#دیدگاه_همراهان_جامعه_نو

🔻پرسنل درمانی روی مین!

🖌هاجر داهیم / مدرس دانشگاه علوم پزشکی

▫️اين روزها هرفرصتي پيش آمد به برخي بيمارستان ها سر زدم و البته گاه به درمانگاه ها.
يك مشكل اساسي هست، البته از ديد محدود من.
وزير قبلي بهداشت طرح نظام سلامت را ارائه داد و خيلي هم آن روزها استقبال شد و...
اما نمي دانم در آن طرح براي پيشگيري چه كار كردند؟

پرسنل بيمارستان هاي درگير از پزشك تا نيروي خدماتي و البته مطب پزشكان داخلي و عفوني سواي وسايل حفاظت فردي، فرض بر اينكه وجود دارد، چه آموزشي ديده اند در جهت عدم ابتلاي خودشان و سايرين؟
اينكه با نرفتن به منزل تا حدودي زنجيره قطع مي شود خب درست، ولي چرا اين همه ابتلاي كادر درمان بالاست؟!حتي آن ها كه لباس و... دارند.
در نظام سلامت جايگاه اپيدمي كجاست؟!؟!اصلا درنظر گرفته شده است؟!؟
آيا در اپيدمي ما به اپيدميو لوژيست بيشتر از پرسنل درمان، نه ولي همراه و همگام نياز نيست؟
تابه حال شده شما برويد از سوپر ميوه و سبزي نان بخريد؟!؟!آيا توقف اپيدمي را اپيدميولرژيست نبايد رهبري كند؟!
دوران جنگ را نديده ام زياد يعني خيلي كوچك بودم تا درك درستي داشته باشم اما بارها شنيدم و خواندم از دست خالي از ادوات جنگي و روي مين رفتن!!!!
آيا الان صحيح است با اين تعداد محدود كادر درمان با تهديد و ارعاب و تشويق تنها نيروي دفاعي را روي مين بفرستيم؟!؟!
اين كار را در حالي انجام مي دهيم كه ذخيره دارويي بيمارستان ها به صفر نزديك مي شود!!!!
آيا صحيح است در اين شرايط فقط تخت آي سي يو و ونتيلاتور اضافه كنيم؟!؟!چند تا چقدر؟!؟!كجا؟!؟!
و بعد آمبو بگ را نيز بيفزاييم.
اين نظام كه هيچ نظمي ندارد، افسارگسيخته پيش مي رود، پس آن همه نخبه در سكوت كي و كجا به كار مي آيند؟!؟
دارو كه تمام شود اين عدد دورقمي ما خيلي زود چهار رقمي مي شود و قرنطينه خانگي جواب نمي دهد چون من در خانه قادر به تهيه دارو نخواهم بود و ترجيحا بيمارم را ارجاع مي دهم بيمارستان و آن جا نه تنها دارو نيست كه كادر درمان هم مبتلايند و بهداشت عمومي و نظافت نيز كمتر از منزل رعايت مي شود و مشكل عديده عفونت هاي بيمارستاني و عدم كنترل عفونت را نيز داريم.
فشارعصبي و ناتواني و خستگي روحي و جسمي و... بقيه را نمي نويسم اما باز مي پرسم اپيدمي را چه كسي بايد مرتفع كند؟!؟!؟!

🆔 @jameeno

🔸تو همچو باد بهاری گره گشا می باش

▫️این همان مرد کفاش در کرمانشاه است.چند ماه پیش او از واکس و تعمیر رایگان کفش افرادی که توان مالی ندارند،خبر داد و تیتر بسیاری از شبکه های اجتماعی شد.حالا همین کفاش انسان دوست از توزیع ماسک و دستکش رایگان برای افراد نیازمند می گوید.انسانیت هنوز زنده است و نفس می کشد. اجلال قوامی / همکار جامعه نو - کردستان

🆔 @jameeno

#دیدگاه_همراهان_جامعه_نو

🔹پاسخ به یک مساله

🖌احسان آزاد

▫️چندی پیش، در مطلبی با عنوان " طرح یک مساله" نگارنده با مقایسه رفتار ایرانیان ( و اعراب) خارج از کشور با چینی هایی که خارج از چین زندگی می کنند، در رابطه با سیاستها و رفتار حکومتهایشان به طرح این پرسش پرداخته بود که چرا غالبا چینی ها عکس العملی در قبال رفتار حکومت چین از خود نشان نداده و گویی موضعی بی طرف دارند. در حالیکه ایرانیان از طیف های مختلف سیاسی در خارج از ایران با حساسیت به مواضع و رفتار های حکومتشان عکس العمل مثبت و یا منفی نشان می دهند. نگارنده این موضوع را قابل تعمیم به سایر ساکنان منطقه (اعراب) دانسته و فرضیه هایی نیز در خصوص دلایل احتمالی این رفتار چینی ها ارائه می دهد.
فارغ از نیت خوانی و اینکه طرح این موضوع، حتی در صورت پذیرفتن این تفاوت ، چه کمکی به شناخت و بهبود شرایط فعلی در ایران دارد؛ به نظر می رسد نکاتی در طرح موضوع در نظر گرفته نشده است. البته در لفافه و از میانه ی سطور می توان حدس هایی برای طرح این مسئله زد. مثلا اینکه نگارنده اشاره میدارد شاید " چینی ها، علایق ملی محکمتری دارند" و یا " اصلاحات از درون " را به حرکتهای " سلبی" ترجیح می دهند.

🆔 @jameeno

🔻بیشتر بخوانید

https://telegra.ph/we-03-05

#دیدگاه_همراهان_جامعه_نو

🔸نامه کرونا به مدیر باهوش ایرانی

🖌کاوه دانشمند


▫️سلام، من کوید19 از خانواده کرونا هستم. شما را مدیر باهوش ایرانی خطاب کردم، نه هوشمند. با پتانسیلی که این چند روز در ژن شما می بینم و آثار تمامی دوره های مدیریتی که در خون شما به وضوح مشاهده می شود، میدانم که می توانید هوشمند باشید ولی هنوز راه درازی درپیش دارید. شما به عنوان مدیران شرکت ها و سازمان ها کارهای زیادی میتوانستید از پیش، برای این روزها کنید. مقصر را بالا و پایین ندانید. داشتن طرح و برنامه برای شرایط بحران و آینده نگری یکی از وظایف مدیران هوشمند است، مطمئنا خیلی از طرح ها و نقشه های ساخت آن بیمارستان در چین قبل از آمدن من آماده بود. صدها بار واژه تبدیل تهدید به فرصت را در آن کاغذهایی که برای ایزو آماده می کنید نوشتید. لطفا این بار از من بعنوان تهدید برای ایجاد " قابلیت تغییر به ..." استفاده کنید. نمی دانم چه، چون خودتان راهتان را پیدا می کنید، راهکارهایی دارم : اول بیماری ها را در سازمان هایتان قبول کنید، تا بتوانید راه درمانی پیدا کنید. – اول از هر چیز نیاز به تغییر ذهن سنتی خودتان به کسب و کار دارید. ببینید، در پرکارترین روزهای سال شما را وادار به تصمیم سخت دورکاری و شیفت کاری کارکنان تان کردم ولی بخش زیادی از کارها در حال انجام است. فکر می کنید بتوانید این سیستم را برای بخشی زیادی از پرسنل تان در آینده ادامه دهید؟ و از پتانسیل آن عده بیشتر استفاده کنید. – خوشبختانه این روزها حتی کسی جرات لمس سنسور ثبت ساعت را هم ندارد. قطعا با کنترل بازدهی، عملکردها خودشان را نمایش می دهند. – می خواهید سیستم تان هوشمند باشد ولی مصرف کاغذ در شرکت یا اداره تان را ببینید! یا مثال آن دفترچه های بیمه هایتان است. شنیدم از سالها پیش تصمیم داشتید سیستم کارت سلامت ملی داشته باشید. آه که چه لذتی می برم این روزها روی این کاغذها. – می خواهید هوشمند باشید ولی داشتن دیتا و داده صحیح و بروز با فیدبک سریع از سیستم تان از الزامات آن است. می توانید با یک حساب سرانگشتی بگویید من چه ضرری به شما زدم؟ - چقدر خوشحالم که تا این اندازه به آموزش در کشورتان بی توجه بودید و من فرصت کردم در مدت کوتاهی در بیخبری ایرانگردی کنم. کشور زیبایی دارید. نخندید. گریه کنید! شرکت و سازمان شما هم چکیده ای از محیط اطرافتان است. میدانید که چقدر آموزش عملیاتی و آگاهسازی در شرکت یا سازمانتان مهم است و از آن مهمتر کنترل و ارزیابی آموزش کارکنان. واقعا فکر می کنید ژاپنی ها دیوانه اند که هر از مدتی مانور زلزله در مدارس یا سازمان ها می گذارند؟ - دقت کنید: زمانی که بدلیل تفاوت تعطیلات هفتگی با بقیه دنیا، فرصت تعاملات را در نصف هفته از دست میدهید، نیاز به تغییر دارید تا سازمانتان چابک تر شود. مطمئنا نسل آینده یقه شما را به سختی می گیرند که چه کردید؟ اگر سی سال پیش یک روز عقب ماندن، معادل یک روز بود، اکنون در سال 2020 ، هر روز را که عقب می مانید شاید معادل یکماه یا بیشتر باشد.– سال آینده سال سختی در پیش داشتید، تحریم ها نفس اقتصادتان را گرفته بود و من اوضاع را برایتان سخت تر کردم. – دور و برتان را ببینید، تمام کشورها مرزهایشان را برویتان بستند. نمی دانم چه می کنید ولی الان از یک ایرانی بیشتر از من در دنیا می ترسند. سفرها و دیدارهای تجاریتان سخت خواهد شد و اگر شانسی بیاورید جلسه از راه دور. – راستی گفتم جلسه از راه دور. می بینید ! بسیاری از جلساتی که در شرکت ها و سازمان ها داشتید بیفایده بودند و می توانستید با اسکایپ یا واتساپ انجام دهید. راستی، نیازی به طراحی دوباره این اپ ها هم ندارید. چرخ را از اول نسازید. من تا امروز 60 کشور را دیدم و اینها را به شما گفتم. به دنیا و تجربه های دیگر کشورها نگاهی کنید و از آنها کمک بگیرید. بعد از من منتظر سونامی اقتصادی باشید. ولی نترسید، فرصت تغییر همیشه هست. امیدوارم سال جدیدی با نگاه جدید شروع کنید. من یک هشداردهنده هستم.

🆔 @jameeno

#الف

🔹وظیفه روزنامه‌نگار تزریق امید نیست!

▫️تحریریه جامعه‌نو: درماههای پایانی جنگ جهانی دوم، رهبر آلمان نازی که شکست نهایی را در چشم انداز میدید و اعتماد ژنرالهارا از دست داده بود ، پمپاژ امید به جامعه را ضروری‌ یافت . گوبلز مسئول تبلیغاتش در آخرین سال جنگ برای مردم گرسنه و در معرض بمباران هرروزه ۹ فیلم امیدبخش ساخت که آخرین آنها با نام حماسی راه‌افتخار به کارگردانی ویت‌هارلان بود. اشخاص معتبری هم گفته‌اند در آخرین سال جنگ تحمیلی ، نمایش اعزام نفرات تازه به جبهه‌ها در واقع فقط برای دادن امید و فریب صدام بود؛ افراد را با تبلیغ به پادگان می بردند و بعد به بهانه‌ای مرخص میکردند و چند روز بعد دوباره مراسم امید بخش اعزام ...

میبینیم که حکومتها هم مثل آدمها دررویارویی با چشم انداز و سراشیب شکست به تزریق امید بیشتر نیاز دارند. به همین سبب است که مقامات حکومت این روزها بیشتر در باره لزوم ایجاد امید حرف میزنند تا وظایف خودشان و بخش بدبینانه چشم انداز پیش‌رو. رئیس جمهوری کشوری که دستخوش کروناست میگوید هنرمندان بیایند در فضای مجازی به مردم امید بدهند. کار خوبی است امید دادن به اشخاص گرفتار، اما در کنارش دو کار لازم است : اول اینکه دریافت کننده امید پیش از دریافت آن ببیند حکومت به عنوان "آقابالاسرمختار" وظایف خود را به درستی انجام میدهد تا اوضاع بسامان شود، و دوم انکه حس نکند و نبیند که دارند واقعیت و خطر را از اوپنهان میکنند و امید واهی میدهند.

این شرط دوم از آنجا در شرایط امروز ما محقق نمیشود که مجاری مختلف وابسته به حکومت تهدیدهایی نسبت به کسانی که درباره بیماری کرونا اخبار واقعی ناامید کننده منتشرکنند صورت گرفته است. اطلاع رسانی را حرکتی مقابل‌ایجاد امید در نظر گرفته‌اند و از نظر آنان وظیفه روزنامه نگار و خبرنگار خوب و شریف در این روزهای کرونایی، صرفا تزریق امید به جامعه است .

این البته خطاست. راستش را بخواهید استدلال انحرافی و رندانه‌ای است برای منع اطلاع‌رسانی در باره ناکارامدی حکومت و نظام و دولت، اما ما این وجه را مورد تاکید قرار نمیدهیم. فرض میکنیم حسن نیتی در میان است و وظیفه‌ای برای ایجاد امید در اقشار و صنوفی از جامعه وجود داشته باشد. اما این در شمار وظایف واقعی روزنامه نگاران نیست. اتفاقا وظیفه آنها ایجاد ترس است ، بیان نارساییها و کمبودها و وظیفه نشناسی‌هاست. روزنامه و رسانه برای این نیست که بنویسد کسی وظیفه اش را انجام داده است ، برای معرفی کسانی است که کارشان را درست انجام نداده‌اند. همانگونه که پزشکان بیمارستانها باید هشدار تلخ بدهند، خبر روزنامه نگار هم ذات تلخی دارد وگرنه خبر نیست و اطلاعیه روابط عمومی است. دکترمصطفی جلالی فخر که این روزها دربیمارستانهای تهران شاهد نزدیک اوضاع است در مطلبی که خواندنش برایتان بد نیست (به آدرس https://t.me/MostafaTajzadeh/25318) میگوید ."به نظرم الان جامعه به ترس بیشتری نیاز دارد تا امید. چون مردم درحد نگران کننده ای کم‌توجه به نظر میرسند و امید بیشتر کار را خرابتر میکند" .

🆔 @jameeno

🔻بیشتر بخوانید

https://telegra.ph/jo-03-06-2

🔹دهل در برابر کرونا

▫️در میانه ی این همه خبرهای بد کرونا همچنان پیشتاز است و سایه ی خود را همه جا گسترانیده است.اینجا و در سنندج در میدان اصلی شهر با نام " دور میان" ساز و دهل به میدان آمده اند تا بگویند: شادی هم حق ماست" ساز و دهلی که با این همه نا امیدی و غم به ما یادآور می شوند؛ امید باید داشت و در این تنگنا فرصت شادبودن را از هم دریغ نکنیم.هر چند واقعا دل و دماغی برای شاد بودن نیست.شاید حق با ساز و دهل باشد.اندک شاد بودن هم در این زمانه ی عسرت شاید آلامی بر رنج های این روزها باشد.
اجلال قوامی / همکار جامعه نو - کردستان

🆔 @jameeno

#گزارش

🔺حکومت دروغ میگوید یا ملت مبالغه میکند؟

▫️تحریریه جامعه‌نو: درباره شمار مبتلایان و جانباختگان کرونا در ایران مبالغه میشود یا پرده‌پوشی؟ این پرسش معمول این روزهاست و ابعادی سیاسی نیز پیدا کرده است: ادعاهایی در باره کمبود امکانات درمانی، خستگی کادر درمان، تلنبارشدن جنازه‌ها، نبود محل کافی دفن، عدم پذیرش بیماردربیمارستان و... به وفور دیده میشود و درمقابل، رگه‌های آشکار پنهانکاری مقامات حکومتی ازهمان روزاول وجود داشته است. تکذیب وجود بیماری درقم در روزهای پیش از پذیرش مرگ و میر، وعدم تعریف و تدقیق مفهوم عبارات مبتلا، بیمار مشکوک، بیمار اثبات شده، قرنطینه شده ، معاینه و توصیه شده به قرنطینه در خانه ،و ...اعلام ارقام متفاوت توسط مقامات مختلف استانی و ملی در باره شمار مبتلایان و فوت شدگان، و وجود تعداد فراوان اشخاص شناخته شده که خبر ابتلا و مرگ آنان را پنهان نمیتوان کرد نیز مزید بر سایرنشانه های پنهانکاری است.

آیا میتوان معیاری برای سنجش این دعاوی متضاد در دست داشت؟ شاید بتوان آمار امکانات درمانی موجود را در مقابل آمار مبتلایان قرار داد و از پنهانکاری های حکومت یا مبالغه اشخاص غیرمسئول پرده برداشت. به عنوان مثال، در استان گیلان که گفته میشود اوضاع آن بحرانی و فوق بحرانی است، بر اساس آمار رسمی سازمان مدیریت و برنامه ریزی که در سال ۱۳۹۶ تهیه شده و امکانات درمانی استان را به صورت تفکیکی عرضه میکند۵۲۰۴ تخت بیمارستانی وجود دارد(اگر طی دوسال اخیر به آنها اضافه نشده باشد)که وجود ۳۵۰بیمار کرونایی نمیتواند فشاری به سیستم مدیریتی آن وارد کند. حتی اگر بیست درصد این تختها را به اندازه کافی مجهز به امکانات مراقبت ویژه برای بیماران بدحال مبتلا به کرونای پیشرفته فرض کنیم ، در این استان متجاوز از ۱۰۰۰بیمار را میتوان بدون بحرانی شدن اوضاع بستری و روند درمان آنها را مدیریت کرد. این در حالی است که تعداد۵۲۴بیمارکرونایی استان تعداد کل از روز اول است که براساس آمار وزارت بهداشت باید۱۷۴ نفر آنها مرخص و تعدادی نیز فوت شده‌ باشند .

به این ترتیب، فشاری که براساس آمار موجود به سیستم درمانی استان وارد میشود از سوی۳۵۰بیمار بستری است که منطقی نیست آن را فشار بحرانی بدانیم، مگر آنکه بپذیریم وزارت بهداشت از تعداد مبتلایان میکاهد و پنهانکاری میکند.

در مورد کل کشور نیز میتوان همین تصویر را از میان آمار بدست آورد. تعداد تختهای بیمارستانی کل کشور در تیرماه امسال توسط بهزاد کلانتری مدیرکل دفتر مدیریت بیمارستانی۱۴۰هزار و ۸۵۹ تخت اعلام شد که ۸۴/۶ درصد آنهارتبه اعتباری درجه یک دارند که به معنی برخورداری از امکانات پیشرفته است.البته از حدود ۱۰۰۰ مرکز درمانی کشور تعدادی به کار درمان بیماری همه گیر عفونی نمی آیند. مثلا۳۲ بیمارستان در بخش زنان و زایمان، ۳۸ مرکز در حوزه روانپزشکی، ۱۹ بیمارستان کودکان، ۱۲ مرکز درمانی و غذایی کودک، ۹ بیمارستان سوانح سوختگی، ۹ مرکز سرطان و آنکلولوژی، ۱۳ بیمارستان چشم، یک مرکز درمانی پوست، پنج بیمارستان ارتوپدی، یک مرکز درمانی جراحی ترمیمی و یک بیمارستان اورولوژی در کشور فعال هستند. این بیمارستانها و تختهای آنها به کار بستری کردن بیماران کرونای مسری نمیآیند، اماکما کان ۸۶۰ بیمارستان در زمینه عمومی هست که بخش عظیم آن ۱۴۰ هزار تخت در آنها قرار دارد. و۴۷۰۰بیمار کرونایی قاعدتا فشاری برآنها وارد نمیکند ، مگر انکه بازهم بپذیریم تعداد افراد نیازمند به بستری شدن بیش از ان است که رسما اعلام میشود .

در باره فشار به پرسنل درمانی نیز همین استدلال به کارمیآید.پرسنل دراختیار هربیمارستان قاعدتابا تعداد تختها و امکانات آن متناسب است و تخصیص نیروی انسانی به هر واحد با در نظر گرفتن فواصل مناسب درشیفتها و اختصاص زمان کافی برای استراحت صورت میگیرد . بنابر این یا در مورد خستگی پرسنل و شیفتهای طولانی فوق بشری مبالغه های غیر مسئولانه صورت میگیرد و یا... یا فشار حداکثری به این پرسنل حقیقت دارد که با اعداد نازل اعلامی نمیخواند. وجود دهها گزارش تصویری ازراهروهای پر از تخت در بیمارستانهانیز موید صحت وجود فشار بر پرسنل است.

هرچند میشودتاییدات سازمانهای بین‌المللی از آماراعلام شده ایران را در زمره دیپلماسی خاص این نهادهای بین‌المللی محسوب نکرد، و درست نیست که‌آمار اعلام شده دولت را زیر سوال برد، ولی باید بین این آمارها و امکانات تناسبی وجود داشته باشد. شاید فعلا این تناسب وراحتی خیال مقامات وزارت بهداشت را بتوان پذیرفت، به شرط آنکه هیچ ادعای دیگری که حکایت از وضع بحرانی میکند از وکلای مجلس، مقامات استانها و سایر سازمانهایی که به مسایلی چون دفن اجساد ارتباط دارند جدی گرفته نشود . روزی که سخنگوی وزارت گفت ۱۹۴ کشته در کشور داریم، نماینده وزارت در گیلان گفت ۲۰۰ نفر در رشت فوت شده‌اند !

🆔 @jameeno

#الف

🔺 تندآب و غلیان!

▫️تحریریه جامعه‌نو: میگویند روزی ملانصرالدین معروف صبحگاهان به طویله رفت تا آب و علفی به حیوانات بدهد، اما برنگشت. همسرش پس از مدتی به طویله رفت تا ببیند چه شده. ملا و گاو را دید که یک‌درمیان به یکدیگر لگد میپرانند. پرسید این چه کار احمقانه‌ای است که می‌کنی؟ ملا گفت: اوشروع کرد!

مناسبت ذکر این حکایت را با نقل بخشی از یک یادداشت انتقادی دلسوزانه از یک نویسنده محترم و ادیب برایتان روشن میسازیم تا به حرف خودبرسیم. او در انتقاد از اینکه" این روزها ملامت کردن روحانیت، تاختن به اعتقادات مردم و به سخره گرفتن مقدسات سکه رایج شده است و در این قصه تا آنجا پیش می رویم که بیرحمانه تمنای مرگ مردمان داریم و یا از ابتلاء برخی نگران که نمی‌شویم، اظهار خوشحالی هم می‌کنیم" مینویسد: "ما بر طبق کدامین موازین علمی باور دیگران را به سخره می گیریم که چرا گمان می کنند ضریح و حرم فلانکس ما را در برابر امراض بیمه می‌کند؟ اشتباه نکنید بنده به این موضوع اعتقادی ندارم و اینها را مغایر حتی اعتقادات و تعالیم دینی می‌دانم. به قول دوستی که می‌گفت اگر امام رضا در سال چند نفر را شفا می‌دهد، فلمینگ با آنتی بیوتیکش روزانه میلیونها نفر را از مرگ و یا ناخوشی نجات می‌دهد، باور دارم. اما سوالم این است چرا اثر باور قلبی در مداوای امراض را یکسره منکر می‌شوید و یا بر فرض درستی این رویکرد چرا با معتقدان آن با بدترین توهین‌ها مواجهه می‌نمایید؟ آیا دشنام طریق رهانیدن انسانها از جهالت است؟ آیا طرد و تکفیر فقط از ناحیه وعاظ محکوم است و ما مجاز به آنیم؟....آی مدعیان علم و اندیشه، آی کسانی که به گمان خویش دم را غنیمت شمرده اید و ناکارآمدی اعتقادات مردمان را هویدا می‌کنید، آی نکوهشگران پرخاشگری که حتی ادب را فراموش کرده‌اید و گمانتان آن است که وقت وقت هجوم به عمامه‌داران مدعی هدایت خلق‌الله است..."

🔹 گزیده‌ای از متن: درباره عواقب این موقعیت‌ و علل و راه برون‌رفت از آن، جامعه‌ نو از مدتها پیش هشدار داده و سخن گفته است. در واقع ما هم مثل اهل نظر زیاد حرف میزنیم، اما میدانیم در نهایت جز ترسیم آینده ای مخوف و صدور نصیحت به دوسوی معادله چیزی از آن در نمیآید. حالا میدانیم حتی وقتی تلاش میکنیم افق راهبردی را از مسائل روز و فیمابین این حکومت و این مردم فراتر ببریم ،به زمینی محکم و سامانی منطقی و عقلانی دست نمییابیم. اسم این موقعیت را #نازایی‌_سیاسی گذاشته‌ایم.

🆔 @jameeno

🔻 اینجا بیشتر بخوانید

https://telegra.ph/Hm-03-13

#دیدگاه_همراهان_جامعه_نو

🔹نقص «آمار و اطلاعات رسمی» از اپیدمی کرونا

🖌 عیسی پیله‌ور

1- آیا ویروسهای «غیررسمی» که در بدن مبتلایان «غیررسمی» بوده اند به دیگران سرایت نمی کنند؟ آیا دیگران را مبتلا نمی کنند؟

2- در هفته های اول که لوازم پیشگیرانه و تمهیدات پیشگیرانه موثری در کار نباشند، تعداد مبتلایان کرونا در هر هفته تقریبا شش برابر می شود. (در اکثر کشورها، بطور متوسط روزانه 33 درصد به تعداد مبتلایان اضافه شده و می شود)

3- شروع کرونا (کوئید-19) در ایران به احتمال زیاد اوائل بهمن ماه بوده است لذا در اواخر بهمن ماه در خوش بینانه ترین حالت، حدود 700 نفر به کرونا (کوئید-19) مبتلا بوده اند* در حالی که اواخر بهمن آمار رسمی تعداد مبتلایان را یک نفر اعلام کرده است.

4- متوسط سن مبتلایان به کرونا (کوئید-19) در چین تقریبا 47 سال اعلام شده و متوسط سن چینیها 37 سال است. ولی متوسط سن مبتلایان در ایران 57 سال و بعدا 54 سال اعلام شده در حالی که متوسط سن در ایران 32 سال است! متوسط سن مبتلایان در ایران اگر کمتر از همان متوسط 47 سال در چین نباشد، نمی تواند بیش از یکی دو سال از 47 سال بیشتر باشد. این تفاوت** بخوبی نشان می دهد که تعداد «خیلی زیادی» از مبتلایان لحاظ نشده اند.

علت این تفاوت غیرموجه ممکن است این باشد که تعداد زیادی از کیتهای تست کرونا برای طیف خاصی از افراد اختصاص داده شده و در مقابل تعداد خیلی زیادی از افراد مشکوک بدون تست مانده اند.

5- اگر ویروسهای «غیررسمی» هم دیگران را مبتلا می کنند، لازم است که مقامات تعداد کل مبتلایان را تخمین زده و اعلام کنند. اعلام تعداد بیمارانی که تست رسمی آنها مثبت شده، کافی نیست. اعلام نکردن تخمینهای علمی از تعداد کل مبتلایان، به احتمال زیاد گمراه کننده است.

اعلام نشدن تخمینهای علمی از کل مبتلایان (مبتلایانی که تست آنها مثبت بوده و آنهایی که مبتلا یا ناقل هستند ولی از آنها تست گرفته نشده) موجب می شود که اقشاری از مردم، خطر را بخوبی احساس نکنند. برای آنهایی هم که به فراست طبیعی دریافته اند تعداد واقعی از تعداد رسمی بالاتر است، «حداقل اعتماد» لازم از بین می رود.

6- اعلام نشدن تعداد مبتلایان و تخمینهای علمی در ابتدای اپیدمی را می توان به عواملی چون اشتباه، بی لیاقتی، بی مسئولیتی، خوش بینی و برخی ملاحظات خاص نسبت داد ولی در حال حاضر به چه چیزی باید نسبت داد؟ به «ادامه اشتباه»؟ یا به «ادامه بی لیاقتی» یا به «ادامه بی مسئولیتی»؟ یا به چی؟

7- بدون اعلام اطلاعات قابل اعتماد به عموم مردم و متخصصان نمی توان یک اپیدمی بزرگ را که از ظرفیت سیستم درمانی فراتر رفته است مهار کرد. بدون فعال شدن مجلس و شوراهای شهرها و روستاها بعنوان وکلای مردمی که صاحبان کشورند، نمی تواند نیازها و تقاضاها را بدرستی دید و بدرستی تامین کرد. برنامه های متمرکز و آمرانه (بدون نظارت وکلای مردم) امکان موفقیت محدودی دارند.

8- با اینکه فرصت طلایی استفاده از کمکهای خارجی متاسفانه از دست رفته و حالا اکثر کشورها مشغول مهار و مقابله با پاندمی هستند ولی هنوز هم تقاضای معقول کمکهای بین المللی لازم است. بدون وجود تعداد قابل توجهی متخصص ومشاور و بدون دریافت تعداد قابل توجهی لوازم و تجهیزات، کار سیستم تشخیص و سیستم درمانی ما «خیلی مشکل» خواهد بود. اگر تخمینهای علمی معتبر از تعداد مبتلایان و نیز اطلاعات واقعی فوتیها مبنای تصمیمات باشد، تقاضای کمک معقول از کشورهای دیگر در اولویت قرار می‌گیرد.

(* تعداد مبتلایان در اواخر بهمن حتی ممکن است به 4-5 هزار رسیده بوده است.

** احتمال خیلی کمی وجود دارد که تفاوت زیاد متوسط سن مبتلایان در ایران و چین ناشی از تفاوت ژنتیکی و بیولوژیکی ایرانیان و چینیها باشد که خود تبعات دیگری دارد.)

🆔 @jameeno

🔸علیه جمع‌آوری کودکان کار

▫️لیلارزاقی/ جامعه نو: یک بار به بهانه نداشتن اوراق هویتی جمعشان می‌کنند ، یک بار به بهانه مبلمان شهری و این بار هم به بهانه شیوع ویروسی به نام کرونا. اینها سناریوهای پیشنهادی دستگاههای دولتی و حاکمیتی از سالهای گذشته تا امروز برای حذف کودکان کار از خیابانهای شهر است. برخورد دوگانه، نمایشی و منفعت طلبانه صاحبان قدرت و سرمایه با کار کودک، یک بار دیگر قرار است زمینه‌ساز طرح تکراری جمع‌آوری و به باور کنشگران اجتماعی "دستگیری" کودکان کار در خیابانها شود.
گزارشها نشان می‌دهد تهران بازهم شاهد طرح جدید «جمع آوری ضربتی کودکان کار»و بازگرداندن کودکان کار مهاجری که پیش از این جمع‌آوری شده‌اند، خواهد بود. طرحی که ادبیاتش را هم از نگرش ضربتی، حذفی و استبدادی طراحانش وام گرفته است و به باور کنشگران اجتماعی نه تنها اصلاح‌گر و در جهت مبارزه برای لغو کار کودک نبوده، که منجر به تعمیق چالشهای پیرامون زندگی کودکان کار شده است.
بااین‌حال حاکمان شهری همواره از واکنش ضربتی در خصوص کودکان کار حاضر در خیابانهای شهر، تمام‌قد دفاع کرده‌اند. شهرداری که تا همین چندروز پیش به دلیل جلوگیری از شیوع ویروس کرونا با وقاحتی مثال‌زدنی و تلویحا زباله‌گردی را به عنوان محصول ساخته و پرداخته دستگاه عریض و طویل مدیریت شهری پذیرفت و اعلام کرد که تا پایان سال زباله گردی تعطیل است! امروز دو نهاد متولی دیگر یعنی استانداری و بهزیستی را در کنار خود می‌بیند. محسنی بندپی استاندار تهران و ریس سابق سازمان بهزیستی کشور هفته گذشته در جلسه ساماندهی کودکان کار، با‌اشاره به شیوع کرونا در کشورگفته است «طبق توافقنامه‌ای که پیش از این با بهزیستی منعقد شده، ساماندهی کودکان کار باید به شکل «ضربتی» و با سرعت بیشتری در این شرایط انجام شود.»
در همین رابطه بیش از ۷۰۰ نفر از فعالان اجتماعی با امضای بیانیه‌ای خطاب به عبدالرضا رحمانی فضلی، وزیر کشورخواستار توقف طرح جمع‌آوری ضربتی کودکان کار و رد مرز کودکان افغانستانی شدند و از این مقام دولتی خواستند تا ترتیبی اتخاذ شود که از زیرساخت موجود دولتی و عمومی برای دریافت داوطلبانه خدمات پزشکی، بهداشتی و اسکان با کمک نهادهای مدنی متناسب با شرایط کودکان استفاده شود.
در این بیانیه که 26 اسفند منتشر شد، آمده است: « شیوع بیماری کرونا در کشور، بر نگرانی عمومی از وضعیت زندگی کودکان کار افزوده است. بسیاری از پژوهشگران و فعالان مدنی همواره در سال‌های اخیر از دولت و نهادهای عمومی خواسته‌اند نسبت به بهبود شرایط زندگی این گروه در معرض خطر، اهتمام بیشتری داشته باشد. متاسفانه علیرغم حساسیت و پیگیری فعالان مدنی، استفاده از ابزارهای قهری در قالب طرح‌های موسوم به «جمع‌آوری» یا «ساماندهی» به عنوان تنها واکنش رسمی تکرار شده است؛ طرح‌هایی که هدف اصلی آن رویت‌ناپذیر کردن کودکان در سطح شهر است و رنج کودکانی را که پنهان از دید عموم به کار گرفته شده و یا گروه‌هایی مانند کودکان زباله‌گرد را که در سخت‌ترین شرایط زندگی می‌کنند، نادیده می‌گیرد. در واقع هدف این طرح‌ها مبارزه با کودکان کار است و نه کار کودک.»

در ادامه این بیانیه با اشاره به عزم دولت برای تکرار طرح جمع‌آوری کودکان کار آمده است:«اکنون و در بحبوحه اپیدمی کرونا، دولت یک‌بار دیگر درصدد تکرار این اقدام ضدکودک و شکست‌خورده به بهانه پیشگیری از شیوع بیماری است. این طرح به دستگیری و اسکان اجباری کودکان منجر خواهد شد و کودکان افغانستانی را در معرض خطر اخراج از کشور قرار می‌دهد. در چنین شرایطی باید هشدار داد که رد مرز کودکان مغایر با اصول و روح حاکم بر کنوانسیون حقوق کودکان، کنوانسیون ژنو و پروتکل الحاقی آن، تعهدات بین‌المللی در مورد پناهجویان و عرف و رویه‌های بین‌المللی درخصوص کودکان پناهجو است. درخواست ما از شما و دیگر مسئولان دولتی این است که به‌جای اقدامات قهری و دستگیری کودکان به بهانه جلوگیری از شیوع بیماری، منافع عالیه کودکان را فارغ از تابعیت در اولویت قرار دهید و ترتیبی اتخاذ کنید تا از زیرساخت موجود دولتی و عمومی برای دریافت داوطلبانه خدمات پزشکی، بهداشتی و اسکان با کمک نهادهای مدنی متناسب با شرایط کودکان استفاده شود. بدیهی است هر اقدامی باید با رعایت مصالح و توجه به اصول کنوانسیون حقوق کودک انجام شود و طراحی آن با مشارکت و تایید نهادهای مدنی مستقل و اجرای آن با نظارت مستمر ایشان باشد و آنچه «شرایط اضطراری» خوانده می‌شود نباید دستمایه اجرای بی‌دردسر طرح‌های شکست‌خورده دستگیری و استرداد کودکان قرار گیرد.»

غیرعلنی و زیرزمینی شدن کار کودک، ردمرز شدن کودکان کار مهاجر و بحرانهای متعاقب آن برای کودکان و از دسترس خارج شدن بسیاری از آنها در نتیجه ترس و وحشت حاصل از اجرای طرح‌های ضربتی از جمله چالشهایست که فعالان حقوق کودک بارها در خصوص آن هشدار داده‌اند.

🆔 @jameeno

#الف

🔸نشانی عوضی درشب تیره !

▫️شورای سردبیری: فیلمی روی شبکه هست که هجوم مردمانی را به داخل یک فروشگاه در لحظه باز شدن درها نشان میدهد. متن روی فیلم که جمله به جمله ظاهر میشود چنین است : اینجا ایران نیست...عراق و افغانستان و لبنان هم نیست... یک کشور آفریقایی هم نیست...اینجا آلمان است...جایی در جهان اول،مهد تمدن و فرهنگ...با مردمانی که در نظم شهره‌اند...و با شیوع کرونا اینگونه به فروشگاه حمله میکنند...هموطن...چقدر این تصویربه آنچه از آلمان در ذهنت ساخته‌ای نزدیک بود؟..نگذار تصویر ذهنی‌‌ات از دنیا توسط جیره‌خواران سرمایه‌داری ساخته شود...که اگر ساخته شد غرب را بهشت روی زمین و کشورت رادر قعر جهنم خواهی یافت...پس بیا و از این به‌بعد به جای کوبیدن مردم بلاد دیگر به سر ملتت...به اندازه‌خود در راه کشورت قدمی بردار...تا اینجا بشود همان‌مدینه فاضله ای که یک عمر حسرتش را میخوردی.

باید در باره این محتوای تاثیرگذار توضیحی داد و نکته ای را روشن کرد که تولید کننده این قطعه به آن توجه نداشته و یا عمدا توجه نکرده است. البته احتمال‌ بی‌توجهی‌عمدی رامورد نظر قرار نمیدهیم: هرچند ممکن است کل این داستان پرورده ذهن یک افسرجنگ نرم باشد که یکی از ماموریتهایش جهنم نشان دادن کشورهای دیگر برای پذیراندن اوضاع کشور به مردمان ناراضی است، اما این احتمال را نادیده میگیریم. بیایید فرض کنیم هدف تولیداین محصول احساساتی امری خیر و افزایش احساس اعتماد به خود در ایرانیان و زداینده حس حقارت جمعی در بسیاری از مردمان کشور باشد. فرض کنیم سازنده آن خیراندیش و دلسوز باشد و هدفش جز افزایش روحیه ملی و حس کشور دوستی نباشد. اما به هر حال او، هرکس که هست، اشتباه فهمیده و از موضع ناحقی نصیحت صادر کرده است : اگر کسی آلمان را مدینه فاضله دانسته و حسرتش را خورده، به احتمال زیاد حسرت نوع حکومت و شیوه حکمرانی، و ارزش و اعتباربرابر افراد در پیشگاه قانون و برخورداری آنها ازآزادی ، حقوق اجتماعی ، و نظام قضایی‌اش را خورده است و نه روش ورود مردم به فروشگاه هایش را. نشانی عوضی نباید داد!

بایدامید داشت اگر نویسنده آن متن حسن نیت دارد و این مطلب را میبیند متن خود را اصلاح کند و گرنه به کسانی کمک کرده است که دائما به نظامها و دولتهای دیگر فحاشی میکنند تا نتیجه بگیرند ایرانی ها باید شکر گذار باشند که حکومتشان این است که هست. مثل معرکه‌گیریهای دکتر روازاده و آیت‌الله تبریزیان است: فحاشی به علم پزشکی به عنوان علم غربی و کتابسوزی، ادعای داشتن همه داروها برای همه دردهای شناخته و ناشناخته در عطاری طب ملی اسلامی.

برای روشن شدن موضوع ، باید توضیح بدهیم که آنچه در آلمان و غرب میتواند مایه حسرت و آرزوی ایرانیان باشد چه وجوهی از زندگی اجتماعی آنهاست. جاذبه مهم این کشورها ساختار قدرت و شیوه توزیع آن، چگونگی اداره کشور و رابطه حکومت با مردم است. در جایی مثل آلمان، رئیس و مدیر و پیشوایی که مادام‌العمر وخطاناپذیر باشد وجود ندارد و نظام انتخاباتی آنها زیر کنترل یک شورای منتخب مقام مادام‌العمر نیست. نامزدان نمایندگی مجلس را احزاب معرفی میکنند و نه شورایی متشکل از منتخبان مقام‌مادام العمر، مطبوعات آزادند و شمشیر قوه قضائیه آلمان بالای سرشان معلق نیست،...این گونه کیفیات ساختاری هستند که بسیاری از ایرانیان حسرت آنها را میخورند نه چگونگی رفتار افراد...

هرچند موضوع از این پیچیده تر است و ساختار قدرت و رابطه جامعه - حکومت در بنیانهای فرهنگی و سنت تعقل و خردورزی کشورها ریشه عمیق دارد که خوردن حسرت مشروطه دیگران زیر سایه محمدعلیشاه را از منطق علیت خارج میکند ، اما جهان امروز که میتوان آن را دنیای سرعت انتقال اطلاعات نامید به صورت روزانه الگوها و گزینه‌های جذاب حکمرانی را در مقابل دیدگان مردم قرار میدهد و حسرت و مطالبه می‌آفریند. حکومتها معمولا از همین مطالبه ها خوششان نمیآید و تلاش فراوان میکنند خود را به طریقی از چاله مقایسه شدن با حکومتهای به اصطلاح دموکراتیک بیرون بکشند و زیراب مطالبه حکمرانی معقول را بزنند. آنچه در ابتدا نقل کردیم، به همین هدف کمک میکند.
اگر روزی یک ایرانی از حکومت مطالبه نظم در ورود به فروشگاه و یا رعایت صف نوبت در جایی دیگر درقیاس با آلمان کرد، آنوقت میشود به اونصیحت کرد در راه حفظ نظم "به اندازه خودت قدمی بردار" ! وقتی تقاضا و مطالبه برابری و آزادی و رعایت حقوق انسانی وغیرسیاسی بودن قوه قضائیه و در این زمینه ها مثل آلمان بودن است، حکومت مورد خطاب است نه جماعت. تکیه رندانه بر اینکه مردم آلمان حریصند ورفتار گوسفند آسا میکنند و "جیره خواران سرمایه‌داری" به دروغ گفته‌اند که "درنظم شهره‌اند"، پس شما حسرت نخور، و زیر سایه این حکومت پر از مقامات کج‌دست، نادان، قدرت‌پرست، دروغگو والبته شیاد "مدینه فاضله بساز" از آن حرف‌هاست! از همانها که از قوطی "طب اسلامی" درمیآید.

🆔 @jameeno

🔹عکس‌نوشت مهربانی

▫️در این روزهای سخت هر چند نفس ها تنگ است اما مهربانی و انسان دوستی هنوز نفس می کشد.اینجا در سنندج پارچه نوشته ای که بر سر در مجتمع زمرد نصب شده بود، توجهم را جلب کرد.سپاس و قدردانی کسبه از مالکان مجتمع زمرد.
مالکان مجتمع بنا به رکود اقتصادی این روزها که ویروس کرونا بر شدت آن افزوده است، در اقدامی انسان دوستانه اجاره بهای مغازه ها را تا دو ماه از مستاجران خود طلب نمی کنند.این همدلی و کنش انسان دوستانه در این وانفسا می تواند اکسیژن نفس های گرفته مان باشد.مهربانی به وقت سنندج، خیابان سیروس. / اجلال قوامی، همکار جامعه نو در کردستان

🆔 @jameeno

🔹 وقایع نگاری کنید

▫️ رضا صدیق / جامعه نو: هرکس قلمی به دست دارد این روزها را از منظر خود روایت کند. هرچه زوایای روایت بیشتر شود، امکان کشف آنچه امروز در حال رخدادن است برای آینده روشن‌تر می‌شود. دنیای حالا را از نگاه خودتان توصیف کنید، وضع‌تان را در قرنطینه بگویید و بگذارید ثبت شود.

این روزها خطی از ورق‌های تاریخ‌اند. فکر کنید امروز دفتری دستتان می‌رسید از وقایع‌نگاری ایام طاعون و وبا در ایران، یا جنگ جهانی، یا حمله مغول! نه حتی به قلمی فاخر، با ادبیاتی ساده و‌کوچه بازاری، آیا تاریخ را از میانش پیدا نمی‌کردید؟

حالا همان صد یا دویست سال آینده است و شما همان فردی که در آینده نشسته، برایش از امروز بنویسید. امروز را باید به تعداد آدم‌های روی زمین خواند. تاریخ مشترکِ حالا به گستره یک دنیاست که به تعداد تمام کشورها و آدم‌ها روایت می‌خواهد؛

بخشی از تاریخ این زمین را از دید کسی که در آن زیسته است بگو. آسان، روان، اصلن شبیه یک خاطره‌نویسی که خاطره امروزش یک خاطره مشترک جمعی‌ست.

🆔 @jameeno

🍀جامعه نو: در آستانه دمیدن‌ نوروز سال تازه برای همراهان جامعه‌نو هوایی آرزو می‌کنیم با رایحه‌ای کمتر گزندۀ مشام؛ این آرزو را می‌آراییم به امید بر تغییر فصل دل‌های حزین، پا در رکاب بهاری که جان‌های کمتری را بدرقه می‌کند.

🍀باشد که نوروزی بیاید با روزهای نو، که در آن دلشورۀ آینده فروکش کند، غم نان بر گردۀ کمتر هموطنانی سنگینی کند و تنهایی و قرنطینۀ ناخواسته‌، فرصتی خواستنی شود زمینه‌ساز اندیشه و تعمق در همۀ ما پیرامون سرنوشت ما و کشورمان

🆔 @jameeno

#دیدگاه_همراهان_جامعه_نو

🔺روز بی‌پایان

🖌هاجر داهیم

▫️امروز در آغاز سال ١٣٩٩كه نفس سبز بهار با شيوع يك ويروس تنگ شده است...
◦ ده سال تمام در تمام دوره اي كه كارشناس آزمايشگاه بودم تمام لحظات سال تحويل و نو شدن زمين به لباس سبز و زيباي بهار را در بيمارستان گذراندم، روزهايي كه كرونا نبود، كسي به كادر درمان نگاه درمانگري نداشت و شايد خيلي ها ندانستند ما بسياري سال ها در شلوغي اورژانس و دادن جواب آزمايشات اورژانسي بيماران حتي متوجه حلول سال نو نشديم، ميان تمام اشك ها و لبخندهاي مراجعين و همراهان عزيز بيماران سالمان تحويل شد و چقدر لذت برديم آن عصر ٢٩اسفندي كه از صبح درگير انجام آزمايش به جهت خانمي بوديم كه مسافر غريبي بود از كشور سوئيس و به ديدار خانواده همسر آمده بود و در راه به علت تصادف و بيهوشي به بيمارستان منتقل شده بود و پس از آزمايش هاي اوليه متوجه شديم باردار هستند اما دل نگراني اين بود كه هجده سال از ازدواجشان گذشته بود و ظاهرا فرزندي نداشتند و درمان نتيجه بخش نبود...بايد آزمايشات تكرار مي شدند و تست هاي تكميلي كه مبادا مشكل تومور نباشد...دو نفر بوديم كارها تقسيم شد، يك نفر بانك خون و پذيرش و بيوشيمي و ديگري انجام تست ها و تكرار و پيگيري سونوگرافي و ...نهارهم نخورده بوديم و نفهميديم عصر شد و نفهميديم سال تحويل شد اما ابتداي غروب و ميان تعويض شيفت و پس از شروع سال نو كه آن را نيز متوجه نشديم ...خبر خوش رسيد كه هيچ مشكل و بيماري ثانويه نيست و جوانه شكل گيري كودكي نازنين در حال رستن است...
◦ و امروز سال ها گذشته است...ديگر در بيمارستان نيستم ولي تمام آن روزها و خاطرات اين روزها براي مردم كشورم ملموس تر شده اند ...پزشكان و پرستاران و راديولوژيست ها و آزمايشگاه و نيروهاي زحمت كش خدمات و بخش هاي اداري و ...هرسال و هميشه سعي كردند در تمام اين لحظات بدون تعطيلي كنار شما بمانند و امروز تنها خواسته اشان، از شما ماندن در منزل و كمك رساني به آن هاست.
◦ من پزشكي را ديدم در آن سال ها كه تب مالت و درگيري شديد او را از كار باز نداشته بود و گاهي فقط از شدت ضعف و درد و تب با همين لباس روي صندلي و نشسته به خواب مي رفت.
◦ فوق تخصص اطفالي ديدم كه نيمه شب و به جهت كهولت سن نيروي خدمات و خرابي آسانسور، خودش نمونه ها را مي آورد آزمايشگاه و پشت در منتظر مي ماند تا جواب را نيز ببرد و سوپروايزري ديدم كه تنها دخترش درست چندماه بعد از ازدواج با سرطان دست و پنجه نرم مي كرد و او در ماه دوازده شب سر كار مي آمد و روزها به فرزندش رسيدگي مي كرد...
◦ هيچ ندارم براي امروز جز سر تعظيم مقابل سپيدپوشان مهربان كه هميشه درد را شكستند با وجود زخم هاي سنگين جسم و روح خودشان
◦ فقط مي خواهم بگويم بيشتر به يادشان باشيم و يك صدا از تمام اين عزيزان در هرنقش و شغل كه مشغولند با تمام وجود تشكر و تقدير نماييم و كمكشان كنيم تا اينبار همه با هم پيروز شويم و سالمان و حالمان نو شود به مهرورزي و خرد و علم

🆔 @jameeno

🔻 حضور فعالان مدنی و حقوق بشری در بیمارستان توحید سنندج

▫️جمعی از فعالان مدنی و حقوق بشری سنندج‌ با حضور در برابر بیمارستان توحید این شهر سال نو را به جامعه پزشکی، پرستاری و دیگر کسانی که در این روزهای سخت از جان خود مایه گذاشته اند تا جان های دیگر بمانند، شادباش گفتند.آنان با اهدای شاخه های گل و نصب پلاکارد تبریک سال نو برای تمامی پرسنل پزشکی و پرستاری آرزوی سلامت کردند. / اجلال قوامی، همکار جامعه نو در کردستان

🆔 @jameeno

#کیلومتر_۹۹

🔻پنج #الف تحلیلی جامعه‌نو درباره مسائل بنیادی سال پیش رو

▫️این روزها، هیچکس نمی‌تواند در اندازه‌ای که جامعه پزشکی و بهداشتی و درمان، تامین و توزیع کنندگان غذا و آب و برق در نورو‌ز قرنطینه‌شده امسال بر گردن جامعه‌ حق دارند به جامعه خدمت گذارد و حضور مفید داشته باشد. بسیاری به تعطیل ناگزیر رفته‌اند اما جامعه‌نو تلاش خواهد کرد به محاق تعطیلات نرود و در پاسخ به پرسشهای مطرح این روزها که آینده ما و کشورمان چه خواهد شد و چه باید کرد مطالبی در زمینه های مسیر حکومت، تحرک جامعه، جایگاه روشنفکران ، موقعیت جهان و چشم انداز اقتصاد کشور در سال نو به همراهان خود عرضه کند . اینها پرسشهایی بنیادین‌اند که فعلا به خاطر رویارویی با بیماری کرونا کمرنگ‌تر شده‌اند، اما در دوره پساکرونا که امیدواریم بزودی برسد دوباره رخنمون خواهند بود. نخستین مورد از این واکاوی‌ها را امروز و در پست بعدی ملاحظه می‌کنید.

🆔 @jameeno

#کیلومتر_۹۹

🔸افق جهانی ایران!

▫️شورای سردبیری: اندکی پس از انکه بحران اقتصادی سال ۲۰۰۸ رخ داد و موسسات مالی وبانکهای بزرگ جهان به مسیرورشکستگی افتادند ،امواج سونامی آن به نقاط دورافتاده جهان رسید ؛ از صندوق بازنشستگی ایسلند که اوراق بهادار وال‌استریت را برای حفظ‌ارزش دارایی‌های خود خریده بود و به افلاس نشست، تا ماهیگیران فقیر ویتنامی که حاصل صید آنان رستورانهای نیویورک را برای پذیرایی از بانکداران تدارک میکرد، ضربه این موج را حس کردند و از ان زیان دیدند. دولت اوباما که درست در لحظه انفجار بمب بحران سرکار آمده بود، با خلق منابع اعتباری به نجات وال‌استریت متعهد شد و بحران را کنترل‌کرد و در دوره اول خود به تدریج اقتصاد ایالات متحده را روی ریل برگرداند. التیام زخم آن بحران سرمایه‌داری بر پیکر اقتصاد جهان مدتها طول کشید .

آن بحران بر اقتصاد ایران کم‌گستره‌ترین تاثیر را داشت. ارتباط ایران با پیکرعظیم اژدهای مالی جهان تقریبا قطع بود و این ناپیوندی وتحریمها ما را از آن امواج مصون داشت. گستره کوچک تاثیربحران جهانی اقتصاد بر ایران فقط در حوزه سقوط قیمت مواد اولیه و از جمله نفت بود. با کاهش قیمت نفت، ایران میلیاردها دلار درامد را ازدست داد که البته فشار وارده ناشی از آن درمقیاس تاریخی مفید بود : اگر راهبردی بیندیشیم، افت درامد فروش منابع طبیعی و کاهش سهم آنها در بودجه دولت و خزانه حکومتهای فاقد خرد توسعه‌گرا و ماجراجو مفید است.

حالا پس از دوازده سال ، اقتصاد جهان به چاله‌ای بزرگتر از دستانداز ۲۰۰۸ رسیده است که هنوز نرسیده اما سال پیش رو را به شدت بحرانی میکند. شروع بحران را البته به شیوع بیماری کرونا و پایین کشیده شدن کرکره بخشهایی متنوع از اقتصاد (مانندگردشگری و حمل‌ونقل)منتسب میکنند که میتواند درست باشد، ولی کارشناسانی که درلایه‌های زیرین اقتصاد تعمق بیشتری دارند شیوع بحران‌دراین بخشها را صرفا به مثابه کشیده شدن ماشه ارزیابی میکنند. اقتصاد جهان سرمایه‌داری با یک بحران بدهی‌انباشته‌ دیگر روبروست که از بحران ۲۰۰۸بزرگتر است و امواج آن کل اقتصاد را زیرورو خواهد کرد . سقوط‌های اخیر در بورسهای سهام آسیا ، اروپا و ایالات متحده فقط ناشی از کاهش تقاضا به خاطر شیوع بیماری و چشم‌انداز آینده آن نیست. اعلام اختصاص مقادیر هنگفت از سوی دولتها برای مقابله با تاثیرات اقتصادی بحران کرونا تاثیرات اندک و موقت‌بر روند کاهش ارزش داراییهای کلان داشته و قیمت سهام و قیمت نفت روند پرقدرت کاهش دارد که همچون پیش‌لرزه‌های یک زلزله نشان از بزرگی بحران پیش روی اقتصاد جهان میدهد.

کماکان، تاثیر ریزشهای پیش رو بر‌‌‌اقتصاد ایران زیاد نیست. اقتصاد ایران بسته است و هرچند خودبسنده و درونگرا نیست، اما به شبکه‌های مالی جهان کمترین‌ پیوند را دارد و نفت چندانی هم به بازار نمیفرستد. آسیب عمده‌تر اقتصاد ایران از بحران اقتصادی پیش رو در عرصه سیاست است. اگر اقتصادایران نسبت به اثر تغییر و بحران دراقتصاد جهان بسته است، سیاست آن‌بر روی تاثیرات تحولات سیاسی جهان باز و بی‌در و دروازه است. حکومت ایران در عرصه سیاست بین الملل و بویژه منطقه بسیار فعال است و از آنجا که سیاست آن ایدئولوژیک وغیر واقعبینانه و بقول خودش انقلابی و با روندهای جهانی متعارض است ، هزینه‌زا و متاثر از فشار دنیای بیرون است که یاد گرفته فشار سیاسی خود را در قالب تحریم و محاصره اقتصادی وارد کند. جالب است که حتی دولتهای پوپولیستی با ماهیت فوق‌راست در امریکا و اروپا علیرغم شهره بودن به رفتارهای "خرکی" آموخته‌اند که بیشترین تاثیر سیاسی بر ایران را میتوان از طریق تهدید منافع اقتصادی آن داشت. بنابراین ممکن است علیرغم انزوای ظاهری ایران، عمق برونزایی تحولات سیاسی آن از مسیر فشارهای اقتصادی ، درواقع زیاد باشد. میتوان نشان داد افزایش شکاف جامعه - حکومت در دوسال اخیر ، به طرق مختلف از وجوه قدرتمندی از برونزایی برخوردار بوده است: از اعلام صریح دولت ایالات متحده در باره هدف تحریمها (افزایش نارضایتی اجتماعی) گرفته تا حساسیت شدید حکومت به ابعاد حضورش در گوشه و کنار منطقه (علیرغم نارضایتی‌ملی از آن) وجوهی از شدت برونزایی تحولات آتی کشورند: کسی در ایران مداخله نظامی نمیکند، اپوزیسیون وابسته قدرتمندی پشت مرزها کمین نکرده است، اما حکومت و نظام سیاسی ایران زیر تهدید شدید عوامل مختلف‌خارجی است و به صورتی انفعالی از جهان خارج‌تاثیر میپذیرد. "جامعه‌نو" در گذشته بارها در باره این خطر و لزوم در پیش گرفتن سیاست خارجی محافظه‌کار و حسابگرانه‌‌تری تحت استراتژی #خارپشت سخن گفته است. این افق راهبردی مغفول، کماکان در سال ۹۹نیز تنها مسیر روبه فلاح حکومت و مردم ایران در تعامل با جهان خواهد بود.

🆔 @jameeno

🔹کرونا و کلت!

🔻نترسید، ولی اوضاع آینده ،این است !

▫️تحریریه جامعه‌نو: اگر در روزهای آینده با خبر شوید کسی برای بستری کردن پدر یا برادرش به روی کارکنان بیمارستان کلت کشیده است تعجب میکنید؟اگر برایتان فیلمی از بستری شدن آن اخوندی در آی سی یو بفرستند که دور دهان و بینی بیماران کرونا خاک میمالید و برای پزشکان کری خوانی میکرد فقط به فرجام اومیخندید و شما هم کری خوانی میکنید؟ راستش را بخواهید همه اینها رخ خواهد داد، اما فرصت چندانی برای اظهار نظر و خنده نخواهید داشت. داریم به قسمت شوم شیوع طاعون کرونا وارد میشویم .فقط دیوانه ها در تونل وحشت قهقهه میزنند...بزودی ، کسی حوصله و توان رقصیدن در راهروی بیمارستان نخواهد داشت.

تصویری که داده ایم اصلا بعید نیست. لابد یادتان هست که چند سال پیش ، در یکی از شهرستانها ملازمان یک مقام حکومتی به بیمارستان شهر رفتند تا پزشک مستقر را به بالین ان مقام ببرند . امتناع کرد و گفت بیمار را به اینجابیاورید چون نمیتوانم بیمارستان و مراجعان آن را رها کنم. به رویش کلت کشیدند، اورا به زور سوار اتومبیل کردند ، و به بالین ان مقام بردند . کشمکش حقوقی و سیاسی ماجرا البته طبق معمول به جایی نرسید و قاعدتا باید در نهایت آن پزشک بدهکار هم شده باشد (خبر دیگری نرسید) ، چون رسانه های طرفدار ارزش کلت شروع کرده بودند برای پزشک موصوف پرونده ضدیت با انقلاب بسازند.

این ماجرا در دوره آرامش، وفور امکانات ، و زمانی اتفاق افتاد که کلت کشیدن خاص خواص ، مانند آن مداح درجه یک محفل مقامات بود که به خود حق میدادند در دعوای نوبت در پمپ بنزین کلت به روی مردم بکشند. کار کرونا دارد به جایی میکشد که عمله جات کلت به کمر حکومت هم چنین حقی را به راحتی به خود بدهند.

خارج از بدبینی و عیبجویی از حکومتی‌ها ، چنین رخدادهایی در آینده فراوان خواهد بود . علت روشنی دارد: کمبود امکانات و تخت و فرسودگی و از پا افتادن کادر درمانی، در مقابل سیل فزاینده بیماران بدحال. نباید فکر کنید رخ نخواهد داد. در اروپا رخ داده ، در ایران هم رخ میدهد: اخیرا شبکه اسکای نیوز گزارشی از احتمال فروپاشی سیستم درمانی بیمارستانهای شهر برگامو در ایتالیا با عنوان "اینجا آخرالزمان است "تهیه کرده که وضعیت امکانات و پرسنل آن را در مقابل فشار ورود بیماران نشان میدهد. همه راهروهای این بیمارستان که یک بیمارستان پیشرفته توصیف شده پر از تختهای اشغال شده است، وپرستاران و پزشکان به حالت دو به اینطرف و آنطرف میروند و باز هم نمیتوانند به همه برسند . کادر باز نشسته به کمک انها آمده اند و هنوز فرصت استراحت نیست. رقص و نشان دادن علامت پیروزی بماند....

این وضع در بسیاری کشورها و از جمله ایران امکان وقوع دارد . متخصصان نشان داده اند اگر چند هزار نفر دیگر به بیماران کرونایی نیازمند بستری شدن در کشور ما اضافه شود کسانی پشت در خواهند ماند . نباید کار به اینجا بکشد و باید به هر قیمتی از آن اجتناب کنیم. اگر کار به اینجا بکشد فکر میکنید اولویت با سالخوردگان خانواده شماست یا سالخوردگانی که کلت به کمرها انها را همراهی میکنند؟زور آن متخصص وقیح طب اسلامی برای خوابیدن روی تخت آی سی یو بیشتر است یا پدر شما؟

ما در جامعه‌نو قصد تحریک نداریم، اما ترساندن شاید. باید بترسید از بروز این وضع و بدانید مردم ایران باید احتمالا در آینده خودشان خود را مدیریت کنند و چون در مقابل کلت هیچ کاری نمیتوان کرد، بهتر است از امروز خودمان را مدیریت کنیم. فرمولش را میدانید: خودتان راقرنطینه کنید ودیگران راهم با مهربانی و استدلال به انجام آن هدایت کنیدتا کارشان به بیمارستان نکشد. فرض کنید روحانی و نمکی و ... اصلا وجود ندارند(در واقع هم تقریبا وجود ندارند). خودتان هستید و نزدیکان و دوستان دور و همسایگان نزدیک. فقط همین .فرض کنید فاقد دولت شده و به حال خود واگذاشته شده‌اید . چه میکنید ؟ اتوبوس تصادف کند، راننده بمیرد، وکسی نباشد که از او بپرسید در کجای جاده هستید و کجا باید بروید. چه میکنید؟ به قول معروف، خدانکند، ولی احتمال دارد با کرونا به همین نقطه سرگردانی برسیم . عاقلانه از رسیدن به آن اجتناب کنید . فکر و تدارک کنید تا بتوانید چراغ امید را در دل روشن نگه دارید.

🆔 @jameeno

#الف

🔻حکمرانی ۹۹

🔹بازگشت به دوگانگی‌محدود!

▫️شورای‌سردبیری: حتی اگرطوفان کرونا در دوماه آخر سال بر سر ایران فرود نمیآمد و دنباله ضخیمش به‌سال۹۹ نمی‌کشید، حکمرانی درسال۹۹ آسانتر از ۹۸ نبود؛ خیال خام‌قبلا آزمایش شده‌ای است که یکدست کردن اجزای حکومت و متناسب کردن بیشتر آنها با اراده راس، حکمرانی را آسانتر میکند. یک مجلس همراه‌تر با حکومت، جرات سیلی زدن به حکومت به اندازه رئیس‌جمهور همراه‌تری مثل احمدی نژاد را ندارد اما این مجلس همراه‌تر که نظام برای شکل دادن به آن هزینه زیادی پرداخت درواقع مشکلی حل نمیکند که هیچ، باری هم بر دوش حکومت باقی میگذارد؛ از نیمه سال دیگرهم،هیچ نیرو و قدرت غیرخودی وجود نخواهد داشت که بتوان آن را مانند آن حکیمباشی‌معروف دراز کرد و مسئولیت نارساییها، نادانیها وقمارهای باخته را به گردنش انداخت. آنوقت،حکومت باید بالاخره مسئولیت داوریها وتصمیمهای خود رابپذیرد که البته کار سختی است.

حتی بدون بار اضافی کرونا که هنوز ابعاد آن روشن نیست، اداره کردن کشورکار سختی خواهد بود و کار هر کس نیست. این چهاردهه اگر یک چیز را به خوبی ثابت کرده باشد همان داستان فقدان توانایی اداره کردن حتی یک نانوایی توسط بزرگان لشگرجماعت اصولگرا است. تجربه دولت احمدی نژاد، اوج توانایی برگزیدگان دولتمرد اصولگرایان بود. اگر نه برای بسامان کردن همه چیز، حداقل برای آنچه به خارج کشور ختم میشود، مثلا نفت یا سیاست خارجی، به آدمهایی نیاز است که اگر زنگنه و ظریف آقای‌روحانی نباشند، رستم و منوچهر آقای‌احمدی نژاد هم نمیتوانند باشند. آن رویشهای جوان معهود هم که اخیرابا افول اصلاح طلبان از گلخانه اصولگرایان خارج شده‌اندو از عدالت زیاد حرف میزنند میتوانندعناصر خطرناکی از کار در آیند زیرا مکلاهای جوانی که از بوته آخوندهابیرون میآیند معمولا آفت‌جان انها بوده‌اند: از مجاهدین آخوندزاده دهه پنجاه بگیر تا مخملباف و احمدی‌نژاد معمولا دستشان را گاز گرفته‌اند...سیاستی دگرباید و اختلاط دیگری لازم!

فعلا، با وجود کرونا که باعث میشود آدمها وحکومتها از فردای خود بیخبر باشند، تصور اینکه در نیمه دوم سال چه تمهیدها وتعاملاتی برای انتخابات ۱۴۰۰رخ دهد مشکل است، اما به هرحال احتمالات و ابتکاراتی برای معنی بخشیدن به آن انتخابات هست. یکی از آنها روکردن محدود حکومت به میراث تکنو - بروکراتیک جمهوری اسلامی و بازماندگان آن عرصه سیاست دهه هفتاداست. سبدی تقریبا تهی است ولی به هرحال وجود دارد. یک تکه آن بازماندگان کارگزاران هستند که مشتاق بازگشت به حاشیه قدرتند: طی دهه ۸۸ تا ۹۸ حسابگرانه از وقایع سال ۸۸ فاصله گرفته‌اند ؛ در دوگانه حضور و عدم حضور انتخابات اخیر به روشنی نشان دادند علاقمند به تغییر جبهه هستند؛ اساسا و آگاهانه حاشیه‌نشین و ساکت بوده‌اند؛ از ماجرای مرگ مقتدای خود عبورسریعی به دوره تازه داشته و پرچمی نساخته‌اند ؛ خانواده هاشمی را معقولانه اداره و کنترل کرده‌اند و‌ البته داستان بینظیربوتو سازی از فائزه هاشمی هم بیشتر یک پروژه شخصی از کاردرآمده که کسی آن را جدی نمیگیرد. لااقل، هیچ شخص معقول منتسب به آنها وجود ندارد که فکر ظاهر کردن بازمانده هاشمی درقامت دخت ذولفقارعلی‌بوتو را بپسندد؛ فائزه‌ ، بینظیر نخواهد شد !
به هرحال ، اینکه نظام شاهین بخت ریاست جمهوری را تا پاییز امسال بر دوش کدام خودی بنشاند به کنار، سبدی از کارگزاران، هم استخوان‌خردکرده و هم نورسیده ، در دسترس نظام خواهد بود که امکان یک جبهه بندی متفاوت برای ۱۴۰۰ را دارای احتمال بسیار بالا و جذاب میکند؛ فرمول خوبی نیست؟همه،‌ منهای پیروان‌خاتمی؟

چنین رویکردی، اتفاقا نه یک لطف‌سیاسی، که یک ضرورت ذاتی و نه چندان ماکیاولی حکمرانی در نظام ماست. شر خردمندانه‌ای است متناسب با مشی‌حکومت . بعد از نیل به یکدست کردن سیستم،بالاخره یکی خواهد پرسید که "خب، یکدست شد و حالا چه؟! " برای گریز از این پرسش محتوم، پاسخ این است که اتفاقا باز هم نوعی کنترل شده از دوآلیتی‌سیاسی و حکومت دوگانه برای عرصه سیاسی‌کشور مفیدتر است ؛ هم در انتخابات ۱۴۰۰ آنرا زنده و پویا و مفتخر به وجود رقابت و دوری از حکومت‌فردی مینماید وهم خوب است رقابتی در عرصه قوه مجریه باشد که تمایزات و تعارضها درپیکره‌اش محسوس هستند. راستش، نفعی همگانی هم در آن مستتر است و علیرغم ظاهرش، ثبات آور است...

بعید است حکومت قبلا پالس‌های"منتفعان"را نگرفته باشد، اما بازهم به عنوان یک ایده مناسب، از سوی جامعه‌نو قابل عرضه به نظام هست: جدی، و بی‌طعنه میگوییم که بهتر است اگر کرونا کل‌بازی را به هم نزد،جای دولت روحانی را یک کابینه مرکب راهوار حکومت بگیرد نه یک دولت همراه ؛ مخلوط فالوده بستنی، از بستنی‌ مطلوب‌تر است!

🆔 @jameeni
‌