🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی

#استاد_بیژن_ترقی

استاد "بیژن ترقی"، متنِ ترانه های بسیار دلنشینی را از خود به جای گذاشته است. وی در اسفندماه ۱۳۰۷ خورشیدی در تهران و در خانواده ای اهلِ کتاب و کتابداری، زاده شد. پدر و پدربزرگش، هر دو، از ناشران و کتاب سازانِ ایران بوده اند. "بیژن" نیز پس از مرگ پدر، اداره ی میراثِ او، که کتابفروشی خیام بود را، بر عهده گرفت. پرورش در محیط کتابخانه ای، او را به فرهنگ ها و لغت نامه و دیوانهای شعری علاقه مند ساخت و طبع او را از جوانی به لحاظ معاشرت خانواده با شاعرانِ معروف، به سوی شعر و غزل سوق داد، که دستاورد آن علاوه بر چاپِ دیوان های "صائب تبریزی" و "کلیم کاشانی"، مجموعه شعرهای خودِ او با عنوان سرودِ برگ ریزان بود.

گمان می رود آشنا شدن "بیژن ترقی" با زنده یاد استاد "پرویز یاحقی" در سال ۱۳۳۶، او را به سوی ترانه سرایی کشانده باشد. ترانه های خاطره انگیزِ بسیاری، دستاورد این آشنایی و همکاری است.
"بیژن ترقی" با اساتید "علی تجویدی" و "همایون خرم" نیز همکاری داشته و متن های زیبایی بر آهنگ های آنان نهاده است. خودِ او گفته است که در مجموع بر ۳۰۰ آهنگ از نام آورانِ موسیقی ایران، شعر نهاده که شماری از آنها در برنامه فاخرِ گلها به اجرا درآمده است.

از میان ترانه هایی که از همکاری "بیژن ترقی" و زنده یاد "پرویز یاحقی" پدید آمده، سه ترانه که به دلیل مشابهت ها، می توان آنها را تریلوژیِ (اثری دارای سه بخش مستقل ولی مضمونی واحد و ارتباطی نزدیک به هم) این دو، بشمار آورد، ارزشهای متنی و موسیقایی دارند: "می زده"، "افسانه محبت" و "بیداد زمان". استاد "پرویز یاحقی" که اهلِ سازآرایی های رنگین و جذاب بود، با تصویرسازی های زنده یاد "بیژن ترقی" سازگاری پیدا کرده، که همین هماهنگی باعث رشد فراگیر ترانه های ترقی گردیده است. البته در این میان نباید از صدای شفاف و دل لرزانِ بانو "مرضیه" غافل شد، که متن را با جان و دل در می یافت و دلپذیرانه بازتاب می داد. شمار بزرگی از ترانه های "بیژن" و "پرویز" را بانو "مرضیه" خوانده است.

دو کتاب دیگر نیز از مرحوم "بیژن ترقی" به یادگار مانده به نام های "آتش کاروان" و "از پشت دیوارهای خاطره"، که اولی مجموعه ای از شعرهای ترانه های او را در بر دارد و دومی شرح خاطرات او از قلمرو موسیقی و هنر آن سالهاست. یکی از ترانه های مرحوم "بیژن ترقی" که تصویرپردازی پررنگ تر و عاطفی تری دارد، بر روی آهنگی از استاد "علی تجویدی" نشسته و آتشِ کاروان نام دارد. در آتش کاروان شاعر جدا ماندنِ خود را از یاران به جدا ماندنِ آتش از کاروان تشبیه می کند. آتش می کوشد شعله بکشد و به دنبالِ کاروان برود. اما توانِ این کار را ندارد و نفس های آخر را می کشد. "بیژن ترقی" پس از گذراندنِ یک دوره دراز بیماری در سرآغاز اردیبهشت ۱۳۸۸ در تهران چشم از جهان فروبست.

