهادن و بزرگ شمردن جایگاه مادر کشیده شده باشد. تصاویر زیادی از مادر در آثار هنری مختلفی با چنین مضمونی خلق شده اند که هیچ یک به اندازهی این بانو با اخمی بر چهره و لباس عزایی سیاه موردتوجه قرار نگرفته اند. واقع ا چه چیزی در این پرتره از مادری غرق در اندوه این همه تحسین را برانگیخته است؟
جواب چیزی است که در خود اثر می بینیم. مضمون اثر در ترکیب با حسی از اندوه و غم در فضایی تیره و تار اما قابل لمس و حس شدنی همه با هم تخیل را به پرواز در می آورند. فرم و محتوای اثر به توافق و هماهنگی خاصی در معنا رسیده اند: هم فرم و هم محتوا فضایی از استقامت، پایداری و انزجار از فقدان را نشان می دهند.
آنا ویسلر، مادر نقاش به عنوان روحی پیوریتانی به نظر میرسد که در مینیمالیسمی زیباشناسانه حضورپیدا کرده است. از دستمالی که در دست دارد گرفته تا حالت و حسی که چهره اش نشان می دهد، به همان روشنی توری که روی شانه اش افتاده است، واضح است که او نگران و آزرده خاطر است. اطراف پرتره را رنگهای سیاه و خاکستری احاطه کرده اند، به صورتی که حالت انحناهای نرم موجود در محیط را تنها با دقت زیاد میتوان مشاهده کرد. بیشترین تنوع رنگی که می توان دید مربوط به چهره و دستان پرتره است که با کنتراست ایجاد شده حالتی واقعی و زنده به کار بخشیده اند.
زمینهای قرمز رنگ در قسمت جلویی صورت روی گونه با دقتی بسیار کار شده است. پرتره به صورت قائم نسبت به دیوار و به نیم رخ نسبت به بیننده قرار گرفته است. جزئیات بخش جلویی صورت در نگاه اول از دید بیننده پنهان می ماند. ویسلر بسیار استادانه رنگها را به کار می گیرد، همچون بخش تیرهای که پایینتر از روشنایی زیر چشم دیده می شود و ارتباط این بخش از چشم را با استخوان گونه مشخص کرده است. با ترکیبی از رنگ های گرم و سرد برجستگی ابروها افزایش یافته است. در استفاده از رنگهای گرم در جلو و رنگهای سرد در اطراف چانه، هماهنگی دقیقی دیده می شود. در برخی بخشها حالتی از شفافیت استفاده شده است به صورتی که از توری روی شانه آنا رنگ سیاه پشت آن دیده می شود اگر به توری روی سرش توجه کنیم می توانیم موی سر او را از پشت توری ببینیم.
🍂🍃🦋
🍃
✨
🔴#نقد_نقاشی
#مادر_ویسلر Whistler’s Mother
#نقاش_جیمز_مک_نیل_ویسلر James McNeill Whistler
#رنگ_روغن روی بوم
سال خلق: ۱۸۷۱
مادر ویسلر نام پرترهای مشهور اثر نقاش آمریکایی، جیمز ویسلر است. این نقاشی یکی از مشهورترین آثار هنرمندی آمریکایی است که توانسته در خارج از آمریکا به چنین شهرتی برسد. این اثر معمولا به عنوان نمادی از هنر آمریکایی یا مونالیزای ویکتوریایی شناخته می شود. ویسلر این کار را زمانی که بامادرش در لندن زندگی می کردند، کار کرد. چگونه تصویر ساده و آرامی از یک مادر چنین جایگاه وتوجه جهانی را کسب کرده است؟
داستان های مختلفی در مورد کشیدن این نقاشی وجود دارد که البته هیچ یک تایید نشده اند. مثلا می گوینددختری که قرار بود مدل این نقاشی باشد نتوانسته سر قرار بیاید و مادر ویسلر به جای او حاضر شده است. داستان دیگر این که می گویند ویسلر می خواسته پرترهای به صورت ایستاده بکشد اما چون ایستادن طولانی مدت برای مادرش دشوار بوده، تصمیم می گیرد پرتره را در حالت نشسته روی صندلی بکشد.
برخلاف گرایشات فرمالیستی نقاش، این اثر به نظر میآید که به منظور راضی کردن تمایلی شدید و برای ارج نهادن و بزرگ شمردن جایگاه مادر کشیده شده باشد. تصاویر زیادی از مادر در آثار هنری مختلفی با چنین مضمونی خلق شده اند که هیچ یک به اندازهی این بانو با اخمی بر چهره و لباس عزایی سیاه موردتوجه قرار نگرفته اند. واقع ا چه چیزی در این پرتره از مادری غرق در اندوه این همه تحسین را برانگیخته است؟
جواب چیزی است که در خود اثر می بینیم. مضمون اثر در ترکیب با حسی از اندوه و غم در فضایی تیره و تار اما قابل لمس و حس شدنی همه با هم تخیل را به پرواز در می آورند. فرم و محتوای اثر به توافق و هماهنگی خاصی در معنا رسیده اند: هم فرم و هم محتوا فضایی از استقامت، پایداری و انزجار از فقدان را نشان می دهند.
آنا ویسلر، مادر نقاش به عنوان روحی پیوریتانی به نظر میرسد که در مینیمالیسمی زیباشناسانه حضورپیدا کرده است. از دستمالی که در دست دارد گرفته تا حالت و حسی که چهره اش نشان می دهد، به همان روشنی توری که روی شانه اش افتاده است، واضح است که او نگران و آزرده خاطر است. اطراف پرتره را رنگهای سیاه و خاکستری احاطه کرده اند، به صورتی که حالت انحناهای نرم موجود در محیط را تنها با دقت زیاد میتوان مشاهده کرد. بیشترین تنوع رنگی که می توان دید مربوط به چهره و دستان پرتره است که با کنتراست ایجاد شده حالتی واقعی و زنده به کار بخشیده اند.
زمینهای قرمز رنگ در قسمت جلویی صورت روی گونه با دقتی بسیار کار شده است. پرتره به صورت قائم نسبت به دیوار و به نیم رخ نسبت به بیننده قرار گرفته است. جزئیات بخش جلویی صورت در نگاه اول از دید بیننده پنهان می ماند. ویسلر بسیار استادانه رنگها را به کار می گیرد، همچون بخش تیرهای که پایینتر از روشنایی زیر چشم دیده می شود و ارتباط این بخش از چشم را با استخوان گونه مشخص کرده است. با ترکیبی از رنگ های گرم و سرد برجستگی ابروها افزایش یافته است. در استفاده از رنگهای گرم در جلو و رنگهای سرد در اطراف چانه، هماهنگی دقیقی دیده می شود. در برخی بخشها حالتی از شفافیت استفاده شده است به صورتی که از توری روی شانه آنا رنگ سیاه پشت آن دیده می شود اگر به توری روی سرش توجه کنیم می توانیم موی سر او را از پشت توری ببینیم.