‍ 📝در آفاقِ اخوتِ فکری و تربیتِ دل‌ها
بازخوانی تربیتی–عرفانیِ سخنِ طارق البشری دربارهٔ دکتر محمد عماره

این مقاله، سفری است به ژرفای رابطه‌ای که از سطح دوستی‌های معمول فراتر می‌رود و به مرتبهٔ «اخوتِ فکری» و «تربیتِ دل» می‌رسد؛ سفری که در پرتو سخنِ طارق البشری دربارهٔ دکتر محمد عماره، پرده از حقیقتی لطیف برمی‌دارد: این‌که دوستی، اگر بر ایمان، صدق و رسالت بنا شود، می‌تواند به مدرسه‌ای برای ساختن انسان و جامعه بدل گردد.

🌻در جهانی که انسانِ امروز در میان هیاهو، شتاب و گسست‌های روحی، آرام‌آرام از خویشتن و از دیگری دور می‌شود، این مقاله یادآور می‌شود که هنوز می‌توان به رابطه‌هایی اندیشید که جان را می‌سازند، فکر را می‌بالند و انسان را به حقیقت نزدیک می‌کنند.
در این بازخوانی تربیتی–عرفانی، اخوتِ نیم‌قرنی میان دو اندیشمند بزرگ، نه یک خاطرهٔ تاریخی، بلکه الگویی برای تربیت نسل‌ها جلوه می‌کند؛ الگویی که در آن:
دوستی، سلوکی اخلاقی است
نقد، مراقبت بر سلامت فکرِ برادر است
محبت، پرتوی از محبت الهی است و رسالت، پیونددهندهٔ دل‌ها و اندیشه‌هاست
این مقاله، مخاطب را به تأملی تازه فرامی‌خواند:
چگونه می‌توان در روزگار پراکندگی، رابطه‌هایی بنا کرد که ماندگار، سازنده و الهام‌بخش باشند؟
چگونه می‌توان از تجربهٔ اخوتِ فکریِ بزرگان، چراغی برای تربیت دل‌ها و اندیشه‌های امروز ساخت؟

«در آفاقِ اخوتِ فکری و تربیتِ دل‌ها» تلاشی است برای پاسخ به این پرسش‌ها؛ تلاشی که با نثری موزون، ژرف و تربیتی، خواننده را به ساحتی می‌برد که در آن، دوستی، رسالت، هویت و تربیت، در هم می‌آمیزند و تصویری از انسانِ رسالتمند و جامعهٔ اخلاقی ترسیم می‌کنند.

👌این نوشته، دعوتی است به بازگشت به سرچشمه‌های پاکِ رابطهٔ انسانی؛ سرچشمه‌ای که اگر دوباره کشف شود، می‌تواند دل‌ها را نرم‌تر، اندیشه‌ها را روشن‌تر و جامعه را به حقیقت نزدیک‌تر سازد.🌼

✍️ حمـزه خـان بیگـی
┈••✾•🍃⚜️🍃•✾•


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

فَضَرَبْنَا عَلَىٰ آذَانِهِمْ فِي الْكَهْفِ سِنِينَ عَدَدًا

پس سالیانی چند در آن غار، خواب را بر گوش هایشان چیره ساختیم.

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

🔴  سنت‌های روز جمعه

➊ غسل

➋ استعمال بوی خوش

➌ زدن مسواك

➍ پوشیدن لباس زیبا

➎ قرائت سورە‌ی كهف

➏ زودتر بە نماز جمعە رفتن

➐ بسیار دعا کردن و فرستادن صلوات بر پیامبر ﷺ

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

‍ جهان را از ریشه‌های فکری آن بشناسیم

الهام‌گرفته از اندیشه‌های علی عزت بیگوویچ

سخن کلیدی

«برای فهم درست جهان، باید سرچشمه واقعی اندیشه‌هایی را که بر آن حکومت می‌کنند بشناسیم و معنای آن‌ها را درک کنیم.»

رویدادها، ثمره‌اند؛ اندیشه‌ها، ریشه

بسیاری از مردم تنها حوادث را می‌بینند:

* جنگ‌ها
* نظام‌های سیاسی
* قوانین
* تحولات اجتماعی

اما این‌ها تنها میوه‌های درختی عمیق‌ترند؛ درخت اندیشه‌ها.

🔹 انسان نخست با اندیشه حرکت می‌کند، سپس با گام‌هایش.

🔹 جامعه نخست در باورهایش تغییر می‌کند، سپس در خیابان‌هایش.

🔹 تمدن‌ها زمانی فرو می‌ریزند که اندیشه بنیادین آن‌ها دچار بحران شود.

پشت هر پدیده چه نهفته است؟

پشت هر نظام سیاسی:
➡️ تصوری از انسان

پشت هر قانون:
➡️ برداشتی از خیر و شر

پشت هر پروژه تمدنی:
➡️ پاسخی به سه پرسش بنیادین:

* ما که هستیم؟
* چرا اینجاییم؟
* به کجا می‌رویم؟

نگاه قرآن به ریشه‌های فکری

﴿إِنَّهُمْ أَلْفَوْا آبَاءَهُمْ ضَالِّينَ ۝ فَهُمْ عَلَىٰ آثَارِهِمْ يُهْرَعُونَ﴾

«آنان پدران خود را گمراه یافتند و شتابان در پی آنان روان شدند.»

پیام آیه:
رفتارها از اندیشه‌ها سرچشمه می‌گیرند و حرکت‌ها از باورها زاده می‌شوند.

آگاهی حقیقی چیست؟

آگاهی فقط دانستن رویدادها نیست.

بلکه پرسیدن این پرسش‌هاست:

✓ چه اندیشه‌ای این رویداد را پدید آورده است؟

✓ چه تصویری از انسان پشت آن قرار دارد؟

✓ چه فلسفه یا عقیده‌ای به آن نیرو می‌بخشد؟

اندیشه‌ها؛ بادهای پنهان تاریخ

رویدادها = امواج

اندیشه‌ها = بادهایی که امواج را می‌آفرینند

کسی که باد را بشناسد، اسیر موج نخواهد شد.

پرسش‌های بنیادین همه پیامبران

🔹 خدا کیست؟

🔹 حقیقت انسان چیست؟

🔹 هدف زندگی چیست؟

🔹 سرانجام مرگ کدام است؟

پاسخ به این پرسش‌ها، پاسخ بسیاری از پرسش‌های دیگر را در خود دارد.

نبرد اصلی تاریخ

بسیاری از کشمکش‌های سیاسی و اقتصادی در حقیقت، نزاع میان دو نوع نگاه به انسان و جهان‌اند:

انسان فقط ماده است؟
یا روح و جسم؟

زندگی فقط دنیا است؟
یا مقدمه‌ای برای جهانی دیگر؟

درس پایانی

همه مردم میوه را می‌بینند؛
اما اندکی به ریشه می‌اندیشند.

همه صداها را می‌شنوند؛
اما اندکی سرچشمه صدا را جست‌وجو می‌کنند.

جهان را نمی‌توان تنها با مشاهده رویدادها فهمید؛
باید اندیشه‌هایی را شناخت که آن رویدادها را می‌آفرینند.

«امواج هرچقدر هم بلند باشند، نیروی اصلی نیستند؛ نیروی اصلی در بادِ ناپیدایی است که آن‌ها را به حرکت درمی‌آورد.»


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

مظاهرسوراخ شدن کشتی

✍️ استاد جمعة أمين رحمه الله

خطاب به دعوتگران در تشکیلات اسلامی

[[ مَثلُ القائمِ علَى حدودِ اللَّهِ ، والمُدَّهِنِ فيها ، كمَثلِ قَومٍ استَهَموا علَى سفينةٍ في البحرِ فأصابَ بعضُهُم أعلاها ، وأصابَ بعضُهُم أسفلَها ، فَكانَ الَّذينَ في أسفلِها يصعدونَ فَيستَقونَ الماءَ فَيصبُّونَ علَى الَّذينَ في أعلاها فقالَ الَّذينَ في أعلاها : لا ندعُكُم تصعَدونَ فتؤذونَنا ، فقالَ الَّذينَ في أسفلِها : فإنَّا نثقُبُها في أسفلِها فنَستَقي ، فإن أخذوا علَى أيديهِم فمنَعوهُمْ نجَوا جميعًا وإن ترَكوهُم غرِقوا جميعًا ]]
أخرجه البخاري (2493)، والترمذي (2173) واللفظ له، وأحمد (18361)

مثل کسی که بر حدود خدا پایبند است و کسی که آن را دور می‌زند، مانند گروهی است که روی یک کشتی در دریا شرط‌بندی کردند. بعضی در بالای کشتی بودند و بعضی در پایین آن. کسانی که در پایین بودند برای نوشیدن آب از دریا بالا می‌آمدند و روی کسانی که در بالا بودند آب می‌ریختند. کسانی که در بالا بودند گفتند: «اجازه نمی‌دهیم بالا بیایید و به ما آسیب برسانید.» اما کسانی که در پایین بودند گفتند: «اگر جلوی ما را بگیرید، همه غرق می‌شویم؛ اگر دست از ما بردارید، همه نجات پیدا می‌کنیم.»

پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم برای کسانی که بر حدود خدا قیام می‌کنند، درستکارند، امر به معروف و نهی از منکر می‌کنند، و نیز برای کسانی که از حدود خدا تجاوز می‌کنند و معروف را ترک می‌کنند و منکر انجام می‌دهند، مثالی زدند و اثر آن را در نجات جامعه نشان دادند:
«مثل این افراد مانند گروهی است که سوار کشتی شده‌اند و قرعه کشیده‌اند که چه کسی در بالای کشتی بنشیند و چه کسی در پایین آن. بعضی در بالای کشتی و بعضی در پایین بودند. کسانی که در پایین بودند وقتی می‌خواستند آب بیاورند، از روی کسانی که در بالا بودند رد می‌شدند. گفتند: «اگر در پایین کشتی یک سوراخ درست کنیم و آب را از همانجا بگیریم تا به بالایی‌ها آسیبی نرسد، همه نجات پیدا می‌کنیم.»
اگر کسانی که در بالا بودند، اجازه می‌دادند پایین‌نشینان هر کاری می‌خواهند بکنند، همه کشتی غرق می‌شدند، ولی اگر جلوی آنها را می‌گرفتند و از فساد و خطا جلوگیری می‌کردند، هم بالایی‌ها و هم پایینی‌ها نجات پیدا می‌کردند.»
روش‌ها و رفتارهایی که می‌توانند «کشتی دعوت» را سوراخ کنند، زیادند؛ چه این کار عمدی باشد، چه ناخواسته. برخی از این رفتارها عبارت‌اند از:

◀️ کسی که برخلاف تصمیمی که پس از مشورت سازمانی گرفته شده، عمل کند و آشکارا در رسانه‌ها مخالفت کند، کشتی دعوت را سوراخ کرده است.

◀️ کسی که اجازه دهد نفسش بر او غلبه کند و به استادان یا رهبران خود توهین کند، بدون رعایت ادب قبلی، کشتی دعوت را سوراخ کرده است.

◀️کسی که از مسیرهای رسمی و قانونی سازمان برای نقد و بیان نظر خود عبور نکند و آن را به عموم مردم ارائه دهد، کشتی را سوراخ کرده است.

◀️کسی که بجای استفاده از کانال‌های رسمی، تنها به اینترنت و فضای مجازی برای نوشتن نامه به رهبر خود متوسل شود، کشتی را سوراخ کرده است.

◀️کسی که نظرات منفی درباره جمعیت خود را در وبلاگ‌ها منتشر کند و آن‌ها را به مطبوعات منتقل کند، بدون آگاهی کافی، کشتی را سوراخ کرده است.

◀️کسی که تنها در دنیای وبلاگ‌نویسی به بیان احساسات و مشکلات خود با دعوت بپردازد، کشتی را سوراخ کرده است.

◀️کسی که بدون تحقیق و بررسی، به شبهات دیگران درباره رهبران خود پاسخ دهد و آن‌ها را همراهی کند، کشتی را سوراخ کرده است.

◀️کسی که انگیزه شخصی را بر دغدغه‌های دعوی ترجیح دهد و به دعوت و رهبرانش آسیب برساند، کشتی را سوراخ کرده است.

◀️کسی که نظر خود را به شکل توهین‌آمیز و بدون رعایت ادب نقد بیان کند، در هر فضایی که می‌خواهد، کشتی را سوراخ کرده است.

◀️کسی که در مورد تصمیم‌گیری‌های سازمان خود تردید ایجاد کند، رهبرانش را متهم سازد یا در سیاست‌ها و عملکردها نقد منفی غیر منصفانه داشته باشد، کشتی را سوراخ کرده است.

پیام کلی:
افرادی که چنین رفتارهایی دارند، چه عمدی و چه ناخواسته، تقوای خداوند را در رعایت احترام به برادران، رهبران و دعوت خود رعایت نکرده‌اند. آن‌ها بدون دقت، ادب در مخالفت و استفاده از چارچوب‌های مناسب سازمانی، نظر خود را بیان کرده‌اند و آیات و احادیث زیر را فراموش کرده‌اند:

«و به مردم نیکو سخن بگویید» (بقره: 83)
«تقوا پیشه کنید و سخنی درست بگویید» (احزاب: 70)

پیامبر صلی الله علیه وسلم: «انسان سخنی می‌گوید که خشم خدا در آن هست، و نمی‌داند اثرش تا روز قیامت چگونه باقی می‌ماند»

همچنین اصل مهمی را فراموش کرده‌اند: «همه چیز نباید گفته شود، هر چیزی زمان خاص خود را دارد و هر چیزی زمانش برسد، افرادمناسبش حاضر خواهند بود».

خداوند دعوت ما و امت ما را از هر بدی و آسیبی حفظ کند.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 
🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

🔰«ستونِ عفاف؛ پاسداری از کرامت زن مسلمان در پرتو قرآن و سنت»

🌟 زن مسلمان، کرامت و شأن خویش را فراتر از آن می‌داند که دیده‌های نیکوکار و بدکار، هر دو، بر سیمای او خیره شوند و در جزئیات چهره و اندامش تأمل کنند؛ کسانی که در دلشان پروا و تقوایی نیست. او نمی‌پسندد که خنده‌ها و شوخی‌هایش در میان جمع آشکار گردد یا رازهای درون و حالات نفسش بر کسانی گشوده شود که حقی بر آن ندارند.
♦️نهادن تصویر خویش در معرض دید، ظهوری بی‌نیاز و جلب توجهی بی‌سبب است؛ و این با سرشت زنِ باحیا ناسازگار می‌نماید. این حقیقت، نه از سر تحمیل، بلکه از فطرتی برمی‌خیزد که خداوند در وجود زن نهاده است.
🌻 آنچه در دین تشریع شده، برای پاسداری از زن است، نه برای قید و بند. اگر زن مسلمان به اسلام خویش افتخار می‌کند، باید این افتخار در کردار او جلوه‌گر شود. مسأله تنها در نهادن تصویر نیست؛ بلکه ریشه در بنیان اخلاق اسلامی دارد. اخلاق، بر ستون‌هایی استوار است؛ و اگر ستونی فرو ریزد، بنای همه فرو خواهد افتاد. زن، خود ستونی مهم در امت اسلامی است؛ و دشمن می‌خواهد او را به برهنگی و آزادی بی‌مهار بکشاند، تا همچون زنانِ بی‌پروا تباه شود و سقوط کند؛ و با سقوط او، بنای امت نیز فرو ریزد.
این اندیشه‌های آزادی‌خواهانه‌ی افراطی و شعارهای مساواتِ بی‌حد، در ظاهر شیرین‌اند، اما در باطن تلخ. 📖 قرآن هشدار می‌دهد:

«وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ» (ص: ۲۶)
پیروی از هوای نفس، انسان را از راه خدا دور می‌سازد.

☀️جایگاه عفاف در قرآن
قرآن کریم، عفاف و پوشیدگی را نه به عنوان قید و بند، بلکه به مثابه‌ی حصن و حصاری برای کرامت انسان معرفی می‌کند:

«وَقُل لِّلْمُؤْمِنَاتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصَارِهِنَّ وَيَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ وَلَا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا مَا ظَهَرَ مِنْهَا…» (النور: ۳۱)

این آیه، نگاه زن مسلمان را به خود و جامعه سامان می‌دهد: حفظ نگاه، پاسداری از پاکدامنی، و پرهیز از آشکارسازی زینت‌ها. این‌ها ستون‌هایی‌اند که اگر یکی فرو ریزد، بنای اخلاق اسلامی متزلزل می‌شود.
☀️ سنت نبوی و احادیث اهل‌سنّت
پیامبر اکرم ﷺ فرمودند:

«الحياءُ شُعبةٌ من الإيمان» (صحیح بخاری، صحیح مسلم)
حیا، شاخه‌ای از ایمان است؛ و زن مسلمان، به‌ویژه، مظهر این حیا در جامعه است.

📖 در حدیثی دیگر آمده است:
«إنَّ اللهَ إذا أرادَ أن يُهلِكَ عبدًا نزعَ منه الحياءَ» (مسند احمد)
بی‌حیایی، مقدمه‌ی سقوط اخلاقی و اجتماعی است.
بنابراین، حفظ حیا و عفاف، نه تنها فردی بلکه اجتماعی است؛ زیرا زن ستون مهمی در ساختار امت اسلامی است.
☀️ بُعد تربیتی و عرفانی
از منظر تربیتی، آشکارسازی بی‌نیازانه‌ی تصویر و جزئیات زندگی، نوعی جلب توجه بی‌سبب است که با فطرت زنِ باحیا ناسازگار است. عرفان اسلامی، کرامت انسان را در ستر و پوشیدگی می‌بیند؛ زیرا حقیقت انسان، گوهر درونی اوست، نه ظاهر آشکارش.
بزرگی از اهل ادب، چه زیبا می‌گوید: «آنچه شیرینی‌ست، در نهان باشد؛ ظاهرش تلخ است، اگر عیان باشد.»
این نگاه عرفانی، با آموزه‌های قرآن و حدیث هم‌سوست: ظاهر فریبنده، باطنی تلخ دارد؛ و زن مسلمان باید از این فریب برکنار بماند.
☀️ خطر اندیشه‌های مدرنِ بی‌مهار
اندیشه‌های آزادی‌خواهانه‌ی افراطی و شعارهای مساواتِ بی‌حد، در ظاهر شیرین‌اند، اما در باطن تلخ. زن مسلمان، اگر فریفته‌ی ظاهر این اندیشه‌ها شود، در حقیقت ستون امت را فرو می‌ریزد؛ زیرا سقوط او، سقوط خانواده و جامعه را در پی دارد.
☀️ نتیجه و دعوت
آنچه در دین تشریع شده، برای پاسداری از زن است، نه برای قید و بند. زن مسلمان، اگر به اسلام خویش افتخار می‌کند، باید این افتخار در کردار او جلوه‌گر شود. مسأله‌ی تصویر و ظاهر، تنها یک نمونه است؛ اصل، حفظ بنیان اخلاق اسلامی است.
زن مسلمان، گوهر کرامت و ستون امت است. دشمن می‌خواهد این ستون فرو ریزد؛ اما اگر زن بر حیا و عفاف پایدار بماند، بنای امت استوار خواهد ماند.

👌این نوشتار نشان داد که مسأله‌ی ظاهر و تصویر، فراتر از یک رفتار فردی است؛ بلکه به بنیان اخلاق اسلامی و ساختار امت مربوط می‌شود. قرآن و سنت، زن را به حیا و عفاف دعوت کرده‌اند؛ و عرفان اسلامی، این دعوت را به زبان دل و روح تفسیر کرده است.🌼

✍️ حمـزه خـان بیگـی
┈••✾•🍃⚜️🍃•✾•

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 
🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

قواعد قرآنى (31)

الفِتنةُ أشَدُّ من القتل بقره/191
فتنه از کشتن دشوارتر است.

ریشه ف.ت.ن در منابع اصیل عربی به معنای حرارت دادن و سوزاندن فلزات در آتش است.یا آهنگری و ضربه زدن به فلز با چکش، پتک و سندان.

در حالت فتنه فرد قدرت تصمیم‌گیری، اندیشیدن و برنامه‌ریزی را از دست می‌دهد و زیر فشارهای شدید روانی و فکری قرار می‌گیرد که بارها آرزوی مرگ می‌کند.

قرآن کریم در جای دیگری فرموده:الفتنة أكبر من القتل بقره/217

عبدالظاهرسلطانى

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ ۖ فَمَنْ آمَنَ وَأَصْلَحَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ

و پیامبران را جز مژده دهنده و بیم رسان نمی فرستیم؛ پس کسانی که ایمان بیاورند و [مفاسد خود را] اصلاح کنند نه بیمی بر آنان است و نه اندوهگین می شوند.

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

‍ 🔰 «امنیتِ الهی؛ هم‌افزایی ایمان و عدالت در طرح تمدنی اسلام»

🌟 در اندیشهٔ اسلامی، امنیت نه با اتکای صرف بر قدرت سخت و ابزارهای قهری پدید می‌آید، و نه با تکیه بر موعظه‌های بی‌پشتوانه و احساسات زودگذر.

امنیت، ثمرهٔ هم‌افزایی دو نیروی بنیادین است:
نیرویی که از ایمان می‌جوشد و جان انسان را تربیت می‌کند،
و نیرویی که از حاکمیت عادلانه برمی‌خیزد و نظم اجتماعی را پاسداری می‌نماید.

🌻 ایمان، وجدان را زنده و بیدار نگاه می‌دارد؛ حاکمیت، ساختار جامعه را استوار می‌سازد؛ تربیت، انسان را می‌پرورد؛ قضاوت عادلانه، حق را در جای خویش می‌نشاند؛ سیاست شرعی، مصالح عمومی را سامان می‌دهد؛ و کیفرها، تنها در هنگام ضرورت، جامعه را از فروپاشی و فساد محافظت می‌کنند.
این هماهنگی دقیق میان ایمان، قانون، تربیت و عدالت، راز توانمندی شریعت اسلامی در ایجاد امنیتی است که نه یک سازوکار انتظامی محدود، بلکه طرحی تمدنی و انسان‌ساز به شمار می‌آید.

👌امنیت؛ میوهٔ درختی که ریشه در دل دارد
🔸اسلام، امنیت را از بیرون آغاز نمی‌کند؛ از درون انسان آغاز می‌کند. دلِ تربیت‌شده، نخستین نگهبان امنیت است. وقتی ایمان در ژرفای جان رسوخ می‌کند، انسان پیش از آنکه از ترس قانون بازایستد، از حیای قلبی و خشیت الهی بازمی‌گردد. این همان «وازع ایمانی» است که حکیمان اخلاق آن را پلیس درونی نامیده‌اند؛ نیرویی که بدون حضور مأمور و مجازات، انسان را به سوی خیر می‌کشاند.
👌ایمانِ بی‌پشتوانهٔ اجتماعی کافی نیست
🔸 موعظهٔ صرف، جامعه نمی‌سازد. انسان موجودی اجتماعی است و جامعه برای بقا نیازمند ساختار، قانون و قدرتِ عادلانه است. از این‌رو «وازع سلطانی» یعنی حاکمیتِ منضبط، قانونِ روشن و قدرتِ مسئولانه، مکمل ایمان است و آن را از حالت فردی به سطح اجتماعی ارتقا می‌دهد.
این همان توازن زرّینی است که قرآن در دو محور بیان می‌کند:

در آیهٔ ﴿وَأَعِدّوا لَهُم مَا اسْتَطَعْتُم مِن قُوَّةٍ﴾
بر قدرت تأکید می‌کند،
و در آیهٔ ﴿إِنَّ اللّهَ یَأمُرُ بِالعَدلِ وَالإِحسانِ﴾
بر عدالت و احسان. قدرت بدون عدالت، ظلم می‌آفریند؛ عدالت بدون قدرت، بی‌اثر می‌ماند.

👌 نقش تربیت، قضاوت و سیاست شرعی
🔸دکتر وصفی عاشور أبوزید، با نگاهی جامع، ارکان امنیت را چنین ترسیم می‌کند:
تربیت: ساختن انسانِ سالم، پیش‌نیاز ساختن جامعهٔ سالم است.
👈قضاوت عادلانه: سدّ راه ظلم و تبعیض، که بزرگ‌ترین عامل ناامنی است.
👈سیاست شرعی: تنظیم مصالح عمومی بر پایهٔ حکمت، مصلحت و عدالت.
👈عقوبات: آخرین ابزار، نه نخستین واکنش؛ برای حفظ جامعه در برابر فساد و تجاوز.
در این نگاه، امنیت نه واکنشی به بحران، بلکه فرایند پیوستهٔ ساختن انسان و جامعه است.

👌 امنیت در اسلام؛ طرحی تمدنی
🔸امنیت در اسلام، نه یک نظام پلیسی محدود، و نه مجموعه‌ای از قوانین خشک است؛ بلکه پروژه‌ای تمدنی است که:
انسان را می‌سازد، جامعه را سامان می‌دهد، عدالت را برقرار می‌کند، و روابط اجتماعی را در مسیر خیر، صلاح و رشد هدایت می‌نماید.
همین نگاه جامع بود که تمدن اسلامی را در طول تاریخ، به یکی از امن‌ترین و پایدارترین تمدن‌های بشری بدل ساخت.

👌این رهنمود استاد،ما را به حقیقتی ژرف رهنمون می‌شود: امنیت، هنگامی پایدار است که دل‌ها آباد باشد و ساختارها استوار. نه ایمانِ بی‌قانون کفایت می‌کند، و نه قانونِ بی‌ایمان. اسلام، این دو را در هم می‌تند و از آن، جامعه‌ای امن، انسانی و الهی پدید می‌آورد؛ جامعه‌ای که امنیت در آن نه ترس‌آفرین، بلکه آرامش‌بخش و رشددهنده است.🌼

