جماعت دعوت و اصلاح

«زنده‌شدن، پس از مرگ»
آن پدیده‌ی طبیعی که الحاد را به زانو در می‌آورد!

نشانه‌های خداوند در داخل جهانِ ممکن آنقدر زیاد هستند که غیر قابل شمارش‌اند و همه‌ی آن‌ها به این گواهی می‌دهند که الحاد «عبارت است از آن فکرِ غریب و برآمده‌ای که با طبیعت آشنایی ندارد». یکی از آن پدیده‌هایی که بسیار قدرتمندانه با ایمان انسان‌ها هماهنگ و جای توجه می‌باشد عبارت‌ است از «چگونگی به وجود آمدن پروانه»، پیش از اینکه از پروانه سخن بگوییم از کِرم سخن به میان می‌آید، شاید صحبت از کِرم در این لحظه عجیب باشد که ارتباطی به این نوع موجودِ زنده ندارد.

اما نوعی از کِرم به نام کرم (caterpillar) وجود دارد که این کرم‌ها در زمان به دنیا آمدن‌شان شروع به خوردن برگ‌ها می‌کنند، مانند هر کرمِ معمولی زندگی به سر می‌برند، همه چیز تا این لحظه عادی است، اما آنچه که جای دقت می‌باشد این است که این کرم‌ها ناگهان تصمیم می‌گیرند پیله‌ای بسازند و به آن وارد شوند و خود را بُكُشند! این پدیده سوال ایجاد می‌کند، چرا یک کرمِ بدونِ درک و فهم ناگهان باید خود را بُکُشد؟ در اینجا سخن از پروانه به میان آورده می‌شود، این نوع کرم هنگامی‌که وارد این پیله می‌شود به تدریج بیشترِ ساختار و سلول‌های بدنش به وسیله‌ی واکنشی شیمیایی تجزیه می‌شوند و به مایعی متشکل از سلول تبدیل می‌شوند، یعنی در اینجا کِرم می‌میرد و از بین می‌رود و باقی نمی‌ماند.

پس از مدتی از این مایع، موجود زنده‌ی دیگری شروع به رشد و نمو می‌کند و به وجود می‌آید و از پیله به شکل پروانه‌ای با بال‌های رنگارنگ و زیبا پرواز می‌کند و بیرون می‌آید.

اما مهم‌ترین مرحله از مراحل به وجود آمدن این پروانه این است که چرا باید یک کِرم خود را بُکُشد؟ این پدیده اگر از دیدگاه مادیگرایانه به آن بنگریم هیچ منطق و استدلالی را نمی‌پذیرد، چون که این پدیده مخالف نظریه‌ی انتخاب طبیعی داروین است که موجودات برای بقایشان تمامِ تلاش خود را می‌کنند... در اینجا این کِرم همراه با آن پروانه از همه‌ی جهات دو موجود زنده‌ی مختلف هستند و هنگامی‌که آن کِرم وارد پیله می‌شود، می‌میرد و تجزیه می‌شود، موجود زنده‌ی دیگری شروع به تشکیل می‌کند.

اگر به شیوه‌ی مجازی در این‌باره صحبت کنیم؛ اگر موجود زنده‌ای وجود داشته باشد و هیچ برنامه‌ی قبلی از طرف خداوند در آن نهادینه نشده باشد بدونِ شک نمی‌تواند خود را به سوی مرگ و نابودی ببرد. ناباوران و به‌ویژه سکولاریسم‌ها این پدیده را می‌بینند و در میانِ موجودات دیگر نیز به آن توجه می‌کنند که امکان دارد چیزی بمیرد و تجزیه شود و باز هم در فُرم دیگری زنده شود اما معتقد نیستند که می‌تواند این قانون طبیعت انسان‌ها را نیز شامل شود.

از اینجا حماقت مادی‌گرایان آشکار می‌شود که به هیچ چیزی ایمان نمی‌آورند اگر آن را نبینند و درک نکنند، چون که این پدیده در مقابل همه‌ی قوانین طبیعی مادی‌گرایان می‌ایستد بلکه این تجلی زیبای زنده‌شدن پس از مرگ است، آن باورِ یقینی که مسلمانان‌ در طول هزاران سال داشته‌اند و از جانب خداوند متعال اطمینان‌ پیدا کرده‌اند، در زیر سایه‌ی این باور و اعتقاد صدها نسل بە کمال رسیدند و تمدن‌ها بنیاد نهاده شدند و مرزهای آن با خونِ مجاهدان محافظت شده‌ و خود را به کاروان شهیدان رسانده‌اند، چون که فطرتِ پاک و درستی در آن‌ها نهادینه شده که بله؛ زنده‌شدنِ پس از مرگ وجود دارد.

چنانکه خداوند متعال می‌فرماید:
{كَيْفَ تَكْفُرُونَ بِاللَّهِ وَكُنتُمْ أَمْوَاتًا فَأَحْيَاكُمْ ۖ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيكُمْ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ} [البقرة: ٢٨]، یعنی: «چگونه به خداوند کفر می‌ورزید در حالی که شما مرده بودید و شما را زنده گرداند، سپس شما را می‌میراند و باز شما را زنده می‌کند و سپس به‌سوی او برگردانده می‌شوید»؟!

برخلافِ ناباوران به این معتقد نیستند که نفرین پوچ‌گرایی دامن‌شان را گرفته باشد و به طور تصادفی آن‌ها را به زمین پرت کرده باشد.

#آستانە_Astana

www.islahweb.org

t.me/Islahweb