🔴#اتاق_هتل / #ادوارد_هاپر / تکنیک: رنگ روغن روی بوم / تاریخ: ۱۹۳۱ میلادی / ابعاد: ۱/۵۲×۱/۶۶ سانتی متر / مکان: موزه تیسن-بورنمیسا، مادرید، اسپانیا
۔
۔
ﻫﺮ ﮐﺲ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﻟﺶ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﯾﮏ ﺯﻥ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯿﺶ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻬﺶ ﺭﺳﯿﺪﮔﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﺶ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﺮ ﻣﺮﺩ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﯾﮏ ﺯﻥ ﺍیستاده ﺍﻣﺎ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﯿﭻ ﺯﻧﯽ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮﺩﯼ نيست.
۔
۔
۔
#سال_بلوا
#عباس_معروفی
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
۔
۔
ﻫﺮ ﮐﺲ ﮐﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﻟﺶ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﯾﮏ ﺯﻥ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯿﺶ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﻣﺪﺍﻡ ﺑﻬﺶ ﺭﺳﯿﺪﮔﯽ ﮐﻨﺪ ﻭ ﻣﺮﺍﻗﺒﺶ ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻨﺪ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﺮ ﻣﺮﺩ ﺑﺰﺭﮔﯽ ﯾﮏ ﺯﻥ ﺍیستاده ﺍﻣﺎ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻫﯿﭻ ﺯﻧﯽ ﻫﺮﮔﺰ ﻣﺮﺩﯼ نيست.
۔
۔
۔
#سال_بلوا
#عباس_معروفی
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🔴#نقاشی
#اتاق_هتل Hotel Room
ادوارد هاپر Edward Hopper
رنگ روغن روی بوم
سال 1931
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
#اتاق_هتل Hotel Room
ادوارد هاپر Edward Hopper
رنگ روغن روی بوم
سال 1931
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#نقد_نقاشی
#اتاق_هتل Hotel Room
#ادوارد_هاپر Edward Hopper
رنگ روغن روی بوم
سال 1931
تابلوی اتاق هتل اثر نقاش آمریکایی ، ادوارد هاپر که در سال 1931 به تصویر درامده است ، در اولین نگاه ممکن است پلانی از یک فیلم سینمایی نوآر یا فیلم های قرن بیستمی به نظر بیاید . این تصور ما تا حدی درست است ! علاقه هاپر به سینما به قدری زیاد بوده که ما انعکاس آن را در آثارش ، از جمله اتاق هتل،مشاهده می کنیم . مهم ترین عاملی که ذهن ما را به سمت شباهت این اثر با فیلم های سینمایی سوق میدهد ، ترکیب رنگ نقاشی است که غالباً از رنگ های روشن ، خانواده قرمز ها همراه با ترکیبی از رنگ زرد ،
مکمل آن یعنی سبز و سیاه و سفید ها استفاده شده است.
با اندکی تامل در اثر ، پرسپکتیو پس رونده ایی را مشاهده می کنیم که اگر با چشم آن را دنبال کنیم ، درنهایت به مستطیلی سیاه در درونی ترین نقطه کادر ) یا همان نقطه گریز پرسپکتیو( می رسیم . و در پس زمینه تصویر ، تقسیم بندی های مستطیل شکل هاپر را می بینیم که به خوبی فضاها را از یکدیگر و از پلان جلویی تصویر جدا کرده است. همان طور که از اسم اثر پیداست ، فضای اصلی شامل اتاق هتلی می باشد که زنی نشسته بر تخت و غرق در افکار و دنیای خود ، تنها نقطه تاکید آن است. فضای اتاق ، کوچک ، تنگ وخفقان آور است و از آن جایی که در اتاق پنجره ایی هم وجود ندارد ، حس خفگی را دو چندان کرده . درقسمت انتهایی تخت ، مبل سبز رنگی را مشاهده می کنیم که بی فاصله از تخت قرار گرفته و مقابل آن ، زن چمدان هایش را قرار داده است که بااین