📝 #نگاه_شما
📝 آسیب‌شناسی وضع امروز آموزش معماری | از طرف: محمدهادی عرفان/ مرکز مطالعات شما
📒 ارائه شده در موسسه‌ی غیرانتفاعی خراسان؛ مشهد

🖍 آنچه آموزش مهارتهای حرفه ای را از آموزشهای نظری محض متمایز می کند ؛ هدف نهایی آن است: قابلیت حل مسأله.

🖍 امروز افرادی که از مسیر دانشگاه به سمت بازار کار حرکت می کنند، با نوعی تفاوت اساسی در دانش تئوریک و نیاز بازار کار مواجه می شوند که این مسئله باعث سخت تر شدن پذیرش متقاضیان کار توسط کارفرمایان می شود.

🖍 در یادگیری مهارت حل مسأله، مسائل باید از نوعی باشد که دانشجویان بعد از فراغت از تحصیل با آن مواجه خواهند شد، اما در عین حال به اندازه کافی گسترده و واضح باشد تا دانشجویان را به فعالیت های یاد گیری که با اهداف برنامه درس هماهنگ است در گیر کند. مسائل نباید با جوابهای ساده قابل پاسخگوئی باشد،بلکه باید حرفه ای باشد.

◀️ برای ادامه‌ی مطلب درباره‌ی وضع امروز آموزش معماری در ایران، یادگیری موقعیت‌مند، نظام استاد-شاگردی و دیگر مسائل پیرامونی، به فایل زیر رجوع کنید ⬇️

@Anjoman_Motaleat

📝 آسیب‌شناسی وضع امروز آموزش معماری | از طرف: محمدهادی عرفان/ مرکز مطالعات شما
📒 ارائه شده در موسسه‌ی غیرانتفاعی خراسان؛ مشهد

@Anjoman_Motaleat

‍‍ ‍‍ 📌 نشست «بازخوانی تجربه توسعه مدرن در ایران معاصر در آیینه فرهنگ و تمدن ایران‌شهری»
🔹 سه‌شنبه ۸ اسفند ۱۳۹۶؛ سالن اجتماعات پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
🔸 سخنران: عباس آخوندی، وزیر راه و شهرسازی
@Anjoman_Motaleat

‍‍ ‍‍ جوان‌تر ها به دانشگاه می‌آیند به قصد معمار شدن؛ به قصدِ پی بردن به این‌که آیا جوهره‌ی این کار را دارند یا نه. نخستین چیزی که باید به آن‌ها بیاموزیم چیست؟
پیش از هر چیز باید برای آن‌ها روشن کنیم، معلمی که روبرویشان ایستاده سوالی مطرح نمی‌کند که پاسخش را از پیش بداند. تمرین معماری یعنی سوال کردن از خود و نزدیک شدن به پاسخ خود، با کمک معلم.
📖 کتاب معماری‌اندیشی- پتر زومتور
#آموزشـهایـمعماری
@aa_ut

📝 #نگاه_شما
📝 آیا پژوهش بدون دانش ممکن است؟ | از طرف: یکی از دانشجویان کارشناسی ارشد مطالعات معماری ایران


🖍 چه نیازی به آموختن تاریخ، تاریخ هنر و تاریخ معماری وشهرسازی ایران و جهان پیش از ورود به رشته‌ی مطالعات معماری ایران وجود دارد؟ در پاسخ باید گفت که مقطع فوق‌لیسانس مقطعی است که دانشجو قرار است بر روی موضوعاتی پژوهش کند. سؤال این است که سنگ بنای این پژوهش‌ها باید بر اساس کدام دانش گذاشته شود؟

🖍 راه چاره چیست؟ اصولاً باید پذیرش دانشجو نه بر اساس آزمون که بر اساس رزومه افراد باشد، امّا فی‌الحال اقدامی که در کوتاه‌مدت می‌تواند اوضاع را بهتر کند، بازنگری در آزمون ورودی رشته‌ی «مطالعات معماری ایران» است. آزمون ورودی این رشته باید به کلّی آزمونی جدا از معماری باشد که در آن میزان سواد دانشجو درباره‌ی تاریخ، تاریخ هنر و تاریخ معماری و شهرسازی ایران و جهان و حتی فلسفه‌ی تاریخ و فلسفه‌ی هنر سنجیده شود.

🖍 اگر دانشجوی مطالعات معماری ایران، تاریخ هنر و معماری و شهرسازی ایران را به طور جدی خوانده باشد، می‌تواند پرسشی عمیق و هدفمند درباره‌اش طرح کند، که فراتر از تحلیل کالبدی بنا به دنبال یافتن رابطه‌ی مناسبات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی با هنر و معماری است، امّا دانشجوئی که درباره‌ی این مسائل هیچ (یا تقریباً هیچ) نخوانده، پرسشی دم‌دستی و پیش‌پاافتاده مطرح می‌کند.

◀️ مطلب کامل را در لینک زیر مطالعه کنید ⬇️

http://telegra.ph/Motaleat-02-20

@Anjoman_Motaleat

📝 #نگاه_شما
📝طرح مسأله و موضوع بجا | از طرف: فرهاد فرازپی، دانشجوی کارشناسی ارشد معماری دانشگاه شهیدبهشتی

هرگاه پرسشی در باب مسأله‌ی آموزش معماری مطرح می شود، می‌توان دریافت که نکته‌ای جز شرایط و اوضاع نابسامان در ساخت و ساز و معماری امروز را به ما گوشزد نمی‌کند. اگر آموزش معماری، صحیح و بجا، متناسب با زمان خود پیش رفته بود، ماحصل آن معمارانی بود که اگر در زمانه‌ی خود شاهکاری نمی‌آفریدند، لااقل از خطاهای فاحش و تصمیم‌گیری های نادرست، مصون می‌ماندند.

در نوشتار پیش رو قرار نیست به مسأله‌ی آموزش در دانشکده‌ها و کلاس‌های رایج معماری پرداخته شود، بلکه قصد بر آن است که به جلسات و همایش‌ها و سخنرانی‌ها و گفتمان‌هایی پرداخته شود که به طور موازی با دانشکده‌ها، به مباحث مختلف معماری پرداخته و جمع وسیعی از اهالی این رشته از معماران حرفه‌ای تا دانشجویان معماری را به سمت و سوی خود می‌کشاند.

مسأله‌ی مورد بحث، پیرامونِ موضوعاتِ این جلسات است. طرحِ پرسش‌ها و موضوعاتی بجا که معماران را تحت تأثیر خود قرار داده و به فکر وا می‌دارد از مهمترین نکات مرتبط با این جلسات می‌باشد. این در حالی است که در قاطبه‌ی این جلسات موضوعاتی مورد بحث و گفتمان قرار می‌گیرد که بیشتر گمراه‌کننده است تا آن‌که ضرورت آن مشخص باشد. حال باید پرسید تا چه میزان مطالبی که در این جلسات مطرح می‌شود بجاست؟

به زعم نگارنده، وقتی افرادی خارج از اجبار و کاملا با خواست شخصی خود زمانی را برای حضور در این جلسات صرف می‌کنند، طبعا در زمان برگزاری آن بیشترین میزان ِ توجه و حواس آن ها به موضوع بحث و فراگیری محتوای جلسه معطوف می شود، پس می‌توان به سادگی دریافت که این جلسات تا چه میزان می‌تواند تأثیر گذار باشد، بخصوص برای آن دسته از معمارانی که هنوز وارد فضای معماری حرفه ای نشده‌اند مطالب مورد بحث می‌تواند بسیار جذاب واقع شود. پس با دقت و توجه به این موضوع، اهمیت و ضرورت طرح مسائل مناسب و پرسش های بجا در این جلسات آشکار می‌گردد.

با یک نگاه نقادانه، نسبت به وضع رایج در این جلسات باید پرسید: آیا در بیشترِ این جلسات، این پرسش مطرح شده است که در مورد هر پروژه در مقیاس های گوناگون، با کاربری های مختلف، در شرایط و زمینه های متنوع و گوناگون چه می‌خواهیم؟ به دنبال چه هستیم و چه هدفی را دنبال می‌کنیم؟

◀️ در مورد این پروژه، معماری خوب چیست؟ یا سوال کلی‌تر: «معماری خوب چیست؟» چه ویژگی‌هایی مد نظر ماست و چگونه می‌توانیم این ویژگی‌ها را ارزش‌گذاری کرده و در نهایت از چه راهی به آن برسیم؟

◀️ خوب و بد در این پروژه به چه معناست؟ چه میزان از خواستگاه‌های دنیای متعالی معماری را می‌توان به هر پروژه وارد کرد؟ این خاستگاه‌ها چیست؟

◀️ چه میزان از انرژی یک طراح یا یک دفتر معماری می‌بایست در جهت خلاقانه بودن اثر( با توجه به شرایط آن پروژه) خرج شود و چه میزان به اصول و ساختارها و عملکرد و غیره؟

◀️ چگونه و به چه میزان می بایست کارفرمای پروژه را در راستای یک معماری خوب، در حین پروژه، پروراند؟

◀️ عملکردی بودن پروژه یا به عکس فرمال بودن آن چه تأثیری بر افکار یک معمار می گذارد؟

◀️ آیا به صرف عملکردی بودن یک پروژه، معمار می‌تواند از خیال‌پردازی خود صرف نظر کند یا بالعکس، صرفِ فرمال بودن آن، معمار از رعایت ساختار ها و اصول مصون است؟

در نهایت می‌خواهیم به این نکته برسیم که آیا برگزاری جلساتی با طرح سوالاتی از این قسم، راهگشاتر نیست؟ و سبب نگاه درست‌تر نسبت به هر پروژه و طرح پرسش‌هایی سازمان‌یافته‌تر و در نهایت آموزش صحیح‌تر و پربازده‌تر برای بیشتر معماران نمی‌شود؟ که ماحصل آن دورانی باشد که شاهد آثار ماندگارتر از سوی معماران باشیم… .

@Anjoman_Motaleat

📚 کتابخانۀ آسمانه- ۷۶.
علی علائی. «نگاهى به آموزش تاريخ معماری در جهان (۱)». در گلستان هنر، ش۶ (زمستان ۱۳۸۵)، ص۲۸- ۴۵.
#کتابخانه #علی_علائی
@asmaaneh

تحلیل انتقادی گفتمان‌های مسلط در مطالعات نظری معماری اسلامی
چهارشنبه ۹ اسفند ۱۳۹۶
#سمینار #مطالعات_نظری #معماری_اسلامی #صادق_رشیدی
@Anjoman_Motaleat

چهارشنبه ۹ اسفند، پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران میزبان دکتر صادق رشیدی خواهد بود تا ایشان دیدگاه‌های خویش را در موضوع «تحلیل انتقادی گفتمان‌های مسلط در مطالعات نظری معماری اسلامی» با ما در میان بگذارند.

صادق رشیدی دکترای تخصصی خویش را در رشته‌ی پژوهش هنر (مطالعات نظری هنر) در سال ۱۳۹۳ از دانشگاه شاهد اخذ کرد. زمینه‌های فعالیت و پژوهش ایشان شامل هنرهای ایرانی و اسلامی،‌ نشانه‌شناسی هنر، نقد ادبی، نقد هنری، مطالعات زیباشناختی و ... می‌شود که به تألیف کتب و مقالات متعددی در زمینه مطالعات هنر انجامیده است. از آثار ایشان می‌توان به «مطالعات انتقادی (نظریه های انتقادی معاصر در ادبیات و هنر)» و «درآمدی بر نشانه‌شناسي موسیقي» نام برد. آخرین تألیف ایشان کتاب «هنر پیرا اسلامی» است که وی پس از تحلیل انتقادی گفتمان های مسلط در هنر اسلامی به ارائه‌ی «نظریه‌ی گفتمان هنر پیرااسلامی در فضای نشانه‌شناختی فرهنگ» می‌پردازد.


◀️ در پیش‌گفتار کتاب هنر پیرا اسلامی از زبان صادق رشیدی چنین می‌خوانیم:

« مطالعات هنر اسلامی برای کسانی که با این حوزه آشنا نیستند، در ابتدا ممکن است منجر به استنباط های صرفا ایدئولوژیک شود...دغدغه‌های نظری و تحقیقاتی من در مقطع دکتری و آشنایی با عناوین مشابه که ذیل گفتمان هنر اسلامی قرار میگیرند به ویژه بحث تاریخ‌نویسی و نگرش های سنت‌گرایان در این حوزه و همچنین گرایش به سمت مطالعات انتقادی، موجب شکل‌گیری پرسش‌هایی شد... مادامی که با نوشته‌ها،‌کتاب‌ها، و مقاله‌های مرتبط با هنر اسلامی مواجه می‌شدم،‌نخستین چالش‌ها و پرسش‌های من این بود که این‌ها چه می‌گویند؟ به دنبال چه هستند و چرا برای اثبات آن چیزی که نیست به سفسطه و انتزاع گرایی و سوبژکتیویسم شبه فلسفی پناه برده‌اند؟ چرا همه به یکسان می‌اندیشند، به یک شیوه می‌نویسند و مکرر و مدام حرف ها و بحث های خود و پیشینیان را تکرار می کنند؟... به راستی نتیجه‌ی این همه سفسطه و خیال‌بافی‌هایی که اساسا هیچ نقشی در تولید نظریه و پیشرفت معرفت و دانش‌های نوین در دانشگاه‌های ما ندارد چیست؟»

این برنامه چهارشنبه ۹ اسفند از ساعت ۱۰ تا ۱۲ در نگارخانه‌ی دانشکده تجسمی پردیس هنرهای زیبا دانشگاه تهران برگزار خواهد شد.

@Anjoman_Motaleat

📝 #نگاه_دیگران
📝 تآتر آموزش معماری... | مطلبی از سعیده قرشی، منتشرشده در روزنامه‌ی شرق

🖊 نگاه به آموزش معاصر معماری ایران، مشخصا یک موضوع را نمایان می‌کند: دوربودن دانشگاه‌ها از فضای حرفه‌مندی و جایگاه نامشخص مؤسسات خصوصی که رشد فزاینده‌ای را تجربه می‌کنند.

🖊 بسیاری بدون درک هدف نرم‌افزار، آموزش‌دادن و آموزش‌دیدن آن را هدف قرار می‌دهند. تغییراتی ناپایدار در روند تعدادی از دفاتر، از دیگر اثرات آن‌هاست و البته اضافه‌شدن بندی دیگر در سی وی دانش‌آموختگان تسلط به فلان نرم‌افزار و اضافه‌شدن بندی دیگر به شرایط مورد نیاز برای همکاری با دفاتر معماری.

🖊 معضل معماری معاصر کشور چیست؟ پاسخ اساسی که در لابه‌لای ورک‌شاپ‌های برگزارشده به آن پاسخی داده نمی‌شود. دانشجو در دوره‌های گذرانده چیزی را یاد می‌گیرد که بازتدریس آن تنها کاری است که می‌تواند با دانش دست‌یافته، انجام دهد.

🖊 دانشجویان با آموخته‌های خود در ورک‌شاپ‌ها که مابه‌ازایی برای استفاده از آن در فضای واقعی نمی یابند راهی جز پایبندی به اصول نیوتن ندارند. آنها به معلمان جدیدی در ورک‌شاپ‌ها تبدیل می‌شوند و چرخه واهی را دوباره از سر می‌گیرند و به‌جز اندکی از آنها اثرات و تأثیرات آنچه را که آموزش دیده‌‌اند و آموزش داده‌‌اند را نمی دانند.

📌 مطلب کامل را در لینک زیر مطالعه نمایید ⬇️

http://sharghdaily.ir/News/143973/معماری-و-انباشت-سرمایه-

@Anjoman_Motaleat

روز چهارشنبه ۹ اسفندماه ۱۳۹۶، انجمن علمی مطالعات معماری ایران میزبان «صادق رشیدی»، پژوهشگر هنرهای ایرانی و اسلامی و منتقد هنری بود تا با موضوع «تحلیل انتقادی گفتمان‌های مسلط در مطالعات نظری معماری اسلامی» برای ما سخنرانی کنند.

ایشان پس از صحبت پیرامون تبارِ مطالعات هنر اسلامی در جهان که اولین بار به مطالعات مستشرقین باز می‌گردد، به مقوله‌ی «هنر اسلامی» (Islamic Art) پرداختند و این که اساسا وقتی از هنر اسلامی سخن می‌گوییم، از چه چیزی سخن می‌گوییم؟ آیا می‌توان به این علت که اسلام هنوز هست، بگوییم هنر امروز ما اسلامی است؟ آیا در تبیین هنر اسلامی، می‌توان خاستگاه‌های قومی و ملیِ سرزمین‌های اسلامی را نادیده گرفت؟ آیا اساسا سنت اسلامی و نبوی درباره‌ی هنر نظر داده است؟

پس از پرداختن به این پرسش‌ها، رشیدی دو گفتمان غالب در مطالعات معماری اسلامی را تبیین نمود: ۱- گفتمان سنت‌گرا ۲- گفتمان تاریخی-توصیفی. وی ابتدا به نقد و بررسی گفتمان سنت‌گرایانه پرداخت و رویکرد غیرعلمی و کلی‌گویانه‌ی آن را که عواملی همچون بستر فرهنگی را معمولا نادیده می‌گیرد به نقد کشید و در ادامه به بحث نمادشناسی در نگاه سنت‌گرایان اشاره کرد و این که اساسا «نماد» از نگاه بسیاری از نظریه‌پردازان سنت‌گرا به معنایی غیر از معنای نشانه‌شناسانه‌اش به کار می‌رود.

در ادامه به نقد و تحلیل نگرش تاریخی-توصیفی پرداخت و این ایراد را به این نگرش وارد دانست که چندان وارد حوزه‌ی معناشناسی نشده است. وی ورود به این حوزه به صورت علمی را در مورد معماری اسلامی اساسا بخاطر فقدان منابع مکتوب و اسناد قابل اتکا، کار دشواری دانست و گفت که فقدان این شواهد و البته عدم پرداختن به شواهد موجود، باعث بروز تفسیرهای ذهنی و نادرستی در زمینه‌ی معناشناسی در مطالعات معماری ایران شده است.

پس از بررسی این دو گفتمان، رشیدی به رویکرد سومی که خود در کتاب «هنر پیرااسلامی» معرفی کرده بود اشاره کرد و این موضوع را مطرح نمود که هنر سرزمین‌های اسلامی را نمی‌توان اسلامی گفت و نمی‌توان اسلامی هم نگفت؛ بخشی از این هنر حول موضوع اسلام شکل گرفته است و بخشی از آن تحت تأثیر فضای اسلامی قرار گرفته است. وی واژه‌ی «اسلام»در مقوله‌ی «هنر اسلامی» را دال بر یک «حوزه‌ی فرهنگی هنری» و نه دال بر «دین» دانست. نیم ساعت انتهایی جلسه به پرسش و پاسخ میان حضار و دکتر صادق رشیدی سپری شد.

@Anjoman_Motaleat

🔹 صوت سمینار «تحلیل انتقادی گفتمان‌های مسلط در مطالعات نظری معماری اسلامی»
🔸 سخنران: صادق رشیدی
@Anjoman_Motaleat

طریقت آموزش معماری
مژگان پاک چشم، کارشناس ارشد معماری

معماری را ساختنِ هنرمندانه یک بنا می دانند که معمار به مثابه یک آبادگر با درایت و ظرافت به مدیریت، طراحی و نهایتا برپایی آن مبادرت می ورزد. پرورش چنین معماری نیازمند آدابی است که پایه های آن هم در حوزه نظر و هم در حوزه عمل استوار بوده و رسالت استادی است که در محیط تجربی یا آکادمیک به شاگردانش می آموزد.
این روزها آموزندگان حوزه معماری از مسیرهای مختلف همچون، تحصیل در دانشگاه، حضور در مدارس معماری که بصورت مستقل از دانشگاه عمل می کنند و یا بصورت تجربی در محیط های کارگاهی در پی دستیابی به فهم این آداب می باشند. بنظر می رسد هیچ کدام از این مسیرها به تنهایی در پرورش معمار توانمند نیست چرا که رویکرد هر کدام متوجه یکی از وجوه معماری می باشد و از وجه دیگر غافل مانده اند؛ برای مثال در دانشگاه بر مباحث و مفاهیم معماری تاکید شده و کمتر در حوزه عمل فعال می باشد؛ یا حتی در گروه سوم که بصورت تجربی کار معماری آموزش داده می شود چون فاقد پشتوانه نظری قوی است شاگردان بطور عام تنها فن ساختمان سازی را فرا می گیرند و از معنا بخشی به بنا غافل می مانند.
به هر شکل امروزه شاهد گرایش بیشتر آموزندگان به مدارس معماری به نسبت دیگر روش های آموزش می باشیم. ابتدایی ترین علت را برخی در سهولت ورود به چنین مدارسی می دانند در حالی که این تمام ماجرا نخواهد بود و عواملی دیگر در انتخاب آموزندگان دخیل می باشد که دستیابی به شناخت این عوامل با مطالعه دستاوردهای فارغ التحصیلان این مسیرها، میسر خواهد بود؛ که در ادامه مواردی از آن ذکر خواهد شد.
بنظر می رسد در مسیر آموزش فارغ از بحث های مالی سه عامل اصلی "استاد، شاگرد و محیط آموزش" دخیل بوده که با قیاس این سه در مسیرهای آموزشی ذکر شده نتایج زیر حاصل می آید...
مشاهده‌ی متن کامل در:
🌐http://aa-ut.ir/tarighatememari

📝 #نگاه_شما
📝 نظرات کوتاه ارسال‌شده از سوی برخی دانشجویان

🖍 «وقتی ۳ تا دانشجو نمی‌تونن درست و حسابی یه کار گروهی با همدیگه بکنن انتظاری هم جز این وضع نیست که استادا دیکتاتور بشن و موسسه‌ها سوءاستفاده بکنن.»

🖍 «البته دانشگاه یه خوبی ویژه‌ای هم که نسبت به این موسسات داره: تا وقتی توش درس بخونی این غول سربازی هم دست از سرت برمیداره.»

🖍 «به نظر من که این کارها و برنامه های موسسات بیرون دانشگاه، خیلی بر اساس مد روز معماری انجام می شه، وگرنه اگر واقع بینانه نگاه کنی نه تولیدات اینا به درد معماری و شهر و جامعه می خوره نه کارهایی که توی دانشگاه انجام میشه –اگر اصولا کاری انجام بشه!»

🖍 «حتما دانشگاه نقصی داشته که این آموزش‌ها پیداشون شد. تا وقتی که دانشگاه زیر پول دولتی لمیده و مردم هم کورکورانه مدرک دانشگاهی می‌خوان، طبیعیه که هیچ تکونی هم به خودش نمی‌ده تا چیزای بهتری ارائه بده.»

@Anjoman_Motaleat

گروه مطالعات معماری ایران در ادامه برگزاری سلسه نشست‌های تجارب مطالعات معماری ایران، یکشنبه ۲۱ آبان ۱۳۹۶ میزبان دکتر «سعید اسدی» در جلسه ای با عنوان «تبار زیبایی شناسی مدرن» بود. سعید اسدی که عضو هیئت علمی گروه نمایش پردیس هنرهای زیبا است کارشناسی ادبیات نمایشی، کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی و دکترای مطالعات تئاتر خود را از دانشگاه تهران گرفته است و تاکنون سمت‌هایی همچون دبیر جشنواره‌ی بین‌المللی تئاتر فجر برای دو دوره‌ی متوالی و مشاوره‌ی بین‌المللی اداره‌ی تئاتر را بر عهده داشته است. وی همچنین مدرس واحد زیبایی شناسی هنر در دانشگاه‌های معتبر ایران است.

در این جلسه، دکتر اسدی ابتدا سخنان خود را با مرور فلسفه‌ی یونان آغاز کرد و به تعریف مفهوم زیبایی در یونان کهن پرداخت و به شاخصه‌های اصلی زیبایی در فلسفه‌ی کلاسیک یونانی و تبارِ واژه‌ی Aesthetics پرداخت. پس از آن با اشاره به رنسانس و قرون وسطی، دگروگونی‌های مفهومِ «زیبایی» را معرفی و مورد واکاوی قرار داد که در این بخش نیز مولفه های اصلی زیبایی شناختی را ارائه کرد. در ادامه با معرفی فلسفه کانت و هگل و نگاه این دو فیلسوف به انسان، عقل و زیبایی، تبار زیبایی‌شناسی مدرن را تشریح کرد.

دقایق پایانی جلسه به پرسش و پاسخ بین حضار و سخنران محترم سپری شد و در پایان این جلسه دکتر محمد حسن خادم زاده از سوی گروه مطالعات معماری ایران دانشگاه تهران، از جناب دکتر اسدی تقدیر و تشکر کردند.

