چنین گفتمانی که مشروعیت سیاسی را به وفاداری شخصی گره می‌زند، در تضاد مستقیم با اصول بنیادین دموکراسی مانند کثرت‌گرایی، آزادی بیان و حفاظت از حقوق اقلیت‌هاست. مشکل تنها به رفتار هواداران محدود نمی‌شود، بلکه سکوت رضا پهلوی – و در مواردی حتی ابراز رضایت او – نسبت به این فضا، عملاً به مشروعیت‌بخشی به فرهنگی از طرد و تهدید نیروهای دگراندیش از جانب هواداران او انجامیده. تاریخ ایران به‌روشنی نشان می‌دهد که دموکراسی از دل ادعاهای اکثریتی خیابانی زاده نمی‌شود، بلکه از مسیر حفاظت از تفاوت‌ها و تنوع سیاسی شکل می‌گیرد.

ادعاهای مکرر رضا پهلوی دربارهٔ حمایت گسترده در داخل ایران با واقعیت‌های میدانی هم‌خوانی ندارد. نه در دوره‌های سرکوب شدید و نه در بزنگاه‌های تعیین‌کنندهٔ سیاسی، شواهدی از پایگاه مردمی‌ای که او مدعی آن است وجود نداشته است. فراخوان‌های غیرمسئولانه جهت اقدام، بدون امنیت، سازمان‌دهی یا حمایت عملی رضا پهلوی، هزینه‌های انسانی سنگینی به‌جا گذاشته، بی‌آنکه وی مسئولیتی بپذیرد.

مشکل ایران کمبود یک منجی کاریزماتیک نیست، بلکه فقدان ساختارهای دموکراتیک، شفاف و جمعی برای رهبری در دوران گذار است. رضا پهلوی – با تناقض‌هایش، وابستگی‌اش به رسانه‌های فردمحور، خودمحوری‌اش و بازتولید الگوهای اقتدارگرایانه – نه راه‌حل این مسئله، بلکه در عمل بخشی از مشکل شده است