کار ، فضایی برای راه رفتن در آن قسمت از اتاق را باقی نگذاشته است . با کمی خیال پردازی و دنبال کردن نشانه های تصویری که هاپر برایمان به جا گذاشته است ، می توان حدس زد که احتمالاً همین چند لحظه قبل بوده که زن ، قدم به درون اتاق گذاشته ، چمدان هایش راکنار مبل قرار داده ، لباس ، کلاه و کفش هایش را از تن درآورده و هرکدام را در جایی انداخته و با لباس راحتی اش روی تخت نشسته ، تکه کاغذی که گفته می شود احتمالاً بلیط قطار است را در دست گرفته وغرق در افکار خویش چنان سر را به زیر انداخته که گویی آینده ایی وجود نخواهد داشت و زمان در همین لحظه متوقف شده است. در اینجا لازم است یادآور شوم که این ویژگی آثار هاپر ، برگرفته از تاثیری است که او در سال های 1906 و 1909 در پاریس از آشنایی با مکتب امپرسیونیسم گرفته است و ما اکنون شاهداین تاثیر در کارهایش هستیم. اما برگردیم به زنی که در اتاق هتل ، تنها نشسته . کاغذی که زن در دست گرفته تنها ، بهانه ایست برای او که بوسیله خیره شدن به آن به دنیای افکارش وارد شود و خود کاغذ شایدنه فقط برای زن بلکه برای هنرمند هم اهمیت چندانی نداشته! تنهایی و سکوتی که زن در آن قرار دارد،آنقدر قدرت دارد که حواس مخاطب را از فضای شلوغ اتاق که به دلیل کوچیک بودن آن باعث شده تمام عناصر ، در یکجا جمع شوند، پرت می کند و این اتاق شلوغ ، به نظر خالی و خلوت می آید. آیا حالت زن ، تداعی کننده لحظه ایی آشنا نیست ؟ به نظر نمی رسد که این صحنه را قبلاً در جایی دیده یاحتی تجربه کرده باشید؟! اگر چنین احساسی دارید ، باید به شما بگویم به حس تان کاملاً درست است!
ادوارد هاپر با به تصویر کشیدن تنهایی زنی در قرن 20 ، دریکی از شلوغ ترین و مدرن ترین شهرها، در اتاق هتلی که کوچک ترین اشاره ایی به اسم آن نشده ، درواقع تنهایی ، دورافتادگی و بیگانگی انسان های به ظاهر مدرنِ امروزی را به تصویر کشیده. موضوعی که انسان مدرن با پیشرفت هرچه بیشتر علم و تکنولوژی،بیشتر با آن دست و پنجه نرم می کند و هاپر به خوبی آن را در کارهایش نمایش می دهد. شاید بتوان دورافتادگی و درگیری این زن با خودش را نمادی از درگیری انسان مدرن با خودش و دیگران و حتی جامعه دانست.
نکته ایی که عمدتاً در آثار هاپر و همچنین در "اتاق هتل" قابل توجه است ، نشان دادن سکوت و انزوای انسانی با استفاده از نورهای شدید و سایه های تیز و لبه دار و استفاده از رنگ های روشن است که تضادی جالب را با موضوع انتخابی هنرمند ایجاد می کند که باعث می شود از خود سوال کنیم : چگونه می شودانسانی در چنین دنیای شاد و روشنی تنها باشد ؟ و این پرسش ، خود عاملی دیگر است برای نشان دادنموفقیت هاپر در نقاشی هایش .
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#نقد_نقاشی
#اتاق_هتل Hotel Room
#ادوارد_هاپر Edward Hopper
رنگ روغن روی بوم
سال 1931
تابلوی اتاق هتل اثر نقاش آمریکایی ، ادوارد هاپر که در سال 1931 به تصویر درامده است ، در اولین نگاه ممکن است پلانی از یک فیلم سینمایی نوآر یا فیلم های قرن بیستمی به نظر بیاید . این تصور ما تا حدی درست است ! علاقه هاپر به سینما به قدری زیاد بوده که ما انعکاس آن را در آثارش ، از جمله اتاق هتل،مشاهده می کنیم . مهم ترین عاملی که ذهن ما را به سمت شباهت این اثر با فیلم های سینمایی سوق میدهد ، ترکیب رنگ نقاشی است که غالباً از رنگ های روشن ، خانواده قرمز ها همراه با ترکیبی از رنگ زرد ،
مکمل آن یعنی سبز و سیاه و سفید ها استفاده شده است.
با اندکی تامل در اثر ، پرسپکتیو پس رونده ایی را مشاهده می کنیم که اگر با چشم آن را دنبال کنیم ، درنهایت به مستطیلی سیاه در درونی ترین نقطه کادر ) یا همان نقطه گریز پرسپکتیو( می رسیم . و در پس زمینه تصویر ، تقسیم بندی های مستطیل شکل هاپر را می بینیم که به خوبی فضاها را از یکدیگر و از پلان جلویی تصویر جدا کرده است. همان طور که از اسم اثر پیداست ، فضای اصلی شامل اتاق هتلی می باشد که زنی نشسته بر تخت و غرق در افکار و دنیای خود ، تنها نقطه تاکید آن است. فضای اتاق ، کوچک ، تنگ وخفقان آور است و از آن جایی که در اتاق پنجره ایی هم وجود ندارد ، حس خفگی را دو چندان کرده . درقسمت انتهایی تخت ، مبل سبز رنگی را مشاهده می کنیم که بی فاصله از تخت قرار گرفته و مقابل آن ، زن چمدان هایش را قرار داده است که بااین کار ، فضایی برای راه رفتن در آن قسمت از اتاق را باقی نگذاشته است . با کمی خیال پردازی و دنبال کردن نشانه های تصویری که هاپر برایمان به جا گذاشته است ، می توان حدس زد که احتمالاً همین چند لحظه قبل بوده که زن ، قدم به درون اتاق گذاشته ، چمدان هایش راکنار مبل قرار داده ، لباس ، کلاه و کفش هایش را از تن درآورده و هرکدام را در جایی انداخته و با لباس راحتی اش روی تخت نشسته ، تکه کاغذی که گفته می شود احتمالاً بلیط قطار است را در دست گرفته وغرق در افکار خویش چنان سر را به زیر انداخته که گویی آینده ایی وجود نخواهد داشت و زمان در همین لحظه متوقف شده است. در اینجا لازم است یادآور شوم که این ویژگی آثار هاپر ، برگرفته از تاثیری است که او در سال های 1906 و 1909 در پاریس از آشنایی با مکتب امپرسیونیسم گرفته است و ما اکنون شاهداین تاثیر در کارهایش هستیم. اما برگردیم به زنی که در اتاق هتل ، تنها نشسته . کاغذی که زن در دست گرفته تنها ، بهانه ایست برای او که بوسیله خیره شدن به آن به دنیای افکارش وارد شود و خود کاغذ شایدنه فقط برای زن بلکه برای هنرمند هم اهمیت چندانی نداشته! تنهایی و سکوتی که زن در آن قرار دارد،آنقدر قدرت دارد که حواس مخاطب را از فضای شلوغ اتاق که به دلیل کوچیک بودن آن باعث شده تمام عناصر ، در یکجا جمع شوند، پرت می کند و این اتاق شلوغ ، به نظر خالی و خلوت می آید. آیا حالت زن ، تداعی کننده لحظه ایی آشنا نیست ؟ به نظر نمی رسد که این صحنه را قبلاً در جایی دیده یاحتی تجربه کرده باشید؟! اگر چنین احساسی دارید ، باید به شما بگویم به حس تان کاملاً درست است!
ادوارد هاپر با به تصویر کشیدن تنهایی زنی در قرن 20 ، دریکی از شلوغ ترین و مدرن ترین شهرها، در اتاق هتلی که کوچک ترین اشاره ایی به اسم آن نشده ، درواقع تنهایی ، دورافتادگی و بیگانگی انسان های به ظاهر مدرنِ امروزی را به تصویر کشیده. موضوعی که انسان مدرن با پیشرفت هرچه بیشتر علم و تکنولوژی،بیشتر با آن دست و پنجه نرم می کند و هاپر به خوبی آن را در کارهایش نمایش می دهد. شاید بتوان دورافتادگی و درگیری این زن با خودش را نمادی از درگیری انسان مدرن با خودش و دیگران و حتی جامعه دانست.
نکته ایی که عمدتاً در آثار هاپر و همچنین در "اتاق هتل" قابل توجه است ، نشان دادن سکوت و انزوای انسانی با استفاده از نورهای شدید و سایه های تیز و لبه دار و استفاده از رنگ های روشن است که تضادی جالب را با موضوع انتخابی هنرمند ایجاد می کند که باعث می شود از خود سوال کنیم : چگونه می شودانسانی در چنین دنیای شاد و روشنی تنها باشد ؟ و این پرسش ، خود عاملی دیگر است برای نشان دادنموفقیت هاپر در نقاشی هایش .
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity