🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺🔆
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴#*۱۵ آبان ماه، زادروز خجسته استاد علی تجویدی
#موسیقی_ایرانی
#استاد_علی_تجویدی
از میانِ شاگردانِ انبوه و بسیارِ شادروان استاد "ابواالحسن صبا"، آموزگارِ بزرگِ موسیقی ایران، چند تنی به عنوانِ نوازندگانِ برجسته و به کمال رسیده، شهرت یافته اند و به حق، جای خالی استاد را به خوبی پر کرده اند. نکته ی جالب در اینجاست که غالبِ شاگردانِ ترازِ اولِ او، علاوه بر نواختن، به آهنگ سازی نیز روی آورده بودند و با آفرینشِ موسیقی جدید و تازه، بر غنای گنجینه ی موسیقی ملی افزودند. استاد "صبا" نیروی خلاقه ی خود را بیشتر در جهتِ آفریدنِ قطعاتِ ضربیِ بی کلام و تنظیمِ ملودی های روستایی بکار می گرفت، اما شاگردانش به پیروی از تمنای زمانه، بیشتر به ساختِ ترانه روی آورده بودند و جاذبه ای بیشتر از تصنیف های قدیمی به آن بخشیدند. در سال های ۳۰ و ۴۰ بسیاری از تصنیف های قدیمی، رفته رفته در راستای سربرآوردنِ موسیقیِ جوانانه ی جاز و پاپ از رده ی اصلی مصرف خارج می شد و وجهه ی اجتماعی خود را از دست می داد. اما روی آوری آهنگ سازانِ مکتبِ "صبا" به ترانه سازی، کمبودهای پیش آمده را جبران می کرد.
آنها ترانه هایی می ساختند که اگرچه مانند تصنیف های قدیمی، پای در سنت داشت ولی احساسی از نوآوری در ساخت و پرداختِ آنها به کار گرفته می شد، که توجه بخشِ بزرگی از جامعه را به سوی خود می کشید. ارکستراسیونهای نو برای ارکستراسیون های بزرگ و نیز کشفِ صدای زنانه از جمله عناصری بود که تاثیرِ ترانه های تازه را افزایش می داد. این تاثیر همچنان تا زمانِ حاضر دوام پیدا کرده و هنوز ترانه های دل انگیزِ آن سال ها که حاصلِ آهنگ سازانِ مکتبِ "صبا" ترانه نویسانِ با ذوق و خوانندگانِ خوش صدا با همه ی محدودیت های موجود در ذهنِ جامعه در بایگانی های خانگی باقی مانده است. استاد "علی تجویدی" یکی از برجسته ترین هنرآموختگانِ مکتبِ صبایی بود که در نهضتِ ترانه سازی های نوآورانه ی سنتی، نقشی عمده ایفا کرده است.
استاد "تجویدی" در سال ۱۲۹۸ خورشیدی در تهران در خانواده ای اهلِ هنر زاده شده است. پدرش "هادی تجویدی" نقاش و خوش نویس معروف از شاگردانِ "کمال الملک" بوده و با موسیقی در مکتبِ "درویش خان" آشنا بوده است. وی کار موسیقی را نزدِ پدرش آغاز کرده بود. بعد ویولن نوازی و نت خوانی را نزدِ "سپهری"، "ظهیرالدینی" و "حسین یاحقی" آموخته و سرانجام به مکتبِ "صبا" راه پیدا کرده است. "تجویدی" با ۸ سال فراگیری نزد "صبا"، تکنیک ویولن و سه تارنوازی خود را اعتلا بخشیده، ولی به آن اکتفا نکرده و در سال های بعد، نزدِ دو موسیقی دان ارمنی، با متدهای اروپایی آشنا شده و سرانجام نزد "هوشنگ استوار" استاد برجسته ی هنرستانِ عالی موسیقی، هارمونی و ارکستراسیون مشغول به خواندن شد.
استاد "تجویدی" معتقد بود که می بایست، میانِ نواسازی و آهنگ سازی تفاوت قائل شد. به عقیده ی استاد تجویدی در واقع نواسازی ذوق و قریحه نیاز دارد. استاد "علی تجویدی" نه تنها خود از آهنگ سازانِ معروف و موفق در جامعه ی ایران به شمار می رفت، بلکه با آفرینش ترانه های دلنشین، بسیاری از خوانندگان را نیز به توفیق و شهرت رسانیده است. حتی خوانندگانی چون بانو "دلکش" و "مرضیه" که پیشتر کار را آغاز کرده بودند، با نیروی جاذبه ی ترانه های او بر شهرتِ خود افزودند. خوانندگانِ خوش صدای دیگری چون، بانو "حمیرا" و "هایده" را که پس از "دلکش" و "مرضیه"، به شهرت رسیدند، باید از کشفیاتِ استاد "تجویدی" به شمار آورد.
او خود می گوید که هر بار خواننده ی تازه ای را کشف و معرفی می کرده است، خوانندگانِ دیگر در سایه قرار می گرفتند. ترانه های شادروان "علی تجویدی" در فضای موسیقی سنتی حرکت کرده و با عنصرِ دیگری بیرون از این مجموعه هرگز در نیامیخته است، ولی با وجود این، سرشار از جاذبه های دل انگیز است. البته آنچه زیبایی آهنگینِ ترانه های وی را کامل تر می نمود، متن های شاعرانه ی همراه با آنها بود. برجسته ترین ترانه نویسانِ معاصر بر آهنگ های وی شعر نهاده اند که ازجمله می توان، به "رهی معیری"، "معینی کرمانشاهی"، "نواب صفا"، "منیر طه"، و "بیژن ترقی" اشاره کرد که همکاری تنگاتنگی با او داشته اند.
ترانه های به یادماندنی چون «عاشق شیدا»، «سنگ خارا»، «آتش کاروان»، «سفرکرده»، «پشیمان»، «کودکی»، و یا «بازگشته» و... که همه نشان از پیوندی درست میان شعر و موسیقی دارد...
🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺🔆
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴#*۱۵ آبان ماه، زادروز خجسته استاد علی تجویدی
#موسیقی_ایرانی
#استاد_علی_تجویدی
از میانِ شاگردانِ انبوه و بسیارِ شادروان استاد "ابواالحسن صبا"، آموزگارِ بزرگِ موسیقی ایران، چند تنی به عنوانِ نوازندگانِ برجسته و به کمال رسیده، شهرت یافته اند و به حق، جای خالی استاد را به خوبی پر کرده اند. نکته ی جالب در اینجاست که غالبِ شاگردانِ ترازِ اولِ او، علاوه بر نواختن، به آهنگ سازی نیز روی آورده بودند و با آفرینشِ موسیقی جدید و تازه، بر غنای گنجینه ی موسیقی ملی افزودند. استاد "صبا" نیروی خلاقه ی خود را بیشتر در جهتِ آفریدنِ قطعاتِ ضربیِ بی کلام و تنظیمِ ملودی های روستایی بکار می گرفت، اما شاگردانش به پیروی از تمنای زمانه، بیشتر به ساختِ ترانه روی آورده بودند و جاذبه ای بیشتر از تصنیف های قدیمی به آن بخشیدند. در سال های ۳۰ و ۴۰ بسیاری از تصنیف های قدیمی، رفته رفته در راستای سربرآوردنِ موسیقیِ جوانانه ی جاز و پاپ از رده ی اصلی مصرف خارج می شد و وجهه ی اجتماعی خود را از دست می داد. اما روی آوری آهنگ سازانِ مکتبِ "صبا" به ترانه سازی، کمبودهای پیش آمده را جبران می کرد.
آنها ترانه هایی می ساختند که اگرچه مانند تصنیف های قدیمی، پای در سنت داشت ولی احساسی از نوآوری در ساخت و پرداختِ آنها به کار گرفته می شد، که توجه بخشِ بزرگی از جامعه را به سوی خود می کشید. ارکستراسیونهای نو برای ارکستراسیون های بزرگ و نیز کشفِ صدای زنانه از جمله عناصری بود که تاثیرِ ترانه های تازه را افزایش می داد. این تاثیر همچنان تا زمانِ حاضر دوام پیدا کرده و هنوز ترانه های دل انگیزِ آن سال ها که حاصلِ آهنگ سازانِ مکتبِ "صبا" ترانه نویسانِ با ذوق و خوانندگانِ خوش صدا با همه ی محدودیت های موجود در ذهنِ جامعه در بایگانی های خانگی باقی مانده است. استاد "علی تجویدی" یکی از برجسته ترین هنرآموختگانِ مکتبِ صبایی بود که در نهضتِ ترانه سازی های نوآورانه ی سنتی، نقشی عمده ایفا کرده است.
استاد "تجویدی" در سال ۱۲۹۸ خورشیدی در تهران در خانواده ای اهلِ هنر زاده شده است. پدرش "هادی تجویدی" نقاش و خوش نویس معروف از شاگردانِ "کمال الملک" بوده و با موسیقی در مکتبِ "درویش خان" آشنا بوده است. وی کار موسیقی را نزدِ پدرش آغاز کرده بود. بعد ویولن نوازی و نت خوانی را نزدِ "سپهری"، "ظهیرالدینی" و "حسین یاحقی" آموخته و سرانجام به مکتبِ "صبا" راه پیدا کرده است. "تجویدی" با ۸ سال فراگیری نزد "صبا"، تکنیک ویولن و سه تارنوازی خود را اعتلا بخشیده، ولی به آن اکتفا نکرده و در سال های بعد، نزدِ دو موسیقی دان ارمنی، با متدهای اروپایی آشنا شده و سرانجام نزد "هوشنگ استوار" استاد برجسته ی هنرستانِ عالی موسیقی، هارمونی و ارکستراسیون مشغول به خواندن شد.
استاد "تجویدی" معتقد بود که می بایست، میانِ نواسازی و آهنگ سازی تفاوت قائل شد. به عقیده ی استاد تجویدی در واقع نواسازی ذوق و قریحه نیاز دارد. استاد "علی تجویدی" نه تنها خود از آهنگ سازانِ معروف و موفق در جامعه ی ایران به شمار می رفت، بلکه با آفرینش ترانه های دلنشین، بسیاری از خوانندگان را نیز به توفیق و شهرت رسانیده است. حتی خوانندگانی چون بانو "دلکش" و "مرضیه" که پیشتر کار را آغاز کرده بودند، با نیروی جاذبه ی ترانه های او بر شهرتِ خود افزودند. خوانندگانِ خوش صدای دیگری چون، بانو "حمیرا" و "هایده" را که پس از "دلکش" و "مرضیه"، به شهرت رسیدند، باید از کشفیاتِ استاد "تجویدی" به شمار آورد.
او خود می گوید که هر بار خواننده ی تازه ای را کشف و معرفی می کرده است، خوانندگانِ دیگر در سایه قرار می گرفتند. ترانه های شادروان "علی تجویدی" در فضای موسیقی سنتی حرکت کرده و با عنصرِ دیگری بیرون از این مجموعه هرگز در نیامیخته است، ولی با وجود این، سرشار از جاذبه های دل انگیز است. البته آنچه زیبایی آهنگینِ ترانه های وی را کامل تر می نمود، متن های شاعرانه ی همراه با آنها بود. برجسته ترین ترانه نویسانِ معاصر بر آهنگ های وی شعر نهاده اند که ازجمله می توان، به "رهی معیری"، "معینی کرمانشاهی"، "نواب صفا"، "منیر طه"، و "بیژن ترقی" اشاره کرد که همکاری تنگاتنگی با او داشته اند.
ترانه های به یادماندنی چون «عاشق شیدا»، «سنگ خارا»، «آتش کاروان»، «سفرکرده»، «پشیمان»، «کودکی»، و یا «بازگشته» و... که همه نشان از پیوندی درست میان شعر و موسیقی دارد...
🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺🔆
Telegram
Book_iran_city
📚#معرفی_کتاب
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۵ آبان زادروز #استاد_علی_تجویدی
( زاده ۱۵ آبان ۱۲۹۸ تهران -- در گذشته ۲۴ اسفند ۱۳۸۴ تهران ) آهنگساز و نوازنده ویلون
تجویدی در خیابان ظهیرالاسلام تهران زاده شد و اصالتاً اصفهانی بود. آموختن موسیقی را از کودکی نزد پدرش هادی‌خان تجویدی که در نقاشی از شاگردان طراز اول کمال‌الملک و در موسیقی از شاگردان مستعد درویش خان بود آغازکرد. پس از مدتی نزد ظهیرالدینی به فراگیری فلوت پرداخت و از ۱۶ سالگی نزد حسین یاحقی ویلون آموخت و پس از دو سال به درس ابوالحسن صبا راه یافت و به مدت ۸ سال در مکتب او به فراگیری ویلون و سه‌تار مشغول بود و در ضمن مدتی نیز در کلاس درس چند نوازنده ویلون کلاسیک با شیوه نوازندگی غربی آشنا شد. پس از آن با راهنمایی استاد صبا، به محفل هنری محمد ایرانی مجرد راه یافت و با بسیاری از هنرمندان بزرگ آشنا شد و از خرمن هنر استادان گرانقدری چون محمد ایرانی مجرد، اسماعیل قهرمانی، سید حسین طاهرزاده و رکن‌الدین مختاری که به آن محفل رفت و آمد داشتند، بهره برد. تجویدی خود استاد هنرمندانی چون هایده و حمیرا نیز بوده‌است.
او با برجسته‌ترین خوانندگان زمان خود همکاری داشت و آهنگهای بسیاری برای هر یک از آنان ساخت، با این حال دوران اوج شکوفایی، خلاقیت و شهرت وی به سالهای همکاری اش با دلکش بر می‌گردد. مثلث تجویدی، دلکش و معینی کرمانشاهی در سالهای ۱۳۳۵–۱۳۴۰ را باید خالق به یاد ماندنی‌ترین قطعات در موسیقی معاصر ایران دانست.
جدای قابلیت‌های حرفه‌ای و تکنیکی هر یک از این سه تن در کار خودشان، رابطه عمیق عاطفی که در سالهای دور میان این سه نفر شکل گرفته بود را باید عامل اصلی خلق چنین آثاری بشمار آورد.
او همچنین از هنرمندان برجسته برنامه گلهای رادیو بود. تجویدی آرشه منحصر بفردی داشت. او بخشی از آثار رضا محجوبی را نواخت که آن آثار جادوانه بماند.
علی تجویدی در ۸۶ سالگی درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۱۵ آبان زادروز #استاد_علی_تجویدی
( زاده ۱۵ آبان ۱۲۹۸ تهران -- در گذشته ۲۴ اسفند ۱۳۸۴ تهران ) آهنگساز و نوازنده ویلون
تجویدی در خیابان ظهیرالاسلام تهران زاده شد و اصالتاً اصفهانی بود. آموختن موسیقی را از کودکی نزد پدرش هادی‌خان تجویدی که در نقاشی از شاگردان طراز اول کمال‌الملک و در موسیقی از شاگردان مستعد درویش خان بود آغازکرد. پس از مدتی نزد ظهیرالدینی به فراگیری فلوت پرداخت و از ۱۶ سالگی نزد حسین یاحقی ویلون آموخت و پس از دو سال به درس ابوالحسن صبا راه یافت و به مدت ۸ سال در مکتب او به فراگیری ویلون و سه‌تار مشغول بود و در ضمن مدتی نیز در کلاس درس چند نوازنده ویلون کلاسیک با شیوه نوازندگی غربی آشنا شد. پس از آن با راهنمایی استاد صبا، به محفل هنری محمد ایرانی مجرد راه یافت و با بسیاری از هنرمندان بزرگ آشنا شد و از خرمن هنر استادان گرانقدری چون محمد ایرانی مجرد، اسماعیل قهرمانی، سید حسین طاهرزاده و رکن‌الدین مختاری که به آن محفل رفت و آمد داشتند، بهره برد. تجویدی خود استاد هنرمندانی چون هایده و حمیرا نیز بوده‌است.
او با برجسته‌ترین خوانندگان زمان خود همکاری داشت و آهنگهای بسیاری برای هر یک از آنان ساخت، با این حال دوران اوج شکوفایی، خلاقیت و شهرت وی به سالهای همکاری اش با دلکش بر می‌گردد. مثلث تجویدی، دلکش و معینی کرمانشاهی در سالهای ۱۳۳۵–۱۳۴۰ را باید خالق به یاد ماندنی‌ترین قطعات در موسیقی معاصر ایران دانست.
جدای قابلیت‌های حرفه‌ای و تکنیکی هر یک از این سه تن در کار خودشان، رابطه عمیق عاطفی که در سالهای دور میان این سه نفر شکل گرفته بود را باید عامل اصلی خلق چنین آثاری بشمار آورد.
او همچنین از هنرمندان برجسته برنامه گلهای رادیو بود. تجویدی آرشه منحصر بفردی داشت. او بخشی از آثار رضا محجوبی را نواخت که آن آثار جادوانه بماند.
علی تجویدی در ۸۶ سالگی درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#استاد_علی_تجویدی
از میانِ شاگردانِ انبوه و بسیارِ شادروان استاد "ابواالحسن صبا"، آموزگارِ بزرگِ موسیقی ایران، چند تنی به عنوانِ نوازندگانِ برجسته و به کمال رسیده، شهرت یافته اند و به حق، جای خالی استاد را به خوبی پر کرده اند. نکته ی جالب در اینجاست که غالبِ شاگردانِ ترازِ اولِ او، علاوه بر نواختن، به آهنگ سازی نیز روی آورده بودند و با آفرینشِ موسیقی جدید و تازه، بر غنای گنجینه ی موسیقی ملی افزودند. استاد "صبا" نیروی خلاقه ی خود را بیشتر در جهتِ آفریدنِ قطعاتِ ضربیِ بی کلام و تنظیمِ ملودی های روستایی بکار می گرفت، اما شاگردانش به پیروی از تمنای زمانه، بیشتر به ساختِ ترانه روی آورده بودند و جاذبه ای بیشتر از تصنیف های قدیمی به آن بخشیدند. در سال های ۳۰ و ۴۰ بسیاری از تصنیف های قدیمی، رفته رفته در راستای سربرآوردنِ موسیقیِ جوانانه ی جاز و پاپ از رده ی اصلی مصرف خارج می شد و وجهه ی اجتماعی خود را از دست می داد. اما روی آوری آهنگ سازانِ مکتبِ "صبا" به ترانه سازی، کمبودهای پیش آمده را جبران می کرد.
آنها ترانه هایی می ساختند که اگرچه مانند تصنیف های قدیمی، پای در سنت داشت ولی احساسی از نوآوری در ساخت و پرداختِ آنها به کار گرفته می شد، که توجه بخشِ بزرگی از جامعه را به سوی خود می کشید. ارکستراسیونهای نو برای ارکستراسیون های بزرگ و نیز کشفِ صدای زنانه از جمله عناصری بود که تاثیرِ ترانه های تازه را افزایش می داد. این تاثیر همچنان تا زمانِ حاضر دوام پیدا کرده و هنوز ترانه های دل انگیزِ آن سال ها که حاصلِ آهنگ سازانِ مکتبِ "صبا" ترانه نویسانِ با ذوق و خوانندگانِ خوش صدا با همه ی محدودیت های موجود در ذهنِ جامعه در بایگانی های خانگی باقی مانده است. استاد "علی تجویدی" یکی از برجسته ترین هنرآموختگانِ مکتبِ صبایی بود که در نهضتِ ترانه سازی های نوآورانه ی سنتی، نقشی عمده ایفا کرده است.
استاد "تجویدی" در سال ۱۲۹۸ خورشیدی در تهران در خانواده ای اهلِ هنر زاده شده است. پدرش "هادی تجویدی" نقاش و خوش نویس معروف از شاگردانِ "کمال الملک" بوده و با موسیقی در مکتبِ "درویش خان" آشنا بوده است. وی کار موسیقی را نزدِ پدرش آغاز کرده بود. بعد ویولن نوازی و نت خوانی را نزدِ "سپهری"، "ظهیرالدینی" و "حسین یاحقی" آموخته و سرانجام به مکتبِ "صبا" راه پیدا کرده است. "تجویدی" با ۸ سال فراگیری نزد "صبا"، تکنیک ویولن و سه تارنوازی خود را اعتلا بخشیده، ولی به آن اکتفا نکرده و در سال های بعد، نزدِ دو موسیقی دان ارمنی، با متدهای اروپایی آشنا شده و سرانجام نزد "هوشنگ استوار" استاد برجسته ی هنرستانِ عالی موسیقی، هارمونی و ارکستراسیون مشغول به خواندن شد.
استاد "تجویدی" معتقد بود که می بایست، میانِ نواسازی و آهنگ سازی تفاوت قائل شد. به عقیده ی استاد تجویدی در واقع نواسازی ذوق و قریحه نیاز دارد. استاد "علی تجویدی" نه تنها خود از آهنگ سازانِ معروف و موفق در جامعه ی ایران به شمار می رفت، بلکه با آفرینش ترانه های دلنشین، بسیاری از خوانندگان را نیز به توفیق و شهرت رسانیده است. حتی خوانندگانی چون بانو "دلکش" و "مرضیه" که پیشتر کار را آغاز کرده بودند، با نیروی جاذبه ی ترانه های او بر شهرتِ خود افزودند. خوانندگانِ خوش صدای دیگری چون، بانو "حمیرا" و "هایده" را که پس از "دلکش" و "مرضیه"، به شهرت رسیدند، باید از کشفیاتِ استاد "تجویدی" به شمار آورد.
او خود می گوید که هر بار خواننده ی تازه ای را کشف و معرفی می کرده است، خوانندگانِ دیگر در سایه قرار می گرفتند. ترانه های شادروان "علی تجویدی" در فضای موسیقی سنتی حرکت کرده و با عنصرِ دیگری بیرون از این مجموعه هرگز در نیامیخته است، ولی با وجود این، سرشار از جاذبه های دل انگیز است. البته آنچه زیبایی آهنگینِ ترانه های وی را کامل تر می نمود، متن های شاعرانه ی همراه با آنها بود. برجسته ترین ترانه نویسانِ معاصر بر آهنگ های وی شعر نهاده اند که ازجمله می توان، به "رهی معیری"، "معینی کرمانشاهی"، "نواب صفا"، "منیر طه"، و "بیژن ترقی" اشاره کرد که همکاری تنگاتنگی با او داشته اند.
ترانه های به یادماندنی چون «عاشق شیدا»، «سنگ خارا»، «آتش کاروان»، «سفرکرده»، «پشیمان»، «کودکی»، و یا «بازگشته» و... که همه نشان از پیوندی درست میان شعر و موسیقی دارد...
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#استاد_علی_تجویدی
از میانِ شاگردانِ انبوه و بسیارِ شادروان استاد "ابواالحسن صبا"، آموزگارِ بزرگِ موسیقی ایران، چند تنی به عنوانِ نوازندگانِ برجسته و به کمال رسیده، شهرت یافته اند و به حق، جای خالی استاد را به خوبی پر کرده اند. نکته ی جالب در اینجاست که غالبِ شاگردانِ ترازِ اولِ او، علاوه بر نواختن، به آهنگ سازی نیز روی آورده بودند و با آفرینشِ موسیقی جدید و تازه، بر غنای گنجینه ی موسیقی ملی افزودند. استاد "صبا" نیروی خلاقه ی خود را بیشتر در جهتِ آفریدنِ قطعاتِ ضربیِ بی کلام و تنظیمِ ملودی های روستایی بکار می گرفت، اما شاگردانش به پیروی از تمنای زمانه، بیشتر به ساختِ ترانه روی آورده بودند و جاذبه ای بیشتر از تصنیف های قدیمی به آن بخشیدند. در سال های ۳۰ و ۴۰ بسیاری از تصنیف های قدیمی، رفته رفته در راستای سربرآوردنِ موسیقیِ جوانانه ی جاز و پاپ از رده ی اصلی مصرف خارج می شد و وجهه ی اجتماعی خود را از دست می داد. اما روی آوری آهنگ سازانِ مکتبِ "صبا" به ترانه سازی، کمبودهای پیش آمده را جبران می کرد.
آنها ترانه هایی می ساختند که اگرچه مانند تصنیف های قدیمی، پای در سنت داشت ولی احساسی از نوآوری در ساخت و پرداختِ آنها به کار گرفته می شد، که توجه بخشِ بزرگی از جامعه را به سوی خود می کشید. ارکستراسیونهای نو برای ارکستراسیون های بزرگ و نیز کشفِ صدای زنانه از جمله عناصری بود که تاثیرِ ترانه های تازه را افزایش می داد. این تاثیر همچنان تا زمانِ حاضر دوام پیدا کرده و هنوز ترانه های دل انگیزِ آن سال ها که حاصلِ آهنگ سازانِ مکتبِ "صبا" ترانه نویسانِ با ذوق و خوانندگانِ خوش صدا با همه ی محدودیت های موجود در ذهنِ جامعه در بایگانی های خانگی باقی مانده است. استاد "علی تجویدی" یکی از برجسته ترین هنرآموختگانِ مکتبِ صبایی بود که در نهضتِ ترانه سازی های نوآورانه ی سنتی، نقشی عمده ایفا کرده است.
استاد "تجویدی" در سال ۱۲۹۸ خورشیدی در تهران در خانواده ای اهلِ هنر زاده شده است. پدرش "هادی تجویدی" نقاش و خوش نویس معروف از شاگردانِ "کمال الملک" بوده و با موسیقی در مکتبِ "درویش خان" آشنا بوده است. وی کار موسیقی را نزدِ پدرش آغاز کرده بود. بعد ویولن نوازی و نت خوانی را نزدِ "سپهری"، "ظهیرالدینی" و "حسین یاحقی" آموخته و سرانجام به مکتبِ "صبا" راه پیدا کرده است. "تجویدی" با ۸ سال فراگیری نزد "صبا"، تکنیک ویولن و سه تارنوازی خود را اعتلا بخشیده، ولی به آن اکتفا نکرده و در سال های بعد، نزدِ دو موسیقی دان ارمنی، با متدهای اروپایی آشنا شده و سرانجام نزد "هوشنگ استوار" استاد برجسته ی هنرستانِ عالی موسیقی، هارمونی و ارکستراسیون مشغول به خواندن شد.
استاد "تجویدی" معتقد بود که می بایست، میانِ نواسازی و آهنگ سازی تفاوت قائل شد. به عقیده ی استاد تجویدی در واقع نواسازی ذوق و قریحه نیاز دارد. استاد "علی تجویدی" نه تنها خود از آهنگ سازانِ معروف و موفق در جامعه ی ایران به شمار می رفت، بلکه با آفرینش ترانه های دلنشین، بسیاری از خوانندگان را نیز به توفیق و شهرت رسانیده است. حتی خوانندگانی چون بانو "دلکش" و "مرضیه" که پیشتر کار را آغاز کرده بودند، با نیروی جاذبه ی ترانه های او بر شهرتِ خود افزودند. خوانندگانِ خوش صدای دیگری چون، بانو "حمیرا" و "هایده" را که پس از "دلکش" و "مرضیه"، به شهرت رسیدند، باید از کشفیاتِ استاد "تجویدی" به شمار آورد.
او خود می گوید که هر بار خواننده ی تازه ای را کشف و معرفی می کرده است، خوانندگانِ دیگر در سایه قرار می گرفتند. ترانه های شادروان "علی تجویدی" در فضای موسیقی سنتی حرکت کرده و با عنصرِ دیگری بیرون از این مجموعه هرگز در نیامیخته است، ولی با وجود این، سرشار از جاذبه های دل انگیز است. البته آنچه زیبایی آهنگینِ ترانه های وی را کامل تر می نمود، متن های شاعرانه ی همراه با آنها بود. برجسته ترین ترانه نویسانِ معاصر بر آهنگ های وی شعر نهاده اند که ازجمله می توان، به "رهی معیری"، "معینی کرمانشاهی"، "نواب صفا"، "منیر طه"، و "بیژن ترقی" اشاره کرد که همکاری تنگاتنگی با او داشته اند.
ترانه های به یادماندنی چون «عاشق شیدا»، «سنگ خارا»، «آتش کاروان»، «سفرکرده»، «پشیمان»، «کودکی»، و یا «بازگشته» و... که همه نشان از پیوندی درست میان شعر و موسیقی دارد...
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼
#استاد_علی_تجویدی
از میانِ شاگردانِ انبوه و بسیارِ شادروان استاد "ابواالحسن صبا"، آموزگارِ بزرگِ موسیقی ایران، چند تنی به عنوانِ نوازندگانِ برجسته و به کمال رسیده، شهرت یافته اند و به حق، جای خالی استاد را به خوبی پر کرده اند. نکته ی جالب در اینجاست که غالبِ شاگردانِ ترازِ اولِ او، علاوه بر نواختن، به آهنگ سازی نیز روی آورده بودند و با آفرینشِ موسیقی جدید و تازه، بر غنای گنجینه ی موسیقی ملی افزودند. استاد "صبا" نیروی خلاقه ی خود را بیشتر در جهتِ آفریدنِ قطعاتِ ضربیِ بی کلام و تنظیمِ ملودی های روستایی بکار می گرفت، اما شاگردانش به پیروی از تمنای زمانه، بیشتر به ساختِ ترانه روی آورده بودند و جاذبه ای بیشتر از تصنیف های قدیمی به آن بخشیدند. در سال های ۳۰ و ۴۰ بسیاری از تصنیف های قدیمی، رفته رفته در راستای سربرآوردنِ موسیقیِ جوانانه ی جاز و پاپ از رده ی اصلی مصرف خارج می شد و وجهه ی اجتماعی خود را از دست می داد. اما روی آوری آهنگ سازانِ مکتبِ "صبا" به ترانه سازی، کمبودهای پیش آمده را جبران می کرد.
آنها ترانه هایی می ساختند که اگرچه مانند تصنیف های قدیمی، پای در سنت داشت ولی احساسی از نوآوری در ساخت و پرداختِ آنها به کار گرفته می شد، که توجه بخشِ بزرگی از جامعه را به سوی خود می کشید. ارکستراسیونهای نو برای ارکستراسیون های بزرگ و نیز کشفِ صدای زنانه از جمله عناصری بود که تاثیرِ ترانه های تازه را افزایش می داد. این تاثیر همچنان تا زمانِ حاضر دوام پیدا کرده و هنوز ترانه های دل انگیزِ آن سال ها که حاصلِ آهنگ سازانِ مکتبِ "صبا" ترانه نویسانِ با ذوق و خوانندگانِ خوش صدا با همه ی محدودیت های موجود در ذهنِ جامعه در بایگانی های خانگی باقی مانده است. استاد "علی تجویدی" یکی از برجسته ترین هنرآموختگانِ مکتبِ صبایی بود که در نهضتِ ترانه سازی های نوآورانه ی سنتی، نقشی عمده ایفا کرده است.
استاد "تجویدی" در سال ۱۲۹۸ خورشیدی در تهران در خانواده ای اهلِ هنر زاده شده است. پدرش "هادی تجویدی" نقاش و خوش نویس معروف از شاگردانِ "کمال الملک" بوده و با موسیقی در مکتبِ "درویش خان" آشنا بوده است. وی کار موسیقی را نزدِ پدرش آغاز کرده بود. بعد ویولن نوازی و نت خوانی را نزدِ "سپهری"، "ظهیرالدینی" و "حسین یاحقی" آموخته و سرانجام به مکتبِ "صبا" راه پیدا کرده است. "تجویدی" با ۸ سال فراگیری نزد "صبا"، تکنیک ویولن و سه تارنوازی خود را اعتلا بخشیده، ولی به آن اکتفا نکرده و در سال های بعد، نزدِ دو موسیقی دان ارمنی، با متدهای اروپایی آشنا شده و سرانجام نزد "هوشنگ استوار" استاد برجسته ی هنرستانِ عالی موسیقی، هارمونی و ارکستراسیون مشغول به خواندن شد.
استاد "تجویدی" معتقد بود که می بایست، میانِ نواسازی و آهنگ سازی تفاوت قائل شد. به عقیده ی استاد تجویدی در واقع نواسازی ذوق و قریحه نیاز دارد. استاد "علی تجویدی" نه تنها خود از آهنگ سازانِ معروف و موفق در جامعه ی ایران به شمار می رفت، بلکه با آفرینش ترانه های دلنشین، بسیاری از خوانندگان را نیز به توفیق و شهرت رسانیده است. حتی خوانندگانی چون بانو "دلکش" و "مرضیه" که پیشتر کار را آغاز کرده بودند، با نیروی جاذبه ی ترانه های او بر شهرتِ خود افزودند. خوانندگانِ خوش صدای دیگری چون، بانو "حمیرا" و "هایده" را که پس از "دلکش" و "مرضیه"، به شهرت رسیدند، باید از کشفیاتِ استاد "تجویدی" به شمار آورد.
او خود می گوید که هر بار خواننده ی تازه ای را کشف و معرفی می کرده است، خوانندگانِ دیگر در سایه قرار می گرفتند. ترانه های شادروان "علی تجویدی" در فضای موسیقی سنتی حرکت کرده و با عنصرِ دیگری بیرون از این مجموعه هرگز در نیامیخته است، ولی با وجود این، سرشار از جاذبه های دل انگیز است. البته آنچه زیبایی آهنگینِ ترانه های وی را کامل تر می نمود، متن های شاعرانه ی همراه با آنها بود. برجسته ترین ترانه نویسانِ معاصر بر آهنگ های وی شعر نهاده اند که ازجمله می توان، به "رهی معیری"، "معینی کرمانشاهی"، "نواب صفا"، "منیر طه"، و "بیژن ترقی" اشاره کرد که همکاری تنگاتنگی با او داشته اند.
ترانه های به یادماندنی چون «عاشق شیدا»، «سنگ خارا»، «آتش کاروان»، «سفرکرده»، «پشیمان»، «کودکی»، و یا «بازگشته» و... که همه نشان از پیوندی درست میان شعر و موسیقی دارد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼
#استاد_علی_تجویدی
از میانِ شاگردانِ انبوه و بسیارِ شادروان استاد "ابواالحسن صبا"، آموزگارِ بزرگِ موسیقی ایران، چند تنی به عنوانِ نوازندگانِ برجسته و به کمال رسیده، شهرت یافته اند و به حق، جای خالی استاد را به خوبی پر کرده اند. نکته ی جالب در اینجاست که غالبِ شاگردانِ ترازِ اولِ او، علاوه بر نواختن، به آهنگ سازی نیز روی آورده بودند و با آفرینشِ موسیقی جدید و تازه، بر غنای گنجینه ی موسیقی ملی افزودند. استاد "صبا" نیروی خلاقه ی خود را بیشتر در جهتِ آفریدنِ قطعاتِ ضربیِ بی کلام و تنظیمِ ملودی های روستایی بکار می گرفت، اما شاگردانش به پیروی از تمنای زمانه، بیشتر به ساختِ ترانه روی آورده بودند و جاذبه ای بیشتر از تصنیف های قدیمی به آن بخشیدند. در سال های ۳۰ و ۴۰ بسیاری از تصنیف های قدیمی، رفته رفته در راستای سربرآوردنِ موسیقیِ جوانانه ی جاز و پاپ از رده ی اصلی مصرف خارج می شد و وجهه ی اجتماعی خود را از دست می داد. اما روی آوری آهنگ سازانِ مکتبِ "صبا" به ترانه سازی، کمبودهای پیش آمده را جبران می کرد.
آنها ترانه هایی می ساختند که اگرچه مانند تصنیف های قدیمی، پای در سنت داشت ولی احساسی از نوآوری در ساخت و پرداختِ آنها به کار گرفته می شد، که توجه بخشِ بزرگی از جامعه را به سوی خود می کشید. ارکستراسیونهای نو برای ارکستراسیون های بزرگ و نیز کشفِ صدای زنانه از جمله عناصری بود که تاثیرِ ترانه های تازه را افزایش می داد. این تاثیر همچنان تا زمانِ حاضر دوام پیدا کرده و هنوز ترانه های دل انگیزِ آن سال ها که حاصلِ آهنگ سازانِ مکتبِ "صبا" ترانه نویسانِ با ذوق و خوانندگانِ خوش صدا با همه ی محدودیت های موجود در ذهنِ جامعه در بایگانی های خانگی باقی مانده است. استاد "علی تجویدی" یکی از برجسته ترین هنرآموختگانِ مکتبِ صبایی بود که در نهضتِ ترانه سازی های نوآورانه ی سنتی، نقشی عمده ایفا کرده است.
استاد "تجویدی" در سال ۱۲۹۸ خورشیدی در تهران در خانواده ای اهلِ هنر زاده شده است. پدرش "هادی تجویدی" نقاش و خوش نویس معروف از شاگردانِ "کمال الملک" بوده و با موسیقی در مکتبِ "درویش خان" آشنا بوده است. وی کار موسیقی را نزدِ پدرش آغاز کرده بود. بعد ویولن نوازی و نت خوانی را نزدِ "سپهری"، "ظهیرالدینی" و "حسین یاحقی" آموخته و سرانجام به مکتبِ "صبا" راه پیدا کرده است. "تجویدی" با ۸ سال فراگیری نزد "صبا"، تکنیک ویولن و سه تارنوازی خود را اعتلا بخشیده، ولی به آن اکتفا نکرده و در سال های بعد، نزدِ دو موسیقی دان ارمنی، با متدهای اروپایی آشنا شده و سرانجام نزد "هوشنگ استوار" استاد برجسته ی هنرستانِ عالی موسیقی، هارمونی و ارکستراسیون مشغول به خواندن شد.
استاد "تجویدی" معتقد بود که می بایست، میانِ نواسازی و آهنگ سازی تفاوت قائل شد. به عقیده ی استاد تجویدی در واقع نواسازی ذوق و قریحه نیاز دارد. استاد "علی تجویدی" نه تنها خود از آهنگ سازانِ معروف و موفق در جامعه ی ایران به شمار می رفت، بلکه با آفرینش ترانه های دلنشین، بسیاری از خوانندگان را نیز به توفیق و شهرت رسانیده است. حتی خوانندگانی چون بانو "دلکش" و "مرضیه" که پیشتر کار را آغاز کرده بودند، با نیروی جاذبه ی ترانه های او بر شهرتِ خود افزودند. خوانندگانِ خوش صدای دیگری چون، بانو "حمیرا" و "هایده" را که پس از "دلکش" و "مرضیه"، به شهرت رسیدند، باید از کشفیاتِ استاد "تجویدی" به شمار آورد.
او خود می گوید که هر بار خواننده ی تازه ای را کشف و معرفی می کرده است، خوانندگانِ دیگر در سایه قرار می گرفتند. ترانه های شادروان "علی تجویدی" در فضای موسیقی سنتی حرکت کرده و با عنصرِ دیگری بیرون از این مجموعه هرگز در نیامیخته است، ولی با وجود این، سرشار از جاذبه های دل انگیز است. البته آنچه زیبایی آهنگینِ ترانه های وی را کامل تر می نمود، متن های شاعرانه ی همراه با آنها بود. برجسته ترین ترانه نویسانِ معاصر بر آهنگ های وی شعر نهاده اند که ازجمله می توان، به "رهی معیری"، "معینی کرمانشاهی"، "نواب صفا"، "منیر طه"، و "بیژن ترقی" اشاره کرد که همکاری تنگاتنگی با او داشته اند.
ترانه های به یادماندنی چون «عاشق شیدا»، «سنگ خارا»، «آتش کاروان»، «سفرکرده»، «پشیمان»، «کودکی»، و یا «بازگشته» و... که همه نشان از پیوندی درست میان شعر و موسیقی دارد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity