💠مسئله ی اصلی این نیست که جهان چگونه است،بلکه این است که (من کیستم)ودرچه حال ومقامی ایستاده ام.

✍🏻الحاق جوادی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠وَلَا تَقْرَبُوا الزِّنَا ۖ إِنَّهُ كَانَ فَاحِشَةً وَسَاءَ سَبِيلًا

و نزدیک زنا نشوید که کاری بسیار زشت و راهی بد است.

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠عقلِ زندگی؛ کلیدِ گشایشِ بن‌بست‌ها

در مسائلِ زندگی، علاوه بر عقلِ طبیعی، باید از “عقلِ زندگی” نیز بهره‌مند بود؛ عقلی که از راه‌های گوناگون به دست می‌آید؛ مانندِ به کار بستنِ عقلِ طبیعی، بهره‌گیری از تجربه‌های خود و دیگران، مشورت، و پیروی از رهنمودهای انبیا، اولیای الهی و دستورهای ارشادیِ ادیانِ آسمانی.
اینکه می‌گویند یک رهبر، یک مدیر یا یک رئیس‌جمهور باید مدیر و مدبر باشد، به این معناست که باید عاقل و صاحب‌تدبیر باشد؛ چراکه مدیریت از عهده‌ی هر کسی ساخته نیست و نیاز به عقلِ تجربی، عقلِ اجتماعی و همان “عقلِ زندگی” دارد.

بهره‌مندی از عقلِ زندگی، به پیشرفت و موفقیتِ انسان کمک می‌کند و در فراز و نشیب‌ها به یاریِ آدمی می‌شتابد تا او را از بن‌بست‌ها رهایی بخشد.

برگرفته از کتاب «زندگی موفق»


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌هویت انسان: مخلوق شگفت‌انگیز خداوند و بیان پشتوانه‌های لازم در مسیر عبودیت (کتاب و قرآن)

✍️محمود کریمی

این متن به بررسی هویت انسان از دیدگاه قرآن کریم می‌پردازد. خداوند انسان را با هویتی متفاوت و برتر از سایر موجودات آفرید و او را جانشین خود در زمین قرار داد. برای احراز این هویت و انجام مسئولیت سنگین جانشینی، خداوند امکانات و قابلیت‌هایی مانند تفکر و تعقل را به انسان بخشیده است. یکی از پشتوانه‌های حیاتی انسان در مسیر عبودیت و شکوفایی هویت الهی‌اش، کتاب‌های آسمانی و به ویژه قرآن کریم است. قرآن، به عنوان جامع‌ترین و محفوظ‌ترین وحی الهی، نه تنها تصدیق‌کننده کتاب‌های پیشین است، بلکه قانونی کامل برای زندگی بشر و راهنمای او به سوی حق و عدالت می‌باشد. تمسک به قرآن و عمل به دستورات آن، موجب رفعت مقام، شرافت و عزت انسان در دنیا و آخرت می‌شود، در حالی که بی‌توجهی به آن موجب گمراهی و ذلت خواهد بود.

🖇 ادامه‌ی مطلب

#هویت_انسان #خلیفه_الله #قرآن_کریم #کتاب_آسمانی #عبودیت #هدایت #تفسیر_قرآن #تدبر_در_قرآن

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠 خلاصه خطبه نماز جمعه انجیره (منطقه لمزان)

📅 جمعه ۱۵ مرداد ۱۴۰۵

🏷️ بزرگ‌ترین سرمایه‌گذاری

🎙خطیب: الحاق جوادی

◻️ همه ما با سرمایه‌گذاری آشنا هستیم. برای خرید زمین، خانه، خودرو و تجارت، وقت و برنامه صرف می‌کنیم. اما سودآورترین سرمایه‌گذاری، ساختن یک انسان است. سرمایه‌گذاری بر ایمان، اخلاق و شخصیت فرزند، هم زندگی دنیا را آباد می‌کند و هم تا ابد برای انسان ثمر می‌دهد.
◻️ زندگی دنیا، تنها گذرگاهی کوتاه است. پس از آن، حیاتی جاودانه در پیش داریم؛ یا نعمتی بی‌پایان، یا عذابی که قرآن درباره‌اش می‌فرماید: «نه در آن می‌میرد و نه زندگی آرامی دارد». از همین رو خداوند فرمان می‌دهد: «خود و خانواده‌تان را از آتش حفظ کنید.» بزرگ‌ترین مسئولیت پدر و مادر، حفظ ایمان خود و خانواده‌شان است.
◻️ یتیمیِ واقعی، نداشتن پدر و مادر نیست. امام شافعی، که خود طعم یتیمی را چشیده بود، می‌گوید:
«یتیم آن نیست که پدر و مادرش را از دست داده باشد، بلکه یتیمِ حقیقی، کسی است که از علم و ادب محروم مانده باشد.»
بزرگ‌ترین میراثی که می‌توان برای فرزند گذاشت، علم، ایمان و ادب است.
◻️ قرآن، لقمان را الگوی تربیت معرفی می‌کند. او با فرزندش نه با فریاد و مشاجره، بلکه با گفت‌وگویی صمیمانه و سرشار از محبت سخن می‌گفت و هر بار با تعبیر دلنشین «یا بُنَیَّ» دریچه‌ای تازه از حکمت را به روی او می‌گشود. تربیت، یک سخنرانی یک‌روزه نیست، ساختنی آرام و پیوسته است.
◻️ نخستین درس لقمان، توحید است: هیچ‌کس و هیچ‌چیز را در کنار خدا قرار مده. مؤمن می‌داند سرچشمه همه خیرها و دفع‌کننده همه زیان‌ها تنها خداست. مولانا همین حقیقت را در گفت‌وگوی خداوند با موسی به زیبایی تصویر می‌کند:
«غیر من پیشت چو سنگ است و کلوخ...»

دل مؤمن، همچون کودک به مادر، در همه حال تنها به سوی خدا بازمی‌گردد و معنای حقیقی «إِیَّاکَ نَعْبُدُ وَإِیَّاکَ نَسْتَعِینُ» را زندگی می‌کند.

◻️ لقمان سپس به فرزندش می‌آموزد که هیچ کار نیک یا بدی، هرچند به اندازه دانه خردلی و در دل سنگی پنهان باشد، از علم خدا پوشیده نمی‌ماند. هیچ خوبی گم نمی‌شود و هیچ بدی بی‌حساب نمی‌ماند. این باور، انسان را به صداقت، امانت و مسئولیت‌پذیری دعوت می‌کند.
◻️ پس از آن، لقمان به نماز سفارش می‌کند؛ نمازی که تنها انجام یک عمل ظاهری نیست، بلکه دیدار عاشقانه بنده با پروردگار است. نمازی که آثارش پس از سلام نماز نیز در اخلاق، رفتار و روابط انسان باقی می‌ماند. سپس امر به معروف، نهی از منکر و صبر در برابر سختی‌ها را ستون‌های دیگر شخصیت مؤمن معرفی می‌کند.
◻️ خانه، نخستین مدرسه و پدر و مادر، نخستین معلمان فرزندند. کودکان، بیش از آنکه به سخنان ما گوش دهند، رفتار ما را تماشا می‌کنند. ایمان، محبت، ادب و صداقت، پیش از آنکه آموزش داده شوند، باید در زندگی والدین دیده شوند.
◻️ هیچ خانه، هیچ ثروت و هیچ ارثی، ارزشمندتر از انسانی نیست که با ایمان، اخلاق و شخصیت نیکو پرورش یافته باشد. شاید سال‌ها بعد، نه خانه‌ای که برای فرزند ساختیم، بلکه انسانی که تربیت کردیم، بزرگ‌ترین شرف دنیا و ذخیره آخرت ما باشد.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠قواعد قرآنی(47)

✍🏻عبدالظاهر سلطانی

الشیطانُ یَعِدُکُمُ الفَقر بقره/268

شیطان به شما فقر را وعده می‌دهد.


برخی همواره از بدبختی، مستمندی، گرفتاری، بیماری و... می‌نالند و یا از رخ‌دادن این‌ها در آینده بیم دارند، غافل از آن‌که شیطان از این حالت خرسند می‌شود و خودش عامل وعده به فقر و مشکلات است!

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠سکون و جنبش

✍🏻صدیق قطبی

کودک زمانی می‌آرامد و به خواب می‌رود که کسی گهواره را بجنباند. سکون و آرام او در گروِ جنبش است:

سو به سو گشتم که تا طفل دلم خامش شود
طفل خسپد چون بجنباند کسی گهواره را
(دیوان شمس، غزلِ ۱۴۳)

صوفی به سماع دست از آن افشاند
تا آتش دل به حيلتی بنشاند
عاقل داند که دايه، گهوارۀ طفل
از بهر سکون طفل می‌جنباند
(؟)

از این منظر، خرسندیِ ژرفْ محصولِ جنبش و کوشش مستمر در راه مقصودی والا و ارزشی دلخواه است که می‌ارزد زندگی را در پای آن ریخت. جان وقتی قرار می‌یابد که بی‌قرارِ دائمِ مقصدی ارجمند باشد. قرار و آرام عمیق در گروِ طلب کردنِ اوست. او که می‌ارزد به سویش تپید. او که برازندهٔ اعتنا، التفات و همّ آدمی است. مولانا می‌گفت باید طلبی پیدا کنی و آن طلب تو را بی‌قرار کند و آنگاه در این طلب قرارسوز، جان تو قراری خواهد یافت. خرسندی و رضایتی ژرف:

اگر یک‌دم بیاسایم، روان من نیاساید
من آن لحظه بیاسایم که یک لحظه نیاسایم
(دیوان شمس، غزلِ ۱۴۳۸)

جملهٔ بی‌قراری‌ات از طلب قرار توست
طالبِ بی‌قرار شو تا که قرار آیدت
(دیوان شمس، غزل ۳۲۳)

می‌گوید از این‌رو ناآرامی، که طلب راستین نداری. آنچه درخورِ جستن و خواستن است آرامش نیست. حقیقتِ والا و زیبایِ اوست که درخور جستن است. و جان تو به یُمنِ این جست‌وجو است که قرار پیدا می‌کند. چرا که جان را برای تپیدن در پی دوست سرشته‌اند، نه کسب آرامش. آرامش، نتیجهٔ این پویش و جست‌وجوی مدام است.

از این نگاه، سعادت و خرسندی چیزی نیست جز تپیدن مستمرّ و دلبستگی بی‌وقفه. و آدمی یعنی رو به سوی چیزی داشتن. چیزی که هم‌سرشت جان است:

دلا! گر عاشقی می‌سوز و می‌ساز
تنا! گر طالبی می‌پرس و می‌پوی
(سعدی)

بی‌قرار می‌کند، چون به چنگ نمی‌آید. بی‌قرار می‌کند، چون گمشدهٔ حقیقی روح است. و «هر که دلارام دید، از دلش آرام رفت». با این‌حال، قرار و آرام جان در پذیرش این بی‌قراری‌ است. بی‌قراریِ خوش، بی‌قراری برای گمشده‌های راستین روح است:

تا در دل من قرار کردی
دل را ز تو بی‌قرار دیدم
(مولانا، غزلِ ۱۳۱۹)

با دل‌آرامی مرا خاطر خوش است
کز دلم یکباره بُرد آرام را
(حافظ)

هر چند قدم‌های ما کُند باشد و راه تاریک و دراز و لغزنده، باز هم پوییدن بهتر است:

ای که پای رفتنت کُند است و راه وصل تند
بازگشتن هم نشاید تا قدم داری بپوی
(سعدی)

مهم این است که نخست دریابیم آنچه در پی‌ آن می‌دویم ارزش پوییدن دارد. آن‌وقت فارغ‌ایم از اینکه تا چه اندازه به نتیجه می‌رسیم. مسیر با همهٔ فرازوفرودهایش دل‌پذیر می‌شود. چرا که مقصد، شایسته است. همیشه شایسته است. فارغ از رسیدن و نرسیدن، شایسته است. همین که عمر را مصروف پی‌جویی آن والای ارجمند کرده‌ایم، برای خرسندی جان کافی است:

گر چو فرهادم به تلخی جان برآید باک نیست
بس حکایت‌های شیرین باز می‌ماند ز من
(سعدی)

اگر فرهاد را حاصل نشد پیوند با شیرین
نه آخر جان شیرینش برآمد در تمنایی؟
(سعدی)

هوشنگ ابتهاج می‌گوید:

«با ما و بی ما آن دلاویزِ کهن زیباست
در راهْ‌بودن سرنوشتِ ماست
روزِ همایونِ رسیدن را
پیوسته باید خواست.»


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠دبیر ستاد ملی جمعیت: با کاهش روند ولادت مواجه هستیم / ۱۴ میلیون مجرد در کشور داریم

مرضیه وحید دستجردی:

میانگین سن مادر در نخستین فرزندآوری در کل کشور ۲۷.۶ سال است

در سال ۱۴۰۴ در مجموع ۸۹۲ هزار و ۲۸۲ مورد رخداد ولادت در کشور ثبت شد که متاسفانه نسبت به سال ۱۴۰۳، ۸.۹ درصد کاهش داشت

سیستان و بلوچستان از نظر ولادت، سن ازدواج و سن فرزندآوری، جوان‌ترین استان کشور است

۷ میلیون و ۳۵۰ هزار مرد مجرد ۲۰ تا ۵۴ ساله و ۶ میلیون و ۹۲۰ هزار زن مجرد ۱۵ تا ۴۹ ساله، یعنی در سنین باروری در کشور وجود دارد.

میانگین سن ازدواج زنان در کل کشور ۲۴.۱ سال و میانگین سن ازدواج مردان ۲۸.۴ سال است.

شاخص جوانی جمعیت کشور ۲۱.۵ درصد است.


#کانال‌خبری‌دما

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠ریش شما در دست کیست؟

✍ م. رئوف اصلاح‌جو

هر که دل پیش دلبری دارد
ریش در دست دیگری دارد

دل، وقتی حقیقتاً به کسی سپرده شد، تنها یک احساس را به او نمی‌بخشد؛ بلکه اختیار و جهت زندگی را نیز با خود می‌برد. و مؤمن، بیش از هر کس، این حقیقت را درباره رابطه خویش با خدا می‌شناسد: دلش یک قبله بیشتر ندارد.

قرآن چه دقیق می‌فرماید:

﴿مَا جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ فِي جَوْفِهِ﴾
«خداوند برای هیچ انسانی در درونش دو قلب قرار نداده است.»

آدمی یک دل دارد؛ و این دل اگر به خدا تعلق گرفت، نمی‌تواند در همان مرتبه از تعلق، اسیر هزار صاحب دیگر باشد. ممکن است انسان خانواده، دوستان، مال و زندگی را دوست بدارد، اما مرکز محبت، خوف، امید و فرمان‌پذیری باید یکی باشد.

از همین‌جاست که محبت خدا از یک احساس لطیف فراتر می‌رود و به «جهت زندگی» تبدیل می‌شود:

﴿قُلْ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ﴾

یعنی اگر دل از آن اوست، نماز و عبادت تنها بخشی از این تعلق نیست؛ زندگی و مرگ نیز باید رنگ همان تعلق را بگیرد.

آزمون محبت دقیقاً زمانی آغاز می‌شود که خواستِ نفس، پسند مردم و فرمان خدا در یک مسیر نباشند. آنجا معلوم می‌شود «ریش در دست» کیست؛ چه کسی در نهایت زمام تصمیم را در اختیار دارد.

خدا برای انسان دو قلب قرار نداده است؛ پس خوشا آن‌که همان یک دل را به خدا سپرده و نگذارد فرمانش در دست غیر او بیفتد.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠بازخوانی تاریخی سن حضرت عائشه هنگام ازدواج

▷ ◉───────── ۱۶:۱۳
این پادکست به بررسی نقد علمی و تاریخی درباره سن ازدواج حضرت عایشه با پیامبر اسلام (ص) می‌پردازد و روایت مشهور ازدواج در ۹ سالگی را مورد تردید قرار می‌دهد. نویسنده با استناد به منابع معتبر اسلامی و محاسبات زمانی، ثابت می‌کند که ایشان هنگام ازدواج احتمالا بین ۱۷ تا ۱۹ سال سن داشته‌اند. در این تحلیل، شواهدی همچون اختلاف سنی با خواهرش اسماء، حضور در جنگ احد و نامزدی پیش از اسلام به عنوان دلایلی بر بزرگسال بودن او ارائه شده است. متن تاکید می‌کند که تکیه بر یک روایت واحد و نادیده گرفتن قرائن تاریخی مستحکم، با روش‌شناسی علمی و سیره اخلاقی پیامبر سازگار نیست. در نهایت، این پژوهش نتیجه می‌گیرد که پذیرش سن بالاتر برای ایشان، دیدگاهی مستدل و مبتنی بر شواهد در درون خود میراث اسلامی است.

#پادکست_آوای_اصلاح۲۲

💢تهیه شده با هوش مصنوعی


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

تصویری تاریخی از جمعی از شخصیت‌ها و فعالان برجستهٔ اهل سنت ایران (به‌ویژه در مناطق کردنشین و از چهره‌های شاخص جماعت دعوت و اصلاح)

مسجدجامع سردشت دهه ۱۳۷۰ ه.ش
از چپ به راست:
1️⃣ کاک صدیق نیریزی (کرمانشاه)

2️⃣ ماموستا احمد بهرامی (جوانرود)

3️⃣ ماموستا عبدالرحمن پیرانی(روانسر/تهران)

4️⃣ ملاحمزه راننده سواری (سردشت)

5️⃣ ماموستا عبدالعزیز سلیمی(روانسر)

6️⃣ ماموستا عبدالرحمن یعقوبی(تهران/ نشر احسان)

7️⃣ کاک رحیم خورشیدی(مهاباد)

8️⃣ کاک جعفر امینی آذر(سردشت)

9️⃣ کاک کمال آذری (سردشت)

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠وَإِنَّا لَنَحْنُ نُحْيِي وَنُمِيتُ وَنَحْنُ الْوَارِثُونَ

و یقیناً ماییم که حیات می دهیم، و می میرانیم و ما وارث [جهان و جهانیان] هستیم.

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠اخلاق و عبادت؛ دو بالِ صعود

آراستنِ خویش به اخلاقِ نیکو و التزام به عبادت و موازینِ شرعی، تکامل‌بخشِ ایمان و مایه‌ی تجدیدِ آن است.
نماز، به‌عنوانِ مهم‌ترین ابزار برای استمرارِ مراقبتِ آگاهانه بر نفس در طولِ شبانه‌روز، و همچنین «تلاوتِ متدبرانه‌ی قرآن» و «تفکر در اسمای حسنای خداوند» جهتِ تعمیقِ فهمِ آیات و تطبیقِ آن بر خویش و آراسته شدن به اوصافِ الهی، از مصادیقِ بارز و اهمیت‌دار در این مسیر به شمار می‌روند.
همان‌گونه که تجدیدِ ایمان مطلوب و بایسته است، «تجدیدِ اخلاق» نیز امری پسندیده و ستودنی است. مجاهدت با نفس و دگرگونی در آن‌چه بدان خو گرفته‌ایم، و نیز اصلاحِ عادت‌های نادرست و ناهمگون با شأن و جایگاهِ انسانِ مؤمن و سالکِ طریقِ دین، ضرورتی است که نباید از آن غفلت ورزید.

دبیر کل جماعت دعوت و اصلاح

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌نوع تعامل انسان با دین؛ از نیاز حیاتی تا ارتباط تشریفاتی

✍️فرزان خاموشی

میزان حضور دین در زندگی انسان مستقیماً با آرامش و معنابخشی به حیات او در ارتباط است. تعامل انسان‌ها با دین را می‌توان در ۵ الگوی کلی (هوا، آب، غذا، میوه و آجیل، و سم) دسته‌بندی کرد که از نیازی مستمر و حیاتی تا نگاهی منفی و تقابلی متغیر است. تضعیف ایمان غالباً ناشی از «نگاه طلبکارانه» به خداوند و نادیده‌گرفتن مسئولیت‌های بندگی است؛ درحالی‌که دستیابی به آرامش پایدار و حقیقی تنها با ارتقای این رابطه به سطحی حیاتی و عمیق میسر می‌شود.

🖇 ادامه‌ی مطلب

#دین_و_زندگی #انسان_و_ایمان #جامعه_شناسی_دین #روانشناسی_دین #اصلاح_وب #فرزان_خاموشی #سبک_زندگی_دینی #آرامش_درونی #اخلاق_و_معنویت #ارتباط_با_خدا

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠در فضیلت سلامت

✍بخش تحریریه کانال خبری دما

🔸سلامت گران‌بهاترین هدیه‌ای است که انسان می‌تواند داشته باشد و در همه‌ی ادیان بزرگ الهی، ارزشی جهانی و مقدس دارد. در اسلام، سلامت تنها به معنای نبود بیماری نیست، بلکه حالتی جامع از تندرستی جسمی، روانی، معنوی و اجتماعی است. در آیه 80 سوره ی شعرای قرآن آمده است: «و چون بیمار شوم، اوست که شفایم می‌دهد.» بدین‌سان، سلامت را امانتی الهی و مسئولیتی مقدس شمرده می شود؛ امری که در تمامی سطوح حیات بشری جاری است.

در سطح فرد: امانتی الهی

1. سلامت  برای فرد هم نعمت و هم یک وظیفه است. پیامبر اکرم(ص) فرموده است: «دو نعمت مغبون نزد بسیاری از مردم، تندرستی و فراغت است.» بدن انسان، امانت خداوندی است و نگهداری از آن، عبادت محسوب می‌شود. اسلام به پاکیزگی (نیمی از ایمان)، تغذیه پاک، ورزش و پرهیز از هرگونه زیان‌رسانی سفارش می‌کند. سلامت روان و تعادل روحی، همراه با یاد خدا و دوری از اضطراب نیز از ارکان این نگاه است. انسان در برابر تندرستی خود مسئول است و جستجوی درمان در هنگام بیماری، حقی وتکلیفی شرعی به شمار می‌آید.

در سطح خانواده: بنیاد تندرستی

2. خانواده، نخستین نهاد پرورش دهنده‌ی سلامت است. برابر آموزه‌های اسلامی، پدر و مادر مسئول رشد جسمی و معنوی فرزندان هستند. خانواده‌ی سالم - سرشار از محبت، همدلی و راهنمایی اخلاقی - افراد سالمی را پرورش می‌دهد. خانه، جایگاهی است که عادت‌های بهداشتی، تغذیه‌ای و حمایت عاطفی در آن شکل می‌گیرد؛ وقتی عضوی از خانواده بیمار شود، وظیفه ی مراقبت جمعی بر دوش همه اعضا می‌افتد؛ این همان پیوند ناگسستنی انسان‌هاست.

در سطح جامعه: مسئولیتی همگانی

3. سلامت در اسلام ماهیتی اجتماعی دارد. تندرستی فرد و خانواده، از سلامت کل جامعه جدا نیست. دولت مؤظف است دسترسی همگانی به بهداشت و درمان را برای همه، به ویژه فقرا و آسیب‌پذیران، فراهم آورد. قرآن نجات جان یک انسان را برابر با نجات همه بشریت می‌داند (مائده، ۳۲) و بدین‌گونه همبستگی اجتماعی را به اوج می‌رساند. در طول تاریخ تمدن اسلامی، بیمارستان‌های دولتی و موقوفات درمانی، خدمات درمانی را در حد رایگان  به عموم مردم ارائه ‌داده اند. در عین حال پیشگیری نیز اولویت دارد و مقاصد شریعت (حفظ دین، جان، عقل، نسل و مال) همگی با سلامت پیوندی عمیق دارند.

در سطح ملت و امت: برادری جهانی

4. اسلام فراتر از مرزهای ملی، سلامت را دغدغه ی همه‌ی امت اسلامی می‌داند. بنابراین دانش پزشکی را گسترش داده است؛ از سرآغاز، تمدن اسلامی بیمارستان‌های منظم را بنیاد نهاد و پزشکانی تربیت کرد که به همه مردم، بدون ‌در نظر گرفتن دین، خدمت می‌کردند. امروز، امت اسلامی با چالش‌های نابرابری در دسترسی، تخریب محیط زیست و بیماری‌های فراگیر روبه‌روست که همکاری جمعی بر پایه ارزش‌های رحمت و عدالت را ضروری می‌سازد.

در سطح جامعه بین‌المللی: انسانیت مشترک

5.در نهایت، سلامت حقی همگانی و فرادینی است که همه‌ی جوامع جهانی را به هم پیوند می‌زند. سازمان بهداشت جهانی، بُعد معنوی سلامت را به رسمیت شناخته و بر جایگاه آن در سیاست‌های جهانی تأکید دارد. اصول اسلامی با این نگاه کاملاً هماهنگ است؛ قرآن پیامبر را «رحمت برای جهانیان» می‌خواند (انبیاء، ۱۰۷) و توجه به تندرستی را فراتر از مسلمانان، به همه بشریت گسترش می‌دهد.

نتیجه گیری:

🔸در عصر ما که با فزونی همه‌گیری‌ها، تغییرات اقلیمی و نابرابری‌های بهداشتی همراه می باشد، تأکید اسلام بر پیشگیری، همدلی و مسئولیت جمعی‌؛ ارائه کننده حکمتی جاودانه برای حکمرانی جهانی سلامت است.

سلامت، کالایی تجاری نیست، بلکه خیر مشترک و پلی است که ادیان، ملت‌ها و کشورها را در راه کرامت و شکوفایی انسان گرد هم می‌آورد. بنابراین، سلامت، فضیلتی مقدس و وظیفه‌ای اخلاقی است. سلامت، بنیاد آرامش، شرط عبادت و در حال حاضر معیار تمدن جهانی به شمار می‌رود.

#کانال‌خبری‌دما


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠 تلنگرهای مولانا

✍ الحاق جوادی

و آن که پایش در ره کوشش شکست
در رسید او را بُراق و بر نشست


▪️ گاهی انسان تا آخرین قدم می‌رود، اما درست همان‌جا که گمان می‌کند دیگر راهی نمانده و مسیر مسدود است، راه اصلی آغاز می‌شود.

مولانا می‌گوید امداد خدا نصیب کسی می‌شود که پایش در راه کوشش شکسته باشد، نه کسی که کنار راه نشسته و چشم به معجزه دوخته است.

▪️ زندگی پیامبر ﷺ نمونه روشن همین حقیقت است. سال‌های دعوت در مکه، آزار و محاصره و از دست دادن خدیجه و ابوطالب در عام‌الحزن، سپس سفر سخت طائف و آن پاسخ تلخ، همه نشان می‌داد که درهای زمینی یکی پس از دیگری بسته شده‌اند. اما درست در دل همین تنگناها، خداوند راهی آسمانی گشود. اسرا و معراج، ضیافتی آسمانی بود در فاصله‌ای کوتاه از آن روزهای سنگین. گویی وقتی پای کوشش شکست، «بُراق» از راه رسید و پیامبر ﷺ را از زمین رنج به آسمان تسلی برد.

▪️ اما ماجرا به همین‌جا ختم نشد. پس از آن نیز دعوت ادامه یافت، تا در عقبه مردانی از یثرب ایمان آوردند، پیمان بستند و راه هجرت و شکل‌گیری جامعه اسلامی گشوده شد. گویی هر بار که پیامبر ﷺ سهم خود را در کوشش به پایان می‌رساند، دری تازه از جایی که انتظارش نمی‌رفت گشوده می‌شد.

▪️ ما معمولاً می‌خواهیم پیش از رنج، نتیجه را ببینیم. اما سنت خدا این نیست. قرآن می‌گوید:

«وَالَّذِينَ جَاهَدُوا فِينَا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنَا» (عنکبوت: ۶۹).

و كسانى كه در راه ما كوشيده‌اند، به يقين راه‌هاى خود را بر آنان مى‌نماييم...
سهم ما، صادقانه رفتن است تا جایی که توان داریم. گاهی درست همان‌جا که توان ما تمام می‌شود، راهی آغاز می‌شود که با توان ما ساخته نشده است.

✓ اگر امروز در راهی درست خسته شده‌ای، شتاب نکن که آن را شکست بنامی. شاید همان‌جا ایستاده‌ای که کوشش تو به آنجا رسیده و گشایش و یاری خدا در حال فرا رسیدن باشد.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠حکمرانی؛ غنیمت یا امانت؟

✍🏻جلیل بهرامی‌نیا

در نگاه اسلام، قدرت سیاسی و حکمرانی نه حق شخصی و صنفی است، نه جایزه‌ای الهی و نه مایه افتخار؛ بلکه امانتی است که باید به شایستگان سپرده شود:
﴿إِنَّ ٱللَّهَ یَأۡمُرُكُمۡ أَن تُؤَدُّوا۟ ٱلۡأَمَـٰنَـٰتِ إِلَىٰ أَهۡلِهَا وَإِذَا حَكَمۡتُم بَیۡنَ ٱلنَّاسِ أَن تَحۡكُمُوا۟ بِٱلۡعَدۡلِ﴾ [النساء: ۵۸]
یعنی: «خداوند به شما فرمان می‌دهد که امانت‌ها را به صاحبان و شایستگانشان بسپارید و چون میان مردم داوری می‌کنید، به عدالت داوری کنید.»
حکمرانی و تصدی امور عمومی، زاییده زندگی مدنی و مسئولیتی است که به افراد واگذار می‌شود؛ نه دارایی شخصی است و نه امتیازی موروثی، بلکه امانتی سپردنی است که مردم آن را به حاکمان و مدیران می‌سپارند. ازاین‌رو، سیاست و مدیریت نیز همچون دیگر عرصه‌های تخصصی، نیازمند استعداد، دانش، مهارت و شایستگی است و هر کسی توانایی حضور موفق در این میدان را ندارد.
این مسئولیت باید به کسانی سپرده شود که هم امین باشند و هم توانمند.
در نگاه دینی، مناصب عمومی امانت‌اند. چنان‌که به روایت مسلم نیشابوری (حدیث ۱۸۲۵)، پیامبر ﷺ در پاسخ درخواست ابوذر رضی‌الله‌عنه برای واگذاری مسئولیت فرمودند:
«يَا أَبَا ذَرٍّ، إِنَّكَ ضَعِيفٌ، وَإِنَّهَا أَمَانَةٌ، وَإِنَّهَا يَوْمَ القِيَامَةِ خِزْيٌ وَنَدَامَةٌ، إِلَّا مَنْ أَخَذَهَا بِحَقِّهَا، وَأَدَّى الَّذِي عَلَيْهِ فِيهَا.»
یعنی:

«ای ابوذر! تو برای این کار ناتوانی؛ این مسئولیت امانت است و در روز قیامت مایه رسوایی و پشیمانی خواهد بود، مگر کسی که آن را به نحو شایسته ادا کند و وظیفه خود را در قبال آن به‌درستی انجام دهد.»

تأمل‌برانگیز آنکه قرآن در آیه یادشده، نخست از امانت سخن می‌گوید و سپس بر عدالت تأکید می‌کند؛ گویی به‌صورت ضمنی یادآور می‌شود که بدون مسئولان امانت‌دار و بدون رعایت معیارهای حرفه‌ای در گزینش مدیران، تحقق عدالت ممکن نخواهد بود.
نباید فراموش کرد که اگر اراده عدالت‌ورزی در میان حاکمان و مدیران ضعیف یا مفقود باشد، حتی وجود بهترین قوانین نیز تضمین‌کننده اجرای عدالت نخواهد بود. همچنین اگر متصدیان امور از سلامت شخصیت، پاکدستی و امانت‌داری برخوردار نباشند، آفاتی همچون فساد اداری، رشوه، اختلاس و رانت‌خواری، سرمایه‌ها و فرصت‌های ملی را بر باد خواهد داد.
از همین رو پیامبر ﷺ فرموده‌اند: هنگامی که امانت ضایع شود، در انتظار قیامت باشید. صحابه پرسیدند: ضایع شدن امانت چگونه است؟ فرمودند:
«إِذَا وُسِّدَ الأَمْرُ إِلَى غَيْرِ أَهْلِهِ.»
یعنی: «آنگاه که مسئولیت‌ها به افراد ناشایست و غیرمتخصص سپرده شود.»
همچنین حاکم نیشابوری از پیامبر ﷺ روایت کرده است:
«مَن وَلِيَ مِن أَمْرِ المُسْلِمِينَ شَيْئًا، فَوَلَّى رَجُلًا وَهُوَ يَجِدُ مَن هُوَ أَصْلَحُ لِلْمُسْلِمِينَ مِنْهُ، فَقَدْ خَانَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالمُؤْمِنِينَ.»
یعنی: «هر کس مسئولیتی از امور مسلمانان را بر عهده گیرد و با وجود افراد شایسته‌تر، شخصی کم‌صلاحیت‌تر را به کار گمارد، به خدا، پیامبر ﷺ و مؤمنان خیانت کرده است.»
عمر بن خطاب رضی‌الله‌عنه نیز در همین زمینه گفته است:
«مَن وَلِيَ مِن أَمْرِ المُسْلِمِينَ شَيْئًا، فَوَلَّى رَجُلًا لِمَوَدَّةٍ أَوْ قَرَابَةٍ بَيْنَهُمَا، فَقَدْ خَانَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَالمُسْلِمِينَ.»
یعنی:

«هر مسئولی که مسئولیتی را صرفاً به دلیل دوستی یا خویشاوندی به کسی واگذارد، به خدا، پیامبر ﷺ و مسلمانان خیانت کرده است.»

بنابراین، شایسته‌گزینی تنها یک توصیه اخلاقی یا اندرز فردی نیست؛ بلکه از بنیادی‌ترین اصول مدیریت و حکمرانی است. هر جامعه‌ای که پاکدستی و کاردانی، سلامت و مهارت را معیار گزینش مدیران قرار دهد، سازمان اداری خود را در مسیر موفقیت و توسعه قرار خواهد داد. در مقابل، هر نظامی که به‌جای شایستگی، ملاک‌هایی چون وابستگی، قرابت، ارادت یا تملق را مبنای واگذاری مسئولیت‌ها قرار دهد، سرانجامی جز ناکارآمدی، فساد و تباهی نخواهد داشت.
از همین رو، قرآن کریم شخصیت‌هایی چون یوسف، داود و ذوالقرنین علیهم‌السلام را به‌عنوان الگوهای حکمرانی معرفی می‌کند؛ زیرا آنان کاردانی را با عدالت و انصاف درآمیخته بودند. در مقابل، فرعون نماد استبداد و ستم است؛ زیرا قدرت سیاسی را از امانتی الهی و مردمی به دارایی شخصی تبدیل کرده و با غرور می‌گفت:
﴿أَلَيْسَ لِي مُلْكُ مِصْرَ﴾
یعنی: «آیا فرمانروایی مصر از آنِ من نیست؟»

موفقیت و توسعه، اتفاقی و تصادفی نیست؛ بلکه قواعد و سنت‌های روشنی دارد. شعار و ادعا، جامعه‌ای را پیشرفته نمی‌کند. مدیریت زمانی موفق خواهد بود که آغازش سپردن امانت به شایستگان و مقصدش برپایی عدالت باشد. این، نه تنها یک فضیلت دینی، بلکه یکی از مهم‌ترین قواعد تمدنی مورد تأکید قرآن کریم است.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠بذرِ امروز، ثمرِ فردا
درنگی در حقیقتِ دعا، تأخیر و تربیتِ الهی

✍🏻حمزه خان‌بیگی

بذرِ صبر و ثمرِ یقین
      آیا می‌توان امروز بذر افکند و فردا چشم به ثمر دوخت؟ این پرسش،تنها مثالی ساده نیست؛ آینه‌ای است که حقیقتی عمیق‌تر را در جان انسان آشکار می‌سازد: عجلهٔ ما در دریافت،در برابر حکمتِ خداوند در عطا.
بسیاری از مردم، هنگامی که اجابتِ دعا چند روز یا چند هفته به تأخیر می‌افتد، چنین می‌پندارند که گویی درخواستشان برای همیشه رد شده است؛ گویی درهای آسمان درست در همان لحظه‌ای که پاسخ، اندکی دیرتر از انتظارشان می‌رسد، بسته می‌شود. این گمان، نه از حقیقتِ دعا، بلکه از شتابِ دلِ انسان برمی‌خیزد؛ دلی که هنوز نیاموخته است چگونه در مدرسهٔ صبر، رشد کند و به بلوغِ یقین برسد.
درسِ کودک: صدقِ طلب و اصرارِ بی‌غل‌وغش
     کودک، وقتی چیزی از پدرش می‌خواهد، از طلب کردن خسته نمی‌شود؛ بارها بازمی‌گردد، زیرا می‌داند از چه کسی می‌طلبد و به کدام دست امید بسته است. اصرارِ کودک، نه از بی‌صبری، بلکه از اعتمادِ کامل بر مهربانی پدر سرچشمه می‌گیرد؛ از یقینی ساده و زلال که هنوز غبارِ تجربه‌های تلخ بر آن ننشسته است.
ما، با همهٔ عقل و تجربه‌مان، سزاوارتر از کودکیم که چنین یقین و چنین اصراری را در پیشگاه پروردگار داشته باشیم. اگر با صدقِ کودکان بنگریم، اگر با اشکِ آنان و با اعتمادِ بی‌غل‌وغششان درِ عطای الهی را بکوبیم، پس در برابر چه کسی باید چنین کنیم؟ آیا در برابر خدای مهربان، که گنجینه‌های آسمان و زمین در قبضهٔ اوست، سزاوار نیست که دل، نرم‌تر، صادق‌تر و امیدوارتر باشد؟
آیهٔ نور: وعدهٔ اجابتِ درماندگان
📖 خدای متعال می‌فرماید:

﴿أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوءَ﴾
«کیست آن‌که درمانده را، آنگاه که او را بخواند، پاسخ می‌دهد و رنج را برطرف می‌سازد؟»

این آیه، نه تنها وعدهٔ اجابت است، بلکه مقامِ دعا را نیز روشن می‌کند:

دعا، هنگامی به اوج می‌رسد که دل، به مقامِ «اضطرار» رسیده باشد؛ یعنی جایی که انسان از همهٔ تکیه‌گاه‌های ظاهری دست شسته و تنها به خداوند رو کرده است.

در این مقام، تأخیرِ ظاهری هرگز نشانهٔ بی‌توجهی نیست؛ بلکه بخشی از تربیتِ الهی است، بخشی از آماده‌سازیِ روح برای دریافتِ عطایی بزرگ‌تر.
تأخیرِ اجابت: تربیت، نه محرومیت
     پس، دعایت را رها مکن تنها به این دلیل که اجابت، دیرتر از انتظار تو رسیده است. چه بسیار دعاهایی که تقدیرهای بزرگ برایشان مهیا می‌شود و تو از آن بی‌خبری؛ و چه بسا این تأخیر، خود بخشی از عطاست، نه نشانهٔ محرومیت.

گاه خداوند، ثمره را در زمانی می‌رویاند که دل، آمادگیِ دریافت آن را یافته باشد؛ و چه بسا تأخیر، تربیتِ روح باشد، نه امساکِ نعمت.

تأخیر، همان لحظه‌ای است که خداوند، بذرِ صبر را در جان می‌نشاند تا ثمرِ یقین در آینده‌ای نزدیک یا     دور، پربارتر و شیرین‌تر گردد.

سخنِ آخر: راهِ دعا، راهِ رشد
دعا، راهی است که انسان را از خواستنِ ساده، به شناختِ حکمتِ الهی می‌رساند؛ از انتظارِ عجولانه، به یقینِ آرام؛ از دل‌نگرانی، به توکل؛ و از اضطرابِ تأخیر، به درکِ عطای پنهان.

هر دعا، بذری است؛ و هر بذر، فصلِ ویژهٔ خود را برای شکفتن دارد. پس بگذار خداوند، باغبانِ دل تو باشد؛ او بهتر از تو می‌داند کدام ثمر، در کدام فصل، شیرین‌تر خواهد بود.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات