🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴# ✅ «يكم ديماه» از ۱۷۳۸ سال پيش از ميلاد «دی گان»، يلدا = ميلاد و #خور_روز ناميده شده است که به زعم ايرانيان باستان، روز تولد دوباره‌ی خورشيد پس از بلندترين شب سال بوده است. سال ۱۷۳۸ قبل از ميلاد را يک تقويم ويژه پارسيان هند (زرتشتيان ايرانی که پس از حمله‌ی اعراب مسلمان در سده‌ی هفتم ميلادی جلای وطن کردند و به هند رفتند و در آنجا ماندگار شده‌اند) به دست داده است.

ايرانيان باستان که با نگرانی از طولانی بودن شب و ترس از بازنيامدن خورشيد تا سپيده‌دم در کنار يکديگر بيدار می‌نشستند و خود را سرگرم می‌کردند تا اندوه ظلمت را فراموش کنند، روز پس از آن شب (يكم دی‌ماه) را كه «خور روز»، زادروز خورشيد و «دی گان» می‌خواندند به استراحت می‌پرداختند و تعطيل عمومی بود. در اين روز عمدتا به اين لحاظ از كار دست می‌كشيدند كه نمی‌خواستند احيانا مرتكب بدی كردن بويژه دروغ گفتن شوند كه ارتكاب هر كار بد، هرچند كوچك، در روز تولد خورشيد گناهی بزرگ شمرده می‌شد. آيين‌های شب يلدا (شب چله _ طولانی ترين شب سال) از هزاره‌ی دوم پيش از ميلاد تا به امروز تقريبا به همان صورت در ايران زمين _ صرف نظر از مرزبندی‌ها تحميلی دو قرن گذشته _ هر سال برگزار می‌شود.

«خور روز، يكم دی ماه» در ايران باستان درعين حال روز برابری انسانها (حقوق بشر) بود. در اين روز همگان از جمله شاه، لباس ساده می‌پوشيدند تا يكسان به نظر آيند و كسی حق دستور دادن به ديگری را نداشت و كارها داوطلبانه انجام می‌گرفت، نه تحت اوامر ملوکانه... در اين روز جنگ كردن و خونريزی، شکار، و حتی كشتن گوسفند و مرغ هم ممنوع بود.

يکی از آيين‌های ويژه «دی‌گان» اين بود که ايرانيان در اين روز در برابر #درخت_سرو که به آن به چشم مظهر مقاومت در برابر تاريكی و سرما می‌نگريستند می‌ايستادند و قول می‌دادند كه تا سال بعد دست کم يك نهال سرو ديگر كشت كنند، و جنبش‌های حفظ محيط زيست که از قرن بيستم در همه جا بپاخاسته اند از اين کار ايرانيان باستان تمجيد فراوان می‌کنند و به منش آنان احترام می‌گذارند. کشت درخت سرو و كاج اينک دارد یک روال جهانی می‌شود. [در عيد ميلاد مسيح = کريسمس هم که ۳ روز پس از روز يلدای ايرانيان است تزيين عمارات و مراسم با کاج و سرو صورت می‌گيرد.]

بايد دانست که زبان‌شناسان واژه‌ی «دیday» به معنای روز را گرفته شده از دی ماه ايرانيان می‌پندارند.

https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw


🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#میراث_نیکانمان

#جشن_خرم_روز

یکم دی ماه "جشن خرم روز" يا "روز ميلاد خورشيد"،
روزی که در آیین زرتشتی، اهورا مزدا بر اهریمن پیروز است!
در این روز پادشاه از تخت پادشاهی به زیر می‌آمد و همسخن مردم می‌شد!

✅ «يكم ديماه» از ۱۷۳۸ سال پيش از ميلاد «دی گان»، يلدا = ميلاد و #خور_روز ناميده شده است که به زعم ايرانيان باستان، روز تولد دوباره‌ی خورشيد پس از بلندترين شب سال بوده است. سال ۱۷۳۸ قبل از ميلاد را يک تقويم ويژه پارسيان هند (زرتشتيان ايرانی که پس از حمله‌ی اعراب مسلمان در سده‌ی هفتم ميلادی جلای وطن کردند و به هند رفتند و در آنجا ماندگار شده‌اند) به دست داده است.

ايرانيان باستان که با نگرانی از طولانی بودن شب و ترس از بازنيامدن خورشيد تا سپيده‌دم در کنار يکديگر بيدار می‌نشستند و خود را سرگرم می‌کردند تا اندوه ظلمت را فراموش کنند، روز پس از آن شب (يكم دی‌ماه) را كه «خور روز»، زادروز خورشيد و «دی گان» می‌خواندند به استراحت می‌پرداختند و تعطيل عمومی بود. در اين روز عمدتا به اين لحاظ از كار دست می‌كشيدند كه نمی‌خواستند احيانا مرتكب بدی كردن بويژه دروغ گفتن شوند كه ارتكاب هر كار بد، هرچند كوچك، در روز تولد خورشيد گناهی بزرگ شمرده می‌شد. آيين‌های شب يلدا (شب چله _ طولانی ترين شب سال) از هزاره‌ی دوم پيش از ميلاد تا به امروز تقريبا به همان صورت در ايران زمين _ صرف نظر از مرزبندی‌ها تحميلی دو قرن گذشته _ هر سال برگزار می‌شود.

«خور روز، يكم دی ماه» در ايران باستان درعين حال روز برابری انسانها (حقوق بشر) بود. در اين روز همگان از جمله شاه، لباس ساده می‌پوشيدند تا يكسان به نظر آيند و كسی حق دستور دادن به ديگری را نداشت و كارها داوطلبانه انجام می‌گرفت، نه تحت اوامر ملوکانه... در اين روز جنگ كردن و خونريزی، شکار، و حتی كشتن گوسفند و مرغ هم ممنوع بود.

يکی از آيين‌های ويژه «دی‌گان» اين بود که ايرانيان در اين روز در برابر #درخت_سرو که به آن به چشم مظهر مقاومت در برابر تاريكی و سرما می‌نگريستند می‌ايستادند و قول می‌دادند كه تا سال بعد دست کم يك نهال سرو ديگر كشت كنند، و جنبش‌های حفظ محيط زيست که از قرن بيستم در همه جا بپاخاسته اند از اين کار ايرانيان باستان تمجيد فراوان می‌کنند و به منش آنان احترام می‌گذارند. کشت درخت سرو و كاج اينک دارد یک روال جهانی می‌شود. [در عيد ميلاد مسيح = کريسمس هم که ۳ روز پس از روز يلدای ايرانيان است تزيين عمارات و مراسم با کاج و سرو صورت می‌گيرد.]

بايد دانست که زبان‌شناسان واژه‌ی «دیday» به معنای روز را گرفته شده از دی ماه ايرانيان می‌پندارند.

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

@Bookirancity

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿
🔴#جشن_کریسمس #ریشه‌ی #ایرانی دارد.

به✍️ #مهندس_فداکار دکترای نجوم.

آیا تاکنون نخوانده‌اید که به‌ هنگام میلاد مسیح، مژده و نویدش را به چوپانان می‌برند و چوپانان گوسفندانش را رها می‌کنند و به‌ دیدن پیغمبر نو رسیده می‌شتابند؟
آیا از خود نپرسیده‌اید که در سرتاسر انجیل آیا زمان زایش مسیح نمی‌بایست تابستان که فصل چرای گوسفندان است باشد؟
و چرا هیچ اشاره‌ای به زایش مسیح در زمستان نیست؟ آنهم در سردترین و بلندترین شب سال که هیچ چوپانی گوسفندانش را به بیابان نمی‌برد.

در سده چهارم میلادی بر اثر اشتباهی که در سنجش و رایانش سال بهیزک‌ها رخ داد روز ۲۵دسامبر را بجای روز ۲۱دسامبر روز زایش میترا دانسته و زایش عیسا مسیح را نیز در این آغاز سال قرار دادند. اشاره سنایی نیز با این برابر و یکی است:
به صاحب دولتی پیوند اگر نامی همی جویی
که از پیوند با عیسا چنان سرشناس شد چله.

برگزاری #شب_چله از راه ایران به گستره رومیان راه یافت و جشن #ساتورن خوانده می‌شد.
جشن ساتورن پس از مسیحی شدن رومی‌ها هم ارزش خود را از دست نداد و ادامه یافت که در همان نخستین سده آزاد شدن پیروی از مسیحیت در میان رومیان، با پذیرش سرپرست آن‌هنگام کلیسا، کریسمس(آیین‌ برگزاری میلاد مسیح) را ۲۵دسامبر قراردادند که ۴روز و در سال‌های کبیسه سه روز پس از #چله که شب ۲۱دسامبر است و اندریافت هر دو واژه هم یکی است. از آن پس این دو میلاد کم‌وبیش باهم برگزار می‌شده‌اند.
آراستن درخت #سرو و #کاج در کریسمس هم از ایران باستان برگرفته شده است، زیرا که ایرانیان به این دو درخت بویژه #سرو به‌ چشم نماد پایداری در برابر تاریکی و سرما می‌نگریستند و در #خور_روز در برابر #سرو می‌ایستادند و پیمان می‌بستند که تا سال دیگر یک نهال #سرو دیگر کشت کنند.
بنابراین نویل اروپایی(سال‌روز زایش مسیح) همان شب چله است، و نویل راستین، معنی دگرگونی و جنبش شتوی در ٣٠ آذر برابر با ٢١دسامبر است.

#دکتر_میرجلال‌الدین_کزازی استاد زبان و ادبیات پارسی، به‌نگاره ایزدمهر در آیین #شب_چله و پیروی مسیحیان از این آیین در شب کریسمس اشاره کرده و می‌گوید:
مهرپرستی یا میترائیسم از مرزهای ایران فراتر و به رم رفت.
پادشاهان رم به آن گرویدند و دین رسمی رم شد.
#یولیانوس(ژولیان) یکی از پادشاهان رومی گروه گروه مردم ترسا را به دین مهر می‌کشاند و فراخونی می‌کرد.
هنوز هم نیایش‌های این شاه رومی با مهر برجاست. «ای پدر در آسمان نیایش مرا بشنو».
یولیانوس در این نیایش خدا را پدر می‌نامد. این نامی بود که ترسایان به پیروی از مهرپرستان بر خدای خود گزاشتند. رومیان سال‌های بسیار زایش مهر و شب چله را جشن می‌گرفتند و آن را آغاز سال می‌دانستند. حتا پس از گسترش دین مسیحیت، باز کشیشان نتوانستند از گرفتن این جشن‌ها جلوگیری کنند و ناچار شدند به‌ دروغ این شب را زادروز زایش عیسا بشناسانند تا روز ۲۵دسامبر را به بهانه زایش عیسا جشن بگیرند نه زایش ایزدمهر.
هنگامی‌که به آیین و برگزاری مسیحیان در کریسمس نگاه می‌کنیم بسیاری از نشانه‌های ایرانی را در این آیین درمی‌یابیم.
ایرانیان کهن در شب چله درخت سروی را با دو رشته نوار نقره‌ای و طلایی می‌آراستند.
سپس مسیحیان درخت کاج را به پیروی از مهرپرستان و ایرانیان تزیین کردند.
مهر(میترا) از دوشیزه‌ای به‌نام «آناهیتا» در درون غار تاریکی پای به گیتی می‌نهد که سپس مسیحیان عیسا را جایگزین مهر و مریم را جایگزین آناهیتا قرار دادند.
یکی دیگر از وام گیری‌های مسیحیان از مهرپرستان، روز مقدس مسیحی به‌ معنی یکشنبه است.
ساندیSunday به‌ معنی روز خورشید یا مهر است که روز ورجاوند مهرپرستان بود.
#ارنست_رنان درباره آیین مهرپرستی گفته است:‌ اگر عیسویت به هنگام گسترش خود بر اثر بیماری مرگ ماری باز می‌ایستاد، سراسر جهان به «آیین مهر» می‌گروید.