🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴# ✅ «يكم ديماه» از ۱۷۳۸ سال پيش از ميلاد «دی گان»، يلدا = ميلاد و #خور_روز ناميده شده است که به زعم ايرانيان باستان، روز تولد دوبارهی خورشيد پس از بلندترين شب سال بوده است. سال ۱۷۳۸ قبل از ميلاد را يک تقويم ويژه پارسيان هند (زرتشتيان ايرانی که پس از حملهی اعراب مسلمان در سدهی هفتم ميلادی جلای وطن کردند و به هند رفتند و در آنجا ماندگار شدهاند) به دست داده است.
ايرانيان باستان که با نگرانی از طولانی بودن شب و ترس از بازنيامدن خورشيد تا سپيدهدم در کنار يکديگر بيدار مینشستند و خود را سرگرم میکردند تا اندوه ظلمت را فراموش کنند، روز پس از آن شب (يكم دیماه) را كه «خور روز»، زادروز خورشيد و «دی گان» میخواندند به استراحت میپرداختند و تعطيل عمومی بود. در اين روز عمدتا به اين لحاظ از كار دست میكشيدند كه نمیخواستند احيانا مرتكب بدی كردن بويژه دروغ گفتن شوند كه ارتكاب هر كار بد، هرچند كوچك، در روز تولد خورشيد گناهی بزرگ شمرده میشد. آيينهای شب يلدا (شب چله _ طولانی ترين شب سال) از هزارهی دوم پيش از ميلاد تا به امروز تقريبا به همان صورت در ايران زمين _ صرف نظر از مرزبندیها تحميلی دو قرن گذشته _ هر سال برگزار میشود.
«خور روز، يكم دی ماه» در ايران باستان درعين حال روز برابری انسانها (حقوق بشر) بود. در اين روز همگان از جمله شاه، لباس ساده میپوشيدند تا يكسان به نظر آيند و كسی حق دستور دادن به ديگری را نداشت و كارها داوطلبانه انجام میگرفت، نه تحت اوامر ملوکانه... در اين روز جنگ كردن و خونريزی، شکار، و حتی كشتن گوسفند و مرغ هم ممنوع بود.
يکی از آيينهای ويژه «دیگان» اين بود که ايرانيان در اين روز در برابر #درخت_سرو که به آن به چشم مظهر مقاومت در برابر تاريكی و سرما مینگريستند میايستادند و قول میدادند كه تا سال بعد دست کم يك نهال سرو ديگر كشت كنند، و جنبشهای حفظ محيط زيست که از قرن بيستم در همه جا بپاخاسته اند از اين کار ايرانيان باستان تمجيد فراوان میکنند و به منش آنان احترام میگذارند. کشت درخت سرو و كاج اينک دارد یک روال جهانی میشود. [در عيد ميلاد مسيح = کريسمس هم که ۳ روز پس از روز يلدای ايرانيان است تزيين عمارات و مراسم با کاج و سرو صورت میگيرد.]
بايد دانست که زبانشناسان واژهی «دیday» به معنای روز را گرفته شده از دی ماه ايرانيان میپندارند.
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴# ✅ «يكم ديماه» از ۱۷۳۸ سال پيش از ميلاد «دی گان»، يلدا = ميلاد و #خور_روز ناميده شده است که به زعم ايرانيان باستان، روز تولد دوبارهی خورشيد پس از بلندترين شب سال بوده است. سال ۱۷۳۸ قبل از ميلاد را يک تقويم ويژه پارسيان هند (زرتشتيان ايرانی که پس از حملهی اعراب مسلمان در سدهی هفتم ميلادی جلای وطن کردند و به هند رفتند و در آنجا ماندگار شدهاند) به دست داده است.
ايرانيان باستان که با نگرانی از طولانی بودن شب و ترس از بازنيامدن خورشيد تا سپيدهدم در کنار يکديگر بيدار مینشستند و خود را سرگرم میکردند تا اندوه ظلمت را فراموش کنند، روز پس از آن شب (يكم دیماه) را كه «خور روز»، زادروز خورشيد و «دی گان» میخواندند به استراحت میپرداختند و تعطيل عمومی بود. در اين روز عمدتا به اين لحاظ از كار دست میكشيدند كه نمیخواستند احيانا مرتكب بدی كردن بويژه دروغ گفتن شوند كه ارتكاب هر كار بد، هرچند كوچك، در روز تولد خورشيد گناهی بزرگ شمرده میشد. آيينهای شب يلدا (شب چله _ طولانی ترين شب سال) از هزارهی دوم پيش از ميلاد تا به امروز تقريبا به همان صورت در ايران زمين _ صرف نظر از مرزبندیها تحميلی دو قرن گذشته _ هر سال برگزار میشود.
«خور روز، يكم دی ماه» در ايران باستان درعين حال روز برابری انسانها (حقوق بشر) بود. در اين روز همگان از جمله شاه، لباس ساده میپوشيدند تا يكسان به نظر آيند و كسی حق دستور دادن به ديگری را نداشت و كارها داوطلبانه انجام میگرفت، نه تحت اوامر ملوکانه... در اين روز جنگ كردن و خونريزی، شکار، و حتی كشتن گوسفند و مرغ هم ممنوع بود.
يکی از آيينهای ويژه «دیگان» اين بود که ايرانيان در اين روز در برابر #درخت_سرو که به آن به چشم مظهر مقاومت در برابر تاريكی و سرما مینگريستند میايستادند و قول میدادند كه تا سال بعد دست کم يك نهال سرو ديگر كشت كنند، و جنبشهای حفظ محيط زيست که از قرن بيستم در همه جا بپاخاسته اند از اين کار ايرانيان باستان تمجيد فراوان میکنند و به منش آنان احترام میگذارند. کشت درخت سرو و كاج اينک دارد یک روال جهانی میشود. [در عيد ميلاد مسيح = کريسمس هم که ۳ روز پس از روز يلدای ايرانيان است تزيين عمارات و مراسم با کاج و سرو صورت میگيرد.]
بايد دانست که زبانشناسان واژهی «دیday» به معنای روز را گرفته شده از دی ماه ايرانيان میپندارند.
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
Telegram
Book_iran_city
📚#معرفی_کتاب
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#میراث_نیکانمان
#جشن_خرم_روز
یکم دی ماه "جشن خرم روز" يا "روز ميلاد خورشيد"،
روزی که در آیین زرتشتی، اهورا مزدا بر اهریمن پیروز است!
در این روز پادشاه از تخت پادشاهی به زیر میآمد و همسخن مردم میشد!
✅ «يكم ديماه» از ۱۷۳۸ سال پيش از ميلاد «دی گان»، يلدا = ميلاد و #خور_روز ناميده شده است که به زعم ايرانيان باستان، روز تولد دوبارهی خورشيد پس از بلندترين شب سال بوده است. سال ۱۷۳۸ قبل از ميلاد را يک تقويم ويژه پارسيان هند (زرتشتيان ايرانی که پس از حملهی اعراب مسلمان در سدهی هفتم ميلادی جلای وطن کردند و به هند رفتند و در آنجا ماندگار شدهاند) به دست داده است.
ايرانيان باستان که با نگرانی از طولانی بودن شب و ترس از بازنيامدن خورشيد تا سپيدهدم در کنار يکديگر بيدار مینشستند و خود را سرگرم میکردند تا اندوه ظلمت را فراموش کنند، روز پس از آن شب (يكم دیماه) را كه «خور روز»، زادروز خورشيد و «دی گان» میخواندند به استراحت میپرداختند و تعطيل عمومی بود. در اين روز عمدتا به اين لحاظ از كار دست میكشيدند كه نمیخواستند احيانا مرتكب بدی كردن بويژه دروغ گفتن شوند كه ارتكاب هر كار بد، هرچند كوچك، در روز تولد خورشيد گناهی بزرگ شمرده میشد. آيينهای شب يلدا (شب چله _ طولانی ترين شب سال) از هزارهی دوم پيش از ميلاد تا به امروز تقريبا به همان صورت در ايران زمين _ صرف نظر از مرزبندیها تحميلی دو قرن گذشته _ هر سال برگزار میشود.
«خور روز، يكم دی ماه» در ايران باستان درعين حال روز برابری انسانها (حقوق بشر) بود. در اين روز همگان از جمله شاه، لباس ساده میپوشيدند تا يكسان به نظر آيند و كسی حق دستور دادن به ديگری را نداشت و كارها داوطلبانه انجام میگرفت، نه تحت اوامر ملوکانه... در اين روز جنگ كردن و خونريزی، شکار، و حتی كشتن گوسفند و مرغ هم ممنوع بود.
يکی از آيينهای ويژه «دیگان» اين بود که ايرانيان در اين روز در برابر #درخت_سرو که به آن به چشم مظهر مقاومت در برابر تاريكی و سرما مینگريستند میايستادند و قول میدادند كه تا سال بعد دست کم يك نهال سرو ديگر كشت كنند، و جنبشهای حفظ محيط زيست که از قرن بيستم در همه جا بپاخاسته اند از اين کار ايرانيان باستان تمجيد فراوان میکنند و به منش آنان احترام میگذارند. کشت درخت سرو و كاج اينک دارد یک روال جهانی میشود. [در عيد ميلاد مسيح = کريسمس هم که ۳ روز پس از روز يلدای ايرانيان است تزيين عمارات و مراسم با کاج و سرو صورت میگيرد.]
بايد دانست که زبانشناسان واژهی «دیday» به معنای روز را گرفته شده از دی ماه ايرانيان میپندارند.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#میراث_نیکانمان
#جشن_خرم_روز
یکم دی ماه "جشن خرم روز" يا "روز ميلاد خورشيد"،
روزی که در آیین زرتشتی، اهورا مزدا بر اهریمن پیروز است!
در این روز پادشاه از تخت پادشاهی به زیر میآمد و همسخن مردم میشد!
✅ «يكم ديماه» از ۱۷۳۸ سال پيش از ميلاد «دی گان»، يلدا = ميلاد و #خور_روز ناميده شده است که به زعم ايرانيان باستان، روز تولد دوبارهی خورشيد پس از بلندترين شب سال بوده است. سال ۱۷۳۸ قبل از ميلاد را يک تقويم ويژه پارسيان هند (زرتشتيان ايرانی که پس از حملهی اعراب مسلمان در سدهی هفتم ميلادی جلای وطن کردند و به هند رفتند و در آنجا ماندگار شدهاند) به دست داده است.
ايرانيان باستان که با نگرانی از طولانی بودن شب و ترس از بازنيامدن خورشيد تا سپيدهدم در کنار يکديگر بيدار مینشستند و خود را سرگرم میکردند تا اندوه ظلمت را فراموش کنند، روز پس از آن شب (يكم دیماه) را كه «خور روز»، زادروز خورشيد و «دی گان» میخواندند به استراحت میپرداختند و تعطيل عمومی بود. در اين روز عمدتا به اين لحاظ از كار دست میكشيدند كه نمیخواستند احيانا مرتكب بدی كردن بويژه دروغ گفتن شوند كه ارتكاب هر كار بد، هرچند كوچك، در روز تولد خورشيد گناهی بزرگ شمرده میشد. آيينهای شب يلدا (شب چله _ طولانی ترين شب سال) از هزارهی دوم پيش از ميلاد تا به امروز تقريبا به همان صورت در ايران زمين _ صرف نظر از مرزبندیها تحميلی دو قرن گذشته _ هر سال برگزار میشود.
«خور روز، يكم دی ماه» در ايران باستان درعين حال روز برابری انسانها (حقوق بشر) بود. در اين روز همگان از جمله شاه، لباس ساده میپوشيدند تا يكسان به نظر آيند و كسی حق دستور دادن به ديگری را نداشت و كارها داوطلبانه انجام میگرفت، نه تحت اوامر ملوکانه... در اين روز جنگ كردن و خونريزی، شکار، و حتی كشتن گوسفند و مرغ هم ممنوع بود.
يکی از آيينهای ويژه «دیگان» اين بود که ايرانيان در اين روز در برابر #درخت_سرو که به آن به چشم مظهر مقاومت در برابر تاريكی و سرما مینگريستند میايستادند و قول میدادند كه تا سال بعد دست کم يك نهال سرو ديگر كشت كنند، و جنبشهای حفظ محيط زيست که از قرن بيستم در همه جا بپاخاسته اند از اين کار ايرانيان باستان تمجيد فراوان میکنند و به منش آنان احترام میگذارند. کشت درخت سرو و كاج اينک دارد یک روال جهانی میشود. [در عيد ميلاد مسيح = کريسمس هم که ۳ روز پس از روز يلدای ايرانيان است تزيين عمارات و مراسم با کاج و سرو صورت میگيرد.]
بايد دانست که زبانشناسان واژهی «دیday» به معنای روز را گرفته شده از دی ماه ايرانيان میپندارند.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity