🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴 # #موسیقی_ایرانی
#حسین_ناصحی
استاد "حسین ناصحی"، آهنگساز سرشناس موسیقی ملی ایران بوده، که در قلمرو ترانههای روستایی، دستاوردهایی از خود به جای گذاشته است و بسیاری از آهنگسازان نسل جدیدتر، از آموزههای وی بهره گرفتهاند. "ناصحی" راهِ "پرویز محمود"_ رهبر ارکستر و آهنگساز ایرانی و همچنین مدیر هنرستان عالی موسیقی در سالهای ۲۵ تا ۲۸ خورشیدی و "روبیک گرگوریان"_ آهنگساز، رهبر ارکستر، نوازنده و استاد ویولن، ایرانی ارمنیتبار_ را در گردآوری و تنظیم ترانههای روستایی دنبال کرد و خودش نیز همراه با گروههای جستجوگر به این سو و آن سوی ایران میرفت. او برای کار روی ترانههای روستایی، مرکزی به نام «صداخانه ملی» در هنرستان به وجود آورد که هنوز هم نقش آرشیو را برای آهنگسازان جوان ایفا میکند.
"ناصحی" در هنرستان عالی موسیقی نزد "ژوزف اسلادک" به فراگیری ترومبون پرداخته بود و از همان دوران، در ارکستر رادیو تهران به رهبری "پرویز محمود" نوازندگی میکرد. در ۱۳۲۲ به ترکیه رفت و در رشتۀ آهنگسازی در کنسرواتوار دولتی آنکارا به تحصیل پرداخت. در ۱۳۲۹خورشیدی به ایران بازگشت و مدتی بعد علاوهبر رهبری ارکستر هنرجویان هنرستان عالی موسیقی، در دورۀ عالی آهنگسازی هنرستان سالها به تدریس پرداخت. "حسین دهلوی"، "احمد پژمان" و "پرویز منصوری" از هنرجویان او بودند. از حدود ۱۳۴۰ برای گردآوری موسیقی محلی در بلوچستان فعالیت داشت و در تنظیم اصوات سازهای باستانی ایران، با کارگاه ساز وزارت فرهنگ و هنر همکاری میکرد.
"ناصحی" آثار ارزندهای بر اساس موسیقی ایران آفرید که بهسبب فعالیتهای سیاسی و مخالفتش با رژیم پهلوی، موقعیتهای چندانی برای اجرا بهدست نیاورد.
باید توجه داشت که اصولاً آهنگسازان مترقی و پیشروی ایران، برای کار آفرینش بیشتر به موسیقی بومی یا روستایی توجه داشتند تا موسیقی سنتی ملی و شهری. موسیقی بومی به دلیل دورافتادگیهای جغرافیایی کمتر در معرض تأثیر و نفوذ فرهنگهای غریبه قرار گرفته و طبعاً اصالت بیشتری را با خود داشته است.
از این گذشته، رِنگهای شاد و ریتمهای سرزنده موسیقی بومی از آن، دست مایهای پرتوان برای آفرینش به وجود آورده است. "ناصحی" که تحصیلاتش را همراه با "ثمین باغچهبان" در «آنکارا» گذرانده بود، آهنگ نیز میساخت. اگر چه تعداد آثارش زیاد نیست ولی اغلب تاثیرگذار و منسجم است. از مهم ترین آثار او می توان به «رقص در بارگاه شاه سمنگان برای آواز و ارکستر به خوانندگی "اِولین باغچهبان" با صدایی متسو سوپرانو بر روی شعری از "پرویز دولتآبادی"»، «پوئم شور برای ویولنسل و پیانو»، «حرمان برای آواز و پیانو»، «کوارتت زهی در میمینور»، و« ملودرام رستم و سهراب»، اشاره کرد.
🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴 # #موسیقی_ایرانی
#حسین_ناصحی
استاد "حسین ناصحی"، آهنگساز سرشناس موسیقی ملی ایران بوده، که در قلمرو ترانههای روستایی، دستاوردهایی از خود به جای گذاشته است و بسیاری از آهنگسازان نسل جدیدتر، از آموزههای وی بهره گرفتهاند. "ناصحی" راهِ "پرویز محمود"_ رهبر ارکستر و آهنگساز ایرانی و همچنین مدیر هنرستان عالی موسیقی در سالهای ۲۵ تا ۲۸ خورشیدی و "روبیک گرگوریان"_ آهنگساز، رهبر ارکستر، نوازنده و استاد ویولن، ایرانی ارمنیتبار_ را در گردآوری و تنظیم ترانههای روستایی دنبال کرد و خودش نیز همراه با گروههای جستجوگر به این سو و آن سوی ایران میرفت. او برای کار روی ترانههای روستایی، مرکزی به نام «صداخانه ملی» در هنرستان به وجود آورد که هنوز هم نقش آرشیو را برای آهنگسازان جوان ایفا میکند.
"ناصحی" در هنرستان عالی موسیقی نزد "ژوزف اسلادک" به فراگیری ترومبون پرداخته بود و از همان دوران، در ارکستر رادیو تهران به رهبری "پرویز محمود" نوازندگی میکرد. در ۱۳۲۲ به ترکیه رفت و در رشتۀ آهنگسازی در کنسرواتوار دولتی آنکارا به تحصیل پرداخت. در ۱۳۲۹خورشیدی به ایران بازگشت و مدتی بعد علاوهبر رهبری ارکستر هنرجویان هنرستان عالی موسیقی، در دورۀ عالی آهنگسازی هنرستان سالها به تدریس پرداخت. "حسین دهلوی"، "احمد پژمان" و "پرویز منصوری" از هنرجویان او بودند. از حدود ۱۳۴۰ برای گردآوری موسیقی محلی در بلوچستان فعالیت داشت و در تنظیم اصوات سازهای باستانی ایران، با کارگاه ساز وزارت فرهنگ و هنر همکاری میکرد.
"ناصحی" آثار ارزندهای بر اساس موسیقی ایران آفرید که بهسبب فعالیتهای سیاسی و مخالفتش با رژیم پهلوی، موقعیتهای چندانی برای اجرا بهدست نیاورد.
باید توجه داشت که اصولاً آهنگسازان مترقی و پیشروی ایران، برای کار آفرینش بیشتر به موسیقی بومی یا روستایی توجه داشتند تا موسیقی سنتی ملی و شهری. موسیقی بومی به دلیل دورافتادگیهای جغرافیایی کمتر در معرض تأثیر و نفوذ فرهنگهای غریبه قرار گرفته و طبعاً اصالت بیشتری را با خود داشته است.
از این گذشته، رِنگهای شاد و ریتمهای سرزنده موسیقی بومی از آن، دست مایهای پرتوان برای آفرینش به وجود آورده است. "ناصحی" که تحصیلاتش را همراه با "ثمین باغچهبان" در «آنکارا» گذرانده بود، آهنگ نیز میساخت. اگر چه تعداد آثارش زیاد نیست ولی اغلب تاثیرگذار و منسجم است. از مهم ترین آثار او می توان به «رقص در بارگاه شاه سمنگان برای آواز و ارکستر به خوانندگی "اِولین باغچهبان" با صدایی متسو سوپرانو بر روی شعری از "پرویز دولتآبادی"»، «پوئم شور برای ویولنسل و پیانو»، «حرمان برای آواز و پیانو»، «کوارتت زهی در میمینور»، و« ملودرام رستم و سهراب»، اشاره کرد.
🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺
Telegram
Book_iran_city
📚#معرفی_کتاب
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۶ مهر سالروز درگذشت #حسین_ناصحی
( زادهی سال ۱۳۰۴ تهران -- درگذشته ۶ مهر ۱۳۵۶ تهران ) آهنگساز
ناصحی از آهنگسازان موسیقی سمفونیک ایرانی است که از سال ۱۳۱۸ در هنرستان عالی موسیقی به تحصیل پرداخت. ساز تخصصی وی ترومبون بود و استاد او در تهران یکی از استادان چک به نام "ژوزف اسلادک" بود.
او در ارکستر رادیو به رهبری "پرویز محمود" نوازندگی میکرد. در سال ۱۳۲۲ از جمله دانشجویانی بود که بنا به دعوت دولت ترکیه برای ادامهی تحصیل روانهی آنکارا شد و در کنسرواتور دولتی آنکارا در رشته ی آهنگسازی زیر نظر "نجیل کاظم آکسس" تحصیل کرد.
ناصحی برای ادامهی تحصیلات عالی به ایتالیا رفت و پس از گذراندن دورهی عالی کمپوزیسیون و رهبری ارکستر در سال ۱۳۲۹ به ایران بازگشت.
او آثار اولیهی خود را برای درک تکنیک کمپوزیسیون به سبک استادان بزرگ گذشته از قبیل "باخ"، "سکریابین" و "گابریل فوره" نوشت و به تدریج به مطالعه در موسیقی مشرق زمین، به ویژه موسیقی ایرانی پرداخت و کوشید تا در آثارش شخصیت موسیقی شرق را بنمایاند.
وی عقیده داشت که در ساخت "کوارتت زهی میمینور" خود، به این منظور دست یافته است.
گفتنی است کوارتت گفته شده هنگامی که در ترکیه اجرا شد مورد توجه پروفسور "لودویک چاچکس" از استادان آکادمی موسیقی وین قرار گرفت تا آنجا که وی به سفارت ایران در ترکیه مراجعه و درخواست کرد تا سازنده ی جوان این کوارتت را برای مطالعات فنی مدتی به شهر وین اعزام کنند.
ناصحی بلافاصله پس از ورود به تهران در سال ۱۳۲۹ در هنرستان عالی موسیقی به تدریس هارمونی، کنترپوان،فوگ و آهنگسازی پرداخت.
از جمله شاگردان او باید از حسین دهلوی، احمد پژمان و پرویز منصوری نام برد.
از آثار حسین ناصحی میتوان به:
پوئم شور (برای ویلنسل و پیانو)
کوارتت زهی در می مینور
حرمان (برای آواز و پیانو، که به حسین سرشار تقدیم شده است)
آواز بی گفتار (برای ارکستر)
گدا (برای پیانو)
رقص در بارگاه شاه سمنگان (برای آواز و ارکستر)
ملودرام رستم و سهراب
و قطعاتی دیگر که متاسفانه نت بسیاری از آنها مفقود شده است؛ میتوان اشاره کرد.
در سال ۱۹۴۴ بر اساس طرحی که بین رضاشاه و آتاتورک برای بورسیه کردن دانشجویان ایرانی تصویب شده بود، ۱۲۰ نفر از دانشجویان ایرانی برای تحصیل به ترکیه رفتند که در میان آنها دو چهرهی مستعد آهنگسازی ایران، ثمین باغچهبان و حسین ناصحی حضور داشتند.
این دو تحصیلات خود را در کنسراتوار دولتی آنکارا ادامه داده و سپس به ایران برگشتند.
ثمین باغچهبان در آنکارا با اِولین(Evlin)، خواننده و پیانیست ترک ازدواج کرد و همراه او به تدریس در هنرستان عالی موسیقی پرداخت.
ثمین باغچهبان و همسرش اِولین باغچهبان، به همراه ناصحی تاثیر عمیقی بر روی موسیقی کلاسیک ایران داشته اند.
وی در زمانی که مشغول ساخت آثار بزرگی بود در ۵۲ سالگی درگذشت. مزارش در بهشت زهرای تهران، قطعهی ۱۵، ردیف ۱۲، شمارهی ۵۸ است.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۶ مهر سالروز درگذشت #حسین_ناصحی
( زادهی سال ۱۳۰۴ تهران -- درگذشته ۶ مهر ۱۳۵۶ تهران ) آهنگساز
ناصحی از آهنگسازان موسیقی سمفونیک ایرانی است که از سال ۱۳۱۸ در هنرستان عالی موسیقی به تحصیل پرداخت. ساز تخصصی وی ترومبون بود و استاد او در تهران یکی از استادان چک به نام "ژوزف اسلادک" بود.
او در ارکستر رادیو به رهبری "پرویز محمود" نوازندگی میکرد. در سال ۱۳۲۲ از جمله دانشجویانی بود که بنا به دعوت دولت ترکیه برای ادامهی تحصیل روانهی آنکارا شد و در کنسرواتور دولتی آنکارا در رشته ی آهنگسازی زیر نظر "نجیل کاظم آکسس" تحصیل کرد.
ناصحی برای ادامهی تحصیلات عالی به ایتالیا رفت و پس از گذراندن دورهی عالی کمپوزیسیون و رهبری ارکستر در سال ۱۳۲۹ به ایران بازگشت.
او آثار اولیهی خود را برای درک تکنیک کمپوزیسیون به سبک استادان بزرگ گذشته از قبیل "باخ"، "سکریابین" و "گابریل فوره" نوشت و به تدریج به مطالعه در موسیقی مشرق زمین، به ویژه موسیقی ایرانی پرداخت و کوشید تا در آثارش شخصیت موسیقی شرق را بنمایاند.
وی عقیده داشت که در ساخت "کوارتت زهی میمینور" خود، به این منظور دست یافته است.
گفتنی است کوارتت گفته شده هنگامی که در ترکیه اجرا شد مورد توجه پروفسور "لودویک چاچکس" از استادان آکادمی موسیقی وین قرار گرفت تا آنجا که وی به سفارت ایران در ترکیه مراجعه و درخواست کرد تا سازنده ی جوان این کوارتت را برای مطالعات فنی مدتی به شهر وین اعزام کنند.
ناصحی بلافاصله پس از ورود به تهران در سال ۱۳۲۹ در هنرستان عالی موسیقی به تدریس هارمونی، کنترپوان،فوگ و آهنگسازی پرداخت.
از جمله شاگردان او باید از حسین دهلوی، احمد پژمان و پرویز منصوری نام برد.
از آثار حسین ناصحی میتوان به:
پوئم شور (برای ویلنسل و پیانو)
کوارتت زهی در می مینور
حرمان (برای آواز و پیانو، که به حسین سرشار تقدیم شده است)
آواز بی گفتار (برای ارکستر)
گدا (برای پیانو)
رقص در بارگاه شاه سمنگان (برای آواز و ارکستر)
ملودرام رستم و سهراب
و قطعاتی دیگر که متاسفانه نت بسیاری از آنها مفقود شده است؛ میتوان اشاره کرد.
در سال ۱۹۴۴ بر اساس طرحی که بین رضاشاه و آتاتورک برای بورسیه کردن دانشجویان ایرانی تصویب شده بود، ۱۲۰ نفر از دانشجویان ایرانی برای تحصیل به ترکیه رفتند که در میان آنها دو چهرهی مستعد آهنگسازی ایران، ثمین باغچهبان و حسین ناصحی حضور داشتند.
این دو تحصیلات خود را در کنسراتوار دولتی آنکارا ادامه داده و سپس به ایران برگشتند.
ثمین باغچهبان در آنکارا با اِولین(Evlin)، خواننده و پیانیست ترک ازدواج کرد و همراه او به تدریس در هنرستان عالی موسیقی پرداخت.
ثمین باغچهبان و همسرش اِولین باغچهبان، به همراه ناصحی تاثیر عمیقی بر روی موسیقی کلاسیک ایران داشته اند.
وی در زمانی که مشغول ساخت آثار بزرگی بود در ۵۲ سالگی درگذشت. مزارش در بهشت زهرای تهران، قطعهی ۱۵، ردیف ۱۲، شمارهی ۵۸ است.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity