🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#زنده یاد "مجید نجاحی" نوازنده برجسته سنتور
#مجید_نجاحی
هر روز نوای سازى لطیف، همراه با آوازى دلچسب و گوش نواز به گوش همسایه ها می رسید و همه را بی اختیار به سوى خود می كشید، اما بیش از همه، کودکی مجذوب این صداها می شد كه دست از بازیگوشیهاى دوران خاص كودكى خود می كشید و به سوى آن می شتافت و به منزلِ صاحب آواز و نوازنده ى ساز كه آقاى "عبدالعلى وزیرى" بود می رفت و این طفل کسی نبود جز، استاد"مجید نجاحى". وی از دوران کودکی، به دلیل شیطنت های آن دوران، بازوی سمت چپش، دچار ضربه چاقو می شود و دستش تقریبا حالت فلجی به خود می گیرد و این امر باعث می گردد که به ناچار بایک دست، سازِ سنتور را بنوازد و باز به ناچار مجبور به خلاقیت هایی در شیرین نوازی گردد. بی شک این استاد یگانه، یکی از هنرمندانِ بزرگِ سنتورنوازِ ایران بوده است."مجید نجاحی" که از هنرمندان ثابت قدم گلها و اجراهای بزمی و تکنوازی بود، شیوه ی منحصر بفردی را در نواختن ارائه داد که این شیوه از نظرِ تکنیکی اهمیت چندانی نداشته، اما از نظر احساسی و زیبایی، استثنایی و مثال زدنی است.
صدای سنتورِ "نجاحی" مانند سنتور نوازانِ دیگر که با اکتاوگیری و ایجاد مضرابهای پی در پی و تکنیک های استادانِ گذشته، نوازندگی می کردند، نیست، بلکه همواره صدای نوازندگی ایشان، که گویی با یک مضراب اجرا می شده، اولین بار او بود که با ساز مضرابی چون سنتور، رزونانس و طنین ایجاد کرد و این طنین همانند اجرای گلیسه بر روی تار و یا سازِ ویولن قابل قیاس می باشد.
"نجاحی" ویبرههایی را در سنتور ایجاد میکرد که لحنِ مشخص خاص خود او بود و بیشتر شبیه تکنیکِ ناله یا مالش در ساز تار می باشد. او از تکنوازان سنتور در بسیاری از برنامه های گل ها، در کنار "فرامرز پایور"، "رضا ورزنده"، "منصور صارمی" و "فضل الله توکل" بود. او در موسیقی، خود آموخته بود و توانست با روشِ ویژه ای که در سنتور نوازی داشت (و تا امروز منحصر به خود او باقی مانده است) در برنامه گل ها به شهرت برسد.
زنده یاد "مجید نجاحى"، در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت مرحوم "داود پیرنیا" براى شركت در برنامه ی گلها حضور پیدا کرده و پس از آن با خوانندگانى همچون: "حسین قوامى"، "اكبر گلپایگانى"، "محمدرضا شجریان"، "محمود خوانسارى"، "ایرج"، "عبدالوهاب شهیدى" و بسیارى از خوانندگان گلها، شركت مستمر داشت. پس از ورود به برنامه ی گلها، با "حسین قوامی" آشنا شد و این آشنایی پنجرهای را به رویش گشود و پس از چندی، با "احمد عبادی" و "مرتضیخان محجوبی" و"نورعلیخان برومند" و استادان دیگر آشنا و از وجود آنها بهره گرفت.
او شدیداً تحت تأثیر نوازندگی "مرتضی محجوبی" قرار داشت و بسیار سعی داشت که، از سبک و سیاق نوازندگیِ او استفاده نماید و با ردیف ها و گوشهها و دستگاههای موسیقی ایرانی آشنا شود. نوازندگی "نجاحی" از طرفی، با الهام از صدای پیانو و از طرف دیگر با الهام از صدای سازهایی است که قابلیت های مالشی و کششی دارند. فضای اغراق شده و صداهای احساساتی و رومانتیسم خاص او، اسباب محبوبیت او را در برنامه های گل ها و بعد در برنامه های تکنوازان فراهم کرد.
استاد "نجاحی"در بهمن ماه ۱۳۱۳ در تهران، در یکی از کوچههای اطراف میدان بهارستان دیده به جهان گشود و در روز پنجشنبه ۲۱ مرداد ماه ۱۳۹۵ در ۸۲ سالگی در تهران درگذشت. یادش گرامی و نامش جاوید.
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#زنده یاد "مجید نجاحی" نوازنده برجسته سنتور
#مجید_نجاحی
هر روز نوای سازى لطیف، همراه با آوازى دلچسب و گوش نواز به گوش همسایه ها می رسید و همه را بی اختیار به سوى خود می كشید، اما بیش از همه، کودکی مجذوب این صداها می شد كه دست از بازیگوشیهاى دوران خاص كودكى خود می كشید و به سوى آن می شتافت و به منزلِ صاحب آواز و نوازنده ى ساز كه آقاى "عبدالعلى وزیرى" بود می رفت و این طفل کسی نبود جز، استاد"مجید نجاحى". وی از دوران کودکی، به دلیل شیطنت های آن دوران، بازوی سمت چپش، دچار ضربه چاقو می شود و دستش تقریبا حالت فلجی به خود می گیرد و این امر باعث می گردد که به ناچار بایک دست، سازِ سنتور را بنوازد و باز به ناچار مجبور به خلاقیت هایی در شیرین نوازی گردد. بی شک این استاد یگانه، یکی از هنرمندانِ بزرگِ سنتورنوازِ ایران بوده است."مجید نجاحی" که از هنرمندان ثابت قدم گلها و اجراهای بزمی و تکنوازی بود، شیوه ی منحصر بفردی را در نواختن ارائه داد که این شیوه از نظرِ تکنیکی اهمیت چندانی نداشته، اما از نظر احساسی و زیبایی، استثنایی و مثال زدنی است.
صدای سنتورِ "نجاحی" مانند سنتور نوازانِ دیگر که با اکتاوگیری و ایجاد مضرابهای پی در پی و تکنیک های استادانِ گذشته، نوازندگی می کردند، نیست، بلکه همواره صدای نوازندگی ایشان، که گویی با یک مضراب اجرا می شده، اولین بار او بود که با ساز مضرابی چون سنتور، رزونانس و طنین ایجاد کرد و این طنین همانند اجرای گلیسه بر روی تار و یا سازِ ویولن قابل قیاس می باشد.
"نجاحی" ویبرههایی را در سنتور ایجاد میکرد که لحنِ مشخص خاص خود او بود و بیشتر شبیه تکنیکِ ناله یا مالش در ساز تار می باشد. او از تکنوازان سنتور در بسیاری از برنامه های گل ها، در کنار "فرامرز پایور"، "رضا ورزنده"، "منصور صارمی" و "فضل الله توکل" بود. او در موسیقی، خود آموخته بود و توانست با روشِ ویژه ای که در سنتور نوازی داشت (و تا امروز منحصر به خود او باقی مانده است) در برنامه گل ها به شهرت برسد.
زنده یاد "مجید نجاحى"، در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت مرحوم "داود پیرنیا" براى شركت در برنامه ی گلها حضور پیدا کرده و پس از آن با خوانندگانى همچون: "حسین قوامى"، "اكبر گلپایگانى"، "محمدرضا شجریان"، "محمود خوانسارى"، "ایرج"، "عبدالوهاب شهیدى" و بسیارى از خوانندگان گلها، شركت مستمر داشت. پس از ورود به برنامه ی گلها، با "حسین قوامی" آشنا شد و این آشنایی پنجرهای را به رویش گشود و پس از چندی، با "احمد عبادی" و "مرتضیخان محجوبی" و"نورعلیخان برومند" و استادان دیگر آشنا و از وجود آنها بهره گرفت.
او شدیداً تحت تأثیر نوازندگی "مرتضی محجوبی" قرار داشت و بسیار سعی داشت که، از سبک و سیاق نوازندگیِ او استفاده نماید و با ردیف ها و گوشهها و دستگاههای موسیقی ایرانی آشنا شود. نوازندگی "نجاحی" از طرفی، با الهام از صدای پیانو و از طرف دیگر با الهام از صدای سازهایی است که قابلیت های مالشی و کششی دارند. فضای اغراق شده و صداهای احساساتی و رومانتیسم خاص او، اسباب محبوبیت او را در برنامه های گل ها و بعد در برنامه های تکنوازان فراهم کرد.
استاد "نجاحی"در بهمن ماه ۱۳۱۳ در تهران، در یکی از کوچههای اطراف میدان بهارستان دیده به جهان گشود و در روز پنجشنبه ۲۱ مرداد ماه ۱۳۹۵ در ۸۲ سالگی در تهران درگذشت. یادش گرامی و نامش جاوید.
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
Telegram
Book_iran_city
📚#معرفی_کتاب
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی🎼
#مجید_نجاحی
هر روز نوای سازى لطیف، همراه با آوازى دلچسب و گوش نواز به گوش همسایه ها می رسید و همه را بی اختیار به سوى خود می كشید، اما بیش از همه، کودکی مجذوب این صداها می شد كه دست از بازیگوشیهاى دوران خاص كودكى خود می كشید و به سوى آن می شتافت و به منزلِ صاحب آواز و نوازنده ى ساز كه آقاى "عبدالعلى وزیرى" بود می رفت و این طفل کسی نبود جز، استاد"مجید نجاحى". وی از دوران کودکی، به دلیل شیطنت های آن دوران، بازوی سمت چپش، دچار ضربه چاقو می شود و دستش تقریبا حالت فلجی به خود می گیرد و این امر باعث می گردد که به ناچار بایک دست، سازِ سنتور را بنوازد و باز به ناچار مجبور به خلاقیت هایی در شیرین نوازی گردد. بی شک این استاد یگانه، یکی از هنرمندانِ بزرگِ سنتورنوازِ ایران بوده است."مجید نجاحی" که از هنرمندان ثابت قدم گلها و اجراهای بزمی و تکنوازی بود، شیوه ی منحصر بفردی را در نواختن ارائه داد که این شیوه از نظرِ تکنیکی اهمیت چندانی نداشته، اما از نظر احساسی و زیبایی، استثنایی و مثال زدنی است.
صدای سنتورِ "نجاحی" مانند سنتور نوازانِ دیگر که با اکتاوگیری و ایجاد مضرابهای پی در پی و تکنیک های استادانِ گذشته، نوازندگی می کردند، نیست، بلکه همواره صدای نوازندگی ایشان، که گویی با یک مضراب اجرا می شده، اولین بار او بود که با ساز مضرابی چون سنتور، رزونانس و طنین ایجاد کرد و این طنین همانند اجرای گلیسه بر روی تار و یا سازِ ویولن قابل قیاس می باشد.
"نجاحی" ویبرههایی را در سنتور ایجاد میکرد که لحنِ مشخص خاص خود او بود و بیشتر شبیه تکنیکِ ناله یا مالش در ساز تار می باشد. او از تکنوازان سنتور در بسیاری از برنامه های گل ها، در کنار "فرامرز پایور"، "رضا ورزنده"، "منصور صارمی" و "فضل الله توکل" بود. او در موسیقی، خود آموخته بود و توانست با روشِ ویژه ای که در سنتور نوازی داشت (و تا امروز منحصر به خود او باقی مانده است) در برنامه گل ها به شهرت برسد.
زنده یاد "مجید نجاحى"، در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت مرحوم "داود پیرنیا" براى شركت در برنامه ی گلها حضور پیدا کرده و پس از آن با خوانندگانى همچون: "حسین قوامى"، "اكبر گلپایگانى"، "محمدرضا شجریان"، "محمود خوانسارى"، "ایرج"، "عبدالوهاب شهیدى" و بسیارى از خوانندگان گلها، شركت مستمر داشت. پس از ورود به برنامه ی گلها، با "حسین قوامی" آشنا شد و این آشنایی پنجرهای را به رویش گشود و پس از چندی، با "احمد عبادی" و "مرتضیخان محجوبی" و"نورعلیخان برومند" و استادان دیگر آشنا و از وجود آنها بهره گرفت.
او شدیداً تحت تأثیر نوازندگی "مرتضی محجوبی" قرار داشت و بسیار سعی داشت که، از سبک و سیاق نوازندگیِ او استفاده نماید و با ردیف ها و گوشهها و دستگاههای موسیقی ایرانی آشنا شود. نوازندگی "نجاحی" از طرفی، با الهام از صدای پیانو و از طرف دیگر با الهام از صدای سازهایی است که قابلیت های مالشی و کششی دارند. فضای اغراق شده و صداهای احساساتی و رومانتیسم خاص او، اسباب محبوبیت او را در برنامه های گل ها و بعد در برنامه های تکنوازان فراهم کرد.
استاد "نجاحی"در ۲۰ بهمن ماه ۱۳۱۳ در تهران، در یکی از کوچههای اطراف میدان بهارستان دیده به جهان گشود و در روز پنجشنبه ۲۱ مرداد ماه ۱۳۹۵ در ۸۲ سالگی در تهران درگذشت.
#روحشون_شاد_یادشون_گرامی
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#موسیقی_ایرانی🎼
#مجید_نجاحی
هر روز نوای سازى لطیف، همراه با آوازى دلچسب و گوش نواز به گوش همسایه ها می رسید و همه را بی اختیار به سوى خود می كشید، اما بیش از همه، کودکی مجذوب این صداها می شد كه دست از بازیگوشیهاى دوران خاص كودكى خود می كشید و به سوى آن می شتافت و به منزلِ صاحب آواز و نوازنده ى ساز كه آقاى "عبدالعلى وزیرى" بود می رفت و این طفل کسی نبود جز، استاد"مجید نجاحى". وی از دوران کودکی، به دلیل شیطنت های آن دوران، بازوی سمت چپش، دچار ضربه چاقو می شود و دستش تقریبا حالت فلجی به خود می گیرد و این امر باعث می گردد که به ناچار بایک دست، سازِ سنتور را بنوازد و باز به ناچار مجبور به خلاقیت هایی در شیرین نوازی گردد. بی شک این استاد یگانه، یکی از هنرمندانِ بزرگِ سنتورنوازِ ایران بوده است."مجید نجاحی" که از هنرمندان ثابت قدم گلها و اجراهای بزمی و تکنوازی بود، شیوه ی منحصر بفردی را در نواختن ارائه داد که این شیوه از نظرِ تکنیکی اهمیت چندانی نداشته، اما از نظر احساسی و زیبایی، استثنایی و مثال زدنی است.
صدای سنتورِ "نجاحی" مانند سنتور نوازانِ دیگر که با اکتاوگیری و ایجاد مضرابهای پی در پی و تکنیک های استادانِ گذشته، نوازندگی می کردند، نیست، بلکه همواره صدای نوازندگی ایشان، که گویی با یک مضراب اجرا می شده، اولین بار او بود که با ساز مضرابی چون سنتور، رزونانس و طنین ایجاد کرد و این طنین همانند اجرای گلیسه بر روی تار و یا سازِ ویولن قابل قیاس می باشد.
"نجاحی" ویبرههایی را در سنتور ایجاد میکرد که لحنِ مشخص خاص خود او بود و بیشتر شبیه تکنیکِ ناله یا مالش در ساز تار می باشد. او از تکنوازان سنتور در بسیاری از برنامه های گل ها، در کنار "فرامرز پایور"، "رضا ورزنده"، "منصور صارمی" و "فضل الله توکل" بود. او در موسیقی، خود آموخته بود و توانست با روشِ ویژه ای که در سنتور نوازی داشت (و تا امروز منحصر به خود او باقی مانده است) در برنامه گل ها به شهرت برسد.
زنده یاد "مجید نجاحى"، در سال ۱۳۳۷ بنا به دعوت مرحوم "داود پیرنیا" براى شركت در برنامه ی گلها حضور پیدا کرده و پس از آن با خوانندگانى همچون: "حسین قوامى"، "اكبر گلپایگانى"، "محمدرضا شجریان"، "محمود خوانسارى"، "ایرج"، "عبدالوهاب شهیدى" و بسیارى از خوانندگان گلها، شركت مستمر داشت. پس از ورود به برنامه ی گلها، با "حسین قوامی" آشنا شد و این آشنایی پنجرهای را به رویش گشود و پس از چندی، با "احمد عبادی" و "مرتضیخان محجوبی" و"نورعلیخان برومند" و استادان دیگر آشنا و از وجود آنها بهره گرفت.
او شدیداً تحت تأثیر نوازندگی "مرتضی محجوبی" قرار داشت و بسیار سعی داشت که، از سبک و سیاق نوازندگیِ او استفاده نماید و با ردیف ها و گوشهها و دستگاههای موسیقی ایرانی آشنا شود. نوازندگی "نجاحی" از طرفی، با الهام از صدای پیانو و از طرف دیگر با الهام از صدای سازهایی است که قابلیت های مالشی و کششی دارند. فضای اغراق شده و صداهای احساساتی و رومانتیسم خاص او، اسباب محبوبیت او را در برنامه های گل ها و بعد در برنامه های تکنوازان فراهم کرد.
استاد "نجاحی"در ۲۰ بهمن ماه ۱۳۱۳ در تهران، در یکی از کوچههای اطراف میدان بهارستان دیده به جهان گشود و در روز پنجشنبه ۲۱ مرداد ماه ۱۳۹۵ در ۸۲ سالگی در تهران درگذشت.
#روحشون_شاد_یادشون_گرامی
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity