🔴بیانیه‌ی جمعی از تشکل‌های دانشجویی در محکومیت حکم اعدام شریفه محمدی


در روزگاری زندگی می‌کنیم که رنج، محدودیت و تضییع حقوق افراد به بخشی از زیست روزمره ما بدل شده است؛ گویی پاسخ هر اعتراض و انتقاد، مجازاتی ناعادلانه است که بر دوش فعالان سیاسی گذاشته می‌شود. تنها در همین مدت کوتاه پس از پایان جنگ دوازده‌روزه می‌توان ردپای این فجایع را به‌روشنی دید:
از شرایط نامناسب در زندان‌های قرچک و تهران بزرگ و انتقال مجدد زندانیان به اوین، تا اعزام‌های روزانه به قزلحصار برای اجرای حکم اعدام؛ و در کنار آن فشارهای گسترده بر فعالان سیاسی و اجتماعی. همه و همه، وضعیت بحرانی و حاد نظام حاکم را به تصویر می‌کشد.

در دل همین شرایط پررنج، حکم اعدام شریفه محمدی، فعال کارگری و مدافع حقوق زنان که پیش‌تر به‌سبب فعالیت در تشکل‌های مدنی زندانی شده بود، تأیید شد. سرنوشت او تنها یک پرونده فردی نیست؛ بلکه بازتابی از سیاست سرکوبی است که همه‌ی معترضان را هدف گرفته و به‌ویژه بر زنان و کارگران، یعنی دو گروهی که شریفه از دل آن‌ها برخاسته و برای حقوقشان تلاش کرده است، فشار مضاعف وارد می‌کند.

با وجود ارائه مدارک و استدلال‌های متعدد از سوی وکلای او، این حکم بار دیگر تأیید شده است. روند رسیدگی به پرونده و صدور چنین حکمی نشان‌دهنده بی‌اعتنایی آشکار به حقوق انسانی و قانونی و نیز نقض جدی اصول بنیادین حقوق بشر است.

ما، جمعی از تشکل‌های دانشجویی، با تأکید بر این اصل که «حیات» حق مسلم هر انسان است، مخالفت قاطع خود را با حکم اعدام شریفه محمدی اعلام می‌کنیم. ما خواستار لغو فوری این حکم هستیم و از همه تشکل‌ها و فعالان مدنی و سیاسی می‌خواهیم که در برابر آن سکوت نکنند و با صدایی رسا، «نه به اعدام» را فریاد بزنند.

انجمن اسلامی دانشجویان دانشکده علوم اجتماعی تهران
انجمن دانشجویان آزاداندیش دانشگاه علامه
انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه خواجه نصیر
انجمن آرمان دانشجویان دانشگاه علم و صنعت
انجمن رویش دانشجویان دانشگاه علم و صنعت
انجمن اسلامی دانشکده داروسازی دانشگاه علوم‌پزشکی تهران



🔹🔹🔹
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران

🔹نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra

📍اخبار، نظرات و انتقادات صنفی و آموزشی:
🆔 @kashowranews

🔴«در جست وجوی زندگی در سرزمین های دیگر»

✍ نسرین احسنی / معلم

حکومت‌های دیکتاتوری در تاریخ معاصر خاورمیانه نشان داده‌اند که نخستین قربانیان آنان زنان هستند. این حکومت‌ها با قرائت سخت‌گیرانه از مذهب و یا ایدئولوژی همواره بیشترین فشار و محدویت‌ها را بر زنان وارد کردند و میکنند. در چنین ساختارهایی بدن و زندگی زنان نخستین میدان کنترل قدرت می‌باشد و خشونت‌های ساختاری و سیستماتیک بر علیه زنان وجود دارد.
از ۱۵ آگوست ۲۰۲۱ روزی که طالبان دوباره در افغانستان قدرت را در دست گرفت چهار سال می‌گذرد و در این چهار سال وضعیت زنان افغانستان هیچ تغییر مثبتی نکرده است.
آنان به نامرئی‌ترین گروه اجتماعی در جامعه افغانستان تبدیل شدند و از تحصیل، کار، سفر و حتی حضور در بسیاری از فضاهای عمومی نیز محروم هستند و برای خروج از منزل حتما باید همراه یکی از مردان خانواده باشند. این وضعیت یادآور الگوهایی است که در سایر نظام‌های استبدادی دیده شده؛ جایی که زنان به ابزار کنترل اجتماعی و نماد قدرت بدل می‌شوند.
در چنین شرایطی بسیاری از مردم این کشور و به خصوص زنان شغل خود را از دست داده و خانه‌نشین شدند و هیج راهی برای امرار معاش نداشتند. در نتیجه‌ی این سیاست‌ها زنان به طبقات فرودست و تهی‌دست جامعه تبدیل شدند که هیچ‌گونه «حق انتخابی» در زندگی خود ندارند.
در  شرایطی که حقوق اولیه‌ی انسانی از آنان سلب شده‌ بود و قادر به تامین نیازهای اولیه خود نیز نبودند، راهی غیر از گریز از کشور خود و پناه آوردن به کشورهای همسایه مانند ایران و پاکستان نداشتند.
از آنجایی که افغانستانی‌ها از دهه‌های گذشته به ایران مهاجرت کرده بودند، پس از تسلط دوباره‌ی طالبان بسیاری از آنان و به خصوص زنان افغانستانی تنها و گاهی همراه با فرزندان خود به ایران آمدند به امید بدست آوردن حداقل‌هایی از زندگی با تلاش و کار و ساختن سرپناهی و سایه‌ی آرامشی برای خود و فرزندانشان.

طبق گزارش کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل میلیون‌ها زن و دختر افغانستانی در ایران و پاکستان زندگی می‌کنند.
زنان افغانستانی در طی این چهار سالی که از حضور طالبان گذشته توانستند در ایران با کار و تلاش حداقل زندگی‌ای برای خود و خانواده‌شان فراهم کنند، فرزندان‌شان در ایران به مدرسه رفتند و باسواد شدند.
این درحالی است که کشور ایران هم «آزادی» و «حقوق زنان» توسط حاکمیت به طور سیستماتیک محدود و‌ نقض می‌شود. حجاب اجباری، ممنوعیت‌های شغلی، فشار بر زنان معترض، سرکوب و زندانی کردن آنان همچنان در ایران ادامه دارد و این بخشی از سیاستِ نهادینه‌ی حکومت ایران است.
حال پس از چهارسال ناگهان حکومت ایران تصمیم به اخراج اجباری افغانستانی‌ها گرفت. خروج اجباری زنان و دختران در واقع آنان را بین دو دیوار بلند گرفتار کرده است، از یک سو سیاست‌های اخراج و محدویت‌های مهاجرتی و از سوی دیگر استبداد طالبان!
اخراج اجباری مهاجرین افغانستانی به خصوص زنان و دختران تنها به سادگیِ جا به جایی مرزی نیست، بلکه بازگشت به جامعه‌ای است که زن بودن یعنی ممنوعیت، تهدید و حبس در پستوی خانه...
این اخراج اجباری دوباره، آنان را در چرخه‌ی سرکوب و خشونت گرفتار می‌کند و زنان دوباره در جست‌و‌جوی زندگی و امنیت ناگزیر به سمت مسیرهای غیر‌قانونی و پرخطرتر مهاجرتی سوق داده می‌شوند، مسیر‌هایی که حتی ممکن است خطر جان را داشته باشد.


📌 یادداشت‌های مندرج در این کانال، صرفاً دیدگاه‌های شخصی نویسندگان بوده و لزوماً مواضع شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران را منعکس نمی‌کند.

🔹🔹🔹
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران

🔹نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra

📍اخبار، نظرات و انتقادات صنفی و آموزشی:
🆔 @kashowranews

#دیدار

دیدار جمعی از فعالان صنفی معلمان تهران،البرز، اسلامشهر،گیلان،همدان و بجنورد به همراه فعالان کارگری و به میزبانی کانون صنفی فرهنگیان استان قزوین با اسماعیل فرهنگ منش عضو هیئت مدیره کانون صنفی فرهنگیان استان قزوین که چندی پیش عمل قلب باز انجام داده اند،
🔹🔹🔹

شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران

🔹 نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra

📍اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای درج در کانال ارسال کنید 👇
🆔 @kashowranews

🟣 اطلاعیە شمارە سە


#قدردانی

   بە دنبال انتشار خبر اخراج، انفصال، تبعید و بازنشستگی اجباری فعالان و اعضای انجمن صنفی معلمان کوردستان در شهرهای سنندج، دیواندرە، سقز و مریوان، موج وسیعی از بیانیەها و پیامهای حمایت‌ و همدلی‌، فضای رسانەای و افکار عمومی جامعە را فراگرفت و همگی خواهان لغو این احکام ظالمانە شدند. پس از اطلاع‌رسانی و تحلیل وضعیت پروندەها، "کمیتە مردمی حمایت از #معلمان_اخراجی_کوردستان" بە درخواست جامعە معلمان و نهادهای مدنی، فراخوان برگزاری برنامە کوەپیمایی در روز جمعە ٧ شهریور ١٤٠٤ بە مقصد کوە آبیدر (گوێزە کوێر) را صادر نمود. مسئولیت‌پذیری و بالندگی شهروندان و جامعە مدنی سنندج چنان همراهی و استقبال بی‌نظیری را رقم زد کە همگان را بە تمجید و تحسین این حرکت زیبا و انسانی واداشت بە طوری کە در فاصلە چند ساعت بە تیتر اصلی بسیاری از رسانەها تبدیل شد. حضور پرشور و البتە معنادار انجمن‌های زیست محیطی (ژینگەپارێز)، گروەهای کوهنوردی، جامعە معلمان بازنشستە و شاغل، معلمان اخراجی دهە ٦٠، فعالین جامعه زنان، فعالین کارگری، کانونها و انجمن‌های فرهنگی - اجتماعی، شاعران و هنرمندان، اساتید دانشگاه، ورزشکاران، دانش‌آموزان، دانشجویان و شهروندان فهیم سنندج و سایر شهرها، حرکت ٧ شهریور ١٤٠٤ را بە یک روز ماندگار برای معلمان این دیار، جامعە مدنی و مردم کوردستان تبدیل کرد و برگ زرین دیگری بە تاریخ سراسر افتخار مقاومت و آزادگی کوردستان افزود.
   ما معتقدیم بەرغم تمام تهدیدها، تبعیض‌ها و ستم‌های تاریخی و کنونی، آنچە فرهنگ، جغرافیا و موجودیت این ملت را نجات دادە مقاومت دلیرانە و همبستگی اجتماعی مردم بودە است و در آیندە هم می‌تواند این ملت را در برابر هرگونە آسیب و تهدیدی محافظت کند. یقین داریم بە پشتوانە همین سرمایە عظیم اجتماعی می‌توان مشکلات ایجاد شدە برای معلمان کوردستان را هم مرتفع نمود.

   در خاتمە وظیفە خود می‌دانیم از همە گروهها و تشکلهای مدنی ارجمند و تک‌تک شهروندان شرافتمندی کە با رفتار ارزشمند و مسئولانە خود بە حمایت از #معلمان_حکم_گرفته_کوردستان و #انجمن_صنفی_معلمان_کوردستان برخاستند و در برنامە کوهنوردی جمعە ٧ شهریور ١٤٠٤ شرف حضور داشتند قدردانی کنیم. با تمام وجودمان قدر این همراهی را می‌دانیم و با انگیزە الهام گرفتە از این حضور، اقدامات بعدی را تا حصول نتیجە نهایی ادامە و انجام می‌دهیم.


گفتە بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم
چە بگویم کە غم از دل برود چون تو بیایی


"کمیتە مردمی حمایت از معلمان اخراجی کوردستان"
٨ شهریور ١٤٠٤
🔹🔹🔹
شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان ایران

🔹 نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra

📍اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای درج در کانال ارسال کنید 👇
🆔 @kashowranews

🔴بیانیه کانون صنفی معلمان تهران در محکومیت نقض گسترده حقوق کودکان

کودکان، معصوم‌ترین قربانیان جنگ‌ها و خشونت‌های نظامی و سیاسی حاکمیت‌های جنگ‌طلب و تمامیت‌خواه هستند. امروز، در گوشه‌ای از جهان، کودکانی که باید در آغوش مادرانشان مهرورزی و آرامش را تجربه کنند، زیر بمب‌ها و موشک‌های جنایت‌کاران یا اقدامات پرخشونت آنان کشته می‌شوند، آواره می‌شوند، پدر، مادر و نزدیکان خود را از دست می‌دهند، مجروح یا معلول می‌شوند، از گرسنگی می‌میرند یا دچار سوءتغذیه غیرقابل جبران می‌شوند، از حق و امکان آموزش و بازی محروم می‌مانند، مجبور به ورود زودهنگام به دنیای سخت و بی‌عاطفه بزرگسالان و کار و فعالیت اقتصادی می‌شوند، مورد انواع سوء‌استفاده‌ها، استثمار و آزار قرار می‌گیرند و... .

گزاره‌های زیر تنها بخش کوچکی از وضعیت کودکان را بیان می‌کند.
- تعداد کودکان کشته شده در جنگ غزه در مرز ۱۷۰۰۰ نفر. تعدادی از این کودکان، در اثر سوءتغذیه و یا بمباران در صف غذا از دست رفته‌اند.
- ۹۷درصد از مراکز آموزشی در غزه تخریب شده‌اند و ۹۱ درصد از آن‌ها برای راه‌اندازی مجدد نیاز به بازسازی کامل دارند.
- مقامات اسرائیلی همچنان ورود لوازم آموزشی به غزه را محدود می‌کنند.
- در سیستان و بلوچستان بسیاری از کودکان به‌ویژه دختران از ابتدایی‌ترین امکانات برای آموزش محرومند.
- با گسترش فقر و بیکاری، سوخت‌بری و کول‌بری به بسیاری از کودکان و نوجوانان مرزی غرب و شرق کشور تحمیل شده است.
ـ با حضور مجدد طالبان در راس حکومت، دختران افغانستانی از تحصیل جز در مقطع ابتدایی محروم شدند.
- در مدارس کشور از ثبت‌نام کودکان افغانستانی حتی آن‌ها که اقامت مجاز دارند، خودداری می‌شود.
با هجوم به کودکان کار در خیابان‌ها، بسیاری از آنان به مراکز خارج از نظارت و کنترل زیرزمینی، پناه برده‌اند.
- و ...
این اخبار و ارقام هولناک تنها بیانگر پرپر شدن جان‌های بی‌گناه نیست بلکه نشانگر حجم فاجعه انسانی و عمق جنایات علیه کودکانی است که می‌بایست تحت مراقبت و آموزش قرار بگیرند.
رژیم اشغالگر اسرائیل، با حمایت همه‌جانبه وبی‌قیدوشرط قدرت‌های جهانی، به‌ویژه آمریکا، جنایات سازمان‌یافته بی‌سابقه‌ای را در حق کودکان فلسطینی مرتکب شده و می‌شود؛ مدارس، بیمارستان‌ها، خانه‌ها و حتی چادرهای آوارگان، به‌ صورت سیستماتیک هدف حملات هوایی و زمینی قرار می‌گیرند. هزاران کودک در غزه کشته، زخمی، یا یتیم شده‌اند، و آن‌هایی که زنده مانده‌اند، با ترومای عمیق روانی و محرومیت از ابتدایی‌ترین نیازهای انسانی و گرسنگی شدید، روبه‌رو هستند. این جنایات، ناقض آشکار حقوق بین‌الملل و معاهدات حمایت از کودکان در جنگ است، اما جامعه‌ی جهانی همچنان سکوت اختیار کرده است.
در ایران نیز کودکان قربانی سیاست‌های استثمار کننده و تبعیض‌آمیز هستند. اصرار و لجاجت برای پیگیری سیاست‌گذاری‌های اقتصادی غلط و شکست خورده ضدتوسعه که جز فقر برای اکثریت و تعمیق شکاف‌های طبقاتی و فرهنگی، حاصلی نداشته، توزیع ناعادلانه همین منابع ناکافی و هدر دادن آن در توسعه‌طلبی‌های شکست‌خورده ایدئولوژیک -از نوع برگزاری مناسکی به نام اربعین؛ سیاست خارجی تنش‌زا و ستیزه‌جویانه منطقه‌ای و بین‌المللی که میلیاردها دلار سرمایه کشور را در طی چند روز دود کرده و به هوا فرستاد، ... حاصلی جز محرومیت بیش از پیش کودکان این سرزمین از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی خود از جمله بهداشت و آموزش نداشته است.

نسل‌کشی آشکار در غزه، کار اجباری کودکان در خیابان‌ها و کارگاه‌های زیرزمینی و دور از نظارت‌های قانونی؛ تبعیض مضاعف نسبت به دختران، محرومیت از تحصیل و بازگشت اجباری برای کودکان مهاجر، پولی سازی آموزش و در حقیقت طبقاتی کردن آن، سلب مسئولیت حکومت‌ در تامین بهداشت و آموزش رایگان و با کیفیت و عدم اختصاص بودجه مناسب برای مدارس دولتی، سوءاستفاده از کودکان در جنگ‌ها و اقدامات تروریستی، و... تنها بخشی از نقض سیستماتیک حقوق کودک در منطقه و کشوری است که ما زندگی می‌کنیم.
کانون صنفی معلمان ایران اقداماتی از نوع موارد یاد شده در این بیانیه را نقض آشکار حقوق کودکان دانسته و شدیدا محکوم می‌نماید. از مجامع بین‌المللی -هرچند امیدی به تاثیرگذاری آنان ندارد- خواهان اقدامات واقعی و جدی برای متوقف نمودن ماشین جنگ و جنایت اسرائیل و آمریکا در غزه و کل منطقه است.
همین‌طور از حاکمان جمهوری اسلامی انتظار دارد با مرور واقع‌بینانه وقایع دست‌کم یک ساله گذشته، از خواب توهمات چند دهه اخیر خارج شده، ورشکستگی سیاسی، عقیدتی و اقتصادی‌شان را بپذیرند و با تغییر پارادایم، هرچند دیرهنگام، دست‌کم عامل نهایی فروپاشی کشور نباشند. هرچند همین توصیه مشفقانه نیز می‌تواند موجب برآشفتگی‌شان شود؛ کما فی‌السابق!

کانون صنفی معلمان ایران(تهران)
۱۴۰۴/۶/۸



🔹نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra

🔴 جمعه‌ی آبیدر؛ همبستگی و مقاومت در برابر سیاست حذف و سرکوب

✍🏼 شیوا عاملی‌راد

۷ شهریور ١٤٠٤ در کوه آبیدر، کوردستان بار دیگر صحنه‌ی مقاومت و همبستگی شد. این حضور نه تنها فریاد جمعی همبستگی بود، بلکه یادآوری و نیز تکرار تاریخی مردمانی است که دهه‌هاست در برابر سیاست حذف و سرکوب ایستاده‌اند و هنوز ستون‌های جنبش آزادی‌خواهی را استوار نگه داشته‌اند.

مشارکت گستردە و آگاهانە لایه‌های مختلف جامعه در میدان مقاومت، از زنان و کودکان تا کارگران و بازنشستگان، بار دیگر نشان داد که کوردستان قلب تپنده‌ی مبارزه و پایگاه قدرتمند جنبش‌های اجتماعی دمکراتیک است. این حضور گسترده، بازتاب خواست پایدار مردم برای آزادی و عدالت اجتماعی است که در تن و جان زندگی روزمره، آموزش و سیاست تجلی می‌یابد و ظرفیت شکل‌گیری حرکت‌های مستقل و اثرگذار مردمی را به نمایش می‌گذارد.

در برابر اقدامات سرکوبگرانه رژیم، حمایت‌های مدنی و صنفی چشمگیری شکل گرفته است. بیانیه‌های فراوان حمایتی از سوی انجمن‌های صنفی فرهنگیان و دیگر تشکل‌های مدنی داخل ایران منتشر شده و اعتراضات گسترده‌ای توسط فعالان مدنی برگزار شده است. تجمعات و صعودهای نمادین کوهنوردان انجام شد و تک‌تک این حمایت‌ها، با همتی جمعی، جلوه‌ای روشن از همبستگی اجتماعی و مقاومت مردمی را نشان داده است.

سرکوب اخیر معلمان در شهرهای مختلف کوردستان با صدور احکام متنوع، خشونتی درهم‌تنیده علیه معلمان، ملت‌های به حاشیه رانده و زنان* و تلاشی سیستماتیک برای خاموش کردن صدای فعالان مدنی و صنفی را آشکار کرده است. در این روند، شماری از فعالان صنفی معلمان با احکام سنگین مواجه شده‌اند: اخراج دائم از کار برای مجید کریمی، غیاث نعمتی، کاوه محمدزاده، امید شاه‌محمدی، هیوا قریشی، پرویز احسنی و جهانگیر بهمنی؛ بازنشستگی اجباری برای نسرین کریمی، لیلا زارعی و سلیمان عبدی؛ انفصال از خدمت برای لقمان‌الله مرادی، صلاح حاجی‌میرزایی، شهرام کریمی و لیلا سلیمی؛ و تبعید فیصل نوری. این احکام نه تنها حقوق اولیه معلمان را پایمال می‌کند، بلکه پیام روشنی از سرکوب سازمان‌یافته و تهدید علیه هرگونه مطالبه عدالت و آزادی در کوردستان و ایران ارسال می‌کند.

این سرکوب گسترده، به‌ویژه علیه زنان معلم، نمونه‌ای روشن از تلاش سیستماتیک برای محدود کردن نقش فعالان زن در آموزش و جامعه است: حکم اخراج دائم سمیه اخترشمار از مریوان او را از هرگونه فعالیت آموزشی و صنفی محروم ساخت و نمادی از فشار مضاعف علیه زنان معلم شد. نمونه‌های دیگر، مانند محکومیت مسعود فرهیخته‌ از استان کرج به پنج سال زندان، نشان می‌دهد که سیاست هماهنگ دستگاه‌های امنیتی و اداری علیه معلمان و فعالان صنفی در سراسر کشور اجرا می‌شود.

نقش معلمان کوردستان، در طول دهه‌ها، فراتر از مطالبه‌های صنفی بوده است. آنان ستون‌های اصلی آموزش و آگاهی، حافظان عدالت اجتماعی و حلقه‌های اتصال مردم با جنبش‌های آزادی‌خواهانه بوده‌اند. قدرت سازماندهی‌جمعی و شبکه‌سازی در کوردستان، آن را به موتور محرک خیزش‌های نو و‌ جریان‌های اجتماعی تبدیل کردە است.

در آستانه سالگرد قتل حکومتی ژینا و صدها کودکی که به دست حکومت به قتل رسیدند، برگزاری تجمعات گسترده در کوردستان نشان از زندە بودن جنبش ژن، ژیان، ئازادی است. این حضور فعال کوه آبیدر تا سقز، و حمایت گسترده‌، از هرسین، اسلام‌آباد، کرمانشاه، آذربایجان، قزوین، تهران و فارس و دیگر مناطق، نشان می‌دهد که کوردستان به‌عنوان محور مهمی از همبستگی و حمایت مدنی در مبارزه برای آزادی عمل می‌کند و ظرفیت نهفته این منطقه در پیشبرد خواسته‌های دمکراتیک و عدالت‌خواهانه را آشکار می‌کند.

کوردستان بیدار است؛ جایی که اراده مردم، سازنده‌ی آزادی و عدالت است.

پیام ۷ شهریور ۱۴۰۴ مردم کوردستان به حکومت روشن بود؛ صدای زنان، مردان و معلمان کوردستان و مبارزی آنها برای تحقق عدالت اجتماعی و تحکیم اتحاد اجتماعی را نمی‌توان خاموش کرد. امروز بار دیگر کوردستان نشان داد که سکوت نخواهد کرد؛ معلمان و فعالان صنفی، زنان و مردان، ستون‌های مقاومت‌ هستند، مقاومتی کە در آن مردم با همدلی و اتحاد خود، می‌توانند خیزشی سراسری و تحول‌آفرین را رقم بزنند. این مقاومت، میراث جنبش ژینا و نتیجه سال‌ها سرکوب، تهدید و مبارزه برای عدالت است و پیام روشنی برای همه کسانی دارد که به دنبال خاموش کردن صدای مردم هستند. امروز کوردستان بار دیگر نشان داد کە سرکوب و ارعاب نمی‌تواند میل و اراده برای آزادی را خاموش کند.

#ما_می‌مانیم
#ظلم_می‌میرد

🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews

ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با جدیدترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:

📡 تلگرام
🌐 سایت
📸 اینستاگرام
🐦 توییتر X
📲 واتس‌اپ

🔴نامه دبیران کل سه تشکل سراسری فرهنگیان کشور به وزیر آموزش و پرورش و اعتراض به صدور و اجرای احکام ناعادلانه علیه جمعی از معلمان و فعالان صنفی استان کردستان


به نام خداوند جان و خرد
وزیرمحترم آموزش وپرورش جناب آقای دکتر کاظمی
باسلام واحترام

با نهایت تأسف و نگرانی، صدور و اجرای احکام ناعادلانه علیه جمعی از معلمان و فعالان صنفی استان کردستان که توسط هیأت‌های رسیدگی به تخلفات اداری وزارت آموزش‌وپرورش صادر شده است،واکنش های نگران کننده ای را ایجاد کرده است،

دولت کنونی با شعار تغییر، ارتقای منزلت معلمان و فاصله گرفتن از نگاه امنیتی بر سر کار آمد اما روند برخوردهای امنیتی و صدور احکام تنبیهی علیه معلمان و فعالان صنفی همچنان ادامه یافته و حتی شدت بیشتری پیدا کرده است.آن هم در شرایطی که بیش ازهرزمان کشور و جامعه نیاز به آرامش، امنیت ، همبستگی اجتماعی و انسجام ملی دارد.

صدور و اجرای احکام اخراج، انفصال، بازنشستگی اجباری و تبعید برای معلمانی که تنها «جرمشان» پیگیری مطالبات صنفی، تلاش برای ارتقای کیفیت آموزش و دفاع از حقوق معلمان و دانش‌آموزان بوده است، نشانه‌ای روشن از تداوم همان نگاه محدودکننده و غیرعادلانه در وزارت آموزش وپرورش است؛ نگاهی که هیچ نسبتی با شعارهای رئیس‌جمهور درباره رعایت شأن، منزلت و کرامت معلمان ندارد.

بارها تأکید کرده‌ایم تحول واقعی در آموزش و پرورش تنها از مسیر احترام به حقوق بنیادین معلمان، تضمین آزادی‌های صنفی، ارتقای عدالت آموزشی ، مشارکت‌پذیری و ایجاد امنیت شغلی پایدار می‌گذرد. بی‌توجهی به این اصول، نه‌تنها نقض حقوق انسانی و حرفه‌ای معلمان است، بلکه بنیان اعتماد عمومی به نظام آموزشی کشور را متزلزل ساخته و سرمایه اجتماعی را فرسایش می‌دهد.

ما ضمن محکوم کردن شدید این احکام واجرای آن که ناشی از برسمیت نشناختن حقوق معلمان و نادیده گرفتن سیاست های رئیس جمهور و رویکرد نادرست هیأت‌های رسیدگی به تخلفات اداری استان و مرکز که بازمانده از دوره مدیریت پیشین بوده و خود را مستقل قلمداد می‌کنند، می‌دانیم. این تصمیمات با سیاست‌های دولت آقای دکتر پزشکیان در سطح ملی و استانی همسو نیست. ازاین‌رو ازجنابعالی به عنوان مسئول مستقیم آموزش وپرورش کشور خواستار توقف اجرای احکام وتلاش برای لغو آنهاهستیم.

همچنین تأکید می‌کنیم که ترکیب و رویکرد هیأت‌های رسیدگی به تخلفات اداری وزارت آموزش وپرورش، باید بازنگری، اصلاح ومورد تجدیدنظر قرار گیرد تا این نهادها به جای ابزار فشار و حذف، به سازوکارهای تضمین‌کننده عدالت، انضباط حرفه‌ای و حمایت از کرامت معلم بدل شوند. بازگشت همکاران ما به کلاس‌های درس، برای ترمیم بی‌اعتمادی‌های ایجادشده، ارتقای کیفیت آموزش و پاسداشت جایگاه معلم به‌عنوان رکن اصلی توسعه اجتماعی است.

ما هشدار می‌دهیم ,پیامد تداوم چنین سیاست‌هایی علیه معلمان و فعالان صنفی، افزایش نارضایتی‌های اجتماعی وبی‌اعتمادی عمومی خواهدبود. معلمان سرمایه‌های اصلی جامعه‌اند و هرگونه تعرض به حقوق آنان، تعرض به حقوق عمومی،همبستگی اجتماعی، انسجام ملی  و آینده کشور است.

عبدالرزاق موسوی – دبیرکل انجمن اسلامی معلمان ایران
طاهره نقی‌ئی – دبیرکل سازمان معلمان ایران
فرج کمیجانی – دبیرکل مجمع فرهنگیان ایران اسلامی


۱۴۰۴/۰۶/۰۷

🔹🔹🔹
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران

🔹نشانی کانال تلگرامی شورا:
🆔 @kashowra

📍اخبار، نظرات و انتقادات صنفی و آموزشی:
🆔 @kashowranews