🔴 جامعه‌ی ایران: در جستجوی معنایی برای زندگی
✍ مژگان باقری؛ معلم و دانش آموخته جامعه شناسی
در فاجعه‌ی دیماه ۱۴۰۴ هزاران خانواده در عرض چند ساعت از یک خانواده خوشبخت معمولی تبدیل به یک خانواده مستاصل و پریشان شدند و همین اتفاق کافی بود که بسیاری از آنان به مرز فروپاشی روانی برسند. چرا که هیچ کدام از بازماندگان حتی در ترسناک‌ترین کابوسهای خود چنین حادثه شومی را پیش بینی نمی کردند. کسانی که برای اعتراض از خانه بیرون رفتند نه رزمنده بودند نه چریک آموزش دیده. همه آنها رفته بودند که برگردند، اما نه تنها برنگشتند بلکه خانواده هایشان که هرگز برای روبرو شدن با چنین سرنوشتی آماده نبودند برای پیدا کردن و تحویل گرفتن پیکر آنان و مراسم خاکسپاری و ختم وارد یک جدال نابرابر با حکومت شدند. تصاویری که همه ما دیدیم کابوسی هولناک بود که هرگز در خواب هم نمی بینیم.
🔸 تجربه دو #جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه طی یک سال و فشارهای کمرشکن اقتصادی از یک سو و فاجعه هولناک #دیماه از دیگر سو بسیاری از ایرانیان را به لبه پرتگاه فروپاشی روانی کشانده است. برای میلیونها نفر مثل من که نه در اعتراضات شرکت کردیم نه آسیب جسمی دیدیم و نه عزیزانمان را از دست دادیم تحمل این شرائط روز به روز سخت‌تر می شود، دیگر چه می توان گفت درباره هم وطنانی که در اعتراضات آسیب دیدند یا عزیزانشان را از دست دادند؟ چه می توان گفت درباره زندانیان و خانواده های آنان؟ ما که با دیدن هر عکس و فیلمی از جانباختگان از زنده بودن خود شرمنده می شویم چگونه می توانیم به بازماندگانی کمک کنیم که بر لبه پرتگاه سقوط قرار گرفته اند؟ به این دلیل که از ادامه زندگی بدون عزیزانشان ناتوانند، به این دلیل که دیگر برای گذران این روز و شبی که نامش زندگی است معنایی نمی یابند....
🔸 پایان خودخواسته زندگی از طرف پدر و نامزد دو نفر از جانباختگان دیماه، یکی در مرودشت فارس و دیگری در تهران، زنگ خطر بزرگی را برای جامعه خسته و رنجور ایران به صدا درآورده است. آن روز که این بازماندگان در بین هزاران کیسه مشکی به دنبال پیکر عزیزشان می گشتند باید می دانستیم که این، ابتدای ویرانی است. حال، پس از گذشت چندین ماه و فروکش کردن آن تنشها و استرسها تازه به یک سوال ویرانگر رسیده اند: چرا؟! چه کسی می تواند پاسخی قانع کننده به بازماندگان بدهد؟ چه کسی می تواند مرهمی بر این دلهای داغدار بگذارد؟
اینجا همان مرحله‌ی فروپاشی روانی است. همان جایی که باید به کمک این عزیزان شتافت. همان جایی که باید دستشان را گرفت و به آرامی از این پرتگاه عبور داد. اما چگونه؟
🔸 اینجاست که باید جامعه شناسان و مددکاران اجتماعی به میدان بیایند. اینجاست که اساتید دانشگاه باید ازکنج عزلت بیرون بیایند و به حکومت هشدار بدهند.
هشدار درباره یک جامعه سرخورده، افسرده و درآستانه‌ی سقوط.
خودکشی دو نفر از بازماندگان فاجعه دیماه یک مسئله فردی نیست. ما به روانپزشک و قرصهای آرامبخش نیاز نداریم بلکه به یک راه حل جمعی و یک خانه تکانی اجتماعی نیازمندیم. این خودکش ها به ما می گوید که جامعه ایران از آستانه تحمل درد عبور کرده است و اگر آنها که با حکومت در ارتباطند آژیر قرمز را به صدا درنیاورند به زودی شاهد اتفاقات تلخ‌تری نیز خواهیم بود و مسئولیت این اتفاقات مستقیما به عهده حکومتی است که هیچگاه صدای مردم را نشنیده است و صد البته نخبگانی که هرگز تلاش نکردند با استفاده از علم و تجربه خود راهی برای رساندن جامعه ایران به ساحل آرامش پیدا کنند. نخبگانی که نه تنها هیچگاه راه حلی برای انبوه مشکلات جامعه دردمند ایران نداشتند بلکه خود بخشی از مشکل بودند.
🔸 توران میرهادی پس از مرگ همسر و فرزندش به این نتیجه رسید که باید غم‌های بزرگ را به کارهای بزرگ تبدیل کند و البته که کرد. دکتر فرانکل پس از فاجعه آشویتس به دنبال معنایی برای زندگی می گشت و البته که یافت. اما جامعه ایران چگونه می تواند تجربیات ارزشمند این انسانهای بزرگ را برای بازسازی تنِ رنجورِ خود به کار گیرد؟ چگونه می تواند خود را از این درماندگی نجات دهد؟ و بالاخره چگونه می تواند دست بازماندگان فاجعه دیماه را بگیرد و به عبور امن آنها از این مرحله سخت کمک کند؟ پاسخ به این پرسشها میزان مسئولیت پذیری اجتماعی ما را مشخص می کند.
🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه‌ی مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews
ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:
📡 #تلگرام؛ 🌐 #سایت
📸 #اینستاگرام؛ 🐦 #توییترX
📲 #واتس‌اپ؛ 🎥 #یوتیوب
✍ مژگان باقری؛ معلم و دانش آموخته جامعه شناسی
در فاجعه‌ی دیماه ۱۴۰۴ هزاران خانواده در عرض چند ساعت از یک خانواده خوشبخت معمولی تبدیل به یک خانواده مستاصل و پریشان شدند و همین اتفاق کافی بود که بسیاری از آنان به مرز فروپاشی روانی برسند. چرا که هیچ کدام از بازماندگان حتی در ترسناک‌ترین کابوسهای خود چنین حادثه شومی را پیش بینی نمی کردند. کسانی که برای اعتراض از خانه بیرون رفتند نه رزمنده بودند نه چریک آموزش دیده. همه آنها رفته بودند که برگردند، اما نه تنها برنگشتند بلکه خانواده هایشان که هرگز برای روبرو شدن با چنین سرنوشتی آماده نبودند برای پیدا کردن و تحویل گرفتن پیکر آنان و مراسم خاکسپاری و ختم وارد یک جدال نابرابر با حکومت شدند. تصاویری که همه ما دیدیم کابوسی هولناک بود که هرگز در خواب هم نمی بینیم.
🔸 تجربه دو #جنگ ۱۲ و ۴۰ روزه طی یک سال و فشارهای کمرشکن اقتصادی از یک سو و فاجعه هولناک #دیماه از دیگر سو بسیاری از ایرانیان را به لبه پرتگاه فروپاشی روانی کشانده است. برای میلیونها نفر مثل من که نه در اعتراضات شرکت کردیم نه آسیب جسمی دیدیم و نه عزیزانمان را از دست دادیم تحمل این شرائط روز به روز سخت‌تر می شود، دیگر چه می توان گفت درباره هم وطنانی که در اعتراضات آسیب دیدند یا عزیزانشان را از دست دادند؟ چه می توان گفت درباره زندانیان و خانواده های آنان؟ ما که با دیدن هر عکس و فیلمی از جانباختگان از زنده بودن خود شرمنده می شویم چگونه می توانیم به بازماندگانی کمک کنیم که بر لبه پرتگاه سقوط قرار گرفته اند؟ به این دلیل که از ادامه زندگی بدون عزیزانشان ناتوانند، به این دلیل که دیگر برای گذران این روز و شبی که نامش زندگی است معنایی نمی یابند....
🔸 پایان خودخواسته زندگی از طرف پدر و نامزد دو نفر از جانباختگان دیماه، یکی در مرودشت فارس و دیگری در تهران، زنگ خطر بزرگی را برای جامعه خسته و رنجور ایران به صدا درآورده است. آن روز که این بازماندگان در بین هزاران کیسه مشکی به دنبال پیکر عزیزشان می گشتند باید می دانستیم که این، ابتدای ویرانی است. حال، پس از گذشت چندین ماه و فروکش کردن آن تنشها و استرسها تازه به یک سوال ویرانگر رسیده اند: چرا؟! چه کسی می تواند پاسخی قانع کننده به بازماندگان بدهد؟ چه کسی می تواند مرهمی بر این دلهای داغدار بگذارد؟
اینجا همان مرحله‌ی فروپاشی روانی است. همان جایی که باید به کمک این عزیزان شتافت. همان جایی که باید دستشان را گرفت و به آرامی از این پرتگاه عبور داد. اما چگونه؟
🔸 اینجاست که باید جامعه شناسان و مددکاران اجتماعی به میدان بیایند. اینجاست که اساتید دانشگاه باید ازکنج عزلت بیرون بیایند و به حکومت هشدار بدهند.
هشدار درباره یک جامعه سرخورده، افسرده و درآستانه‌ی سقوط.
خودکشی دو نفر از بازماندگان فاجعه دیماه یک مسئله فردی نیست. ما به روانپزشک و قرصهای آرامبخش نیاز نداریم بلکه به یک راه حل جمعی و یک خانه تکانی اجتماعی نیازمندیم. این خودکش ها به ما می گوید که جامعه ایران از آستانه تحمل درد عبور کرده است و اگر آنها که با حکومت در ارتباطند آژیر قرمز را به صدا درنیاورند به زودی شاهد اتفاقات تلخ‌تری نیز خواهیم بود و مسئولیت این اتفاقات مستقیما به عهده حکومتی است که هیچگاه صدای مردم را نشنیده است و صد البته نخبگانی که هرگز تلاش نکردند با استفاده از علم و تجربه خود راهی برای رساندن جامعه ایران به ساحل آرامش پیدا کنند. نخبگانی که نه تنها هیچگاه راه حلی برای انبوه مشکلات جامعه دردمند ایران نداشتند بلکه خود بخشی از مشکل بودند.
🔸 توران میرهادی پس از مرگ همسر و فرزندش به این نتیجه رسید که باید غم‌های بزرگ را به کارهای بزرگ تبدیل کند و البته که کرد. دکتر فرانکل پس از فاجعه آشویتس به دنبال معنایی برای زندگی می گشت و البته که یافت. اما جامعه ایران چگونه می تواند تجربیات ارزشمند این انسانهای بزرگ را برای بازسازی تنِ رنجورِ خود به کار گیرد؟ چگونه می تواند خود را از این درماندگی نجات دهد؟ و بالاخره چگونه می تواند دست بازماندگان فاجعه دیماه را بگیرد و به عبور امن آنها از این مرحله سخت کمک کند؟ پاسخ به این پرسشها میزان مسئولیت پذیری اجتماعی ما را مشخص می کند.
🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه‌ی مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews
ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:
📡 #تلگرام؛ 🌐 #سایت
📸 #اینستاگرام؛ 🐦 #توییترX
📲 #واتس‌اپ؛ 🎥 #یوتیوب
❤28👌7💔4👍1
🔴 بیانیه انجمن صنفی معلمان فارس به مناسبت روز جهانی معلم ۵ اکتبر/ ١٣ مهرماه
روز جهانی معلم در سال ۲۰۲۶ با شعار «همراه معلمان؛ ۶۰ سال پاسداری از حرفه معلمی، ارتقای جایگاه آن و شکل‌دهی به آینده‌های ما»، فرصتی است تا بار دیگر بر نقش بی‌بدیل معلمان در ساختن آینده جوامع تأکید شود؛ آینده‌ای که بدون آموزش عادلانه، رایگان و باکیفیت برای همگان، دست‌یافتنی نخواهد بود.
در حالی این روز را گرامی می‌داریم که میلیونها کودک و نوجوان در سراسر جهان و هزاران دانش‌آموز در ایران همچنان از حق بنیادین آموزش محروم‌اند یا به دلیل فقر، نابرابری‌های اقتصادی و اجتماعی و فقدان حمایت‌های لازم، ناچار به ترک تحصیل می‌شوند. هر دانش‌آموزی که از کلاس درس بازمی‌ماند، رؤیایی است که ناتمام می‌ماند و آینده‌ای است که از جامعه دریغ می‌شود.
امروز آموزش در ایران بیش از هر زمان دیگری در معرض طبقاتی‌شدن قرار دارد. گسترش آموزش پولی، خصوصی‌سازی فزاینده و وابسته شدن کیفیت آموزش به توان مالی خانواده‌ها، شکافی عمیق میان کودکان این سرزمین ایجاد کرده است؛ شکافی که عدالت آموزشی را تهدید می‌کند و فرصت‌های برابر را از میان می‌برد. مدرسه نباید به مکانی تبدیل شود که در آن میزان برخورداری از آموزش، نه بر اساس استعداد و تلاش دانش‌آموزان، بلکه بر پایه وضعیت اقتصادی خانواده‌ها تعیین شود.
🔸امسال در حالی به استقبال روز جهانی معلم می‌رویم که دانش‌آموزان و معلمان بسیاری در جهان قربانی جنگ، خشونت و سیاست‌های ویرانگر شده‌اند. در کشور ما نیز کشتار خونین #دیماه که به جان‌باختن ٢٠٠ دانش‌آموز و ۱۵ معلم آزاده انجامید و همچنین جنگ خانمان‌سوزی که در نخستین روزخود ١۶٨ دانش‌آموز و معلم مدرسه #میناب را در نتیجه سیاست جنگ افروزانه حاکمان از خانواده‌ها و جامعه گرفت، زخمی عمیق بر پیکر آموزش و وجدان عمومی برجای گذاشت. هیچ آینده‌ای بر ویرانه‌های جنگ ساخته نمی‌شود و هیچ جامعه‌ای با قربانی شدن کودکان و معلمان خود به توسعه و پیشرفت دست نخواهد یافت.
در روز جهانی معلم، ضمن پاسداشت تلاش‌های خستگی‌ناپذیر معلمان، خواستار تضمین آموزش رایگان، باکیفیت و فراگیر برای همه کودکان و نوجوانان، حمایت از دانش‌آموزان بازمانده از تحصیل، رفع تبعیض‌های آموزشی و ارتقای منزلت، امنیت شغلی و معیشت معلمان هستیم، معلمانی که جواب صدای اعتراضشان #زندان و بازداشتگاه می باشد و در حال حاضر ده ها معلم آزاده به اتهام #فعالیت_صنفی در پشت میله های زندان به سر می برند.
🔸معلمان همواره در کنار دانش‌آموزان ایستاده‌اند؛ در کنار آنان که صدایشان کمتر شنیده می‌شود، در کنار آنان که فقر و نابرابری فرصت آموختن را از آنان گرفته است.
با این حال، امروزحتی صدای معلمان نیز کمتر شنیده می‌شود. در ماه‌های گذشته شاهد افزایش خروج و #استعفای_معلمان ازنظام آموزشی بوده‌ایم؛ پدیده‌ای که ریشه در شرایط بحرانی معیشت،کاهش قدرت خرید و شکاف عمیق میان درآمد معلمان و هزینه‌های زندگی دارد. (حقوق معلم طبق برآورد دولت و کارشناسان حدود ۵٠ میلیون تومان زیر خط فقر جامعه است) ادامه این روند نه تنها زندگی معلمان، بلکه کیفیت آموزش و آینده نسل‌های بعدی را نیز با تهدیدی جدی روبه‌رو می‌کند.
در پسِ آمارهای رسمی و گزارش‌های پراکنده، چهره‌های واقعی کودکانی قرار دارند که هر روز از مدرسه دورتر می‌شوند؛ کودکانی که دفتر و کتابشان جای خود را به ابزار کار داده است؛ کودکانی که به جای نشستن پشت نیمکت‌های درس، بار سنگین فقر خانواده را بر دوش می‌کشند.
فقر تنها سفره خانواده‌ها را کوچک نمی‌کند؛ افق آینده کودکان را نیز محدود می‌سازد.
روز جهانی معلم را گرامی می‌داریم و بار دیگر بر این باور پای می‌فشاریم که آینده‌ای روشن، از مدرسه‌ای عادلانه، آموزش رایگان و باکیفیت و معلمی برخوردار، توانمند و محترم آغاز می‌شود.
📌در کنار معلم، در کنار آینده
📌کرامت معلم، تضمین آینده جامعه
📌معلم توانمند، آینده پایدار
📌شصت سال دفاع از منزلت معلم؛ گامی به سوی آینده‌ای بهتر
🔹🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه‌ی مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews
ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:
📡 #تلگرام؛🌐 #سایت
📸 #اینستاگرام؛🐦 #توییترX
📲 #واتس‌اپ؛🎥 #یوتیوب
آینده از کلاس های درس آغاز می شود / معلم توانمند، آینده پایدار
روز جهانی معلم در سال ۲۰۲۶ با شعار «همراه معلمان؛ ۶۰ سال پاسداری از حرفه معلمی، ارتقای جایگاه آن و شکل‌دهی به آینده‌های ما»، فرصتی است تا بار دیگر بر نقش بی‌بدیل معلمان در ساختن آینده جوامع تأکید شود؛ آینده‌ای که بدون آموزش عادلانه، رایگان و باکیفیت برای همگان، دست‌یافتنی نخواهد بود.
در حالی این روز را گرامی می‌داریم که میلیونها کودک و نوجوان در سراسر جهان و هزاران دانش‌آموز در ایران همچنان از حق بنیادین آموزش محروم‌اند یا به دلیل فقر، نابرابری‌های اقتصادی و اجتماعی و فقدان حمایت‌های لازم، ناچار به ترک تحصیل می‌شوند. هر دانش‌آموزی که از کلاس درس بازمی‌ماند، رؤیایی است که ناتمام می‌ماند و آینده‌ای است که از جامعه دریغ می‌شود.
امروز آموزش در ایران بیش از هر زمان دیگری در معرض طبقاتی‌شدن قرار دارد. گسترش آموزش پولی، خصوصی‌سازی فزاینده و وابسته شدن کیفیت آموزش به توان مالی خانواده‌ها، شکافی عمیق میان کودکان این سرزمین ایجاد کرده است؛ شکافی که عدالت آموزشی را تهدید می‌کند و فرصت‌های برابر را از میان می‌برد. مدرسه نباید به مکانی تبدیل شود که در آن میزان برخورداری از آموزش، نه بر اساس استعداد و تلاش دانش‌آموزان، بلکه بر پایه وضعیت اقتصادی خانواده‌ها تعیین شود.
🔸امسال در حالی به استقبال روز جهانی معلم می‌رویم که دانش‌آموزان و معلمان بسیاری در جهان قربانی جنگ، خشونت و سیاست‌های ویرانگر شده‌اند. در کشور ما نیز کشتار خونین #دیماه که به جان‌باختن ٢٠٠ دانش‌آموز و ۱۵ معلم آزاده انجامید و همچنین جنگ خانمان‌سوزی که در نخستین روزخود ١۶٨ دانش‌آموز و معلم مدرسه #میناب را در نتیجه سیاست جنگ افروزانه حاکمان از خانواده‌ها و جامعه گرفت، زخمی عمیق بر پیکر آموزش و وجدان عمومی برجای گذاشت. هیچ آینده‌ای بر ویرانه‌های جنگ ساخته نمی‌شود و هیچ جامعه‌ای با قربانی شدن کودکان و معلمان خود به توسعه و پیشرفت دست نخواهد یافت.
در روز جهانی معلم، ضمن پاسداشت تلاش‌های خستگی‌ناپذیر معلمان، خواستار تضمین آموزش رایگان، باکیفیت و فراگیر برای همه کودکان و نوجوانان، حمایت از دانش‌آموزان بازمانده از تحصیل، رفع تبعیض‌های آموزشی و ارتقای منزلت، امنیت شغلی و معیشت معلمان هستیم، معلمانی که جواب صدای اعتراضشان #زندان و بازداشتگاه می باشد و در حال حاضر ده ها معلم آزاده به اتهام #فعالیت_صنفی در پشت میله های زندان به سر می برند.
🔸معلمان همواره در کنار دانش‌آموزان ایستاده‌اند؛ در کنار آنان که صدایشان کمتر شنیده می‌شود، در کنار آنان که فقر و نابرابری فرصت آموختن را از آنان گرفته است.
با این حال، امروزحتی صدای معلمان نیز کمتر شنیده می‌شود. در ماه‌های گذشته شاهد افزایش خروج و #استعفای_معلمان ازنظام آموزشی بوده‌ایم؛ پدیده‌ای که ریشه در شرایط بحرانی معیشت،کاهش قدرت خرید و شکاف عمیق میان درآمد معلمان و هزینه‌های زندگی دارد. (حقوق معلم طبق برآورد دولت و کارشناسان حدود ۵٠ میلیون تومان زیر خط فقر جامعه است) ادامه این روند نه تنها زندگی معلمان، بلکه کیفیت آموزش و آینده نسل‌های بعدی را نیز با تهدیدی جدی روبه‌رو می‌کند.
در پسِ آمارهای رسمی و گزارش‌های پراکنده، چهره‌های واقعی کودکانی قرار دارند که هر روز از مدرسه دورتر می‌شوند؛ کودکانی که دفتر و کتابشان جای خود را به ابزار کار داده است؛ کودکانی که به جای نشستن پشت نیمکت‌های درس، بار سنگین فقر خانواده را بر دوش می‌کشند.
فقر تنها سفره خانواده‌ها را کوچک نمی‌کند؛ افق آینده کودکان را نیز محدود می‌سازد.
آنجا که خانواده‌ای ناچار می‌شود میان نان و آموزش یکی را انتخاب کند، عدالت شکست می‌خورد
روز جهانی معلم را گرامی می‌داریم و بار دیگر بر این باور پای می‌فشاریم که آینده‌ای روشن، از مدرسه‌ای عادلانه، آموزش رایگان و باکیفیت و معلمی برخوردار، توانمند و محترم آغاز می‌شود.
📌در کنار معلم، در کنار آینده
📌کرامت معلم، تضمین آینده جامعه
📌معلم توانمند، آینده پایدار
📌شصت سال دفاع از منزلت معلم؛ گامی به سوی آینده‌ای بهتر
🔹🔹🔹🔹
اخبار، نظرات و انتقادات خود در حوزه‌ی مسائل صنفی و آموزشی را از طریق آی‌دی زیر برای ما ارسال کنید:
🆔 @kashowranews
ما را در شبکه‌های اجتماعی دنبال کنید و با تازه‌ترین اخبار و فعالیت‌های شورای هماهنگی تشکل‌های صنفی فرهنگیان همراه باشید:
📡 #تلگرام؛🌐 #سایت
📸 #اینستاگرام؛🐦 #توییترX
📲 #واتس‌اپ؛🎥 #یوتیوب
❤10👍2👎1