طرحی برای پرتره ی ونگوگ ۵ — ۱۹۵۷
#فرانسیس_بیکن
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw

قدری ونگوگ، کمی آیزنشتاین، مقداری تیتیان و کمی پلاک های طبی


سه طرح فیگور بر اساس تصلیب — ۱۹۴۴
#فرانسیس_بیکن
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴# بیکن و تکنیک ترکیب

تکنیک دیگری که هنرمندان برای کشف هویت خودشان از طریق توجه به هنرمندان تحسین شده ی پیشین به کار گرفته اند تکنیک ترکیب است: انتخاب تعدادی از تأثیرات شناخته شده و متفاوت و ترکیب آنها به شیوه هایی که تا به حال امتحان نشده اند. اکنون سبک #فرانسیس_بیکن به نظر فهمیدنی و کامل می آید، اما مسیر رسیدن به این دستاورد براساس ترکیب تدریجی طیفی از علایق هنری متفاوت است. وقتی بیکن نقاشی را شروع کرد عمیقا تحت تأثیر وینسنت ون گوگ بود، چنان که طرح هایش برای پرتره ی #ونگوگ شاهد است.
فرایند تبدیل شدن او به هنرمندی که ما می شناسیم به معنای گردهم آوردن طیفی از مضامین مختلف در بوته ی آزمایش احساساتش نسبت به ونگوگ بود. طی سالهای زیاد، از دهه ی ۱۹۳۰ تا دهه ی ۱۹۵۰، بیکن آرام آرام طیف متنوعی از علایق و شور و شوق هایش را مجموع کرد؛ به عنوان مثال، در ۱۹۳۵ در یک مغازه ی کتابهای دست دوم در پاریس به کتابی درباره ی بیماری های دهان برخورد؛ صفحه های رنگی اش که برای بیشتر مردم طرز تحمل ناپذیری چندش آور بود او را به خود جذب کرد. در همان سال فیام رزمناو پوتمکین ساخته ی آیزنشتاین را دید با آن صحنه ی تأثیرگذار پرستاری که جیغ میکشد و آن را با کشمکش های خودش با بیماری آسم و خاطرات چهره ی پدر قلدرش که از عصبانیت کج و معوج شده بود درآمیخت. پنج سال بعد تیتیان را کشف کرد و تحت تأثیر فضای باشکوه و ابهت بوم هایش قرار گرفت که حاصل ساده کردن سطح بصری و تکیه بر پس زمینه هایی با رنگ اخرایی تیره بود. تمامی این عناصر می توانستند یک زندگی مستقل داشته باشند، اما بیکن قادر بود آنها را به شیوه ای هضم و سازماندهی کند که حاصلش علاقه ای متقابل و جدید بود که پیش از این هرگز ظنش هم نمی رفت و تمامی این عناصر باهم در نبوغ سبک پخته اش دخیل بودند.

https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw

🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿

🔴#نقاشی

هنرمند: #فرانسیس_بیکن
سال: ۱۹۵۴ میلادی
تکنیک: رنگ روغن روی بوم
ابعاد: ۱۲۹٫۹ × ۱۲۱٫۹ سانتی متر
مکان: مؤسسه هنر شیکاگو

#پیکر_با_گوشت (Figure with Meat)



یک نقاشی رنگ روغن از فرانسیس بیکن نقاش ایرلندی‌تبار است که سال ۱۹۵۴ کشیده شد. پیکر درون اثر برگرفته از پرترهٔ پاپ اینوسنت دهم (پاپ اینوسنت دهم (Innocent X) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در رم به دنیا آمد و از ۱۶۴۴ تا ۱۶۵۵ میلادی پاپ بود.) از دیه‌گو ولاسکس است، با این تفاوت که بیکن او را با چهره‌ای کریه بین دو شقهٔ گاو به تصویر کشیده‌است. لاشهٔ نقاشی هم احتمالاً از اثر رمبرانت به نام گاو سلاخی‌شده الگوبرداری شده‌است.


🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity

🔴#چکامه

در انتقام گرفتن، انسان با دشمن خود برابر است
ولی در چشم پوشی از آن، او مقامی بالاتر دارد

#فرانسیس_بیکن

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🍂🌸@Bookirancity

🦋🍃🌸🍃🦋🍃🌸🍃🦋✨
🍃🌸🍃🦋🍃🌸
🌸🍃🦋
🍃🌸
🦋
✨
🔴#نقاشی

#فرانسیس_بیکن


‌‌نقاشی‌‌‌های فرانسیس بیکن از جنس خشونت بسیار خاصی هستند. البته بیکن غالباً در خشونتِ صحنه‌ای به تصویر کشیده‌شده در آمدوشد است: منظره‌‌‌های وحشت، تصلیب‌ها، پیوند اعضای مصنوعی، نقص عضوها، و هیولاها. بااین‌حال این مناظر، بیراهه‌هایی هستند بیش‌از‌حد سهل‌الوصول؛ بیراهه‌هایی که خود هنرمند در آثار خویش آنها را سختگیرانه به قضاوت نشسته و محکوم می‌کند. آنچه مستقیماً او را بر می‌انگیزد خشونتی است تنها در کشاکش با رنگ و خط: خشونت یک احساس (و نه خشونتِ یک بازنمایی)، خشونتی ایستا یا بالقوه، خشونت واکنش و بیان. مثل جیغی برآمده از شومیِ نیروهای رﺅیت‌ناپذیر درون‌مان: «جیغ را عیان‌تر از خودِ وحشت کشیدن…»

فیگور‌‌های بیکن به‌هیچ‌وجه بدن‌‌‌های زیر شکنجه نیستند، بل بدن‌هایی معمولی هستند در موقعیت‌‌های معمولی توقیف و رنج و عذاب. مردی که به او دستور داده شده ساعت‌ها بی‌حرکت روی یک چارپایه تنگ و بسیار کوچک بنشیند، مجبور است حالتی کژ‌‌ریخت‌شده به خود بگیرد. خشونت یک سکسکه، خشونت فشار استفراغ، و البته خشونتِ یک لبخند هیستریک و بی‌اختیار… بدن‌ها، کلّه‌ها و فیگور‌‌های بیکن از گوشت ساخته شده‌اند، و آنچه بیکن را مجذوب خود می‌کند، نیرو‌‌های رﺅیت‌ناپذیری هستند که گوشت را شکل داده و آن را به لرزه وامی دارند. این رابطه‌ای است نه از نوع رابطه صورت و ماده، بل از نوع مواد و نیروها ـ رﺅیت‌پذیرساختن این نیروها از خلال آثاری که بر گوشت می‌گذارند. در اینجا، پیش از هر چیز، نیروی لختی خود گوشت در کار است: در کار بیکن، گوشت هرقدر هم سفت باشد، از استخوان‌ها سرازیر می‌شود؛ از آنها می‌افتد یا می‌رود که بیفتد.

آنچه بیکن را خیره و میخکوب می‌کند حرکت نیست؛ بل تاثیر حرکت است بر یک بدن بی‌حرکت: کلّه‌هایی در معرض تازیانه باد یا آماسیده به‌واسطه دمیده‌شدن، و نیز تمامی آن ‌نیرو‌‌های درونی که از سرتاپای گوشت بالا می‌روند. رﺅیت‌پذیرساختن تشنّج عضلانی. تمامی ‌بدن به شبکه‌ای در‌هم‌پیچیده تبدیل می‌شود. اگر حسّی در کار بیکن باشد، ذوقی متمایل به وحشت نیست، بلکه یک دریغ است؛ دریغی ژرف: دریغی برای گوشت، که دریغ بر گوشت حیوانات مرده را هم در بر می‌گیرد.

🌸🍂🌸@Bookirancity

✨
🦋
🍃🌸
🌸🍃🦋
🍃🌸🍃🦋🌸
🦋🍃🌸🍃🦋🍃🌸🍃🦋✨