✍️ حمـزه خـان بیگـی
┈••✾•🍃⚜️🍃•✾•

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

به کودکان بیاموزیم که خطا کردن، پایان دنیا نیست

✍ جهاندار امینی

یکی از بنیادی‌ترین آموزه‌های تربیتی که باید به کودکان منتقل کنیم - هم در گفتار و هم در رفتار - «حق بر اشتباه کردن» است. معنای عمیق این اصل آن است که همهٔ ما انسان‌ها، ذاتاً حق داریم خطا کنیم، البتّه نه از روی عمد و لجاجت، بلکه از روی نادانی، فراموشی، غفلت یا تصمیم نادرست. تفاوت اساسی میان «خطای انسانی» و «تخلف عمدی» در همین نکته نهفته است: اولی مجالی برای یادگیری و جبران می‌طلبد، دومی نیازمند بازخورد روشن و گاه تنبیه متناسب.
در مسیر زندگی، هر یک از ما ممکن است تپق بزنیم، کاری را که به ما سپرده شده خراب کنیم، چیزی را فراموش کنیم، فریب دیگران را بخوریم، رابطه‌ای ارزشمند را به هم بزنیم، یا حتی از روی غفلت مرتکب گناه شویم. آنچه کودکان باید عمیقاً درونی کنند این است که هیچ‌یک از این خطاها به معنای پایان جهان نیست. فرصت جبران همیشه و همیشه وجود دارد
تلبته تنها گفتن «اشتباه کردن اشکال ندارد» کافی نیست. رفتار ماست که این پیام را تأیید یا نقض می‌کند. از این رو اگر کودک، سخنی اشتباه گفت، سرزنش نکنید؛ با پرسش‌های کنجکاوانه به او کمک کنید خودش به بازبینی دیدگاهش برسد؛ اگر خطایی از او سر زد، مسخره نکنید و نخندید؛ شرم‌ساری عمیق، یادگیری را متوقف می‌کند؛ همواره فرصت جبران بدهید و راه‌های عملی آن را نشان دهید (عذرخواهی، جبرانِ عملی، تغییر رفتار).
خودتان نیز در برابر کودکان به اشتباهات و خطاهایتان اقرار کنید و تلاش برای جبران را جلوی چشم آن‌ها انجام دهید. این الگوسازی، از هر نصیحتِ خشکی مؤثرتر است.
اگر کودکان این اصل حیاتی را نیاموزند، چه بر سرشان خواهد آمد؟
با کوچک‌ترین خطایی ناامید و فروپاشیده می‌شوند؛ دنیایشان تاریک می‌گردد و خود را آدمی شکست‌خورده می‌بینند؛ به دام کمال‌گرایی بیمارگونه می‌افتند؛ هیچ عیب و اشتباهی را در خود نمی‌پذیرند؛ برای آن‌که خطایشان لو نرود، هر باجی می‌دهند و به‌راحتی ابزار سوءاستفاده دیگران قرار می‌گیرند؛ از گفتن مشکلات به والدین پنهان‌کاری می‌کنند و در انزوا با خطاهای بزرگ‌تری روبه‌رو می‌شوند؛ کودکی که حق اشتباه ندارد، بزرگسالی می‌شود که باج می‌دهد.
در مقابل، کودکی که بداند خطا و اشتباه و حتی گناه، بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی و فرآیند رشد است:
با لغزش‌هایش راحت‌تر کنار می‌آید، نه با انکار و سرکوب، بلکه با پذیرش و بازسازی؛ از هر خطایی درس می‌گیرد و همان خطا را به سکوی پرش خود تبدیل می‌کند؛ بدون ترس از قضاوت، مشکلات را با والدین در میان می‌گذارد؛ خودش فرصت جبران را می‌آفریند، منتظر نمی‌ماند کسی به او باج بدهد یا ببخشد.
یادمان باشد: کودکانی که حق اشتباه دارند، نه بی‌مسئولیت می‌شوند، بلکه مسئولیت‌پذیرتر بار می‌آیند - زیرا اشتباه را پنهان نمی‌کنند، بلکه آن را اصلاح می‌کنند.


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌نگاهی گذرا بر خاطراتِ دوران طلبگی در محضر استاد عبدالله احمدیان

✍ ملا کریم اسماعیل‌پور‒مریوان

چندی قبل، برادر بزرگوار کاک محمد احمدیان (فرزند ارشد علامە ملا عبدالله احمدیان) از اینجانب، که مدتی طلبه پدر بزرگوارشان بودم، خواستند خاطرات آن ایام را در حد وسع مکتوب نمایم؛ اینجانب نیز درخواست ایشان را اجابت نموده وبا توکل بر خداوند، آنچه به یاد دارم، به رشته تحریر در می‌آورم.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّىٰ يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ

و پروردگارت را تا هنگامی که تو را مرگ بیاید، بندگی کن.

#تقویم


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

صدیق قطبی

کودکان تو...

خداوند به موسی وحی می‌کند: «دوستت دارم». موسی می‌پرسد ای کریم، چه خصلتی در من موجب این دوستی است تا بکوشم و برآن بیفزایم؟
می‌گوید آنچه تو را دوست‌داشتنی کرده این است: با من چون کودکی هستی که جز مادر خویش پناهی نمی‌بیند، چون کودکی که هیچ‌گاه دست از مادر نمی‌کشد و آغوش او را ترک نمی‌کند. حتی آنگاه که مادر او را می‌رانَد و با او قهر می‌کند، همچنان رو به سوی مادر دارد. تو نیز ای موسی، در همه‌حال، رو به سوی ما داری. رو به سوی مادرت:

گفت موسیٰ را به وحیِ دلْ خدا
کای گُزیده، دوست می‌دارم تو را
گفت: چه خصلت بوَد ای ذوالکرم
موجبِ آن؟ تا من آن افزون کنم
گفت: چون طفلی به پیشِ والده
وقت قهرش دست هم در وی زده
خود نداند که جز او دیّار هست
هم از او مخمور، هم از اوست مست
مادرش گر سیلیی  بر وی زند
هم به مادر آید و  در وی تنَد
از کسی یاری نخواهد غیر او
اوست جمله شرّ او و خیرِ او
خاطر تو هم ز ما در خیر و شر
التفاتش نیست جاهای دگر
(مثنوی، ۴: ۲۹۲۲ـ۲۹۲۸)

رابطهٔ کودک و مادر، در فهم پیوندی که میان عارف و خدا است، مثال خوبی است. آن اعتماد مطلق، آن خودسپاری پیوسته، آن وقوف بر ناتوانی خویش، آن آرمیدن و آرام یافتن:

از بایزید آورده‌اند که گفت:
«صوفیان کودکان‌اند در دامن حق.»
(دفتر روشنایی، ص۱۷۳)

و [ابوبکر شبلی] گفت:
«صوفیان اطفالند در کنارِ لطفِ حق‌ تعالیٰ»
(تذکرة‌الاولیاء، ص۶۸۲)ا

و هم او [ابوبکر شبلی] گوید: «صوفیان طفلانند اندر کنار حق تعالیٰ»
(رساله قشیریه، ص۴۷۲)

اولیا اطفال حقّ‌اند ای پسر
غایبی و حاضری بس باخبر
گفت: اطفال من‌اند این اولیا
در غریبی فرد از کار و کیا
(مثنوی، ۳: ۷۹ و ۸۱)

کودک در کمال عجز، و در کمال اعتماد است. این دو او را پیوسته به مادر و آغوش او متصل می‌کند. مادر برای او خانه است، وطن است، همه‌چیز است. از خشم مادر هم به آغوش مادر می‌گریزد. جز مادر، مفرّ و گریزگاهی ندارد. جز مادر ملجأ و پناهی ندارد:

«وَلَنْ تَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَدًا»(سورهٔ کهف، آیهٔ ۲۷)
و جز او هرگز پناهگاهی نخواهی یافت.

این‌سو، به رغم همهٔ دانایی‌ها و توانایی‌ها، کودکانه خود را به دستان مادر قدسی می‌سپارد؛ آن‌سو، لطف پیوسته و پرورندهٔ دوست، که مادرانه در کار پروردن و آمرزیدن است:

و [ابوعلی دقّاق] گفت: «چون خداوند تعالیٰ عاصیان را دوست می‌دارد خطاب می‌کند سیّد المُرسَلین را، علیه‌السلام، که نماز شب کن تا تو را مقام شفاعت دهم. نبینی که دایه را به شب بیدار کنند مادران تا فرزند را شیر دهد؟»(تذکرة‌الاولیاء، ص۷۱۱)


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌سیمای یک زن فرزانه در قرآن- ١

✍️محمد احمدیان-سقز

این مقاله به تحلیل تطبیقی شیوه‌های مدیریتی حضرت سلیمان (ع) و ملکه سبأ در قرآن می‌پردازد. مؤلف، مدیریت سلیمان (ع) را نظامی مقتدر، عدالت‌محور و متکی بر کنترل دقیق زیردستان معرفی می‌کند، در حالی که حکومت ملکه سبأ را با تأکید بر خردورزی، مشورت با «مَلأ» و اتخاذ رویکرد صلح‌جویانه، الگویی از یک نظام شورایی و فرزانه می‌داند که توانست با دوراندیشی، ملت خود را از گزند جنگ و اسارت برهاند.

🖇 ادامه‌ی مطلب

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

🔰العالِمُ الرَّبّانی؛ سیمای انسان الهی در آینهٔ علم، تربیت و رسالت
👌عالم ربّانی کیست؟

🌻عالم ربّانی، تنها صاحب دانشی گسترده یا حافظ متونی مقدس نیست؛ بلکه انسانی است که علم را از سرچشمهٔ ربوبیت می‌گیرد و آن را در مسیر هدایت، تربیت و آبادانی امت به کار می‌بندد. او در گفتار و رفتار، تنها به خدا و پیامبر گرامی‌اش ﷺ تکیه دارد و در هر سخن و تصمیم، مصلحت امت را در پرتو مقاصد بلند شریعت می‌سنجد.
چنین عالمی، از هرگونه وابستگی—دعوتی، سیاسی، طایفه‌ای یا حزبی—رهاست؛ زیرا مرجعیت نهایی در نگاه او کتاب خدا و سنت پیامبر ﷺ است. از همان دو آغاز می‌کند، بر همان دو اعتماد می‌نهد و به همان دو بازمی‌گردد. خداوند فرمود:

﴿ قَدْ جَاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَكِتَابٌ مُبِينٌ ﴾ «از سوی خداوند، نوری و کتابی روشنگر به سوی شما آمد.»

👈علم او نه زینت زبان، بلکه زادِ راهِ جان است؛ و همین حقیقت، او را از دیگران متمایز می‌سازد.

🌼 ربّانی بودن؛ پیوند علم با ربوبیت
«ربّانی» از ریشهٔ «رَبّ» است؛ و ربّانی کسی است که:

علمش رنگ ربوبیت دارد و از سرچشمهٔ پاک وحی سیراب می‌شود
تربیت‌گر است، نه صرفاً مربّی اهل علم
دانش را برای رشد انسان‌ها می‌خواهد، نه برای فخر، جدل یا برتری‌جویی

👈او علم را نه برای شهرت و جایگاه، بلکه برای بندگی می‌آموزد. در سخنش اخلاص پیداست و در سکوتش وقار و خشیت. علم در وجود او، نور هدایت است، نه ابزار قدرت.

🌼 مرجعیت مطلق کتاب و سنت
عالم ربّانی، نصوص شرع را بر هرگونه گرایش بشری مقدم می‌دارد، حتّی اگر این تقدّم، با تمایلات دعوتی یا سیاسی خود او ناسازگار باشد. او می‌داند که:

حق، معیار است؛ نه جماعت‌ها
هدایت، اصل است؛ نه تعلقات
کتاب و سنت، میزان‌اند؛ نه سلیقه‌ها

👈پس هرگاه در برابر حقیقتی از قرآن یا سنت قرار گیرد، دلش تسلیم می‌شود و رأی خویش را در برابر آن فرو می‌نهد. این همان روحی است که خداوند دربارهٔ مؤمنان راستین فرمود:

﴿ فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ﴾

🌼عالم ربّانی؛ آموزگار، مربّی، عامل و مجاهد
علم در نگاه او چهار مرحلهٔ پیوسته دارد:
یادگیری
عمل
تعلیم
جهاد با علم
🌻 او تنها به دانستن بسنده نمی‌کند؛ بلکه:
به دانستهٔ خویش عمل می‌کند،آن را با حکمت، مهربانی و بصیرت به دیگران می‌آموزد و در میدان‌های حق، با علم خویش جهاد می‌ورزد؛ جهادی که گاه قلم است، گاه زبان، گاه تربیت، و گاه اصلاح جامعه

ابن‌القیم رحمه‌الله می‌گوید: «هر که بیاموزد و به دانستهٔ خویش عمل کند و سپس دیگران را تعلیم دهد، او در ملکوت آسمان‌ها عظیم نامیده می‌شود.»

👈این عظمت، نه از کثرت پیروان، بلکه از پاکی نیت، صدق عمل و نور علم برمی‌خیزد.

🌼عالم ربّانی؛ چراغی برای امت
در روزگار فتنه‌ها، آشفتگی‌ها و تکثر صداها، امت بیش از هر زمان دیگر به عالمانی نیاز دارد که:

حق را بی‌پروا بگویند
مردم را به خدا پیوند دهند، نه به خود
علم را با اخلاق و تربیت درآمیزند
دل‌ها را با نور قرآن زنده کنند و در برابر موج‌های تفرقه، سپر وحدت و حکمت باشند

👈عالم ربّانی، چراغی است که در تاریکی‌ها راه می‌نماید؛ نه با فریاد، بلکه با نور.

🌼 ربّانی بودن؛ مقام دل‌های پاک
ربّانی شدن، تنها با درس‌گفتن و کتاب‌خوانی حاصل نمی‌شود؛ بلکه:

با تزکیهٔ نفس
با مراقبت قلب
با اخلاص در نیت
با خشیت از خدا و با پیوند دائمی با قرآن به دست می‌آید.

👈چنین عالمی، پیش از آنکه «معلم مردم» باشد، شاگرد خداست؛ و پیش از آنکه «مربی دیگران» باشد، مربی نفس خویش است.

👌عالم ربّانی، انسانی است که:

از خدا می‌آموزد، برای خدا عمل می‌کند
به سوی خدا دعوت می‌کند و مردم را با نور علم، به سوی نور هدایت می‌برد.

👈او وارث حقیقی پیامبران است؛ همانان که خداوند درباره‌شان فرمود:

﴿ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيهِمْ ﴾

✍️با الهام از نوشتار د. وصفي عاشور أبو زيد.
📝 حمـزه خان بیگـی
┈••✾•🍃⚜️🍃•✾•

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

رئوف ئیسلاح‌جو

بهترین کیست؟

در حدیث نبوی آمده است که سه نفر در غاری پناه گرفتند. ناگاه سنگی از کوه فروغلتید و دهانه‌ی غار را بست و آنان در آنجا گرفتار شدند. 
هیچ راهی برای نجات خود نیافتند، جز آنکه در آن لحظه، به برترین اعمالِ خالصانه‌ی خویش به درگاه خداوند توسل جستند؛ اعمالی که هر یک به گونه‌ای با احسان، عفت و ادای حقوق دیگران پیوند داشت.

- نفر اول: به پدر و مادر خود نیکی می‌کرد و در خوردن و نوشیدن، آنان را بر خویش مقدّم می‌داشت.

- نفر دوم: در آزمونِ خواهش نفس، حرمت دخترعمویش را نگاه داشت و به عفت و کرامت او آسیب نرساند.

- نفر سوم: حقّ کارگر خود را فرو نگذاشت؛ امانت او را حفظ کرد، مالش را برایش فزونی داد و کمترین ستمی در حقّ او روا نداشت.

بی‌سبب نیست که پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه وسلم فرمودند:

خيرُ الناسِ أنفعُهم للناسِ

زیرا بهترین مردم، کسانی نیستند که تنها برای خویش نیک باشند؛

بلکه آنان‌اند که خیرشان به دیگران می‌رسد، حقوق مردم را رعایت می‌کنند، و حضورشان مایه‌ی امن، کرامت و منفعت است.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

نیّت‌های پنهان و حقیقت قلب سلیم

برگرفتە از پادکست: کیف نصل إلی القلب السلیم؟

✍️ احمد العربی

تهیه شده با هوش مصنوعی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

مهارت کمک گرفتن: سوپاپ اطمینان

جهاندار امینی

یکی دیگر از مهارت‌های حیاتی که کودکان، به‌ویژه نوجوانان، باید بیاموزند، مهارت کمک گرفتن از دیگران است. به این معنا که اگر در مخمصه‌ای گیر کردند یا کسی قصد اذیت و آزار آن‌ها را داشت، بدون هیچ ترس و واهمه‌ای از اطرافیان یاری بخواهند.
متأسفانه بسیاری از فرزندان به دلیل ترس از سرزنش، تنبیه، یا عواقب خیالیِ بعدی، حاضر می‌شوند باج بدهند (وسایل‌شان، پول توجیبی‌شان، وقتشان، یا حتی کرامتشان) ولی از دیگران کمک نگیرند. این رفتار در موارد متعدد به وخامت اوضاع می‌انجامد؛ یک مشکل کوچک، به دلیل پنهان‌کاری، تبدیل به بحرانی بزرگ می‌شود.
کمک‌نگرفتن فقط مشکل کودکان نیست. حتی بسیاری از بزرگسالان نیز به دلیل نیاموختن این مهارت در کودکی، در فشارهای متعدد زندگی گرفتار می‌آیند؛ درحالی‌که گاهی یک مشورت ساده یا در میان گذاشتن آن موضوع با اطرافیان یا متخصصان، مسئله‌ای‌شان را به‌راحتی حل می‌کند.
زوج‌هایی را سراغ دارم که سال‌ها با مشکلاتی در رابطه دست‌وپنجه نرم می‌کنند - مشکلاتی که بسیاری از آن‌ها با چند جلسه مشاوره یا زوج‌درمانی قابل حل است. اما یاد نگرفته‌اند و نمی‌دانند، یا از مراجعه به مشاور شرم دارند. این ریشه در کودکی دارد: یاد نگرفته‌اند که گاهی یک کمک تخصصی، نه نشانه ضعف، که نشانه هوشمندی است.

بسترهای لازم در خانواده

مهارت کمک گرفتن یک‌شبه شکل نمی‌گیرد؛ به بسترهایی در خانواده نیاز دارد:

· رابطهٔ محبت‌آمیز با فرزندان (نه رابطهٔ ترس و قدرت)
· چشم‌پوشی و تغافل از خطاهای کوچک (هر لغزشی نیاز به دادگاهی کردن ندارد)
· آسان‌گیری و پرهیز از تندی و خشونت - والدینی که بر سر کوچک‌ترین اشتباه، فریاد می‌کشند، درواقع به فرزندشان می‌آموزند: «هیچ وقت به ما چیزی نگو»

واقعیت تلخ

در کارگاه‌هایم با نوجوانان، بارها این پرسش را مطرح کرده‌ام:
«اگر مشکلی برایتان پیش بیاید، ابتدا با چه کسی در میان می‌گذارید؟»
پاسخ ۹۹ درصد آن‌ها کسانی غیر از پدر و مادر بودند: دوست، معلم، حتی غریبه‌ای در فضای مجازی، ... .
دلیل را که جویا شدم، عمدتاً ترس از بازخوردهای تند والدین بیان می‌شد: «داد می‌زنند»، «کتک‌ام می‌کنند»، «اجازه نمی‌دهند دیگر بروم بیرون»، «مسخره‌ام می‌کنند» و ... .

اگر والدین توان کمک ندارند، حداقل راه را نشان دهند
البته در مواردی شاید واقعاً والدین کاری از دستشان برنیاید (مثلاً مشکل حقوقی یا تخصصی). اما حتی در این شرایط، وظیفهٔ والدین این است که فرزند را تنها نگذارند و به او یاد دهند:

· از چه کسانی می‌توان کمک گرفت (معلم مورد اعتماد، مشاور مدرسه، روانشناس، خطوط تلفنی حمایتی)
· چگونه کمک بخواهد (مهارت گفتن مشکل بدون شرم)
· کمک گرفتن ننگ ندارد، بلکه شجاعت می‌خواهد

آمار هشداردهنده

پژوهش‌ها نشان می‌دهند که حدود ۸۰ درصد افرادی که قصد خودکشی داشته‌اند، اما موفق شده‌اند کمک و مشورت بگیرند (حتی یک تماس ساده)، از تصمیم خود منصرف شده‌اند. مهارت کمک گرفتن درست مانند سوپاپ اطمینان عمل می‌کند؛ وقتی فشار از حد بگذرد، راه خروجی ایمن ایجاد می‌کند و مانع از انفجار می‌شود.

چگونه مهارت کمک گرفتن را در کودکان پرورش دهیم؟

۱. با آرامش به حرف کودک گوش دهیم.
۲. از او تشکر کنیم که مشکل را گفته و با ما در میان‌ گذاشته است.
۳. بگوییم: «خوب کردی که به من گفتی»
۴. راه‌ حل‌ها را با او جستجو کنیم.
۵. در صورت نیاز از متخصص کمک بگیریم.

یک تمرین ساده:
هفته‌ای یک بار، سر شام، هرکس از یک چالش کوچک‌اش بگوید و اینکه از چه کسی کمک گرفته یا می‌توانست بگیرد. این تمرین، کمک خواستن را عادی و بی‌ترس می‌کند.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

الحاق جوادی

🔖 نتیجه یا رسالت؟

◻️ یکی از علت‌های خستگی در مسیر اصلاح این است که انسان، ارزشِ کار خود را فقط با نتیجه می‌سنجد. وقتی تغییرها دیر رخ می‌دهند، مقاومت‌ها زیاد می‌شوند و نشانه‌های موفقیت اندک به نظر می‌رسند، این پرسش در ذهن شکل می‌گیرد که: «آیا این همه تلاش فایده‌ای دارد؟»
◻️ اما بسیاری از کارهای بزرگِ تاریخ، با تضمینِ موفقیت آغاز نشده‌اند. صاحبانِ رسالت، پیش از آنکه به نتیجه بیندیشند، به درستیِ راه می‌اندیشیدند. آنان می‌دانستند که انسان مسئولِ کوششِ صادقانه است، نه مالکِ همهٔ پیامدها. اگر قرار باشد تنها در جایی قدم بگذاریم که پیروزیِ آن قطعی است، بسیاری از خیرهای جهان هرگز آغاز نخواهند شد.

◻️ راهبردها:
✓ میانِ «وظیفه» و «نتیجه» تفاوت بگذارید.
✓ درستیِ راه را معیارِ پایداری قرار دهید، نه سرعتِ دستاوردها را.
✓ از کم‌ثمر بودنِ امروز، بی‌ثمر بودنِ فردا را نتیجه نگیرید.
✓ دل را به تأییدِ مردم گره نزنید و نیرو را از اصلِ باور بگیرید.
✓ دعا و عمل را از یکدیگر جدا نکنید؛ یکی جهت می‌دهد و دیگری حرکت.

◻️ بسیاری از حرکت‌های ماندگار، زمانی آغاز شدند که هیچ نشانه‌ای از موفقیتِ نزدیک دیده نمی‌شد. آنچه یک اندیشه را زنده نگه می‌دارد، پیش از هر چیز، ایمان به درستیِ آن، اخلاص در راهِ آن و استقامت در عمل است.


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

🔰هجرت؛ مدرسهٔ ایثار و سبقت در ایمان

🌟 امت اسلامی، یاد هجرت را غالباً به صورتی شکلی و بی‌روح برگزار می‌کند؛ یادمانی که از حقیقت و اثر تهی شده است. حال آن‌که هجرت، در اصل، حرکت آزادگان بود؛ حرکتی از سرِ اضطرار، اما در عین حال عنوانی از عناوین بزرگِ بطولت و ایثار؛ ایثاری که در آن، همه‌چیز در راه دعوت، اصول و ارزش‌ها فدا شد.
در نگاه سطحی و مادیِ عصر ما، چنین فداکاری‌ای شاید «تهوّر»، «غفلت»، «انتحار» یا «جنون» تلقی شود؛ زیرا چگونه می‌توان خانه و وطن، موقعیت و شغل، دوستان و آشنایان را رها کرد و به سرزمینی ناشناخته رفت، تنها برای دین و ارزش‌ها؟
چه بسا پرسیده شود: دین و اصول چه ارزشی دارند در برابر دنیا، حقوق، رتبه‌ها و خانه‌هایی که در برابر سلطهٔ فاسدان و ملحدان از دست خواهیم داد؟
👌اما این حسابگری‌های مادی، نزد صاحبان ایمان و اصول، هیچ ارزشی ندارد. نمونه‌های روشن آن، بازرگان بزرگ ابوبکر، مرد ثروتمند عثمان، و صاحب مال فراوان عبدالرحمن بن عوف رضی‌الله‌عنهم هستند؛ آنان در هجرت، همه‌چیز را در لحظه از دست دادند، اما خداوند در عاقبت، همه‌چیز را به آنان بازگرداند و آنان را به سیادت و رهبری رسانید؛ و بدین‌گونه، دنیا و آخرت را با هم به دست آوردند.
بدیل این راه، چیزی جز ماندن زیر سلطهٔ ابوجهل و ابولهب نبود؛ سلطه‌ای که در آن، تنها اجازهٔ فعالیت‌های محدود و بی‌اثر داده می‌شد، و هرگاه اثر دعوت آشکار می‌گشت، آنگاه پیگرد، محاصره، منع و حظر آغاز می‌شد؛ و این، ذلتی است بی‌مانند و خواری‌ای که هیچ آزادمنشی آن را نمی‌پذیرد.

🌻پیام عرفانی–تربیتی هجرت
هجرت، در حقیقت، مدرسهٔ ایثار و اعتماد به وعدهٔ الهی است. آنان که همه‌چیز را در راه خدا رها کردند، به

مصداق آیهٔ شریفه:
﴿وَمَن یُهَاجِرْ فِی سَبِیلِ اللّهِ یَجِدْ فِی الأَرْضِ مُرَاغَماً کَثِیراً وَسَعَةً ﴾ (النساء: 100)
«و هرکه‌ در راه‌ خدا هجرت‌ کند» یعنی‌: هجرت‌ وی‌ با قصدی‌ درست‌ و نیتی ‌خالصانه‌ همراه‌ بوده‌ و به‌ چیزی‌ از انگیزه‌ها و شائبه‌های‌ دنیوی‌ آلوده‌ نباشد «در زمین‌ اقامتگاههای‌ فراوان‌ خواهد یافت‌»

☀️هجرت، درس می‌دهد که محاسبات مادی، در برابر ایمان، هیچ ارزشی ندارد؛ و آن‌که دلش را به خدا سپرد، هرچه از دست دهد، در نهایت، به بهتر از آن دست خواهد یافت.
این حقیقت، همان است که در سلوک عرفانی نیز جاری است:
بریدن از وابستگی‌های دنیا، شرط آغاز راه است.
اعتماد به حکمت الهی، سکینهٔ دل را تضمین می‌کند.
ایثار و فداکاری، کلید فتح‌های معنوی است.
و سبقت در ایمان، تنها با دل‌های آزاد و ذکرهای پیوسته حاصل می‌شود.

هجرت، یادمانی نیست که تنها به صورت شکلی برگزار شود؛ بلکه مدرسه‌ای زنده است که هر سالک باید در آن درس ایثار، اعتماد و سبقت را بیاموزد. هجرت، اعلام می‌کند که راه حقیقت، با حسابگری‌های مادی پیموده نمی‌شود؛ بلکه با فداکاری در راه اصول، اعتماد به وعدهٔ الهی، و دل بریدن از غیر خدا به ثمر می‌رسد.

👌آنان که هجرت کردند، همه‌چیز را از دست دادند؛ اما خداوند، همه‌چیز را به آنان بازگرداند. و این، وعده‌ای است که تا قیامت، برای هر دلِ مهاجر به سوی خدا باقی است.🌼

✍️ #حمـزه خـان بیگـی
┈••✾•🍃⚜️🍃•✾•