در مصاحبه ای که با خبرگزاری آلمانی داشتم نکات زیر سوال شد، لطفا پاسخهای ویکتوریا آزاد را بخوانید و اگر در بازنشر آن یاری دهید بسیار ممنون میشویم!ً

https://x.com/mehriran_ch/status/2010443003433791685?s=46&t=auKQyaXoKCMkBcgLlMbZ4Q

۱. با توجه به حجم بالای ویدئوها و تحلیل‌ها، برخی معتقدند پایان جمهوری اسلامی نزدیک است. ارزیابی شما چیست و چه مراحلی هنوز باید طی شود؟

ویکتوریا آزاد؛ جمهوری اسلامی بدون تردید در عمیق‌ترین بحران ساختاری خود از سال ۱۹۷۹ تاکنون قرار دارد. گسترهٔ جغرافیایی اعتراضات، تداوم آن‌ها و مشارکت لایه‌های مختلف اجتماعی به‌روشنی نشان می‌دهد که مشروعیت سیاسی این رژیم به‌طور کامل فروپاشیده است. سال‌هاست که اکثریت جامعهٔ ایران هرگونه امید به اصلاح از درون این نظام را از دست داده‌اند.

با این حال، فروپاشی یک رژیم اقتدارگرا صرفاً با اعتراضات خیابانی رخ نمی‌دهد. آنچه یک رژیم را ساقط می‌کند، ترکیبی است از قیام سراسری، اعتصابات سراسری، فروپاشی کامل دستگاه نظامی و امنیتی، و ظهور یک نیروی جایگزینِ معتبر برای حکمرانی. تجربهٔ تاریخی نشان می‌دهد که سه مؤلفهٔ کلیدی هنوز در ایران به‌طور کامل محقق نشده‌اند، هرچند ممکن است در آیندهٔ نزدیک تحقق یابند.

نخست، اعتصابات هماهنگ و سراسری، به‌ویژه در بخش‌های حیاتی و راهبردی اقتصاد مانند نفت، گاز، پتروشیمی، حمل‌ونقل و صنایع سنگین. اعتراض بدون فلج‌سازی اقتصادی، رژیم را از نظر اخلاقی و اقتصادی به‌شدت تضعیف می‌کند، اما آن را از ظرفیت عملیاتی و توان سرکوب محروم نمی‌سازد. این اعتصابات بیش از سیزده روز است که آغاز شده‌اند، اما هنوز وارد مرحلهٔ تعیین‌کننده نشده‌اند. نفت همچنان برای صادرات تولید می‌شود، رانندگان کامیون هنوز به‌طور کامل به جنبش نپیوسته‌اند و بخش‌های بزرگی از صنعت همچنان فعال‌اند. اعتصاب بازار بسیار مهم است، اما باید به سطوح بالاتر و راهبردی‌تر اقتصاد گسترش یابد.

دوم، ایجاد شکاف‌های عمیق در درون نظام حاکم، به‌ویژه در میان نیروهای امنیتی و سرکوبگر. رژیم‌های اقتدارگرا معمولاً صرفاً با قیام مردمی سقوط نمی‌کنند، بلکه زمانی فرو می‌ریزند که در کنار اعتراضات گسترده، دستگاه سرکوب دچار بی‌ثباتی درونی، هزینه‌های غیرقابل‌تحمل و ناپایداری شود. ریزش‌ها با سرعت در حال وقوع است، اما هنوز تا زمین‌گذاشتن سلاح‌ها فاصله وجود دارد. اعتراضات و کنش‌های مقاومتی بدون تردید این روند را کوتاه‌تر می‌کنند و بسیار مؤثرند، اما برای پیروزی قاطع، حضور میلیون‌ها نفر در خیابان‌ها لازم است؛ ده‌ها هزار نفر کافی نیست.

سوم، وجود یک چارچوب معتبر برای گذار سیاسی که به جامعه، اقلیت‌ها و جامعهٔ بین‌المللی اطمینان دهد که یک نیروی جایگزینِ قابل اتکا برای حکمرانی وجود دارد.

در حال حاضر، اغراق رسانه‌ای قابل‌توجهی پیرامون ایدهٔ «فروپاشی قریب‌الوقوع» دیده می‌شود. اما بدون اعتصابات سراسری در بخش‌های کلیدی اقتصاد، فروپاشی رژیم دشوار خواهد بود.
تهدیدهای خارجی—مادامی که صرفاً در حد شعار باقی بمانند و به اقدام عملی تبدیل نشوند—نقش تعیین‌کننده‌ای در سقوط حکومت نخواهند داشت.

دیکتاتورها زمانی سقوط می‌کنند که به‌طور کامل پول، کنترل و وفاداری پیروان خود را از دست بدهند؛ نه به‌دلیل شایعات، ضرب‌الاجل‌های رسانه‌ای یا سناریوهای احساسیِ شبکه‌های اجتماعی.

۲. چرا نام رضا پهلوی در ویدئوها به‌عنوان رهبر مطرح می‌شود و چرا چهره‌های دیگر به این اندازه برجسته نیستند؟

ویکتوریا آزاد؛ در بخش‌هایی از جوامع آسیایی و خاورمیانه‌ای، به‌ویژه در دوره‌های بی‌ثباتی اجتماعی و سیاسی، گرایش فزاینده‌ای به پناه‌بردن به افراد شکل می‌گیرد. در چنین لحظاتی، جامعه به‌جای رهبری واقعی و برنامه‌محور، به نمادها روی می‌آورد.

امروز، رضا پهلوی برای برخی از ایرانیان نه یک رهبر سیاسی یا ملی، بلکه نمایندهٔ «آنچه جمهوری اسلامی نیست» است. اما برای گروهی دیگر، او و جریانش روی دیگر همان سکهٔ جمهوری اسلامی تلقی می‌شوند—دو نماد سرکوبگر، چه شیخ و چه شاه.

تعداد اندکی از هم‌میهنان من باور دارند که رضا پهلوی قرار است «بیاید و ایران را برایشان بسازد». در واقعیت، او بیش از هر چیز بر درآمدزایی برای خود و تیمش متمرکز است و جامعهٔ ایران را مطیع و فرمان‌پذیر می‌بیند، نه شایستهٔ حق تعیین سرنوشت.

برجستگی رضا پهلوی دلایل متعددی دارد:
• او نامی آشنا و متعلق به پیش از جمهوری اسلامی است و برای بخشی از جامعه، نوستالژی دوران شاه را زنده می‌کند. در عین حال، بسیاری از ایرانیان خاطراتی عمیقاً دردناک از دوران پهلوی دارند، از جمله سرکوب، اعدام‌ها و خشونت‌های ساواک.

• برای برخی—به‌ویژه کسانی که با جمهوری اسلامی همکاری داشته‌اند—رضا پهلوی چهره‌ای کم‌هزینه و انعطاف‌پذیر در چارچوب «عفو و بخشش» تلقی می‌شود. او به عدالت انتقالی باور ندارد و آشکارا از عفو عمومی سخن گفته است.