#روحشون_شاد

#یادشون_گرامی

https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی

#استاد_بیژن_ترقی

استاد "بیژن ترقی"، متنِ ترانه های بسیار دلنشینی را از خود به جای گذاشته است. وی در اسفندماه ۱۳۰۷ خورشیدی در تهران و در خانواده ای اهلِ کتاب و کتابداری، زاده شد. پدر و پدربزرگش، هر دو، از ناشران و کتاب سازانِ ایران بوده اند. "بیژن" نیز پس از مرگ پدر، اداره ی میراثِ او، که کتابفروشی خیام بود را، بر عهده گرفت. پرورش در محیط کتابخانه ای، او را به فرهنگ ها و لغت نامه و دیوانهای شعری علاقه مند ساخت و طبع او را از جوانی به لحاظ معاشرت خانواده با شاعرانِ معروف، به سوی شعر و غزل سوق داد، که دستاورد آن علاوه بر چاپِ دیوان های "صائب تبریزی" و "کلیم کاشانی"، مجموعه شعرهای خودِ او با عنوان سرودِ برگ ریزان بود.

گمان می رود آشنا شدن "بیژن ترقی" با زنده یاد استاد "پرویز یاحقی" در سال ۱۳۳۶، او را به سوی ترانه سرایی کشانده باشد. ترانه های خاطره انگیزِ بسیاری، دستاورد این آشنایی و همکاری است.
"بیژن ترقی" با اساتید "علی تجویدی" و "همایون خرم" نیز همکاری داشته و متن های زیبایی بر آهنگ های آنان نهاده است. خودِ او گفته است که در مجموع بر ۳۰۰ آهنگ از نام آورانِ موسیقی ایران، شعر نهاده که شماری از آنها در برنامه فاخرِ گلها به اجرا درآمده است.

از میان ترانه هایی که از همکاری "بیژن ترقی" و زنده یاد "پرویز یاحقی" پدید آمده، سه ترانه که به دلیل مشابهت ها، می توان آنها را تریلوژیِ (اثری دارای سه بخش مستقل ولی مضمونی واحد و ارتباطی نزدیک به هم) این دو، بشمار آورد، ارزشهای متنی و موسیقایی دارند: "می زده"، "افسانه محبت" و "بیداد زمان". استاد "پرویز یاحقی" که اهلِ سازآرایی های رنگین و جذاب بود، با تصویرسازی های زنده یاد "بیژن ترقی" سازگاری پیدا کرده، که همین هماهنگی باعث رشد فراگیر ترانه های ترقی گردیده است. البته در این میان نباید از صدای شفاف و دل لرزانِ بانو "مرضیه" غافل شد، که متن را با جان و دل در می یافت و دلپذیرانه بازتاب می داد. شمار بزرگی از ترانه های "بیژن" و "پرویز" را بانو "مرضیه" خوانده است.

دو کتاب دیگر نیز از مرحوم "بیژن ترقی" به یادگار مانده به نام های "آتش کاروان" و "از پشت دیوارهای خاطره"، که اولی مجموعه ای از شعرهای ترانه های او را در بر دارد و دومی شرح خاطرات او از قلمرو موسیقی و هنر آن سالهاست. یکی از ترانه های مرحوم "بیژن ترقی" که تصویرپردازی پررنگ تر و عاطفی تری دارد، بر روی آهنگی از استاد "علی تجویدی" نشسته و آتشِ کاروان نام دارد. در آتش کاروان شاعر جدا ماندنِ خود را از یاران به جدا ماندنِ آتش از کاروان تشبیه می کند. آتش می کوشد شعله بکشد و به دنبالِ کاروان برود. اما توانِ این کار را ندارد و نفس های آخر را می کشد. "بیژن ترقی" پس از گذراندنِ یک دوره دراز بیماری در سرآغاز اردیبهشت ۱۳۸۸ در تهران چشم از جهان فروبست.
روحش شاد و یادش گرامی

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

@Bookirancity

#استاد_بیژن_ترقی 🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ

۵ اردیبهشت سالروز درگذشت #استاد_بیژن_ترقی

( زاده ۱۲ اسفند ۱۳۰۸ تهران — درگذشته ۵ اردیبهشت ۱۳۸۸ تهران) شاعر و ترانه‌سرا

بیژن ترقی ترانه‌های به یاد ماندنی بهار دلنشین، آتش کاروان و برگ خزان را سروده‌ است.
مجموعه سروده‌های او در کتابی با عنوان «آتش کاروان» گرد آمده‌است. وی در کتاب «از پشت دیوارهای خاطره» پنجاه سال خاطرات خود را در زمینه شعر و موسیقی جمع آوری کرده و از جمله به نقل خاطرات خود با شعرا و ترانه‌سراهایی چون نیمایوشیج، شهریار، پرویز یاحقی، ابوالحسن صبا، رهی معیری و علی تجویدی پرداخته‌ است.
ادامه خاطرات او در کتابی تحت عنوان «پنجره ای به باغ گل» از سوی انتشارات بدرقه جاودان به بازار کتاب عرضه شده است.
وی در این کتاب به چگونگی سروده شدن تعدادی از ترانه‌های خود نیز اشاره دارد.
وی از سال ۱۳۳۵ با رادیو ایران نیز همکاری می‌کرد.
ترقی فعالیت ادبی خود را با استادانی چون ملک‌الشعرای بهار، امیری فیروزکوهی، نیمایوشیج و شهریار آغاز کرده بود و با هنرمندان و آهنگسازان نامی روزگار خود چون ابوالحسن صبا، رضا محجوبی، علی تجویدی، داریوش رفیعی و پرویز یاحقی همکاری نزدیک داشت.
ترقی در سالهای پایانی عمر خود یکی از ترانه های ماندگارش را سرود تا نشان دهد که دود همچنان از کنده بلند می‌شود، این ترانه ایران جوان نام دارد که با رهبری پیمان سلطانی بر روی آهنگی از مسیو لومر، نخستین سرود ملی ایران، اجرا شد. این سرود ابتدا با صدای سالار عقیلی و در سال گذشته با تنظیم جدید و با صدای شهرام ناظری به بازار آمد.
وی در ۸۰ سالگی درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.

آثار ماندگار بیژن ترقی :
نام ترانه -- نام آهنگساز -- نام خواننده
می‌زده شب - پرویز یاحقی - مرضیه
بیداد زمان - پرویز یاحقی - مرضیه
نسیم فروردین - پرویز یاحقی - مرضیه
رفته بودم - پرویز یاحقی - مرضیه
امید دل من کجایی - پرویز یاحقی - مرضیه
حکایت دل - پرویز یاحقی - الهه
مانده نمانده - پرویز یاحقی - الهه
نگین انگشتری - پرویز یاحقی - الهه
آرد صبا خرمن گل - پرویز یاحقی - الهه
بازآمدم ؛ محلی شیرازی - معین
بادلم مهربان شو - پرویز یاحقی - حمیرا
بهار نورسیده - پرویز یاحقی - حمیرا
بهار عشق - پرویز یاحقی - حمیرا
مرا نفریبی - پرویز یاحقی - حمیرا
مرا تنها نگذاری - پرویز یاحقی - حمیرا
جواب دلم راچه بگویم - پرویز یاحقی - حمیرا
محبت - پرویز یاحقی - حمیرا
پنجره‌ای به باغ گل - پرویز یاحقی - حمیرا
به کنار لاله و گل - پرویز یاحقی - حمیرا
با دلم مهربان شو - پرویز یاحقی - حمیرا
آهنگ محبت - پرویز یاحقی - حمیرا
صبرم عطا کن ؛ علی تجویدی - حمیرا
پشیمانم - علی تجویدی - حمیرا
دیگر چه خواهی - علی تجویدی - حمیرا
دل‌شکن (یار بیگانه نواز) اکبر محسنی - غلام‌حسین بنان

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

#ارتباط_با_ما

#گروه_شهر_کتاب

@Bookcitychat

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity