🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺🔆
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴# #موسیقی_ایرانی
#اشک_و_آه

دارم غم جانکاهی، شب های سياهی، دور از رخ ماهی
نه يار و نه همراهی، جز قطره اشکی، جز شعله آهی
با سوزِ محبت چه کند دل، چه کند دل
با آتشِ حسرت چه کند دل، چه کند دل
می سوزم و می نالم با حالِ تباهی
نابرده نصيبی، ناکرده گناهی
ای راحتِ جان چاره ی من کن به پيامی، به نگاهی
ز غم جان آمد بر لب بر دل زارم ای شب تو گواهی "رهی معیری"

بعد از سال های بیست خورشیدی، نسیم تغییر و دگرگونی در فضا موج می زد. همپای نیاز به تغییرات سیاسی- اجتماعیِ کشور، نهادهای فرهنگی نیز می بایست تن به دگرگونی می دادند. موسیقی ایران نیز از مشروطیت به این سو ثابت و راکد مانده بود. صدای بانوان "قمرالملوک وزیری" و "ملوک ضرابی" رفته رفته از فضای تالارها به درون گرامافون ها باز می‌گشت، از طرفی بانو "روحبخش" هنوز تحریرهای شش دانگی داشت، ولی با این همه نیاز زمانه را برآورده نمی ساخت.

اگر بانو "دلکش"، به نیروی ترانه‌های تاثیرگذار زنده یاد مهدی خالدی در صف اول جای گرفته بود، مرضیه با چاشنی عرفانی که در صدایش بود با تصنیف- ترانه‌های عارفانه خود را به او رسانیده بود. "مرضیه" برای شعر پیوند خورده با موسیقی اهمیت ویژه ای قائل بود و از همین روی هر شعری که فقط وزن و قافیه داشت، او را نمی‌فریبد.

غالباً تصنیف‌های او با بهترین سروده‌های ترانه‌سرایان برجسته پیوند خورده بود، که از جمله می توان به "رهی معیری"، "بیژن ترقی"، "معینی کرمانشاهی"، "نواب صفا" و "تورج نگهبان" اشاره کرد. آهنگسازان ترانه‌های او نیز از بهترین‌های دوران، از جمله "مجید وفادار"، "همایون خرم"، "علی تجویدی"، "پرویز یاحقی"، "مرتضی محجوبی" و در صدر همه استاد فقید "روح‌الله خالقی" با ترانه چنگ رودکی در پیوند با شعری از رودکی سمرقندی و تنظیم شده برای دو صدا، بودند.

یکی از زیباترین خوانده های عاشقانه ی"مرضیه"، ترانه ایست با عنوانِ «اشک و آه» در مایه ی «ابوعطا»، کلام آن را شادروان "رهی معیری" و آهنگش را "مرتضی محجوبی" ساخته و پرداخته است. این ترانه ی زیبا را شادروان "غلامحسین بنان" با صدای گرم و مخملینش نیز اجرا نموده است. شاعر، دوری از یار را، با شب سیاه و غمِ کشنده برابر می داند. از یارش خبری نیست و چشمانش گریانست. منتظر خبری از یارست و حتی به یک نگاه آن نیز راضی ست....

🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿

https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺🔆

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼

#اشک_و_آه


بعد از سال های بیستِ خورشیدی، نسیمِ تغییر و دگرگونی در فضا موج می زد. هم پایِ نیاز به تغییرات سیاسی- اجتماعیِ کشور، نهادهای فرهنگی نیز می بایست تن به دگرگونی می دادند. موسیقیِ ایران نیز از مشروطیت به این سو، ثابت و راکد مانده بود. صدای بانوان "قمرالملوک وزیری" و "ملوک ضرابی" رفته رفته از فضای تالارها، به درون گرامافون ها باز می‌گشت، از طرفی بانو "روحبخش" هنوز تحریرهای شش دانگی داشت، ولی با این همه نیاز زمانه را برآورده نمی ساخت.

اگر بانو "دلکش"، به نیروی ترانه‌های تاثیرگذار زنده یاد "مهدی خالدی" در صفِ اول جای گرفته بود، بانو "مرضیه" با چاشنیِ عرفانیِ که در صدایش بود با تصنیف- ترانه‌های عارفانه ی خود را به او رسانیده بود. "مرضیه" برای شعر پیوند خورده با موسیقی اهمیت ویژه ای قائل بود و از همین روی هر شعری که فقط وزن و قافیه داشت، او را نمی‌فریبد.

غالباً تصنیف‌های او با بهترین سروده‌های ترانه‌سرایان برجسته پیوند خورده بود، که از جمله می توان به "رهی معیری"، "بیژن ترقی"، "معینی کرمانشاهی"، "نواب صفا" و "تورج نگهبان" اشاره کرد. آهنگسازان ترانه‌های او نیز از بهترین‌های دوران، از جمله "مجید وفادار"، "همایون خرم"، "علی تجویدی"، "پرویز یاحقی"، "مرتضی محجوبی" و در صدرِ همه، استاد فقید "روح‌الله خالقی" با ترانه چنگ رودکی در پیوند با شعری از "رودکی سمرقندی"، و تنظیم شده برای دو صدا، بودند.

یکی از زیباترین خوانده های عاشقانه ی زنده یاد "مرضیه"، ترانه ایست با عنوانِ «اشک و آه» در مایه ی «ابوعطا»، کلام آن را شادروان "رهی معیری" و آهنگش را "مرتضی محجوبی" ساخته و پرداخته است. این ترانه ی زیبا را شادروان "غلامحسین بنان" با صدای گرم و مخملینش نیز اجرا نموده است. شاعر، دوری از یار را، با شب سیاه و غمِ کشنده برابر می داند. از یارش خبری نیست و چشمانش گریانست. منتظر خبری از یارست و حتی به یک نگاه آن نیز راضی ست....


دارم غم جانکاهی، شب های سياهی، دور از رخ ماهی
نه يار و نه همراهی، جز قطره اشکی، جز شعله آهی

با سوزِ محبت چه کند دل، چه کند دل
با آتشِ حسرت چه کند دل، چه کند دل

می سوزم و می نالم با حالِ تباهی
نابرده نصيبی، ناکرده گناهی

ای راحتِ جان چاره ی من کن به پيامی، به نگاهی
ز غم جان آمد بر لب بر دل زارم ای شب تو گواهی

#رهی_معیری

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity