به گفته #هرودوت،از سارد پایتخت لیدی تا شوش پایتخت هخامنشی،در کنار راه شاهی،
نسبت به جاده شوش تخت جمشید بوده است.
. #گیریشمن درخصوص جاده سازی در عهد هخامنشی نوشته است:
«در این عصر یک قسم جاده سازی توسعه یافت که عبارت بود از سنگ فرش کردن قسمت نرم تر جاده ها و حتی ساختن رد چرخ گاری برای وسایل نقلیه چرخدار.»
در طول راه شاهی راههای فرعی بسیاری قرارداشت که هرکدام از آنها باعث رونق و هم اعتبار و ارزش این راه ترانزیتی می شد.
در دفترهای #دیوان-برید ، ویژگیهای شاهراه های کشور و ایستگاهها نوشته شده بود، به گونه ای که هر زمان در مرکز کشور می توانستند بدانند درازی فلان شاهراه چه اندازه است و در میان راه چند چاپارخانه یا به گفته آن زمان "خان"(کاروانسرا)، در کجاها و به چه فاصله ای وجود دارد و امکانات هر ایستگاه چگونه است.در آن دفترها علاوه بر آن، ویژگی های راه نیز نوشته شده بود.مانند اینکه شاهراه در کجا از رود خانه می گذرد،آنجا پلی هست یا نیست، و اگر هست ویژگیهای آن پل چیست،راه از کویر می گذرد یا سنگلاخ و شن زار، و آیا کتلی در میانه راه هست و اگر هست کجاست. بهرحال مسیرراه شاهی نشان می دهد که ایرانیان به سبب سکونت در یک منطقه بسیار سوق الجیشی و حساس میان سه قاره بزرگ جهان(آسیا،اروپا و افریقا ) به اهمیت و ارزش جایگاه ارتباطات بعنوان شاهرگ حیاتی جوامع پی برده اند و یکی از راههای ادامه حیات اقتصادی، سیاسی و حتی فرهنگی خود را در توسعه،گسترش این راه می دانستند و همین موضوع سبب می گردید که اگرچه راهها با نگاهی سیاسی و نظامی ساخته می شد ولی کاربری اقتصادی و تجاری راهها نیز به میزان زیادی مد نظر حاکمان بوده است و این موضوع نیز مهم و حیاتی تشخیص داده می شد، لذا هریک از پادشاهان که به این موضوع اهمیت و اعتبار بیشتری می دادند بهتر می توانستند در امر مملکت داری موفق باشند.
شایان ذکر است که یکی از مهمترین راههای ارتزاق جامعه ایران در عهد باستان تجارت و ترانزیت کالا میان غرب و شرق عالم و دریافت حقوق و عوارض گمرکی بود که این موضوع نیز از مسیر راهها مختلف از جمله راه شاهی انجام می شد و حاکمان و راهبانان در این خصوص حساسیت زیادی داشتند و تلاشها و مراقبتهای بسیار جدی جهت بهره برداری مناسب از این راه ها بعمل می آوردند و کاروان های تجاری نیز با خیال آسوده توام با احساس امنیت به تجارت و فعالیت اقتصادی می پرداختند.
احیاء و ایجاد راهها و جاده های باستانی همچنین تجدید بنای برخی از چاپارخانه ها می تواند علاوه بر آشنایی جامعه کشور با گذشته تمدنی ایران بعنوان یک جاذبه فرهنگی بسیار ارزشمند دستاوردهای تمدنی ایرانی را در معرض قضاوت جهانیان قرار دهد و از سوی دیگر در ارزآوری و رونق اشتغال در حوزه میراث فرهنگی کمک شایانی نماید.
یکصد و یازده کاروانسرا ساخته شده بود.
تا جایی که تاریخ نشان می دهد،این شاهراه اولین راه مستقلی است که در عهد باستان ساخته شده است. بنا به نوشته هرودوت ، پیکهای هخامنشی،این راه را هفت روزه و کاروانها سه ماهه می پیمودند.
البته گذشته از راه شاهی،راههای دیگری هم وجود داشت که مرکز ایالات و کشورهای تابعه را به نواحی مختلف امپراتوری متصل میکرد. همانطور که گفته شد در کنار این راهها نیز مانند راه شاهی،تاسیسات اقامتی مناسب پیش بینی و ساخته شده بود.
«چگونگی ایجاد راه شاهی»
در عهد هخامنشیان داریوش اول پس از آنکه در سراسر امپراطوری هخامنشی یک انسجامی ایجاد نمود و آن را متحد کرد امپراطوری را به ایالاتی تقسیم کرد و برای هریک از این ایالات تشکیلاتی قرارداد. وی برای برقراری و حفظ ارتباط بین ایالات مختلف و مرکز آنها، شبکه ای از خطوط مواصلاتی را ایجاد نمود که وسعت و اهمیت آن در حدی بود که نه تنها در دوران امپراطوری هخامنشی، حتی تا مدتها بعد از آن نیز پایدار ماند.
در دروان هخامنشیان به راههای ارتباطی اهمیت بسیار زیادی می دادند و شکی نیست که بدون وجود راههای مناسب و خوب این امپراطوری هرگز نمی توانست مدتهای طولانی بر پهنه و سیعی از دنیای عصر باستان که از خلیج فارس تا جیحون و از سند تا مصر و دریای مدیترانه و مقدونیه امتداد داشت حکمرانی نماید. اگرچه این گفته صحیح است که اساس این راهها برای مقاصد جنگی و سیاسی ساخته شده بود ولی همین راهها سبب رونق بازرگانی و تجارت و اقتصادی ایران را نیز فراهم می آورد.
البته داریوش به اهمیت، توسعه و ایجاد راهها واقف بود
. #پیرنیا می نویسد:
«از اینکه هرودوت می گوید که چاپارها فقط مکاتیب دولت را حمل می کردند، نباید تصور شود که راهها هم به مامورین دولت اختصاص داشته، زیرا مقصود از دایر داشتن راهها فقط وسایل سوق الجیشی یا امثال آن نبود، بلکه می خواسته اند به تجارت رونقی داده باشند»
از آنجا که مسائل نظامی و بازرگانی هردو مستلزم توسعه راهها و گسترش امنیت و حفاظت جاده ها می باشد، داریوش به خوبی به این موضوع آگاهی یافته بود.
نسبت به جاده شوش تخت جمشید بوده است.
. #گیریشمن درخصوص جاده سازی در عهد هخامنشی نوشته است:
«در این عصر یک قسم جاده سازی توسعه یافت که عبارت بود از سنگ فرش کردن قسمت نرم تر جاده ها و حتی ساختن رد چرخ گاری برای وسایل نقلیه چرخدار.»
در طول راه شاهی راههای فرعی بسیاری قرارداشت که هرکدام از آنها باعث رونق و هم اعتبار و ارزش این راه ترانزیتی می شد.
در دفترهای #دیوان-برید ، ویژگیهای شاهراه های کشور و ایستگاهها نوشته شده بود، به گونه ای که هر زمان در مرکز کشور می توانستند بدانند درازی فلان شاهراه چه اندازه است و در میان راه چند چاپارخانه یا به گفته آن زمان "خان"(کاروانسرا)، در کجاها و به چه فاصله ای وجود دارد و امکانات هر ایستگاه چگونه است.در آن دفترها علاوه بر آن، ویژگی های راه نیز نوشته شده بود.مانند اینکه شاهراه در کجا از رود خانه می گذرد،آنجا پلی هست یا نیست، و اگر هست ویژگیهای آن پل چیست،راه از کویر می گذرد یا سنگلاخ و شن زار، و آیا کتلی در میانه راه هست و اگر هست کجاست. بهرحال مسیرراه شاهی نشان می دهد که ایرانیان به سبب سکونت در یک منطقه بسیار سوق الجیشی و حساس میان سه قاره بزرگ جهان(آسیا،اروپا و افریقا ) به اهمیت و ارزش جایگاه ارتباطات بعنوان شاهرگ حیاتی جوامع پی برده اند و یکی از راههای ادامه حیات اقتصادی، سیاسی و حتی فرهنگی خود را در توسعه،گسترش این راه می دانستند و همین موضوع سبب می گردید که اگرچه راهها با نگاهی سیاسی و نظامی ساخته می شد ولی کاربری اقتصادی و تجاری راهها نیز به میزان زیادی مد نظر حاکمان بوده است و این موضوع نیز مهم و حیاتی تشخیص داده می شد، لذا هریک از پادشاهان که به این موضوع اهمیت و اعتبار بیشتری می دادند بهتر می توانستند در امر مملکت داری موفق باشند.
شایان ذکر است که یکی از مهمترین راههای ارتزاق جامعه ایران در عهد باستان تجارت و ترانزیت کالا میان غرب و شرق عالم و دریافت حقوق و عوارض گمرکی بود که این موضوع نیز از مسیر راهها مختلف از جمله راه شاهی انجام می شد و حاکمان و راهبانان در این خصوص حساسیت زیادی داشتند و تلاشها و مراقبتهای بسیار جدی جهت بهره برداری مناسب از این راه ها بعمل می آوردند و کاروان های تجاری نیز با خیال آسوده توام با احساس امنیت به تجارت و فعالیت اقتصادی می پرداختند.
احیاء و ایجاد راهها و جاده های باستانی همچنین تجدید بنای برخی از چاپارخانه ها می تواند علاوه بر آشنایی جامعه کشور با گذشته تمدنی ایران بعنوان یک جاذبه فرهنگی بسیار ارزشمند دستاوردهای تمدنی ایرانی را در معرض قضاوت جهانیان قرار دهد و از سوی دیگر در ارزآوری و رونق اشتغال در حوزه میراث فرهنگی کمک شایانی نماید.
یکصد و یازده کاروانسرا ساخته شده بود.
تا جایی که تاریخ نشان می دهد،این شاهراه اولین راه مستقلی است که در عهد باستان ساخته شده است. بنا به نوشته هرودوت ، پیکهای هخامنشی،این راه را هفت روزه و کاروانها سه ماهه می پیمودند.
البته گذشته از راه شاهی،راههای دیگری هم وجود داشت که مرکز ایالات و کشورهای تابعه را به نواحی مختلف امپراتوری متصل میکرد. همانطور که گفته شد در کنار این راهها نیز مانند راه شاهی،تاسیسات اقامتی مناسب پیش بینی و ساخته شده بود.
«چگونگی ایجاد راه شاهی»
در عهد هخامنشیان داریوش اول پس از آنکه در سراسر امپراطوری هخامنشی یک انسجامی ایجاد نمود و آن را متحد کرد امپراطوری را به ایالاتی تقسیم کرد و برای هریک از این ایالات تشکیلاتی قرارداد. وی برای برقراری و حفظ ارتباط بین ایالات مختلف و مرکز آنها، شبکه ای از خطوط مواصلاتی را ایجاد نمود که وسعت و اهمیت آن در حدی بود که نه تنها در دوران امپراطوری هخامنشی، حتی تا مدتها بعد از آن نیز پایدار ماند.
در دروان هخامنشیان به راههای ارتباطی اهمیت بسیار زیادی می دادند و شکی نیست که بدون وجود راههای مناسب و خوب این امپراطوری هرگز نمی توانست مدتهای طولانی بر پهنه و سیعی از دنیای عصر باستان که از خلیج فارس تا جیحون و از سند تا مصر و دریای مدیترانه و مقدونیه امتداد داشت حکمرانی نماید. اگرچه این گفته صحیح است که اساس این راهها برای مقاصد جنگی و سیاسی ساخته شده بود ولی همین راهها سبب رونق بازرگانی و تجارت و اقتصادی ایران را نیز فراهم می آورد.
البته داریوش به اهمیت، توسعه و ایجاد راهها واقف بود
. #پیرنیا می نویسد:
«از اینکه هرودوت می گوید که چاپارها فقط مکاتیب دولت را حمل می کردند، نباید تصور شود که راهها هم به مامورین دولت اختصاص داشته، زیرا مقصود از دایر داشتن راهها فقط وسایل سوق الجیشی یا امثال آن نبود، بلکه می خواسته اند به تجارت رونقی داده باشند»
از آنجا که مسائل نظامی و بازرگانی هردو مستلزم توسعه راهها و گسترش امنیت و حفاظت جاده ها می باشد، داریوش به خوبی به این موضوع آگاهی یافته بود.