داریوش رفیعی
تصنیف #زهره
خواننده #داریوش_رفیعی
آهنگساز #مجید_وفادار
شعر #مهدی_رییسی https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
تصنیف #زهره
خواننده #داریوش_رفیعی
آهنگساز #مجید_وفادار
شعر #مهدی_رییسی https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
داریوش رفیعی
تصنیف #درد_من
خواننده #داریوش_رفیعی
آهنگساز #مجید_وفادار
شعر #وحشی_بافقی
آلبوم #شمع_شبانه
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
تصنیف #درد_من
خواننده #داریوش_رفیعی
آهنگساز #مجید_وفادار
شعر #وحشی_بافقی
آلبوم #شمع_شبانه
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
خواننده #پوران
ترانه #عروسی_میکنی
آهنگ #مجید_وفادار
کلام #بیژن_ترقی
عروسی می کنی شویت مبارک
سرمه بر چشم جادویت مبارک
مرا از کوی خود راندی به خاری
رقیبان بر سر کویت مبارک
https://t.me/joinchat/AAAA
ترانه #عروسی_میکنی
آهنگ #مجید_وفادار
کلام #بیژن_ترقی
عروسی می کنی شویت مبارک
سرمه بر چشم جادویت مبارک
مرا از کوی خود راندی به خاری
رقیبان بر سر کویت مبارک
https://t.me/joinchat/AAAA
سید محمد معتمدی
تصنیف #چون_ترا_دیدم
خواننده #محمد_معتمدی
آهنگساز #مجید_وفادار
شعر #معینی_کرمانشاهی
آلبوم #بگو_کجایی
دستگاه/مایه #شورhttps://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
تصنیف #چون_ترا_دیدم
خواننده #محمد_معتمدی
آهنگساز #مجید_وفادار
شعر #معینی_کرمانشاهی
آلبوم #بگو_کجایی
دستگاه/مایه #شورhttps://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#مجید_وفادار
در زندگی و هنرِ بسیاری از آهنگ سازانِ سنتی که پس از آموزگارِ بزرگِ موسیقی، استاد"ابوالحسن خانِ صبا" در جامعه ی موسیقی ایران رخ نشان دادند،وجوه مشترکی می توان یافت.نخست آنکه آنها پیش از هر چیز،نوازندگانی توانا بودند، دوم آنکه غالبِ آنها نوازنده ی ویولن بودند و سوم آنکه تقریباً همه ی آنها از محضرِ دو استادِ بلند آوازه ی موسیقی، "حسین خان اسماعیل زاده" و "ابوالحسن خان صبا" بهره گرفته اند. استاد"صبا"خود نیز،مقدماتِ ویولن نوازی را نزدِ "اسماعیل زاده"آموخته بود.زنده یاد "حسین خانِ اسماعیل زاده" علاوه بر نواختنِ کمانچه،اغلبِ سازهای دیگر و حتی آواز را نیز تعلیم می داده است.شیوه ی آموزشی او چند دهه ای، جامعه ی موسیقی را تحتِ تاثیرِ خود داشته است.
علاوه بر"صبا" که خود بعدها بنیان گذارِ شیوه ای تازه برای آموزش شد، زنده یادان "حسین یاحقی" و "رضا محجوبی" نوازندگانِ برجسته ی ویولن نیز، از شاگردانِ او بوده اند.یکی از ویولن نوازانِ آهنگ ساز که مستقیم و غیرِ مستقیم از آموزش"اسماعیل زاده"، بهره برده، استاد "مجید وفادار" است.او از جمله آهنگ سازانِ انگشت شماری است که حکمِ پیروی مطلق از استاد را باطل ساخته، مرزهای سنتی را با نوآوری ها و شیرین نوازی های خود شکسته و بیشتر بابِ طبع مردمِ روزگارِ خود ساخته و نواخته است.
در میانِ آفریده های استاد "مجید وفادار" که تعدادشان بیش از ۳۰۰ اثر می رسد، همه گونه کاری پیدا می شود. از تنظیم های گوش نواز بر رویِ ترانه های روستایی تا تصنیف های سنتی و حتی اقتباس از روی آهنگ های قدیمی.آهنگ هایی که گاه با متن های ساده و خودمانیِ عاشقانه در می آمیخت و مدتها وِردِ زبانِ همگان می گردید."مجید وفادار" در سالِ ۱۲۹۱ خورشیدی در تهران و در خانواده ای اهلِ فرهنگ و هنر زاده شده است.با این همه پدرِ او مایل نبوده است که او همه ی زندگی خود را به موسیقی بگذراند.ولی پی گیری های سرسختانه ی "مجید"،عاقبت مقاومتِ پدر را هم شکسته و او توفیق یافته پا در محضرِ "حسین خان اسماعیل زاده" بگذارد.چند سالِ بعد،فراگیری های خود را نزدِ زنده یاد "رضا محجوبی" شاگردِ برجسته ی "اسماعیل زاده" ادامه داده و با تمامِ فوت و فن های ویولن نوازی و به اصطلاح شیرین نوازی های "محجوبی" آشنا شده است.
"وفادار" آنگاه نت خوانی و مقدماتِ نظری موسیقی را از "صبا" که در عینِ حال هم درسِ او در کلاس "اسماعیل زاده" بوده و نیز از "روح اله خالقی" فراگرفته است و در شانزده و یا هفده سالگی توانِ آن را یافته که هم پای هنرمندانِ برجسته ای چون "حبیب سماعی"، "علی اکبر شهنازی"، "مرتضی محجوبی"، "مرتضی خان نی داوود" در ضبط صفحه از موسیقی سنتی مشارکت داشته باشد.نخستین کارِ آهنگ سازی "مجید وفادار" تصنیفی است با عنوانِ «شب جدایی» در مایه دشتی و با شعری از "رهی معیری" و خوانندگی زیبای "قوامی"،که تاریخِ ۱۳۱۵ را بر پیشانی دارد.از میانِ آهنگِ نام آور و مردم پسندِ او می توان از «گلنار»،«زهره»، «ساقی»،«گل اومد بهار اومد» یاد کرد.
علاوه بر "رهی"،"اسماعیل نوابِ صفا"، "کریم فکور" و "بیژن ترقی" نیز، بر آهنگ های او شعر نهاده و خوانندگانِ نام یافته ای چون "روح بخش"،"دلکش"، "مرضیه"،"الهه" و "پوران"،"حسین قوامی"، و بالاخره "داریوش رفیعی" آنها را خوانده اند. شادروان "مجید وفادار" از زمانِ گشایشِ رادیو ایران و در سالِ ۱۳۱۹ با این سازمان همکاری داشته و علاوه بر تکنوازی و دونوازی همراه با تارِ برادرِ خود "حمید وفادار" مدتی نیز،یکی از ارکسترهای رادیو را زیرِ سرپرستی و رهبری داشته است.
در بینِ آهنگ های "وفادار" ترانه ای وجود دارد که آن را باید اوجی در آغازِ موسیقی پاپ در ایران نیز تلقی کرد. ترانه ای که به هیچیک از آفریده های او شباهت نداشت و نغمه ی آن از جنس و فرم دیگری بود و ریتمِ آن از ضرب های معمول از موسیقی سنتی ایران نبود. متنِ ترانه همراه با این آهنگ که نامِ «مرا ببوس» را بر آن نهاده اند،در پوششی نرم از زبانِ عاشقانه، باری سنگین از آرمان خواهی های انقلابی را با خود حمل می کند.شعری تاثیر گذار از "حیدرِ رقابی" از شاعرانِ جوان و پرشورِ دهه ی ۳۰ که می گفتند که از پیروانِ یکی از احزابِ ناسیونالیستی ایران است.«مرا ببوسِ» "وفادار" نه تنها او و "حیدر رقابی" را به اوجِ شهرت رسانید که همین نقش را در مورد خواننده گمنامِ خود،"حسن گلنراقی" ایفا کرده است.خواننده ای که یک شبه به اوجِ شهرت رسید و بی آنکه ترانه ای دیگر بخواند،با همین ترانه، نامِ خود را در فهرستِ خوانندگان نام آور، نگاه داشته است.
استاد "مجید وفادار" سرانجام در سال ۱۳۵۴ در ۶۳ سالگی در تهران چشم از جهان فروپوشید ولی ترانه های سرزنده ای که از او باقی مانده به ویژه «مرا ببوس» نامش را زنده نگاه خواهد داشت. ترانه ای که راه را برای ورود موسیقی نوینِ پاپ به صحنه هموارتر ساخت.
📚🤔
🔴#موسیقی_ایرانی
#مجید_وفادار
در زندگی و هنرِ بسیاری از آهنگ سازانِ سنتی که پس از آموزگارِ بزرگِ موسیقی، استاد"ابوالحسن خانِ صبا" در جامعه ی موسیقی ایران رخ نشان دادند،وجوه مشترکی می توان یافت.نخست آنکه آنها پیش از هر چیز،نوازندگانی توانا بودند، دوم آنکه غالبِ آنها نوازنده ی ویولن بودند و سوم آنکه تقریباً همه ی آنها از محضرِ دو استادِ بلند آوازه ی موسیقی، "حسین خان اسماعیل زاده" و "ابوالحسن خان صبا" بهره گرفته اند. استاد"صبا"خود نیز،مقدماتِ ویولن نوازی را نزدِ "اسماعیل زاده"آموخته بود.زنده یاد "حسین خانِ اسماعیل زاده" علاوه بر نواختنِ کمانچه،اغلبِ سازهای دیگر و حتی آواز را نیز تعلیم می داده است.شیوه ی آموزشی او چند دهه ای، جامعه ی موسیقی را تحتِ تاثیرِ خود داشته است.
علاوه بر"صبا" که خود بعدها بنیان گذارِ شیوه ای تازه برای آموزش شد، زنده یادان "حسین یاحقی" و "رضا محجوبی" نوازندگانِ برجسته ی ویولن نیز، از شاگردانِ او بوده اند.یکی از ویولن نوازانِ آهنگ ساز که مستقیم و غیرِ مستقیم از آموزش"اسماعیل زاده"، بهره برده، استاد "مجید وفادار" است.او از جمله آهنگ سازانِ انگشت شماری است که حکمِ پیروی مطلق از استاد را باطل ساخته، مرزهای سنتی را با نوآوری ها و شیرین نوازی های خود شکسته و بیشتر بابِ طبع مردمِ روزگارِ خود ساخته و نواخته است.
در میانِ آفریده های استاد "مجید وفادار" که تعدادشان بیش از ۳۰۰ اثر می رسد، همه گونه کاری پیدا می شود. از تنظیم های گوش نواز بر رویِ ترانه های روستایی تا تصنیف های سنتی و حتی اقتباس از روی آهنگ های قدیمی.آهنگ هایی که گاه با متن های ساده و خودمانیِ عاشقانه در می آمیخت و مدتها وِردِ زبانِ همگان می گردید."مجید وفادار" در سالِ ۱۲۹۱ خورشیدی در تهران و در خانواده ای اهلِ فرهنگ و هنر زاده شده است.با این همه پدرِ او مایل نبوده است که او همه ی زندگی خود را به موسیقی بگذراند.ولی پی گیری های سرسختانه ی "مجید"،عاقبت مقاومتِ پدر را هم شکسته و او توفیق یافته پا در محضرِ "حسین خان اسماعیل زاده" بگذارد.چند سالِ بعد،فراگیری های خود را نزدِ زنده یاد "رضا محجوبی" شاگردِ برجسته ی "اسماعیل زاده" ادامه داده و با تمامِ فوت و فن های ویولن نوازی و به اصطلاح شیرین نوازی های "محجوبی" آشنا شده است.
"وفادار" آنگاه نت خوانی و مقدماتِ نظری موسیقی را از "صبا" که در عینِ حال هم درسِ او در کلاس "اسماعیل زاده" بوده و نیز از "روح اله خالقی" فراگرفته است و در شانزده و یا هفده سالگی توانِ آن را یافته که هم پای هنرمندانِ برجسته ای چون "حبیب سماعی"، "علی اکبر شهنازی"، "مرتضی محجوبی"، "مرتضی خان نی داوود" در ضبط صفحه از موسیقی سنتی مشارکت داشته باشد.نخستین کارِ آهنگ سازی "مجید وفادار" تصنیفی است با عنوانِ «شب جدایی» در مایه دشتی و با شعری از "رهی معیری" و خوانندگی زیبای "قوامی"،که تاریخِ ۱۳۱۵ را بر پیشانی دارد.از میانِ آهنگِ نام آور و مردم پسندِ او می توان از «گلنار»،«زهره»، «ساقی»،«گل اومد بهار اومد» یاد کرد.
علاوه بر "رهی"،"اسماعیل نوابِ صفا"، "کریم فکور" و "بیژن ترقی" نیز، بر آهنگ های او شعر نهاده و خوانندگانِ نام یافته ای چون "روح بخش"،"دلکش"، "مرضیه"،"الهه" و "پوران"،"حسین قوامی"، و بالاخره "داریوش رفیعی" آنها را خوانده اند. شادروان "مجید وفادار" از زمانِ گشایشِ رادیو ایران و در سالِ ۱۳۱۹ با این سازمان همکاری داشته و علاوه بر تکنوازی و دونوازی همراه با تارِ برادرِ خود "حمید وفادار" مدتی نیز،یکی از ارکسترهای رادیو را زیرِ سرپرستی و رهبری داشته است.
در بینِ آهنگ های "وفادار" ترانه ای وجود دارد که آن را باید اوجی در آغازِ موسیقی پاپ در ایران نیز تلقی کرد. ترانه ای که به هیچیک از آفریده های او شباهت نداشت و نغمه ی آن از جنس و فرم دیگری بود و ریتمِ آن از ضرب های معمول از موسیقی سنتی ایران نبود. متنِ ترانه همراه با این آهنگ که نامِ «مرا ببوس» را بر آن نهاده اند،در پوششی نرم از زبانِ عاشقانه، باری سنگین از آرمان خواهی های انقلابی را با خود حمل می کند.شعری تاثیر گذار از "حیدرِ رقابی" از شاعرانِ جوان و پرشورِ دهه ی ۳۰ که می گفتند که از پیروانِ یکی از احزابِ ناسیونالیستی ایران است.«مرا ببوسِ» "وفادار" نه تنها او و "حیدر رقابی" را به اوجِ شهرت رسانید که همین نقش را در مورد خواننده گمنامِ خود،"حسن گلنراقی" ایفا کرده است.خواننده ای که یک شبه به اوجِ شهرت رسید و بی آنکه ترانه ای دیگر بخواند،با همین ترانه، نامِ خود را در فهرستِ خوانندگان نام آور، نگاه داشته است.
استاد "مجید وفادار" سرانجام در سال ۱۳۵۴ در ۶۳ سالگی در تهران چشم از جهان فروپوشید ولی ترانه های سرزنده ای که از او باقی مانده به ویژه «مرا ببوس» نامش را زنده نگاه خواهد داشت. ترانه ای که راه را برای ورود موسیقی نوینِ پاپ به صحنه هموارتر ساخت.