@Anjoman_Motaleat

🔹صوت سمینار «تبار زیبایی‌شناسی مدرن»
🔸سخنران: سعید اسدی

@Anjoman_Motaleat

‍‍ ‍‍ 📚 #معرفی_کتاب «روش تحقیق معاصر در علوم انسانی (مباحثی در سیاست‌های روش)»
تألیف احمد محمدپور | از طرف بهنام سلطانی

کتاب روش تحقیق معاصر در علوم انسانی یک کتابِ روش تحقیق عالی برای دانشجویان، اساتید و پژوهشگران -مخصوصا در رویکردهای میان رشته‌ای- است. می‌توان در یک صورت‌بندی کلی کتاب را چنین توضیح داد:

1️⃣ ارائه‌ی نظریات شاخص صاحب‌نظران، فلاسفه و نظریه‌پردازان در حوزه‌های فلسفه، جامعه‌شناسی، انسان‌شناسی و بررسی تأثیرات این نظریات بر دیگر حوزه‌های دانش و علوم انسانی و طبیعی.
2️⃣ نقد و بررسی و تحلیل دیدگاه‌های این افراد در سه تراز هستی‌شناسی (ontology)، معرفت‌شناسی (epistemology) و روش‌شناسی (methodology) و ارائه‌ی یک روایت یک‌دست از گفت‌وگوی نظریات و نقد آن‌ها بر همدیگر در هر فصل از کتاب.

با مطالعه‌ی این کتاب، ضمن آشنایی با طیف گسترده‌ای از علایق و سلایق نظری و جنبش‌ها و مکاتب فلسفی، با زمینه‌های رشد و تبلور و بلوغ هر کدام از این نظریات آشنا می‌شوید .همچنین ریشه‌های عموما مدرن، پسادکارتی و پساکانتی این نظریات نیز معرفی و به آن‌ها پرداخته خواهد شد.

لحن کتاب، گاه در بخش‌هایی بیش از حد سخت‌خوان و تخصصی می‌شود، مخصوصا برای کسی که در رشته‌های دانشگاهی علوم انسانی درس نخوانده و در عین حال با جریان‌های فکری معاصر نیز غریبه نیست. اگرچه با کمی تحمل می‌توان با کتاب همراه شد و گام به گام با آن پیش رفت. در این معنا کتاب به ادبیات و واژگان نظری شما به صورتی معنادار غنا خواهد بخشید.

از آن جا که مؤلف در یک دسته بندی محتوایی بر اساس زمینه های هستی‌شناختی، معرفت‌شناختی و روش‌شناختی به معرفی نظریات پرداخته است، فصول به گونه‌ای تنظیم شده است که می‌توان هرکدام را جداگانه مطالعه کرد. اگرچه شاید بهتر است که اگر دانشجوی انسانی و جامعه شناسی نیستید و یا آشنایی کلی با جریان‌های فکری مدرن ندارید، از ابتدا شروع به خواندن آن کنید.

آشنایی با زمینه های تحقیق معاصر و روش های آن ها چیزی نیست که بتوان انتظار داشت با یک کلاس یا با یکی دو کتاب فراگرفت اما مطالعه‌ی این کتاب تا حدود زیادی، بهانه‌ی دانشجویان برای فقدان یک مرجع جامع و غنی مطالعات و معرفیِ روش‌های تحقیق را بی‌رنگ می‌کند.

مطالعه این کتاب برای دانشجویان مطالعات معماری ایران که ماهیت کارشان بینِ‌رشته ای است ضروری است . این مهم بخصوص به موازات کلاس‌های روش تحقیق که عموما در آنها فرصتِ پرداختن به موضوعاتی بیش از ساختار تحقیق های موسوم به کیفی و کمی و یا معرفی قالب‌های کلی محصول پژوهشی (همچون مقاله و کتاب و پایان‌نامه) نمی‌شود بیشتر خود را نشان می‌دهد.

فهرست منابع غنی پایان کتاب –همه به لاتین- و دوری از قالب‌های کلیشه و همیشگی کتاب های روش تحقیق شاهدی قوی برای اطمینان شما از مطالعه یک کتاب خوب خواهد بود.

@Anjoman_Motaleat