🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
🔴#موسیقی_ایرانی
#رضا_محجوبی

زندگی نزدیک به ۶۰ ساله( ۱۳۳۳-۱۲۷۷ ه.ش) زنده یاد "رضا محجوبی" در هاله ای از ابهام ماند، عده ای او را رضا دیوونه و تعدای عاقل دیوانه نما، میخواندندش. خود او نیز با رفتار و کرداری عجیب براین اغراق دامن می زد، اما آنچه مسلم است پنجه های ملکوتی ونوای دلنشین ویلنش در تکنوازی این ساز تاثیرگذار بوده وآثار گوناگونش اعم از پیش درآمد، چهارمضراب و رنگ، زینت بخش کتاب های آموزشی ویلن است.
ابتکاراتش نه تنها منافاتی با موسیقی اصیل و رایج ایران نداشته، بلکه شیرین نوازی و تجلی احساسش باعث تمایز این هنرمند نسبت به دیگران شده بود. صدای سازش، اجرای جملات درست، استفاده بجا از تکنیک ها، اجرای چهارمضراب ها با ضرب های مختلف و بالاخره کوک های منحصر به فردش از او نوازنده ای اعجاب انگیز ساخته بود.

زنده یاد "رضا محجوبى" برادر استاد "مرتضی محجوبی" را باید پايه گذارشیرين نوازى و حال، در ویولن ايرانى دانست، درحقيقت اولين کسى که کوکهاى افتاده و ويژه اى براى ویولن به ارمغان آورد، "رضا محجوبي" بود و از بين نوازندگان نسل بعد از خودش، از همه شبيه تر با همان شوریدگی ها و آشفتگی ها که از "رضا محجوبی" هم تاثير گرفته بود، فقط "استاد پرويز ياحقى" است. "رضا" و "مرتضی محجوبی" دو برادر هنرمند و با استعداد در تاریخ موسیقی ایرانی بودند که به ترتیب در ویلن و پیانو سبک خاصی داشتند.

"رضا محجوبی" شاگرد "ابراهیم آژنگ" و"حسين اسماعيل زاده" بود و موسيقى و ویولن را سينه به سينه آموخته بود و دراثر خوراندن مهرگياه کارش به اختلالات فکرى کشيد که او را عاقل ديوانه نما ناميدند. خصوصيات سبک زنده یاد "رضا محجوبى" ابداع کوک هاى مخصوص، استفاده از مالشها و ويبراسيونها و ناله هاى خاص، نواختن جمله هاى کوتاه و استخوان دار در بداهه نوازى و ساختن پيش درآمدها و چهارمضراب ها و رنگ هاى کوتاه و پرمطلب به خصوص ضربی هاى شيرين و پرسوز و گداز بود. درسال ١٣٣٦ استاد "پرويز ياحقى" يک صفحه ٤٥ دور، به ياد "محجوبی"، با ضرب "داريوش رفيعى" درسه گاه و دشتى ضبط کرد که ازچهارمضرابهاى "رضا محجوبی" است و از ارزش خاصى برخوردار است.

استاد "پرويز ياحقى" مي فرمودند: من دوبار بيشتر "رضا" را نديدم، ولى همان دوبار از نزديک به شدت تحت تاثير پنجه هاى شيرين، پرحس وحال و کوکهاى خاص و منحصربه فرد رضا قرار گرفتم. چشمانم پيوسته به پنجه هاى "رضا" بود. شيوه ویولن نوازى "رضا" و استفاده از حالتها و ناله ها و کرشمه هاى خاص در بداهه نوازي ها کاملا مختص به خود و ابتکارى به تمام معنا بود. "صبا" اگر قصد داشت ویولن ايرانى را برتکنيک جهانى بنا کند، "رضا محجوبى" هم با استفاده از کوکها و حالات خاص شيرين نواختن و حال را بر روى ویولن ايرانى نشاند که سرمشق نسل بعد ازخودش شد. همچنين به علت احاطه به رديف و گوشه ها درجواب آواز چنان خواننده را تحت تاثير قرارمی داد که گويی آواز، جواب ساز را مي دهد، مانند آواز شور که به همراهى "اديب خوانساری" و مرتضى خان محجوبی"، پنهانى ضبط شده است.

پختگى جملات، ارتباط آنها و استفاده از پوزيسيون سوم و ضربى در وسط آواز همه و همه گواه و اثبات تسلط "رضا" بر رديف می باشد. اين شيوه نوازندگى راهى است که "رضا محجوبی" آغاز کرد و "پرويز ياحقى" آن را به اوج والاى خود رسانيد. ممکن نبود به اصرار او را به نواختن ساز مجبور کنند، چون در این صورت و بدون خداحافظی مجلس را ترک می کرد.
به گفته زنده یاد "روح الله خالقی"، "محجوبی" در عین بی نوایی بسیار مستغنی بود، مکرر با لباس ژنده و موهای ژولیده از خیابان ها می گذشت، دوستان به اصرار لباس نو برتن وی می کردند ولی فردای آن روز لباس ها را به مستمندان می بخشید و مجددا با همان وضعیت ظاهر می شد...


🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂🌿🍂

https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw

🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃

#رضا_محجوبی 🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی

#رضا_محجوبی

زندگی ۵۵ ساله ی زنده یاد "رضا محجوبی" در هاله ای از ابهام مانده است، عده ای او را رضا دیوانه و تعدای عاقلِ دیوانه نما، میخواندندش. خودِ او نیز با رفتاری عجیب بر این اغراق دامن می زد، اما آنچه مسلم است پنجه های ملکوتی و نوای دلنشین ویولن اش در تکنوازی این ساز، تاثیرگذار بوده و آثارِ گوناگونش اعم از «پیش درآمد، چهار مضراب و رِنگ»، زینت بخشِ کتاب های آموزشی ویولن است.

ابتکاراتش نه تنها منافاتی با موسیقی اصیل و رایجِ ایران نداشته، بلکه شیرین نوازی و تجلی احساسش باعثِ تمایزِ این هنرمند نسبت به دیگران شده بود. صدای سازش، اجرای جملات درست، استفاده بجا از تکنیک ها، اجرای چهارمضراب ها با ضرب های مختلف و بالاخره کوک های منحصر به فردش از او نوازنده ای اعجاب انگیز ساخته بود. زنده یاد "رضا محجوبى" را باید پايه گذارِ شیرين نوازى، در ویولنِ ايرانى دانست، در حقيقت اولين کسى که کوک هاى ويژه اى براى ویولن به ارمغان آورد، "رضا محجوبی" بود و از بينِ نوازندگان نسلِ بعد از خودش از همه شبيه تر با همان شوریدگی ها و آشفتگی ها که از رضا هم تاثير گرفته بود، فقط استاد "پرويز ياحقى" است. "رضا" و "مرتضی"، دو برادرِ هنرمند و با استعداد، در تاریخِ موسیقی ایرانی بودند که به ترتیب در ویولن و پیانو سبک خاصی، داشتند.

"رضا محجوبی" شاگرد "ابراهیم آژنگ" و"حسين اسماعيل زاده" بود و موسيقى و ویولن را سينه به سينه آموخته بود و در اثرِ خوراندنِ مهرِگياه، کارش به اختلالاتِ فکرى کشيد که او را عاقلِ ديوانه نما ناميدند. خصوصياتِ سبکِ زنده یاد "رضا محجوبى" ابداع کوک هاى مخصوص، استفاده از مالش ها و ويبراسيون ها و ناله هاى خاص، نواختنِ جمله هاى کوتاه و استخوان دار، در بداهه نوازى و ساختنِ پيش درآمدها و چهارمضراب ها و رِنگ هاى کوتاه و پرمطلب به خصوص ضربی هاى شيرين و پرسوز و گداز بود.

استاد "پرويز ياحقى" درباره "رضا محجوبی" در جایی فرموده بودند: «من دوبار بيشتر "رضا" را نديدم، ولى همان دوبار از نزديک به شدت تحت تاثير پنجه هاى شيرين، پرحس و حال و کوک هاى خاص و منحصر به فردِ رضا قرار گرفتم. چشمانم پيوسته به پنجه هاى "رضا" بود. شيوه ویولن نوازى "رضا" و استفاده از حالت ها و ناله ها و کرشمه هاى خاص در بداهه نوازي ها کاملاً مختصِ به خود و ابتکارى به تمام معنا بود. "صبا" اگر قصد داشت ویولن ايرانى را بر تکنيک جهانى بنا کند، "رضا محجوبى" هم با استفاده از کوک ها و حالاتِ خاصِ شيرين نواختن و حال را بر روى ویولن ايرانى نشاند که سرمشقِ نسلِ بعد از خودش شد.»

به گفته استاد فقید "روح الله خالقی"، «"محجوبی" در عین بی نوایی، بسیار مستغنی بود، مکرر با لباسِ ژنده و موهای ژولیده، از خیابان ها می گذشت، دوستان به اصرار، لباسِ نو بر تنِ وی می کردند ولی فردای آن روز، لباس ها را به مستمندان می بخشید و مجدداً با همان وضعیت ظاهر می شد.»

"رضا محجوبی"، برادرِ بزرگترِ استاد "مرتضی محجوبی" در سال ۱۲۷۷ خورشیدی در تهران به دنیا آمد و تحصیلات خود را در مدرسه سن- لوئی آغاز کرد. او مانند برادرش از قریحه پرتوان موسیقایی برخوردار بود ولی در جوانی به ورطه اعتیاد افتاده و زندگی خود را بر سر آن، باخت.

"رضا" نیز چون "مرتضی" فراگیری موسیقی را از خانه آغاز کرد و سپس نزد استادانش "حسین هنگ آفرین" و "ابراهيم آژنگ" و... مشغول به کار شد، اما دیری نپایید که از تدریس علمی استادان خسته شد و به سراغِ «حسین خان اسماعیل زاده» که به شیوه سنتی و سینه به سینه موسیقی را می آموخت، رفت. چندسالی با پشتکار، شاگردِ "اسماعیل زاده" باقی ماند، در ویولن نوازی ورزیده شد و به برادرش در راه اندازی « كافه لاله زار» که هدیه پدرشان بود یاری رساند. سازِ رضا رفته رفته شیرین و دلنواز شد و شهرتی برایش به هم رد. رضا کلاسی هم در خیابان لاله زار بر پا کرد و شاگردانی را پرورش داد که آهنگساز سرشناس بعدی "مجید وفادار" یکی از آن ها بود.

ولی پانهادن در ورطه ی اعتیاد و آسیبی که به روان و مشاعرش وارد آورد، او را از پیشبرد کارهای خود بازداشت. رضا در دوره دوم زندگی کوتاهش، هرروز در خیابان ها سرگردان بود و چروکیده می پوشید و حرف های غیرطبیعی می زد. جالب است که روی پیراهن ژنده و چروکیده خود همیشه کراوات سرخی را گره می زد. با همه این ها، ویولن را -که مونس روز و شبش بود- دقیق و شیرین می تواخت و گاه پیش درآمد یا چهارمضرابی نیز می ساخت که هیچ کمی از کارهای درویش خان و رکن الدین خان نداشت...

#روحشون_شاد

#یادشون_گرامی

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب

@Bookcitychat

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

@Bookirancity

🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ

۲۹ تیر سالروز درگذشت #رضا_محجوبی

( زاده سال ۱۲۷۷ تهران -- درگذشته ۲۹ تیر ۱۳۳۳ تهران ) آهنگساز و نوازنده ویلون
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

@Bookirancity

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ

۲۹ تیر سالروز درگذشت #رضا_محجوبی

( زاده سال ۱۲۷۷ تهران -- درگذشته ۲۹ تیر ۱۳۳۳ تهران ) آهنگساز و نوازنده ویلون

رضا محجوبی، برادر بزرگتر مرتضی محجوبی و
پدرشان «عباسعلی ناظر» بود که نی می‌نواخت. مادرش «فخرالسادات» با نواختن پیانو آشنا بود و این علاقه والدین به موسیقی باعث شد تا رضا و برادرش مرتضی از همان کودکی با موسیقی آشنا شوند و آن را به عنوان حرفه و هنر خود دنبال کنند.
نخستین استاد رضا، حسین هنگ آفرین از افسران موسیقی ارتش بود. پس از آن نزد ابراهیم آژنگ کار کرد ولی از آن روی که به یادگیری قواعد موسیقی چندان علاقه نداشت و بیشتر دوست داشت موسیقی را از راه گوش بیاموزد، از ابراهیم آژنگ محروم شد و با شوق نزد حسین‌خان اسماعیل‌زاده استاد و نوازنده کمانچه رفت و برای چند سال از او که با کمانچه، ویلون را به شاگردانش می‌آموخت، بهره‌مند شد.
پس از آن پدرش کافه‌ای را در خیابان لاله‌زار برپا کرد که او و بردارش در آنجا می‌نواختند و ساز او که در آن زمان ۱۶ سال بیشتر نداشت جالب توجه بود.
او در سن ۲۵ سالگی در تهران کلاسی برپا کرد و علاوه بر آموزش شاگردان، به اجرای کنسرت و آّهنگسازی نیز می‌پرداخت. در سال ۱۳۰۲ با درویش و عارف کنسرت‌هایی برگزار کرد که مورد استقبال قرار گرفت.
با این همه در ۲۴ سالگی به بیماری عصبی دچار شد و مورد مداوا قرارگرفت، ولی نظم و عادات یک انسان عادی جامعه را از دست داد. هرچند که دوستانش را خوب می‌شناخت و با آنها گفتگو می‌کرد اما از موضوعاتی حرف می‌زد که قابل درک نبود. کریم امیری فیروزکوهی از دوستان نزدیکش بود. با این همه گاه در جمع دوستان حاضر می‌شد و حتی ویلون می‌نواخت.
از رضا محجوبی یک اثر ۴۵ دقیقه‌ای از ویلون به‌ضبط رسیده است.
رضا محجوبی در ۵۶ سالگی درگذشت و در گورستان ظهیرالدوله خاکسپاری شد.
اثر کاروان با آهنگسازی مرتضی محجوبی برادر رضا، و صدای بنان در سال ۱۳۳۳ و به یاد رضا اجرا شده‌است.
از شاگردان مشهور او روح‌اله خالقی و نیز مجید وفادار ( آفریننده ترانه‌های: مرا ببوس، گلنار، زهره، گل اومد بهار اومد، شمع شبانه) بودند.

آثار :
از او چندین چهارمضراب، پیش‌درآمد و تصنیف در ابوعطا و دشتی بجا مانده‌است. ساخته‌های او بیشتر در سبک درویش‌خان است.
از پیش‌درآمدهای معروف او «پیش درآمد اصفهان» است؛ که فرهاد فخرالدینی آن را به زیبایی برای مجموعهٔ تلویزیونی «کیف انگلیسی» تنظیم کرده‌است.

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

#ارتباط_با_ما

#گروه_کتاب_ایرانشهر

@Bookcitychat

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

@Bookirancity

🔴#موسیقی_ایرانی 🎼

#رضا_محجوبی
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

@Bookirancity

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی 🎼

#رضا_محجوبی

زندگی ۵۵ ساله ی زنده یاد "رضا محجوبی" در هاله ای از ابهام مانده است، عده ای او را رضا دیوانه و تعدای عاقلِ دیوانه نما، میخواندندش. خودِ او نیز با رفتاری عجیب بر این اغراق دامن می زد، اما آنچه مسلم است پنجه های ملکوتی و نوای دلنشین ویولن اش در تکنوازی این ساز، تاثیرگذار بوده و آثارِ گوناگونش اعم از «پیش درآمد، چهار مضراب و رِنگ»، زینت بخشِ کتاب های آموزشی ویولن است.

ابتکاراتش نه تنها منافاتی با موسیقی اصیل و رایجِ ایران نداشته، بلکه شیرین نوازی و تجلی احساسش باعثِ تمایزِ این هنرمند نسبت به دیگران شده بود. صدای سازش، اجرای جملات درست، استفاده بجا از تکنیک ها، اجرای چهارمضراب ها با ضرب های مختلف و بالاخره کوک های منحصر به فردش از او نوازنده ای اعجاب انگیز ساخته بود. زنده یاد "رضا محجوبى" را باید پايه گذارِ شیرين نوازى، در ویولنِ ايرانى دانست، در حقيقت اولين کسى که کوک هاى ويژه اى براى ویولن به ارمغان آورد، "رضا محجوبی" بود و از بينِ نوازندگان نسلِ بعد از خودش از همه شبيه تر با همان شوریدگی ها و آشفتگی ها که از رضا هم تاثير گرفته بود، فقط استاد "پرويز ياحقى" است. "رضا" و "مرتضی"، دو برادرِ هنرمند و با استعداد، در تاریخِ موسیقی ایرانی بودند که به ترتیب در ویولن و پیانو سبک خاصی، داشتند.

"رضا محجوبی" شاگرد "ابراهیم آژنگ" و"حسين اسماعيل زاده" بود و موسيقى و ویولن را سينه به سينه آموخته بود و در اثرِ خوراندنِ مهرِگياه، کارش به اختلالاتِ فکرى کشيد که او را عاقلِ ديوانه نما ناميدند. خصوصياتِ سبکِ زنده یاد "رضا محجوبى" ابداع کوک هاى مخصوص، استفاده از مالش ها و ويبراسيون ها و ناله هاى خاص، نواختنِ جمله هاى کوتاه و استخوان دار، در بداهه نوازى و ساختنِ پيش درآمدها و چهارمضراب ها و رِنگ هاى کوتاه و پرمطلب به خصوص ضربی هاى شيرين و پرسوز و گداز بود.

استاد "پرويز ياحقى" درباره "رضا محجوبی" در جایی فرموده بودند: «من دوبار بيشتر "رضا" را نديدم، ولى همان دوبار از نزديک به شدت تحت تاثير پنجه هاى شيرين، پرحس و حال و کوک هاى خاص و منحصر به فردِ رضا قرار گرفتم. چشمانم پيوسته به پنجه هاى "رضا" بود. شيوه ویولن نوازى "رضا" و استفاده از حالت ها و ناله ها و کرشمه هاى خاص در بداهه نوازي ها کاملاً مختصِ به خود و ابتکارى به تمام معنا بود. "صبا" اگر قصد داشت ویولن ايرانى را بر تکنيک جهانى بنا کند، "رضا محجوبى" هم با استفاده از کوک ها و حالاتِ خاصِ شيرين نواختن و حال را بر روى ویولن ايرانى نشاند که سرمشقِ نسلِ بعد از خودش شد.»

به گفته استاد فقید "روح الله خالقی"، «"محجوبی" در عین بی نوایی، بسیار مستغنی بود، مکرر با لباسِ ژنده و موهای ژولیده، از خیابان ها می گذشت، دوستان به اصرار، لباسِ نو بر تنِ وی می کردند ولی فردای آن روز، لباس ها را به مستمندان می بخشید و مجدداً با همان وضعیت ظاهر می شد.»

"رضا محجوبی"، برادرِ بزرگترِ استاد "مرتضی محجوبی" در سال ۱۲۷۷ خورشیدی در تهران به دنیا آمد و تحصیلات خود را در مدرسه سن- لوئی آغاز کرد. او مانند برادرش از قریحه پرتوان موسیقایی برخوردار بود ولی در جوانی به ورطه اعتیاد افتاده و زندگی خود را بر سر آن، باخت.

"رضا" نیز چون "مرتضی" فراگیری موسیقی را از خانه آغاز کرد و سپس نزد استادانش "حسین هنگ آفرین" و "ابراهيم آژنگ" و... مشغول به کار شد، اما دیری نپایید که از تدریس علمی استادان خسته شد و به سراغِ «حسین خان اسماعیل زاده» که به شیوه سنتی و سینه به سینه موسیقی را می آموخت، رفت. چندسالی با پشتکار، شاگردِ "اسماعیل زاده" باقی ماند، در ویولن نوازی ورزیده شد و به برادرش در راه اندازی « كافه لاله زار» که هدیه پدرشان بود یاری رساند. سازِ رضا رفته رفته شیرین و دلنواز شد و شهرتی برایش به هم رد. رضا کلاسی هم در خیابان لاله زار بر پا کرد و شاگردانی را پرورش داد که آهنگساز سرشناس بعدی "مجید وفادار" یکی از آن ها بود.

ولی پانهادن در ورطه ی اعتیاد و آسیبی که به روان و مشاعرش وارد آورد، او را از پیشبرد کارهای خود بازداشت. رضا در دوره دوم زندگی کوتاهش، هرروز در خیابان ها سرگردان بود و چروکیده می پوشید و حرف های غیرطبیعی می زد. جالب است که روی پیراهن ژنده و چروکیده خود همیشه کراوات سرخی را گره می زد. با همه این ها، ویولن را -که مونس روز و شبش بود- دقیق و شیرین می تواخت و گاه پیش درآمد یا چهارمضرابی نیز می ساخت که هیچ کمی از کارهای درویش خان و رکن الدین خان نداشت


🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

@Bookirancity