یحیی رحیمی، ۳۱ ساله و اهل سنندج است او که تمام رویایش این بود خانه نیمه‌ساخته‌اش را به اتمام برساند و دست همسرش را بگیرد و در آن‌جا زندگی کنند.
اما ماموران امنیتی فقط به خاطر زدن چند بوق او را تیرباران کردند.

روز ۱۶ مهرماه ۱۴۰۱، خیابان ششم بهمن سنندج، خیابان‌ها غوغاست، #یحیی_رحیمی با پراید سبز رنگش از خیابان می‌گذرد، چند بوق می‌زند و یکباره لباس‌شخصی‌ها با باتوم، چوب و زنجیر به طرف او و خودرویش حمله می‌کنند، شیشه‌ها را می‌شکنند اما این همه ماجرا نیست، کمی جلوتر از فاصله نیم‌متری به طرف یحیی داخل خودرو شلیک می‌کنند و پراید سبز او به دریای خون تبدیل می‌شود.

احمد رحیمی پدر یحیی می‌گوید: «روز حادثه من بی‌خبر بودم، گوشی یحیی در دسترس نبود، تماس گرفتند و گفتند، پای پسرت تیرخورده، به طرف شهر راهی شدم، دلم می‌لرزید، تا اینکه فهمیدم کشته‌شده است، پسرم بی‌گناه بود. چرا او را کشتید، او آرزو داشت، تازه ازدواج کرده بود.»

این پدر داغدیده اضافه می‌کند: «به ما گفتند فرزندت را شهید اعلام کنیم، حقوق می‌دهیم، پول می‌دهیم، من گفتم نمی‌خواهم ولی آن‌ها در شهر به همه گفتند که یحیی از خودشان بوده و من به خاطر تهدیدهای‌شان چیزی نمی‌گویم.»

#علیه_فراموشی #یحیی_تنها_نیست
‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing